Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
3 buçuk yaşında oğlum var bundan 2 ay önceye kadar çok sosyal bi çocuktu
Merhaba bnm 3 buçuk yaşında oğlum var 2 ay öncesine kadar çok sosyal bi çocuktu herkesle heryere gitmek isterdi oyun evini çok severdi sürekli gittiği yerler vardır mesela eskiden gitmek için agladıgı yerlere bile şu an gitmek istemiyor market olsun evden dışarı çıkmak istemıyor sadece evin yanındaki parka gidiyoruz 2 aydır bu şekilde nasıl davranmalım biz de çıkamıyoruz asla dışarı o çıkmak istemeyince yardım eder misiniz eşimle her yolu denedik oyun evine gidelim deyince mutluluktan havaya uçardı şimdi ağlıyor çok evcimen oldu kreşe vermeyi düşünüyodum 4 yaşında ama ya oraya da gitmek istemezse ısrar edince daha da ağlıyor ne zaman geçer bu korku mu kaygı mı anlamıyorum asla çok üzülüyorum evde de mutlu bi sıkıntısı yok ama dışarı çıkalım gezelim deyince ağlıyor ve gitmiyoruz geçen avm ye gittik götürdük zorla asla oyun alanına girmedi eskiden zorla süren doldu çıkalım derdik zorla çıkardı şimdi girmeden geldi noldu çocuğuma çok üzülüyorum
Gizli Kullanıcı
Sevgilimle aramızdaki iletişimimiz
Merhaba, 5 aydır çıkıyoruz. Hayatımızın 3 ayı çok iyiydi ve hiçbir sorunumuz yoktu. Ailesiyle ve kendisiyle ilgili sorunlar çıktı. Aramızdaki iletişim düzensizleşti; arama olmuyor, mesajlar düzensiz. Düzeltmeceğini söylüyor ama yapmıyor. Ne yapacağımı bilmiyorum. Neden bırakamıyorum onu da bilmiyorum. Her ilişkimde bu sorunu yaşıyorum. Sorun bende mi bilmiyorum. Çok değer verdiğim için mi böyle oluyor? Nasıl bir yol izleyebilirim? Sizden ricam, bana bir öneri bulunmanız. Şimdiden teşekkür ederim. 🙃
Gizli KullanıcıSINAVLA ALAKALI STRES,KONTROL
yks ye hazırlanıyorum hukuk çok istiyorum son zamanlarda stresimi yönetebiliyorum bayadır deneme yapmıyorum yaklaşık 10 günde yapıcam ve konularım bitmiş olacaktır size sorum şu nasıl en iyi sonucu alabilirim konularım bitince çok özgüvenli giriceğime eminim hani bilmediğim pek bir şey olmicak yapamazsam zor olduğundan veya hatırlamamaktan yapıcam bu bahsettiğim denemeden düşük yapıyım çok üzülebilirim tabiki tam gaz çalışmsya devam edeirm ama güzel bir artış olsun istiyorum sınavda da aynı şekilde rahat girip rahat çıkmak,potansiyelimi fazlasıyla yansıtabilmek istiyorum ve en büyük etken de psikoloji iyi veya kötü net etkileyecektir. Bu sürecin veya denemelerin istediğim gibi ilerlemesi,geçmesi için neler önerirsiniz ? Ben de bir ışık görüyor musunuz? Olur mu benden hukukçu farkındalıklı olduğumu düşünüyorum; üslup az çok, karakter sizce olur mu benden? Hayırlısı olsun diyebilirim, sağlık olsun diyebilirim, ama karşılığını aldım ve hak ettim demek için çok çalışacağım. Bir de şu var: Tabii ki şimdiye kadar çalıştım ama ortalama gibi hissediyorum veya daha aşağısı gibi. Bir de karşılığını denemelerde göremeyince daha da doğru gibi geliyor hislerim ama kalan süreyi bari çok iyi değerlendiriyim diyorum tam ve şu düşünce geliyor ya sınavdan sonra şöyle dersem “olmadı ve yeteri kadar çalışsaydım son 2 ay dışında aynı emeği verseydim olurdu belki veya daha iyi bir sonuç?” diye düşünürsem? :(
Gizli KullanıcıSORUN GERÇEKTEN BENDE DEĞİL DİMİ?
Bakın, asla egolu değilim ama bazen öyle anlar oluyor ki en yakınımdan soğuyorum. Mesela iki örnek vereceğim: Ben 2. mezunluğa kaldım. Hukuk için çabalıyorum. Normalde özgüvenliyimdir ama insanın bazı konularda özgüvenli davranamaması normal değil mi? En yakın arkadaşlarımdan biri şu an üniversitede 2. sınıf. Geçen buluşmada bana çalışmalar nasıl gidiyor falan dedi. Ben de iyiyim, yorucu gidiyor, dedim. Canımı sıkan diyalog: A ben, B arkadaşım olsun. B) Denemelerde kaç net yapıyorsun? A) Bayadır girmiyorum. B) En son kaç yapmıştın? A) Netlerimi konuşmak veya söylemek istemiyorum, yani istediğim netlerde değilim. B) Bence söyleyebilmelisin, hem denemelerden kaçmazsın. A) Yani denemelerden kaçmamın sebebi söylemek veya söylemekle alakası yok; çok konu eksiğim var ve denemelere girip moralimin bozuk olmasını istemiyorum. B) Senin şu an her gün tyt yapman gerek. A) Dediğim gibi, yani insansın, anlıyorum; merak edebilirsin, ama yani aileme bile kimseye söylemiyorum. Olay sadece 1 deneme neti değil; benim 3. girişim olacak ve emeğimin karşılığını tam olarak alamamak,mezun psikolojisi hiç kolay değil; yani her yiğidin kabadayı olacağı bir şey de değil. Sen de beni anla. Böyle bir muhabbetti, yani gereksiz bir şey. 70 gün kaldı, annem görüşme diyor; belki 1 kere görüşürüm, max. Belki ileride silerim de hayatımdan en yakın arkadaşım dediğim insanlarla bile bir sınırım, duvarım vardır; çok seviyorum ama çok soğuyorum. Bazen valla bilmiyorum; şu 2,5 ay kimseyi umursayamam ama anlayamıyorum. Yani söylemek istemiyorum dedikten sonra neden sorunluymuşum gibi hissettirir ki? Vallahi haksızsam haksızsın deyip sağlıklı bir birey yok bence karşımda. Beni anla dedikten sonra sarılıyor gibi yaptım. Çok pişmanım.
Gizli KullanıcıSürekli sevdiklerimi kaybetme kaygısı yaşıyorum
Ben 19 yaşındayım 9 aydır evli 7 aylık hamileyim . Bunu hiç bu kadar açık dile getirmemiştim . Evliliğimin başından beri eşimle ya da ailesiyle ne zaman mutlu bir an yaşasam hep kendi aileme ihanet etmiş gibi hissediyorum ( herkesin rızasıyla gerçekleşmiş bir evlilik) sanki ailemi yalnız bırakmışım bensiz hiçbirşey yolunda değil gibi en çok da sanki her an annem ölecekmiş gibi hissedip öyle düşünüyorum annem gözümde o kadar saf ve iyi niyetli ki hayatının yoğunluğundan dolayı ona sürekli üzülüyorum ona karşı kendimi suçlu hissediyorum sanki herkes hepimiz ona kötü davranıyormuşuz gibi bu değer mi yoksa psikolojik bir problem mi bilmiyorum ama sanırım ona karşı bir bağımlılığım var ve bu bağımlılık sürekli kaybetme korkusunu getiriyor senaryolar kuruyorum kafamda şöyle olucak böyle olucak annem ölücek ondan sonra bunlar bunlar olucak hep bir felaket düşüncesi var mesela bu hafta yoğunlukla annemi böyle düşünüyorum ya bazen de eşim için babam için kardeşim için aynılarını düşünüyorum ama hiçbir zaman anneminki kadar ileri olmadı ve bazen kendim için genç yaşta ölücem çocuğumu doğururken ölücem ben ölünce şöyle şöyle olucak mesela gece yarısı eşim yanımda uyuyor ben ona sarılıp uyumak yerine onun ölüm seneryosunu kafamda canlandırıp kendime acı çektiriyorum sürekli bir gelecek kaygısı sürekli eşimin anne babasına iyi davransam sanki kendiminkilere ihanet ediyorum sanki evlendim ya onları terk ettim mesela babam şehir dışında çalışmaya gidicek bu hafta annem 10 yaşındaki kardeşimle evde yalnız kalıcak eskiden üçümüz kalırdık ama artık ikisi kalıcak ya anneme bişey olursa ikisi yalnız başlarına kalınca ya başlarına bişey gelirse eve biri girerse bazen bunların da ilersine gidiyorum dışarda kavga çatışma çıkarda kurşun camdan anneme isabet ederse düşüncemin mümkün olmadığının ve aşırı derecede saçma olduğununun farkındayım ama engel olamıyorum beynimi kemiriyor ruhumun enerjisini sömürüyor sanmayın ki hamilelikten ben hep böyleydim sadece bazen çok ağır basıyor mutlu olamıyorum mutlu anlarımı kendi kendime cehenneme çeviriyorum lütfen bana yardım edin
Gizli KullanıcıNe yapmam gerekiyor?
İki yıllık birliktelik sonucu evlilik gibi bir düşüncem olmadığı halde partnerimin beni bu yola ikna edip nişan yaptıktan 4 ay sonra ona karşı yaptığım bazı hataları bahane ederek beni terk etmesi aslında onun evlilikten korkup kaçtığını kendine bile itiraf edememesi bu durumda ne yapmalıyım çok zor dönemlerden geçiyorum yaptığı bazı belirsiz davranışları var direkt iletişim yok sosyal medya üzerinden numara sil kaydet oyunu oynamaktan başka bir şey yapmıyor direkt iletişime geçmek yerine basit yolları seçiyor benimle evlenmek istemiyor ama hayatıma birini almamı da istemiyor ailesi beni yokluyor işe başladın mı? gibi şeyler sorarak çevremdekiler onun geri gelmeyeceğini söylüyor çünkü kendisi evlilik fikrini tamamen aklından çıkardığını iş kurmak istediğini söylemiş net olarak bitirmiş biri iyi veya kötü konuşmaz tamamen kendi hayatına odaklanır ama beni belirsizlik içerisinde bırakıyor ve bu durum benim canımı sıkıyor hayatıma devam edemiyorum ne zaman tamam bitti desem bir şeyini duyuyorum ve tekrar başa dönüyorum çok kötü hissediyorum iki yılımı verdiğim sevip değer verdiğim önemsediğim insanın bu kadar değişmesi beni üzüyor ya da tanımam gerektiği gibi gösterdi kendini onu halen daha seviyorum ne yapmalıyım her yerden engellememe rağmen aklım hep onda bu durumda ne yapabilirim yardımcı olur musunuz?
Gizli Kullanıcıbu kadar ince düşünmek ve bu kadar kırılıp darbe almak
hayatım boyunca herkese iyi oldum kimseyi incitmedim ama kendime hiç iyi olamadım çok üzüldüğüm şeyler oldu kırılınca kendimi hep uzun uzun anlattım biri benden gidince ağladım hep ağladım Oysaki benim ağlamam karşındakini yanımda tutmayacaktı. Ben bunun ağırlığında boğuldum ama hep aynısını yaptım omuzları yüksek aslında bir çok sorumluluk almış ama duygusal olarak hassas bir elif işte ne denir başka ki
Gizli KullanıcıNasıl acılarımı ve yaralarımı unutabilirim
Boşanmış ailenin çocuğuyum. Babamın yokluğu var ve şimdi de partner seçimim karmaşık. Ne yapabilirim? Bir konu olduğunda kendimi yeterince savunamıyorum ve hemen gözlerim doluyor ve ağlamaya başlıyorum. Partner seçimimde de eski sevgilimi unutamıyorum ve şimdiki sevgilim bana çok değer veriyor ama ben sevmiyorum. Güzel zaman geçiriyoruz ama sevgim artmıyor. Ayrılsam da yalnız kalırım diye korkuyorum. Kendim özgüvenim az ve içe kapanık biriyim.
Gizli KullanıcıSevgilimi çok seviyorum fakat o benden ayrıldı beni sevdiğini biliyorum
Eski uzun süreli ilişkimde takıntılıydım, beni o hale getirmişti. Ben bu halimi yenmiştim, çok iyiydim ve 3 ay geçtikten sonra birini çok sevdim. O da çok sevdi, hâlâ seviyoruz. Sevgilimi çok seviyorum, fakat o benden ayrıldı. Beni sevdiğini biliyorum, o yüzden çabalıyorum. Arada yazıyorum ki düzelelim. O ise arada cevap veriyor, arıyorum açmıyor. Ben onun her şeyiyken anlaşamadığımız nokta olunca bana çok soğuk ve kötü davranmaya başladı. KPSS'ye hazırlanıyorum ve bu sürecim için hiç iyi olmadı; uyuyamıyorum, ders çalışamıyorum. Aklım sürekli onda beni bırakmasın istiyorum. Bana dönsün istiyorum. Gerçekten artık kaldıramadığımı düşünüyorum. Hayattan hiçbir beklentim ve hevesim yok. Yaşamak da istemiyorum. Bana bir yol gösterin lütfen.
Gizli KullanıcıTerapist seçimi nasıl olmalı
Uzun yıllardır birçok kişiyle terapi yaptım, halen sonuç alamıyorum. İsminin ne olduğu konusunda tam bir bilgim yok. Depresyon üzerine ilaçlar kullandım, MMPI testi yapıldı; önemli bir şey olmadığı söylendi, bir tanı yokmuş. Yani, her neyse, hâlâ içimde boşluk, anlamsızlık hissi var. Yıllardır çok yoruldum, kendimi yanlış mı ifade ediyorum artık bilmiyorum. Tutunacak bir dalım kalmadı, kafamda hiçbir konuyu halledemiyorum. Bazen kendimi kaybediyor gibi geliyor, birkaç kez dissosiyasyon yaşadım. Tıp okuyorum ve kelimelerin tam anlamıyla ne derslerimi geçebiliyorum ne de ders çalışabiliyorum. Hiçbir şey yolunda gitmiyor, yoruldum, ümidim kalmadı, bıktım.
Gizli Kullanıcı
