Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Merhaba ne yapacağımı bilmiyorum çıkmazda kaldım
PSİKOLOĞA SUNULACAK DURUM ÖZETİ Bir süredir duygusal bir ilişkim vardı. Aramızda yaşanan son olay, iletişim biçimimizle ilgili ciddi bir kırılma yarattı. Bu süreci sağlıklı değerlendirebilmek ve kendi durumumu netleştirmek için bu özeti paylaşıyorum. Bir tartışma sonrası kendisini aradım. Amacım sakin bir şekilde konuşmak ve durumu kırmadan çözmekti. Telefonda “ne yapıyorsun” diye sorduğumda, bana sert ve küçümseyici bir tonla “ne diyorsun sen be, işim var” şeklinde karşılık verdi. Bu tavır beni çok tetikledi. Sinirle kırıcı bir şey söylememek için telefonu kapattım. Daha sonra, kalbini kırmamak ve niyetimin kavga olmadığını anlatmak için WhatsApp’tan açıklayıcı mesajlar yazdım. Bu mesajlarda: - Haklı çıkma derdinde olmadığımı - Sadece insan gibi, sakin bir şekilde konuşmak istediğimi - Hakaret ve sert dilin beni kırdığını - “İki dakika bekle” denebilseydi bunun sorun olmayacağını anlattım. Bu mesajlardan sonra beni WhatsApp’tan engelledi. Bunun üzerine SMS ile yazmaya devam ettim. Yazdığım mesajlarda suçlayıcı olmamaya özellikle dikkat ettim. Davranışlara odaklandım, kişiliğine saldırmadım. Karşı tarafın mesajlarında ise: - “Nefret ediyorum” - “Umurumda değil” - “Sen sorun çıkarıyorsun” - “Kendi düşüncelerinle nefsini besle” gibi ifadeler yer aldı. Sürekli olarak sorunun bende olduğunu söyledi. Kendi sertliği, hakaretleri ve tonu için sorumluluk almadı. Özür dilemedi. Ben sakin kaldıkça, o daha çok savunmaya geçti. Son mesajlarında “şimdi uzak dur benden” diyerek konuşmayı tamamen kapattı. Bu cümleyi ben değil, o kurdu. Ben bu süreçte: - Kendimi ifade etmeye çalıştım - Kırıcı olmamaya özen gösterdim - Uzun uzun açıklamalar yaptım - En sonunda da konuyu zorlamadan kapattım Ancak karşı tarafta: - Yüzleşme - Sorumluluk alma - Özür - Duyguyu anlama gibi bir tutum görmedim. Şu an benim kafamı kurcalayan sorular şunlar: 1. Bu yaşananlarda benim iletişimimde ciddi bir hata var mı? 2. Karşı tarafın davranışları duygusal olgunluk açısından nasıl değerlendirilir? 3. Bu tür bir iletişim biçimi sağlıklı bir ilişkiye evrilebilir mi? 4. Onun geri dönme ihtimali psikolojik olarak var mı, yok mu? 5. Benim bu noktada üzülmem normal mi, yoksa mesafe koymam doğru bir adım mı? 6. Sessiz kalmam mı, yoksa tamamen kapatmam mı daha sağlıklı olur? Bu süreci objektif bir bakış açısıyla değerlendirmeye ve kendi ruh sağlığım için doğru adımı atmaya ihtiyacım var.
Gizli Kullanıcı
Hayattan keyif alamıyorum artık
Merhaba uzun süredir hayatımda atanamama iş bulamama yanlış ortamlar yanlış insanlar kaygı mide bulantıları sonucunda yapayalnız kaldım. Uzun süren arkadaşlıklarım dağıldı resmen kimsem kalmadı. Ne derdimi anlatacağım bir arkadaşım ne işim var. Bana öyle şeyler yaşattılar ki onlara biraz sınır çizmeye kalkınca hemen kötü ilan edildim bütün gruptan dışlandım herkes birden bana laf sokmaya onlara attıklarım üzerinden beni zayıflığımdan vurmaya başladı. oysa ben bu insanların her şeyinde yanındaydım. Sosyal medyadan laf sokmalar kendini diğer insanlara ispatlamak için din üzerinden namaz fotoğrafları paylaşarak laf sokarak üstüme gelmeler çok yoruldum. Bu insanlar her fırsatta benim arkadamdan konuştu. Ben bunu söyleyince gidip benimle alakalı her şeyi anlattı diğer tarafa hepsi birlikte bana cephe aldı. Her gece çocuk gibi ağlıyorum. Ailem nelerle savaştığımı bilmiyor. Onlar da benden beklenti içindeler mide bulantılarım yüzünden işe gidemiyorum. Sorun bende herhalde Git gide yük oldum herkese ama hiç ses çıkarmasam eskisi gibi fedakar olsam tüm hataları affetsem bu insanlar benim sonsuza kadar arkadaşım olurdu. Yeni ortamlara da giremiyorum içim öyle bir daralıyor ki beni yalnız bıraktılar bakalım ne yapacak gelip eskisi gibi özür mü dileyecek telafi mi edecek diye. O kadar yorgunum ki yapayalnız kaldım. Onlar birileri var sanıyorlar yalnız kalma pahasına bile kimseyi istemiyorum artık
Gizli KullanıcıKendimi hiç mutlu hissetmiyorum.
27 yaşındayım ve Kendimi çok uzun zamandır mutsuz hissediyorum. Hiçbişeyden keyif almıyorum, hiçbişey yapmak istemiyorum çoğu zaman biriyle buluşup kafeye otursam bile karşımdaki kişinin konuşmalarına odaklanamıyorum, uykulu oluyorum içime sıkıntı çöküyor hep. Kendimi beğenmiyorum. Kendimi güzel bulmuyorum ki işsiz dönemimde de ciddi bir kilo aldım. Kendimi hep başka insanlarla kıyaslıyorum hayatımda çok istediğim birçok şey olmadı ve insanların benim istediğim şeyleri bile kolayca elde etmesi beni üzüyor ve Adil gelmiyor. Derin arkadaşlıklar kuramıyorum. Geçmişimi toksik ilişkilerimi çok sık düşünüyorum. Aradan 3 sene geçmesine rağmen son ilişkimde narsist biriyleydi ve o kişinin sözlerini hayatımdaki o kötü olayları unutamıyorum. Şuan uzak mesafede de olsa çok iyi sağlıklı bir ilişkim var ama geçmişte aldatılmalarımı, anıları ve bu tarz şeylerimi unutamıyorum. İşimde var ama iş yerinde de özgüvensizliklerim var bazen biriyle konuştuğumda kendimi iyi ifade edemiyorum kelime bulamıyorum, dikkatimi veremiyorum, çoğunlukla konuşurken çok fazla söz kestiğimi söylerler. Benden çok güzel biriyle iletişim kurduğumda çekiniyorum kendimi zor ifade ederim mesela. Bütün bu hayatım beni mutsuz ediyor. Mutlu bir ilişkim olsa da, çalışıyor olsam da, ailem olsa da hayatımda beni mutsuz eden şeyler.
Gizli KullanıcıSevgilimin ailesi ona başka bana başka konuşuyorlar
Merhabalar ismim Gülay 5 yıla yakındır bir ilişkim var 5 yıldır cezaevinden çıkmasını bekliyorum ailesi sürekli bana bu adamı kötülüyor ama bu adamın yüzüne geldiklerinde çok farklı davranıyorlar bu durumdan artık rahatsız olduğum için bunu kendisini anlattım bu söylenenlerin beni rahatsız ettiğini ve bunları benim için değil onun için söylediklerini söyledim o da bana senin için de kötü şeyler söyleniyor seni istemedikleri için sana beni kötülüyorlar diyor benim için kötü şeyler söylemeleri ya da söylenmesi ailesi tarafından değil başkaları tarafındanmış ama erkek arkadaşımın hakkında söylenenleri kendi ablaları ve erkek kardeşi söylüyor eniştesi söylüyor buna verdiği cevap da beni istemedikleri için onu bana kötülediklerini söylemesi bunu ne sebeple yapıyorlar dediğimde ise bana cevap verememesi ve hiçbir şey olmamış gibi yine onlarla görüşüp konuşmaya devam etmesi herhangi bir mesafe koymamaya yüzleşmemeye devam ederek çok samimi bir şekilde konuşması çok sağlam bir aile yapım yok benim de konu benim ailem olunca çizgini çek para gönderme arama konuşma gibi cümleler söylüyor ama konu kendi ailesi olduğunda hiç böyle şeyler yapmıyor bu durumdan çok rahatsızım sizce ne yapmalıyım nasıl davranmalıyım
Gizli KullanıcıAile ilişkilerinde kendimi nasıl geliştiririm?
Merhabalar, eşimin ailesine yeteri kadar ısınamıyorum ve (benden kaynaklı olduğunu düşündüğüm) aramızda ufak bir iletişimsizlik var. Yaklaşık dört yıldır ailemden uzak Kanada’da yaşıyorum. İlk yıl yalnızdım sonrasında evlendik ve eşim de benim için buraya geldi. Dolayısıyla ailesiyle çok vakit geçirmedim. İçine kapanık ve özgürlüğüne düşkün biriyim. Eşimin annesi ise her zaman çocuklarını görmek ve onlarla iç içe olmak isteyen biri ayrıca kızına göre kocama daha düşkündür. İlk evlendiğimizde sürekli kocamla ne kadar yakın ve hep beraber olduklarını anlatıyordu. Annesi çok alıngan, ilgi isteyen ve ufaktan da karışan biri. İnsanlara çok hayır diyebilen biri değilim eşimi ve ailesini üzmek istemem. Fakat ailesiyle bulunduğum zaman sıkılıyorum ve sohbetleri çok açmıyor. Eşim ailesine göre daha bireyselci olduğumun farkında ama o da arada kalıyor. Yaklaşık üç yıldır ailelerden ayrı yaşadığımız için ben çok memnunum kendi düzenimizi kurduğumuza ve büyüdüğümüze inanıyorum. İki üç yıl içinde ise ailelerin yanına döneceğiz. Eşimin ailesine yakın bekarken alınan bir evi var. Fakat mahalleden dolayı ne o evde yaşamak ne de ailesiyle sürekli iç içe olmak istiyorum. Başka bir yerde oturabilecek ekonomik gücümüz ise yok. Bu beni strese sokuyor ve ailesinden daha da uzaklaşıyorum gibi hissediyorum. Onlara ısınmak için ne yapabilirim? İlişkimizde daha iyi olmak istiyorum.
Gizli Kullanıcıİlk görüşte aşık oldum, acaba karşı taraf da aynı şeyleri hissetmiş midir?
Okuldan daha önce hiç konuşmadığım, adını bile bilmediğim bir kıza aşık oldum. Tam olarak o anın tarih saat ve dakikasını verebilirim. Sanki Eros'un oku kalbime saplanmış gibi, bir anda "yine mi, aşık oldum" düşüncesi geçti içimden, başım döndü. Okul gezisindeydik, kendisi otobüste yanıma gelip sohbet başlattı, iltifat bile etti. Her neyse gezi bitti, ben yaşadığım şeyin hormonal bir şey olduğunu düşündüm ve üstüne durmamaya karar verdim, hiç düşünmedim. Fakat bedenim öyle değildi, gözüm her zaman onu arıyordu ve ona bakıyordum. Bu öyle bir duygu ki sanki ondan önce hayatım siyah beyazdı, sanki her şey yarımdı ve onunla bütünleşti. O olmadan her şey eksik ve yarım. Bir gün istiklal marşı sonrası önümde yürüyordu ve birden başım dönmeye başladı, sakarlaştım. Araya yaz girdi, yazın da aklıma takıldı. Neredeyse bir yıl geçti ama hislerim değişmedi. Onunla nasıl iletişim kuracağımı da bilmiyorum, iletişim kurmalı mıyım onu da bilmiyorum. Hiç konuşmazsam geçmeyecek herhalde. Bugün sabah kabusla ağlayarak uyandım başkasıyla nişanlanıyordu rüyamda. Böyle bir ok atılmış hissiyle tanımadığım birine karşı bir şey hissediyorum, bu bana imkansız gibi geliyor, eğer benim yaşadığım mümkünse belki de bu karşılıklı bir bağdır? Nitekim kendisi benimle gelip sohbet başlattı, acaba ona da mı saplandı bu ok? Belki de benim hissettiğim o yoğun duyguyu o da kapmıştır? Ben böyle biri değildim ne oldu bana ne yapmam gerek?
Gizli KullanıcıBen niye böyleyim nasıl değişirim
Ben bunu kendimi bile zar zor ikna ettim galiba o yüzden çok yardıma ihtiyacım var. Biz 5 kardeşiz ben ikinci olanım ben bir süredir en küçük ve ondan bir büyük kardeşimi hiç sevemiyorum. Sevmek değil de ne bileyim görmek etrafımızda olmalarini istemiyorum. Bir yere giderken gelsinler istemiyorum. Özellikle en küçük olanı mesela bir doğum gününde pasta kesilecek başına geçiyor görmemiş gibi bir de otur diyince lafımı dinlemiyor üstüne çok sinirleniyorum onun çocuk olduğunu biliyorum 10 yaşında sanırım. Ancak böyle haraketler yapması beni çok sinirlendiriyor. Başka şeyler de var tabi bu şekilde ayağımın altında dolaşıp duruyor otursun gözüme gözükmesin istiyorum. Benden bir küçük olan da onun gibi şımarık kimseyi önemsemiyor ona da genel olarak sinirleniyorum ancak en çok en kucuk olana dediğim gibi hiç görmek istemiyorum. Bu beni üzüyor çünkü o bir noktada benim kardeşim ancak dediğim gibi her hareketi çok batıyor. Büyük olan da da aynı şeylere sinir oluyorum konuşmasin istiyorum o da çok bilmiş tam ergenlik döneminde. Yani bu çocuklara karşı duygu hissedememek beni rahatsız ediyor. Ben küçükken bir şey yaparken herkesi düşünür ona göre hareket ederdim ama onların bu hali beni çok sinirlendiriyor
Gizli KullanıcıYks ve geçmişi tekrar tekrar düşünmek
merhaba umarım iyisinizdir ben Azra yks ye hazırlanıyorum 2. mezunluğumdayım ancak çoğu şey yolunda değilmiş gibi hissediyorum geçmişe çok takıntılıyım saçma gelebilir mikrodalganın önüne geçiyorum ve saatlerce geçmişi düşünerek hareket ediyorum burada ne cevap veriridim falan diye çevremdeki herkes bir şekilde yola girdi ikizim bile ve ben burada tıkılıp kaldım kendimi olduğum gibi sevmiyorum hatta son 3 yılda bir tane bile fotoğrafım yok kendimi eski ben zannediyorum kim ne yapsa gözüme batıyor verdiğim emekler boşuna gidiyormuş gibi hissediyorum çünkü 12. sınıfta da 1. mezunluğumda da çok emek vermiştim asla kendimi güzel hissetmiyorum ve geçmişteki bu insanları kendi ellerimle hayatımdan çıkardım şimdi onları çok özlüyorum ama yazarsam kendime zarar veririm biliyorum çünkü kimse eskisi gibi kalmadı doğal olarak benimle buluşmak isteyen arkadaşlarımla buluşmaları hep iptal ediyorum ikizimin erkek arkadaşı var ve onunla çok mutlu olmasını istiyorum ama dışarıya sanki bu durumdan hoşnut değilmişim gibi davranıyorum bunun sebebi benim yaşadığım olay da olabilir 11. sınıftayken bir tane erkek arkadaşım vardı 2 ay sevgili olduk ayrıldık ve beni hep üzmeye çalıştı başka bir kızla ben asla karşılık vermedim ve ben sustukça bu çocuk daha da canımı yakacak hareketler yapmaya başladı bu yüzden 12. sınıfta da okula gitmek istemedim ne zaman mikrodalganın önüne geçsem kendimi hep o anlarda ona hak ettiği cevabi verirken ya da beni çok seven biri varmış o da onu görüyormuş gibi davranıyorum ben neden böyleyim buraya kadar okuyup sorumu cevaplarsanız ne mutlu bana kolay gelsiinnn
Azra_uys48Eşimden gördüğüm bu davranış normal mi?
Merhaba, ben şu an gerçekten zor bir dönemden geçiyorum. Eşimle problemlerimiz var ailem ve arkadaşlarımdan uzakta yaşıyorum. Herşeyi onlara anlatamıyorum üzülmesinler veya eşimle ilgili olumsuz düşünmesinler diye. Çok yalnızım, kırgınım ve ne yapacağımı bilmiyorum. Bugun eşim yüzüme tükürdü kavga sırasında çok aşağılanmış hissediyorum ve bu duyguyla başa çıkamıyorum. Kendisini haklı görüyor, kendini affettirmek için birşey yapmadı. Bir günlüğüne çıktım otele geldim. Çıkarsan bir daha gelme eve demesine rağmen çıktm. Hala şok içindeyim bu davranışını aşamıyorum. O kadsr aşağılanmış hissediyorum ki kendimi. Kendisinin bana olan sevgisinden hiç şüphem yok ancak öyle seyler yaşıyoruz ki saygısının kalmadığını düşünüyorum artık. Benim onu çok kızdırdıgımı sinirlendirdiğimi söyleyip böyle bana saygı duymadığını gösteren hareketler yapıyordu ama bunu kaldıramadım. Ne yapacağımı bilmiyorum çıkmazdayım. Nolur bana bir yol gösterin kimseye ne aileme ne arkadaşlarıma anlatamam ben bunları.
Gizli KullanıcıErkek arkadaşımla denk değiliz
Erkek arkadaşımla denk değiliz bunu ilk ben söylemiştim ben 25 o 30 yaşında,şu ana kadar bir dükkan batırdı,lise mezunu,babası annesi tarafından terkedilmiş travmatik bir geçmişi var ergenken de bazı kötü alışkanlıkları olmuş,o benim ilkimken onun uzun ilişkileri olmuş 4 5 tane. Ama o şu an hepsinden ayrı biri gördüğüm en pozitif insan,geçmişe saplantılı biri olduğum için onun nasıl böyle olduğunu hiç anlayamadım. Bunun yanı sıra ben baskıcı ailede büyümüş aile kavramı olan üniversite mezunu biriyim, kaygı sorunlarım var. Bir de ondan hpv kaptım bilmiyordu fakat ben bunun hırsıyla her tetiklenmede bu farklılıkları ve kim bilir kimle yaptn dedim zaten retrospektif kıskançlık yaşıyordum daha da tetiklendi. Şimdi aşmaya çalışıyoruz,ailem onun lise mezunu olduğunu bile bilse kabul etmez üniye gitmiş bitirmemiş ama çok fazla okuyan empati sahibi biri. Ben ona ne kadar kötü de davransam hep dengelemeye çalıştı. İlk ilişkimde bunu yaşamak beni yıprattı her gün geldi yalvardı bir şey yapabilmek için. Ayrılma konusunu açınca sana bu kadar zarar verdiğim iiçin en doğru karar bu belki ama ben bunu yapamam dedi ben de yapamadım çok seviyorum. Şimdi olaylar hafifleyince geleceğimiz hakkında dedi ki ben bir sorun görmüyorum fakat denk değiliz ve sen bunu sorun ediyorsun,bu hep karşına çıkacak dedi. Bu hep karşıma çıkar mı nasıl yenerim?
Gizli Kullanıcı
