Atak geçirdiğimi bilmiyorum

Merhaba Sevgili Danışan,

Öncelikle seninle bu duyguları paylaştığın için çok teşekkür ederim. Yazdıklarını büyük bir dikkatle okudum ve yaşadıklarının ne kadar zorlayıcı olduğunu anlıyorum. Kalp çarpıntısı, nefes darlığı, ağlama isteği, kendine zarar verme düşünceleri gibi yaşadıkların seni çok yıpratıyor olabilir. Bu duyguların içinde sıkışıp kalmış gibi hissetmen de çok doğal. Ama şunu bilmeni isterim: Sen yalnız değilsin ve bu duygularla baş etmenin yolları var.

Bahsettiğin fiziksel belirtiler – kalp çarpıntısı, nefesin daralması – aslında birçok kişinin yaşadığı yoğun stres ya da duygusal dalgalanma anlarında ortaya çıkabilir. Bunlar bir tür “panik hali”nin ya da “duygusal atak”ın belirtisi olabilir. Bu tarz anlarda, kişi kontrolünü kaybediyormuş gibi hissedebilir; ama aslında bu durumun seni ele geçirmesi, senin zayıf ya da yanlış biri olduğunu göstermez. Aksine, bu tepkiler, vücudunun bir şeylerin zorlayıcı olduğunu anlatma şeklidir. Hissettiğin "sanki kendim yapıyormuşum gibi ama durduramıyorum" hali de çok tanıdık bir duygudur. Bu, farkındalığın güçlü olduğunu ama başa çıkmakta zorlandığını gösteriyor.

Ağladığında kendine zarar verme isteği, büyük olasılıkla duygularını ifade etmekte zorlandığında kendine yönelttiğin bir öfke biçimi olabilir. Bu da yine, birçok gençte görülebilen bir durumdur. Duygularını kelimelere dökemediğinde ya da seni anlayacak birini bulamadığında bu iç patlamalar kendine zarar verme isteğine dönüşebilir. Fakat şunu bil: Bu duygularla baş etmek için başka yollar da var. Ve sen konuşmak istediğini, ilaç değil de anlatmak istediğini söyleyerek çok önemli bir adım atmışsın.

Bir psikiyatri uzmanına gitmen elbette önemli bir adım olmuş ama eğer ilaç kullanmak istemiyorsan, bu isteğini bir psikoloğa da rahatlıkla anlatabilirsin. Psikologlar seninle konuşarak, duygularını ifade etmene yardımcı olabilirler. Bazen birinin sadece dinlemesi bile çok iyileştirici olabilir. Kendini ifade edebileceğin güvenli bir alan, zamanla bu atakların azalmasına yardımcı olabilir.

Peki şimdi ne yapabilirsin? İşte sana birkaç öneri:

Ne hissettiğini yazmak, bazen konuşmaktan daha kolay olabilir. Bir defter alıp her gün “bugün kendimi nasıl hissediyorum?” diye sorman, içindeki karmaşayı azaltabilir.

Nefes Egzersizleri: Nefes darlığı yaşadığında, bir kağıt torba olmasa bile, burnundan yavaşça 4 saniyede nefes al, 4 saniye tut ve 6 saniyede ağızdan yavaşça ver. Bu, panik halini yatıştırabilir.

Konuşabileceğin, seni yargılamadan dinleyecek biri var mı? Bir öğretmen, bir rehberlik öğretmeni, aileden biri ya da bir psikolog? Duygularını paylaşmak seni hafifletir.

Kendine zarar verme isteği geldiğinde, buz tutmak, soğuk suyla ellerini yıkamak ya da bir kağıdı buruşturmak gibi yöntemlerle bu yoğun duyguları yönlendirebilirsin. Bu fiziksel alternatifler sana zarar vermez ama duygusal yoğunluğu azaltır.

Senin yaşadıklarını sadece “ilaçla” geçirme fikri seni rahatsız etmiş olabilir. Bu çok anlaşılır. Ama terapi, yani sadece konuşarak yapılan destek, senin için çok etkili olabilir. Bir uzmana gidip bu isteğini net bir şekilde söylemen, hem seni dinlemelerini hem de ilaçsız yöntemleri kullanmalarını sağlar.

Son olarak şunu da söylemek istiyorum: Yaşadıkların senin suçun değil. Duyguların çok ağır olabilir ama sen bu yükün altında ezilmek zorunda değilsin. Yardım istemek bir zayıflık değil, aksine çok güçlü bir adımdır. Sen zaten bu adımı atmışsın. Şimdi seni anlayacak, yanında duracak bir yetişkine ya da uzmana ulaşma zamanı.

İçinden çıkılmaz gibi gelen bu duygular zamanla hafifleyebilir. Yeter ki kendine karşı nazik ol, sabırlı ol ve bu süreçte yalnız olmadığını bil.

Umarım cevabım faydalı olmuştur. Değerlendirilmesini istediğin farklı bir soru veya aklına takılanları sorabilirsin.

Sevgiler,

Psikolog Betül Canbel