Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Kıskançlıklığımı nasıl yenerim?

Sevgilimle 5 yıllık bi ilişkimiz var her günümüz birlikte geçer 6 aylık askere gitti 1 ay olacak döndü bi yemek firmasında mutfakta çalışıyor annesiyle birlikte dükkana yeni kız aldılar 2,3 tane sevgilime güvenim tam ama paylaşamıyorum onu kıskançlık tutuyor onunla uğraştığımda darlama falan diyor bilmiyorum sanki sevgilimin onlara karşı davranışı farklı olacakmış gibi geliyo paylaşamıyorum nasıl yeneceğimi bilmiyorum takıntılı değilim aslında ama bilmiyorum

Sosyal Hayat

Kötü hissediyorum çok kötü

Ben 25 yaşındayım. Sanki olduğum kişi değilim. Yani çocukluğumdan beri “bu olmaz, o olmaz, terbiyeli olursan daha iyi olur” denile denile, ailemin gözünde ve başkalarının gözünde iyi biri olayım diye belki de bambaşka birine dönüşmüşüm. Ve 25 yaşımda ilk kez sorgulamaya başladım: belki de benim karakterim bu kadar ciddi ve katı olmazdı, belki daha enerjik olurdum, daha çocuk gibi olurdum. Çünkü çocuk olduğumu hatırlamıyorum. Hep büyük olmuşum sanki; bedenim çocuk ama ruhum büyüktü. Sürekli “bunu yapma, bu kötü olur, yanlış anlaşılır” denildiği için hayatımı yaşayamadım. 25 yıl az bir zaman değil, gençliğimin yarısı gitmiş ve artık bunun düzelmeyeceğini biliyorum. Her yerde otururken bile “bu ne düşünür, o ne düşünür” diye düşünüyorum. Şimdi de korkularım başladı; ne yapacağımı bilmiyorum, çalışamıyorum, adım atmaktan ve başarısız olmaktan korkuyorum. Mükemmel olacağım diye bu hayatta hiçbir şey olamadım. Bir yandan aile problemleri var, çok yoruluyorum; ayağa kalkmaya çalıştıkça ailevi sorunlar beni tekrar aşağı çekiyor. Sanki anne-baba rolü bana kalmış, herkes çocuk gibi davranıyor. Bana bu hayatta çocuk olma, çocukça davranma şansı hiç verilmedi. Bu yüzden artık yaşayamıyorum, güç bulamıyorum. Sanki bu hayata hiç ait olmamışım ve olmayacağım. Sanki herkes bir yolunu bulmuş, herkesin eline bir harita verilmiş gibi; herkes kendi yolunu kolayca buluyor ama ben karanlık bir yoldayım gibi hissediyorum. Gücüm yetmiyor. Yani tutunacak hiçbir şeyim yok. Ne güzelim, ne düzgün bir işim var, hem de kilolu biriyim. Karakterim de çok sevilen biri değil. O zaman kendime soruyorum: ben nasıl yaşıyorum? Ben 25 yaşımda ölümü arzuluyorum. Kendimi öldüremem, çünkü korkuyorum. Bir de cehenneme düşerim diye korkuyorum; hatta bilmiyorum, belki de zaten cehennemdeyim. Ama yaşamayı da beceremiyorum. Sürekli kafamda senaryolar kuruyorum: “bana şöyle bir şey olur, kaza geçiririm ya da başka bir şey olur ve ölürüm. ” Etrafımdaki insanların pişman olmasını istiyorum, bana karşı pişman olmalarını… Hep böyle senaryolar kuruyorum. “Şöyle hasta olurum, böyle hasta olurum” diye düşünüyorum. Biliyorum ki bunlar sevilmediğimi hissettiğim için. Sanki hasta olursam daha çok sevilirim diye düşünüyorum. Her şeyin farkındayım ama hiçbir şey yapamıyorum

İletişim

kendimi nasıl değerli hissedebilirim

kendimi nasıl değerli hissedebilirim kendimi asla değerli hissetmiyorum ve bunun çevremden kaynaklı olduğunu düşünüyorum en yakın arkadaşım duru beni çok değersiz hissettiriyor bunu fark ettim ama her gün görüşüyoruz nasıl ondan uzaklaşıcam ondan uzaklaşmak diğer arkadaşlarıma zaman ayırmak istiyorum duru bana çok hata yapıyo ve bu beni aşşağı çekiyor direkt annem bile bunun farkında kendimi nasıl koruyabilirim durudan tam küs olmayalım merhaba merhaba. ..

Çocuk ve Ergen

9 12 yaşlarım arasını hatırlayıp içimde birden sıkıntı suçluluk ve çaresizlik hissinin oluşması

Merhabalar. Hayatımda ilk kez 10 12 yaş arasında yaşadığım bir kaç anı gözümün önüne geldi ve ben bu anılara takılı kaldım. Bunlar hemcinslerime temas ve sürtünme şeklinde gözümün önüne geliyor. Birden huzursuzluk ve pişmanlık hissettim. yaklaşık 1 haftadır bu pişmanlıkla başa çıkmaya çalışıyorum. Yaptıklarım için suçlu muyum bunu nasıl aşarım. İnsan çocukluk ve ergenlik arası düşünce yapısının oturmadığı dönem için kendini neden üzer neden yıpratır. Çok garip ve çaresiz hissediyorum.

Aile

6 haftalık hamileyim ve doğurmak istemiyorum.

40 yaşıma girmiş olacağım. 9 yaşında bir oğlum var. Sürekli kardeş istiyordu. Baba tarafında da kendi tarafımdan da çevremiz olan insanlar değiliz. Deneyelim diye gaza geldik, çocuk yalnız kalmasın ve hamile kaldım. Ama inanılmaz pişmanım şu anda. Aldırmak istiyorum, dini boyuttan dolayı korkuyorum. Ama anne olarak çok fazla yaş farkımız olacak hem kardeşiyle hem benimle. Yaşım sil baştan başlamaya yeterli değil. Ama pişman olur muyum bilmiyorum

Ayrılma ve barış durumu

Merhaba. . ayrıldı 23 gün oldu ilgisizlik ve 101 oyununda bi kızla konuştum diye ayrıldı bana pek güvenmiyordu ama ben onu aldatmadım. Ayrıldıktan sonra çok üstüne gittim bu süreçte beni affet diye ama kabul etmedi, bi ara engelledi tekrar kaldırdı seni sevmiyorum istemiyorum dedi ama pek inanmadım şu an engelleme durumu yok ama yazma bana diyor sizce ben ona tekrar yazmalımıyım yazarsam ne kadar süre sonra yazmalıyım ya da o bana döner mi ilişkimiz baya ciddiydi ilk aşkımızdık lütfen cevaplarsanız sevinirim.

Psikoloji

Ne yapmam lazım

Merhaba ben uzun zamandır depresyondayım hayattan uzak kaldım kaygılı yapım var böylelikle de bir ortama girdiğimde içimi açtığımda insanlar zayıf görüyor beni iyi niyetimden faydalanıyorlar. Ne zaman birilerinin hep yanında olsam zamanda onlara iyi gelmiş olsam sonunda hep bir nankörlük gördüm. Zamanında anlayış bekleyenler şimdi beni anlamıyor. Bütün sırlarını tuttuğum insan benim dedikodumu başkalarına yapıyor. Sevdiğim için fedakarlık yaptığım insan sürekli onu affetmemi ya da geçmiş ilişkimi anlatınca beni farklı gözde görüp onu kullandığımı düşünüyor. Ne yapmak lazım anlamıyorum dürüst olsam dürüstlüğümden darbe yiyorum dertleşmek için içimi açsam gün gelip bana zayıflıklarım kullanılıyor. İnsanlara iyi niyetle yaklaşmayı da geçtim artık komple hayatımdan çıkardım bana laf sokanlara laf soktum. Bu seferde kimsem kalmadı. Ben kime güveneceğim. 30 yaşındayım. Ailem çok saf iyi niyetli büyüttü beni onlar da öyle ve bunları yaşayınca ailemle bile gerildim. Sürekli öfkeli modda takılıyorum. Annem senelerce çalıştı hep fedakar oldu. Ona çok üzülüyorum. Yardımcı olamıyorum. Sanırım onları yalnız bırakmamak için kendimi yalnız bıraktım. Şimdi öfkeli haksızlığa gelemeyen empati kurmaktan kaçınan güvenmekten korkan birine dönüştüm. Çok sıkıcı bir tarafım var hep ailemleyim o yüzden biraz hayatı tanıyamadım. Üniversiteye gittiğimde de hep ailemi özleyip geri geldim. Ben hayatın içinde çok ürkek kaygılı yalnız kaldım. Ne yapmam lazım bende gördüğünüz şeyleri dürüstçe yazın lütfen birinin beni kendime getirmesi lazım.

Sevgilimin Eski Birlikteliklerini Kaldıramıyorum

Merhaba ben 1 senedir bir ilişki içerisindeyim ve çok mutluyum her şey benim için çok güzel tek bir detay hariç eski birliktelikler. Benim geçmişimde birçok insan oldu yakınlaşmalar oldu ama vajinal ilişki neredeyse olmadı sevgilimin ise hayatında benden önce 2 kişi olmuş ve onlarla bunu yaşamış birisi de 3 sene sürmüş. Ben bunun için ilişkimi bitirmek istemiyorum ama kaldıramıyorum da günlük hayatımızda herhangi bir tetikleyen durum olduğunda hemen aklıma geliyor bunu da yaptı mı acaba daha neler var detaylarında bana kadar her şeyi yaşayıp sonra beni güvenli liman olarak mı görüyor bu düşünceler beni çok rahatsız ediyor. Ben gerçekten seviyorum ve evlenmek istiyorum ama içimdeki bu sıkıntı geçmeden nasıl yapabilirim . Eşimin benden başkasıyla birlikte olduğu anlar canlanıyor kafamda çok iğrenç hissettiriyor. Tüm modum düşüyor bunları sürekli görmezden gelmeye çalışıyorum o da olmuyor. Bunun haricinde hiçbir problem yok çok güzel bir ilişki.

Kısa ve çirkin olduğum için özgüvenim yok haklı mıyım bu açık kapanır mı?

25 yaşında erkeğim. İkinci üniversiteyi okuyorum. Kendimi çirkin buluyorum boyum da cüce sayılır 164 cm im. Geçmişte beni beğenen kızlar oldu ama uzun ilişki yaşamadım. Sonra zaten ümidi kestim. Ama birçok şeyle ilgileniyorum genelde çok okurum tarih felsefe sosyoloji etimoloji politika üzerine saatlerce konuyu sürdürebilirim. Ayrıca şairim şiirlerim bazen dergilerde yer buluyor. Ancak etrafımdakiler bu yönlerimi çok fark etmiyor ben de çok lafını etmiyorum. Sanırım kızların yüzde 90 ı sadece tipe ve paraya bakıyor ben de bu yüzden özgüvensizim ve kendimi haklı buluyorum. Ömür boyu bekar kalma korkusu yaşıyorum veya ilerleyen yaşlarda biri benle sevmeden mecburen evlenir diye endişe ediyorum. Bu durumu nasıl düzeltirim veya düzelir mi düzelme umudum yok çünkü hayatın gerçeklerinin para ve dış görünüş üzerine kurulduğunu düşünüyorum

Derdimvar

Psikoloji

Anlamdıramadığım bir durum içerisindeyim

Merhaba birini çok sevdim çok fedakarlıklar yaptım çok affettim ama samimiyetim hep sorgulandı. Ayrıldık altında başka şeyler arandı. Acı çektim hayatıma devam edemedim yardımcı olmadılar uzaktan ne yapacağımı izlediler kurtarıcı beklediğim iddia edildi. Sessiz kaldım çok çekingen denildi. Zamanında sustuğum şeylere sert konuştum öfkemi kustum hadsiz kıskanç diye etiketlenildim. Özür dilemeyip uzaktan göndermelerle sevgim test edildi dönmedim kendi hayatıma devam ettim altında başka şeyler arandı. Acı çektiğime bile inanılmadı ki geri dönersem ancak aşkım için yine aynı fedakarlıkları yaparsam onlar için tamam olacaktı. Ama kimse benim çığlığımı acımı yalnızlığımı duymadı. Hep benim hareketlerime göre konum aldılar aramam için zor durumda bıraktılar. Kısacası sebep neyse bana da aynısını yaşatmak için beklediler. Başkasına gideceksem yedek varmış gibi ima yaptılar. Benimle oynadılar denediler neden dönmüyorum diye karşıdaki çok seviyormuş ben oyun oynuyormuşum intikam alıyormuşum moduna girdiler. Uygun değildiniz dediler tamam dedim devam ettim uyumlu olmak için fedakar olmuyor dediler. Eksik yönleriniz var dediler uyumsuzluk var dediler çabalamıyorsan sevmiyorsun dediler. Hepsini çıkardım hayatımdan. Sahiden ben sevildim mi onu bile anlayamadım. Bende kendimi anlamadım çabalamak için yorgunum ama uyum göstermek için farklıyım onlar gibi bakmıyorum. Ben mi beceremedim bencil miydim doğru kişi mi değildi anlamadım. Ama şundan eminim yalnız olsam da kendi hayatıma dönmek istiyorum