Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

İçimdeki gerginliği nasıl sona erdirebilirim kafamdaki kötü düşünceleri silebilirim?

Son yaşanan okul baskınından çok etkilendim korkuyorum düşünmesem bile içimde bir karamsarlık oluşuyor sadece bu olay değil normal hayatımda da tedirginim bu gelecek kaygısı da olabilir mutsuz ve halsiz hissediyorum kendimi insanlara güvenim kalmadı hep bir açık arıyorum karşımdakinde isteksizim moralim bozuk geceleri uyuyamıyorum hava karanlık olunca boğuluyor gibi hissediyorum üzerimde kötü bir enerji var çoğu zaman beni mutlu hale getirmek için ne çözüm üretebilirsiniz

Aile

Eş ailesi ile sorun

Eşimin ailesi nişanlılıktan beri sorunlar çıkardı ve hep huzurumuzu kaçırdı. Eşim de onları tuttu. Çocuğum olduğunda sevemedim; alışamadık. Dediler ki duygusal bir bağ olarak eşime sınır çizmesi gerektiğini söyledim. Bana konuştuğunu söyledi, ama aslında konuşmamış. Ardından, ailesi bizim torunumuz yok, bu zamana kadardı. İyi ki de almadık, dediler. O günden beri ne gidiyorum ne deiyorum. Eşim de onların görmeye hakkı var. Seni sevmedikleri için böyle söylüyor, hiçbir şey alma çocuğumu gösterlar, diyor. Ben ise, ben ayrı, çocuğum ayrı; bana kızıp ona bunu diyemezler, diyorum. İllaki görecekler, diyorlar. Ve sürekli tartışıyoruz; bu durumu ne yapabilirim.

Romantik İlişkiler

Yalnızlık Kaygısı

Merhaba, 28 yaşında bir kadınım. Uzun yıllardır ciddi ilişki yaşamadım ve geçmişte yaşadığım birkaç ilişki hariç karşıma hep bağlanma sorunu olan erkekler çıktı. Son 3 senedir hiç kimseyle denk gelmedim ve tamamen yalnız geçti. Son zamanlarda, tamamen yalnız geçen üç yılın ardından bir arkadaşımla flört etmeye başladık ancak o da ciddi ilişki istemediğini söyledi: Pek çok farklı sosyal ortama girmeme karşın yaşıtım, hoşlanabileceğim yeni insanlarla da karşılaşmıyorum. Bu durum bende ciddi bir kaygıya yol açıyor. Sanki birisiyle tanışmak için çok geç kalmışım ve asla sevilmeyeceğim, evlenemeyeceğim gibi yoğun kaygılar yaşıyorum. Kendimi eksik hissediyorum. Bu durumdan nasıl kurtulabilirim?

Son zamanlardaki kaygım

Merhaba, 18 yaşındayım ve son dönemde yoğun kaygı ve zihinsel takılmalar yaşıyorum. Bu durum düşüncelerimi, kendimi algılama biçimimi ve günlük huzurumu belirgin şekilde etkiliyor. Genel olarak cinsellik ve fiziksel yakınlık konularına karşı mesafeliyim ve çoğu zaman rahatsızlık hissediyorum. Son günlerde istemediğim halde kısa süreli bir mastürbasyon davranışı yaşadım ve hemen durdurdum. Bu olaydan sonra yoğun suçluluk, tiksinme ve “kirlenmişlik/pislik” hissi oluştu. Özellikle bazı nesnelerin (örneğin çarşaf gibi) kirlenmiş olduğu düşüncesi zihnimde takılı kalıyor. En zorlayıcı nokta davranışın kendisi değil; sonrasında başlayan zihinsel süreç. “İstemediğim birine dönüşür müyüm, zamanla değişir miyim ve bunu normalleştirmeye başlar mıyım?” düşüncesi sürekli tekrar ediyor. Burada “değişmek” derken kastım; istemediğim davranışlara alışmak, değerlerimden uzaklaşmak ve kendimi kaybetmek hissi. Ayrıca inanç ve dinî konular da zihnimi etkiliyor. Özellikle kader ve irade ile ilgili düşünceler (“bir şey kaderdeyse Allah’ın bunu kalbime koyması ve bunun beni değiştirip değiştirmemesi”) kafamı karıştırıyor ve kaygımı artırıyor. Son dönemde ek olarak: - YKS sürecinde yoğun stres yaşıyorum (hedefim hukuk) - Aşırı düşünme, zihinsel döngüler ve kendini sürekli analiz etme arttı - Evlilik, bağlanma ve çocuk sahibi olma gibi gelecek temaları bende kaygı ve uzaklaşma hissi yaratıyor - Aile içinde bazı mahrem konulara maruz kalmam bu düşünceleri tetikliyor Sormak istediğim temel konular: - Yaşadığım durum yoğun kaygı ve obsesif düşünce döngüsü ile ilişkili olabilir mi? - İstemediğim kısa süreli davranışlar kişiliğimi veya değerlerimi değiştirir mi? - Yaşadığım “kirlenmişlik/pislik” hissi psikolojik bir tepki olabilir mi? - Dinî/inançsal düşünceler bu kaygı döngüsünü tetikliyor olabilir mi? - Bu tablo klinik düzeyde bir kaygı/obsesif süreç olarak değerlendirilebilir mi? Amacım kendimi daha iyi anlamak ve bu zihinsel döngüyü sağlıklı şekilde yönetebilmek. Utanarak yazdığımı da söylemek isterim.

Aile

Kendime nasıl iyi davranırım?

Ben bu mesajı size ağlayarak yazıyorum. 25 yaşındayım ve size attığım her mesajda bu yaşımdan bahsediyorum. Çünkü 25 yaş bana hiçbir şey başaramadığım, hiçbir şey elde edemediğim ve her şeye geç kaldığım bir yaş gibi geliyor. Bugün içimdekileri ağlayarak anneme boşalttım. bana kendimi değersiz hissettirmeleriyle ilgili… Oysa ben onlara hep iyi davrandım. Her işlerini yaptım. Ev işlerinde yanlarında oldum, hasta olduklarında başlarında bekledim. Sanki bir anne gibi. . Onlara o kadar öyle oldumki artık görevim gibi sayıldı. Babamla zaten gün içinde 2-3 kelmeyi geçmez sohbetimiz. Ben ona yemek, çay ister misin diye soruyorum , o bana evet-hayır diyor o kadar. Bir kez nasılsın, kızım, saçımı okşadığı yoktur mesela. Annem bana diyor ki sanki eskisi gibi düşünmüyorsun beni. Ben de diyorum ki, eğer kendimi düşünüyorsam, buna sevinin. Demek ki artık kendimi seçmeye başlıyorum. Ama yine de diyorum ki, içim hâlâ size karşı yanıyor. Size artık göstermek istemiyorum. Keşke hissiz olsaydım, ama olmuyor. Bir de o kadar konuştum, yine anlaşılmadım. O kadar ağır ki… İnsan konuşuyor, anlatıyor ama anlaşılmamak çok zor. Ben yüz defa bir şey yapıyorum, bir kere yapmayınca o bir kere göze batıyor. Yanlış anlamayın, annem kötü biri değil . O da çok zor hayat yaşıyor, çocukluktan beri. Yetimhanede büyüdü, büyüyüp babamla tanıştı. O da ona hem psikolojik hem fiziksel şiddet gösterdi. Gün yüzü göstermedi. Şimdi de bir hiç uğruna annemi sildi. Aynı evde yaşıyorlar, ama babam annemle konuşmuyor. Annem çok değersizleştirdi. Annem çok ağlıyor, ben onu iyi yapayım diye kendimi düşünmez oldum. Sanki onun için kendimi yıpratmam hoşuna gidiyor, böyle olmasını istiyor, belki hiç böyle his yaşamamış diye. Ama yine o 4-4'lük evlat olamıyorum, ne kadar böyle iyisin, öyle iyisin dese de, bunu biliyorum. İki erkek kardeşim var, onlardan böyle şeyler beklemiyor. Ben hepsini kendimden, hayatımdan önde koydum onlar iyi olsunlar diye. Hatta ben çocuk istemiyorum; eşimle kendime hayatımı adamak istiyorum. Evlenirim; eğer onlar torun görsün diye çocuk yapmayı bile düşündüm, yine hatta onu arada düşünüyorum. En kötüsü sürekli bana vicdan yaptırıyor… O zaman ben kötü bir anneyim, kötü bir insanım, her şey benim yüzümden oluyor. Ama anlatıyorum, bunu yapmamalarını söylüyorum, yine aynı şey devam ediyor. Size Azərbaycandan yazıram. Artık gücüm kalmadı. Onları düzeltmeye çalışırken kendi hayatım mahvoldu. Bıktım.

Romantik İlişkiler

Bana bi kaygı bıraktı

Sevgilim vardı herşey çok güzelken tartışma oldu hiç yazmadı konuşmadık ama ben yazmaya devam ettim yakın bi tarihte konuştuk tam buluşacağız çok güzel içimde bı kırıklık var ama çok seviyorum buluşmadan bir gün önce ben yapamıyorum dedi ve beni her yerden engelledi ve bı gün sonra benim doğum günümdü şimdi kimle konuşsam korkuyorum 2 saat yazmasın engelledi mi diye bakıyorum deli oldum

Hayatımda hiç aşık olmadım

23 yaşındayım hayatımda flörtüm hariç 15 günlük konuştuğum hariç başka erkek olmadı ailem bu durumdan şikayetçi olması gereken sevgilin diyorlar annem sürekli neden hayatında biri yok diyor ben de bunu sorguluyorum hiç aşık olmadım ve erkeklerden bazen uzak duruyorum nedense bunu bilmiyorum bu durum içinde bazen tatsız şeyler diyorlar benim için üzülüyorum bu büyük bir sorun mu hissedemiyorum açıkası yardıma ihtiyacım var

Nasıl kendime güvenebilirim

Kendim çok kapanıyordum, bu yüzden artık kendime güvenemiyorum. Herkesin benden nefret ettiğini sanıyordum. Çok çabuk sinirleniyorum, çocukça davranıyorum. İnsanlar hep beni pasif olarak görüyorlar. Sevilmedim mi diye düşünüyorum. Bu kadar ve de hiç aktif olamıyorum. Sanıyorum ki hiç kimse benimle arkadaş olmak istemiyor, hiç kimse beni sevmiyor. Bir de içimdeki ses diyor ki, 'Sen hiçbir şey beceremezsin. ' Kendime güvenmiyorum.

Sürekli bir şeye taktığımda onu düşünüyorum

Son günlerde sürekli Mesala telefonu şarjdan çektim ama 2 kez gidip bakıyorum alarmı saati kurdum ama 4-5 kez açıp bakıyorum son zamanlarda kendimde bu tür davranışlara kendime kızıyorum neden Böyle bir şey oluyor anlamadım halbuki kendim alarmı kurdum kendim şarjı çektim ama başkası yapmış ben kontrol etmek için yaptım hissi var açıkçası sebepsiz yere 3-4 gündür bu davranışlarım başladı çözüm veya sorunum nedir?

Sevgilimden ayrıldım dünyam yıkıldı

Kendimi hayata döndüremiyorum bi gün diyorum bu gün iyi olayım hep ama hep aklımda çıkmıyor ruhumdan bedenimden hayatımdan hayatıma o kadar işlemişki ne yapsam her yerde anısı var diyorum ki bu gün işe gideyim anısı var dışarıda çalışayım anısı var yok ne aklımdan ne de hayatımdan çıkmıyor yaptıklarımızı yaşadıklarımızı göz önüne getirdiğim de aslında benim hayatıma asla bi artısı yok ama yaşadıklarım ilk olduğu için hayatımı o kadar bağladı ki