Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Esim aldatti
Eşim beni aldattı ve 7 ay boyunca geri donmedi, döndüğünde ise pişman olduğunu söyledi ve tekrar barıştık ama benim güvensizliğim duygularım berbat oldu ne benimle ilgileniyor ne de eskisi gibi sarılmıyor öpmüyor yatağa girince sadece zevk istiyor eskiden olduğu gibi sarılma koklama hiçbir şey yok konuşuyor gülüyor benle ama eskiden olduğu gibi bir tavrı yok fazla da üstüne gitmemeye çalışıyorum tekrar gider diye nasıl olacak ne yapabilirim?
Gizli Kullanıcı
Duygularımı kaybettiğimi düşünüyorum
4 yıllık bir ilişkim var. Erkek arkadaşım çok iyi biri; aynı zamanda benim en iyi arkadaşım. Önceden sevgimi çok yoğun hissediyordum, sanki içimden taşıyordu. Ben genel olarak gergin biriyim; uzun süre kendimi boşlukta hissettiğim oluyor, çabuk sinirleniyorum, çok düşünüyorum ve her şeyi kafamda büyütüyorum. Duyguları çok yoğun yaşayan biriyim, mutluluğu da öyle. Ama son birkaç aydır duygularımı eskisi gibi hissedemiyorum. Ondan başkasını istemiyorum ama sevgimi önceki kadar güçlü hissetmiyorum sanki. Onunla birlikteyken çok iyi hissediyorum, sık sık görüşmek istiyorum. Ama sürekli kendimi sorguluyorum: “Neden içimde kelebekler uçuşmuyor?” diye. Bu durum sadece onunla ilgili de değil. Artık genel olarak mutluluğumu da hissedemiyorum. İş yerimi değiştirdikten sonra günlük hayatımda ciddi bir gerginlik oluştu; eski ortamım yok ve bu beni çok etkiledi. En çok korktuğum şey ise bu hislerin ilişkime zarar vermesi. Sürekli kendimi sorguluyorum: “Mükemmel biriyken neden eskisi gibi içim sevgiyle dolmuyor, neden deli gibi özlemiyorum?” diye.
Gizli KullanıcıÖzgüven problemi aşmak
Dediklerim belki çok karışık olacak. Çünkü şu an içim de böyle, yani karmakarışık. O yüzden olduğu gibi devam etmeyi düşünüyorum. Ben kendimi iyi hissetmiyorum. Daha doğrusu, kendimi mutlu hissetmiyorum, hiçbir yere ait hissetmiyorum. Çok dışarı çıkan biri değilim. Bazen çıkarım o zamanda çabuk eve gelmek istiyorum sıkılıyorum. Dışarısı bana güvensiz geliyor . Sanki ben bir balık misali sudan kuruya düşüyorum. 25 yaşım var ve bir işim bile yok. Çünkü çalışacak gücü kendimde bulamıyorum. Tembel değilim ama korkuyorum. Başarısız olma korkusu. Mükemmel olacağım diye diye hiçbir şey olamadım. En iyisi olsun diye bekledim, bekledim ve yaşım 25’e geldi. Ve kendimi birçok şeye geç kalmış gibi görüyorum. Herkes sanki bu hayatta yolunu bulmuş ama ben bulamıyorum. Şimdi diyebilirsiniz ki bir işe gir. Ama bana o kadar zor geliyor ki… Sanki yapamam diye korkuyorum, utanıyorum. Yani sıradan işlerde çalışmak bile—mesela satış danışmanı gibi—utanılacak bir şeymiş gibi geliyor. Çünkü etrafımdaki insanların çoğunun devlet işi var. Benim böyle acınası bir durumda olmam beni çok üzüyor. Kendimi çok küçümsüyorum. Mesela kiloluyum, stresten yiyorum. Tabii ki bunun dışında insülin direncimin olması, D vitaminimin çok düşük olması da kilo almama sebep oluyor. Ama bilmiyorum… Sanki herkes beni aşağı görüyormuş gibi geliyor. Sanki herkes bana gülüyor, “şişman”, “çirkin”, “hiçbir işe yaramaz” diyormuş gibi. Bu cümleleri kendime kurmak istemiyorum. Çünkü diyorlar ki bir şeyi ne kadar söylersen o kadar gerçek olur. Ama bu benim elimde değil ki. Dilimi susturabilirim ama içimi nasıl susturayım? Yani benim oturup derin derin konuşabileceğim biri yok. Öyle bir dostum yok. Ama ben herkese ulaşmışım. Herkesin hayatı yoğun, bu normal, kimseyi de suçlamıyorum. Ama birine 5-10 dakika ayırıp telefonda “nasılsın?” yazmak bence o kadar zor değil. Artık ben de yazmıyorum. Bunun dışında başarılı insanları da kıskanıyorum. Bu duygu beni kötü yapıyor. Bende ne eksikse onu kıskandığımı fark ettim. Ve biliyor musun, neredeyse artık her şeyi kıskanıyorum. Bu da demek oluyor ki hiçbir şeyim yok. “Olsun” diyorum ama bir şey yapamıyorum. Belki birine “şunu yap, bunu yap” demek kolaydır. Ama benim için çok büyük geliyor. Korkuyorum, korkularım var. Bu özgüvensizliği aşamıyorum. Artık… bilmiyorum, gerçekten zor.
Gizli KullanıcıNişan süreci ve aile
Ben babamı kaybettim sorunlu bir abim var daha önce madde kullanıyordu onun yüzünden kaçıp baska sehire geldim burda şansım oldu atandım ataninca o da kurtulsun annem de rahat etsin diye yanima aldim onları maddeyi bıraktı ama alkole düştü tek yaptığı akşama kadar çalışıp içip eve gelmek huzur bırakmadı annem de o sadece iciyo diye ondan hicbir sey beklemiyor evin hayatin tüm yükü bende ben o kısımda degilim evladıyım tabi ki yapacağım ama görev oldu ve ben artik anneme hicbir sekilde yaranamaz oldum. Şimdi asil mesele 30uma geldim artik sevgilim vardi evlenmek istedim 1 senedir annemle savaşıyorum istemiyordu evlenmemi hala da alışamadı düğüne 2 ay var suan da nişanlım devamli olarak annemin abimin bu durumundan rahatsiz oluyor devamli olarak bu boyle nasil olacak annenin kocasi gibisin devamli ariyo devamli hersey sende bize de karışacak vs gibi korkulari var devamli o beni bu sekilde strese sokuyo annem devamli olarak nisanlimla ilgili bi sıkıntısı var kapi disari ciksak zaten gideceksin benle durma benle gezme onla gez onla dolan kafasında ben cok boğuluyorum kimse anlamıyor. gecen gun nisanlim geldi oturduk falan sonra abim geldi icmis bi halde o da cok sohbete girmedi biraz durdu gitti annem simdi bana diyor ki saygısızlık yapti önemsemiyor gibi davrandi abin gıcık aldi şimdi dogru ne?
Gizli Kullanıcıİlişkimi nasıl düzeltebilirim?
İlişkimi sürdüremiyorum öfkemi kontrol edemiyorum kaygılı bağlanmam var ve çok korkuyorum ilişkim biticek diye daim onay arayışındayım sevgiye muhtaç gibiyim her an bana ilgi sevgi versin istiyorum benimle ilgilensin mesajlarıma çabuk baksın ama yapmıyo onda da problem var bende de çok çaresiz hissediyorum kendimi ben artık çok takmamak çok düşünmemek detaylara takılmamak ve rahat olmak istiyorum kendimi sevmek kendime saygı duymak istiyorum sevgilime sanki muhtacım onun sevgisine ama kendi hayatım olmasını istiyorum onun sözüyle günüm güzelleşedebilir berbat da olabilir
Gizli KullanıcıBu yaşananlardan ne çıkarmam gerekiyor
Merhaba 6 aylık bir ilişki serüvenim oldu ben geçmişte bir ilişki yaşadığım için kendimce de onun hayatında bazı şeylerden fedakarlık yapmıştım sonra üzerine daha büyük hatalar geldi ve ben bu ilişkide kaldım şans verdim bağlandım sevgim ağır bastı o da düzelteceğini çabalayacağını söyledi bu kişi beni sürekli deniyordu maddi bir beklentim mi var intikam mı alıyorum yaptığı şeyden dolayı yoksa seviyor muyum bunu ölçme niyetindelerdi. Ben aylarca üzüldüm ağladım bir beklentim yoktu gerçekten sevmiştim ve o çevresini çok dinleyen biriydi. Aile içi anlattığım şeylerden dolayı beni kendini acındıran negatif biri olarak gördüler kurban rolünde acındırıyorum sandılar ne anlatsam bana karşı kullandılar. Benim samimiyetimi iyi niyetimi ölçüyorlardı sürekli. Sonra ben o fedakarlıkları yapmaktan vazgeçince kendi yolumda devam edince beni bak gördün mü seninle oynuyor intikam alıyor dediler o da hiç gelip benden özür bile dilemedi olanlar için. Ya da sana takıntı yapmış bırakmıyor dediler. Yaşanılanları en çok çevresi yapıyordu beni en yakın arkadaşım üzerinden bile denemeye kalktılar arkadaşımla aram bozuldu. Sürekli sanki bir planım varmış gibi benim yaptıklarımın altında bir şey arıyorlardı. Sonra ben tepki gösterince ara bozucu duruma ben düşüyordum. O kadar yorulmuştum ki kendimi anlatmaktan hepsini çıkardım hayatımdan. İnsanın bu kadar sene çabalayıp kendini kimseye anlatamaması çok yorucu geliyor. Vazgeçince de kendilerini haklı gördüler.
Gizli KullanıcıKız kardeşim hakkında ne yapabilirim?
Ben ablasıyım ve iki kız kardeşiz. Kız kardeşim 16 yaşına yeni girecek. Onunla ilgili artık ne yapacağımı bilemiyorum. Kendi hayatı ile ilgili cok korkunc kararlar veriyor. Çok asi ve hırçın bir çocuk. Onunla konuşmamız mümkün olmuyor, ne zaman konuşmaya çalışsak ya kaçıyor ya da bize bağırıyor. Ailesi olarak onu cok seviyoruz ve elimizden geldiğince ilgileniyoruz ama onun hâl ve tavırları bizden nefret edercesine. Sürekli bağırma, bizden uzaklaşma, kavga etme içinde. Çevresinde çok fazla uyuşturucu kullanan, alkol ve dahasını kullanan insanlar var. Kendisi de alkol içiyor. Ve erkek çevresi cok fazla. Konuştuğu kişilerin çoğunda cinsellik gördüm. Telefonunda olan konuşmaları bu yöndendi. Çıplak fotoğraflar ve cinsel içerikli konuşmalardı. Ve bu yaptığı bir değil, iki değil. Bunu bildiğimden haberi yok, onunla ne zaman konuşmaya çalışsam bana kızıyor ve konusmuyor. Zaten beni saymıyor. Ve bu aralar biriyle konuşuyor, konuştuğu kişi 24 yaşında bir uyuşturucu kullanıcısı. İkisinin bazı konuşmaları cinsel ve yaş farkını sorun etmeyeceği yöndendi. Bunu söylemek zor ama bugün eve boynu mor bir şekilde geldi, o 24 yaşında ki ile bir şeyler yaşamış anladığım kadarıyla. Bu konu hakkında ne yapacağımı bilemiyorum. Defalarca anlattım, konuştum ama nafile. Bu konuda aileme danışamadım çünkü ailem onun hayatını mahveder. Her şeyini elinden alırlar. Bu sebeple size yazmak istedim. Psikolojik olarak iyi olmadığı çok açık. En basitinden asla yanımızda bile oturmuyor, sürekli başka yerlerde. Sürekli sinirli, hırçın tavırlı. Bu konuda ne yapabilirim?
Gizli Kullanıcıİçimdeki gerginliği nasıl sona erdirebilirim kafamdaki kötü düşünceleri silebilirim?
Son yaşanan okul baskınından çok etkilendim korkuyorum düşünmesem bile içimde bir karamsarlık oluşuyor sadece bu olay değil normal hayatımda da tedirginim bu gelecek kaygısı da olabilir mutsuz ve halsiz hissediyorum kendimi insanlara güvenim kalmadı hep bir açık arıyorum karşımdakinde isteksizim moralim bozuk geceleri uyuyamıyorum hava karanlık olunca boğuluyor gibi hissediyorum üzerimde kötü bir enerji var çoğu zaman beni mutlu hale getirmek için ne çözüm üretebilirsiniz
Gizli KullanıcıEş ailesi ile sorun
Eşimin ailesi nişanlılıktan beri sorunlar çıkardı ve hep huzurumuzu kaçırdı. Eşim de onları tuttu. Çocuğum olduğunda sevemedim; alışamadık. Dediler ki duygusal bir bağ olarak eşime sınır çizmesi gerektiğini söyledim. Bana konuştuğunu söyledi, ama aslında konuşmamış. Ardından, ailesi bizim torunumuz yok, bu zamana kadardı. İyi ki de almadık, dediler. O günden beri ne gidiyorum ne deiyorum. Eşim de onların görmeye hakkı var. Seni sevmedikleri için böyle söylüyor, hiçbir şey alma çocuğumu gösterlar, diyor. Ben ise, ben ayrı, çocuğum ayrı; bana kızıp ona bunu diyemezler, diyorum. İllaki görecekler, diyorlar. Ve sürekli tartışıyoruz; bu durumu ne yapabilirim.
Gizli KullanıcıYalnızlık Kaygısı
Merhaba, 28 yaşında bir kadınım. Uzun yıllardır ciddi ilişki yaşamadım ve geçmişte yaşadığım birkaç ilişki hariç karşıma hep bağlanma sorunu olan erkekler çıktı. Son 3 senedir hiç kimseyle denk gelmedim ve tamamen yalnız geçti. Son zamanlarda, tamamen yalnız geçen üç yılın ardından bir arkadaşımla flört etmeye başladık ancak o da ciddi ilişki istemediğini söyledi: Pek çok farklı sosyal ortama girmeme karşın yaşıtım, hoşlanabileceğim yeni insanlarla da karşılaşmıyorum. Bu durum bende ciddi bir kaygıya yol açıyor. Sanki birisiyle tanışmak için çok geç kalmışım ve asla sevilmeyeceğim, evlenemeyeceğim gibi yoğun kaygılar yaşıyorum. Kendimi eksik hissediyorum. Bu durumdan nasıl kurtulabilirim?
Gizli Kullanıcı
