Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Karşılıklı konuşmalarda ağlamamak için ne yapabilirim
Karşılıklı konuşma yaptığım insanlarla kendimi açıklamaya çalıştığım her an gözlerim doluyor ağlamaklı oluyorum bunu nasıl yenebilirim sırf bu sebepten dolayı azar da işitiyorum kendimi insanlara anlatamıyorum sürekli gözlerim doluyor kendimi çok ezik hissediyorum durduramıyorum hıçkıra hıçkıra ağlıyorum bunu düzeltmem için önce ne yapmam gerekiyor ağladığım fark edilince kendimi de açıklayamadığım için suçlu konumuna düşüyorum ben bu durumda çok yoruldum artık
sirin
neden ilişki yaşamaktan korkuyorum?
merhaba betül hocam kafamı karıştıran bir durum yaşıyorum. Bunun nedenini anlamakta zorlanıyorum. Hayatımda hiç gerçek bir ilişkim olmadı. Yıllar önce biriyle yaklaşık üç yıl boyunca sadece telefon ve mesajlaşma yoluyla görüştüm. Hiç yüz yüze görüşmedik ama ona çok bağlandım, ve kendimi tamamen açabilmiştim. Sonunda beni çok kırdı ve bittiŞimdi ise gerçek hayatta biriyle tanıştığımda farklı hissediyorum. Son görüştüğüm kişiyle iki kez buluştum ama heyecan hissetmiyorum. Kendimi geri çekiyorum, rahat davranamıyorum ve sanki üzerimde bir ağırlık oluşuyor. Buluşmadan sonra "Şimdi ne olacak?" diye düşünüyorum ve kendimi sanki ilişkiye devam etmek zorundaymışım gibi hissediyorum. Hatta görüşmeyi bitirse rahatlayacakmışım gibi geliyor. Bana karşı ne istediği belli olmayan, ulaşılması zor kişiler bende daha fazla heyecan ve çekim oluşturuyor. güven veren biriyle tanıştığımda aynı çekimi hissedemiyorum. Bu durumun nedenini anlamıyorum. Bir yandan da kafamda bir ilişki hayal etmeyi seviyorum. Ancak iş gerçek bir ilişki yaşamaya geldiğinde bunalmış hissediyorum. Acaba gerçekten ilişki istemiyor muyum, yoksa yakınlaşmaktan veya bağlanmaktan mı çekiniyorum, bunu ayırt edemiyorum. genel olarak da zaman zaman sıkışmış hissediyorum. Çalıştığım işle ilgili de "Sanki ömür boyu burada kalacağım. " düşüncesi geliyor ve bu bana yoğun bir baskı hissettiriyor. Bazen işteyken tek istediğim eve gitmek oluyor. Eve geçtiğimde ise çoğu zaman biraz rahatlıyor ve sevdiğim şeylerle ilgilenebiliyorum
feerrinnannemın psikolojisı bozuldu lütfen yardım edın
annem 3 4 yıl önce bosandı o zamanlar cok normal bırıydı 2025 2026 senelerı degısmeye basladı adamlarla bulusmalar felan evlerine gıtmeler ıfsası cıkmıs heralde evde sakın sakin oturuyorum durduk yere bana dıyo sen benden bısey saklıyosun dıyor hayır dıyorım telefonu veriyorum bakıyo ıfsam sende var sen benden bısey saklıuosun dııyo 3 aydıt aynı soruyu soruyo bıktım artık babamdan kurtuldum sıra anneme geldi benjmde psikolojimş bozmaya basladı evde duramıyorum bu kadın yuzunden sureklı dışarı cıkmak ıstıyorum camları acıyorum nıue actın dıyo cıldırıyo sesınız yukarı cıkıyo dıyo durduk yere abısıne kuruldu abısınıj kızına kuruldu benım hakkımda dedıkodu yapıyolar dıye ustune ıfsam onlarda var dıyor yanıma geluyo yıne ayjı soruyu soruyo sen kuzenınle yanı abısının kızıyla ıkınızın bırbırıjızde numarası var benim dedıkodumu yapıyosunuz dıyıp duruyor evde delı gıbı dolanıyor dolanması bıtıyo yıne bana sarıyo gercekten bıktım ya o ya ben evden gıtmek lazım gercekten lütfen bı careso varmı yardımcı olun psikologa gorun diyorum tamam dıyo gıtmuyo lütfen yardım edın
Gizli KullanıcıBiraz içimi dökmek istedim buraya ve bu anlattığım durumları nasıl yenebilirim
Merhaba, 20 yaşındayım, genç bir kızım. Kendimi bildim bileli arkadaşlık ilişkilerinde değersiz hissettirilen taraf ben oldum. Arkadaşlarıma verdiğim değerin, sevginin karşılığını hiç bir zaman alamadım. Değersiz hissettirildim. Karşı tarafın sevgisini hiç bir zaman hissetmedim. Ben sevgi sözcükleri kullanarak, sarılarak, öperek, bazen karşı tarafa onu sevdiğimi söyleyerek sevgimi belli ettim ama çoğu arkadaşlık ilişkilerimde bunu yapan ben oldum. Karşı taraf bu söylediklerimi yapmadı. Bakın, harfleri yutuyorum ve konuşamıyorum (cümle kuramıyorum, kelimeleri doğru söyleyemiyorum). Bu durumu nasıl yenebilirim? Akıcı konuşamıyorum, öyle söyliyim. Diksiyonum iyi değil. Ben özgüven eksikliği, diyolog kuramamak (sohbet nasıl başlatılır, konu nasıl açılır, bu yaşıma rağmen hala bilmediğim için), sosyalleşemedim. Sessiz bir insandım, asosyal bir insandım. Bu ilkokuldan beridir böyle. Bu yüzden de bu anlattığım özgüven eksikliği, diyolog kuramamak vb. şeyleri yaşadım. Ailemin umrun da bile olmadığım için ailem fark etmedi bile benim bu sorunlarımı. Daha doğru annemin baskıları ve beni kısıtlaması yüzünden de bu sorunları yaşadım. İlkokul da sınıf hocam tarafından sözlü zorbalık gördüm. Sınıf arkadaşlarım tarafından sözlü ve fiziksel zorbalık gördüm. Hocam annemle sürekli tartışıyordu. Hocam sınıf toplantıların da beni velilere kötülüyordu. Beni hiç sevmiyordu. Şu konuda yardımınıza ihtiyacım var. Hocama o kadar çok kin ve nefret doluyum ki neden bana böyle davrandığını öğrenmek istiyorum ama öğrenemiyorum. Hocamı tamamen beynimden silip atmak istiyorum. Bir tek bana böyle davrandı gibi hissediyorum. Hocamı beynimden nasıl silip atarım? Hatırladıkça çok kötü hissediyorum. Yani ilkokul pek iyi geçmedi. Orta okulda da sözlü ve fiziksel zorbalığa maruz kaldım bazı insanlar tarafından. Sonra geçtim liseye. 3 kere okul değiştirdim. Lisenin ilk dönemi çok asosyal, yalnız ve çok negatif düşünmeye başladım. Okula gitmek istemiyordum. Duygusal olarak çok kötüydüm. Sürekli ağlamak istiyordum, ağlıyordum da. Arkadaşım yoktu. İnsanlara arkadaşlık teklif ediyordum. Keşke etmeseymişim. Tanıştığıma pişman olduğum kişiler oldu. Bu yüzden dolayı. Sonra ise 10 sınıfa geçtim. 10 sınıfta aynı geçti. Asosyal, aşırı düşünen, aşırı kafaya takan biri oldum. Özgüvensiz, saf, salak ve insanlar tarafından kullanılan biri oldum. İyi niyetim hep suistimal edildi. Sessiz, derslerin de başarısız olan, kendini savunamayan. .. Çocukluktan bu yaşıma kadar kendimi savunamayan biri oldum. Hayır diyemeyen biri oldum. Lisede 10 sınıfta kaldım. Başka bir okula nakil yaptım. Tekrar 10 sınıfı okudum ve nakil yaptığım okulda da sınıfta kalacaktım ama zar zor geçirdiler hocalar beni. Ders çalışmak içimden gelmiyordu. Çok çabuk pes ediyordum. Çok çabuk sıkılıyordum. Çabam yoktu. Çok tembeldim, halada öyleyim. 10 sınıfta sözlü olarak 3 kız arkadaş tarafından zorbalık gördüm. Bu kızlara bir zararım yoktu ve beni sevmiyorlardı. Bu kızların ele başından korkuyordum. Aşırı obez biriydi, kendini bir şey zannediyordu. Bir ara arkadaşıma bana acıdığı için benimle arkadaş olduklarını söylemişti. Dış görünüşüme laf etmişlerdi ve ben o gün derste ağlamıştım onlar yüzünden. Lise pek iyi geçmedi yani. Sonra ise YKS sınavına girdim. Mezuna kaldım. Aile evinde daha da kötü hissetmeye başladım. Ailem üzerime geliyordu. Tekrar girdim sınava ve sonuçların açıklanmasını bekliyorum. Psikolojim hiç iyi değil. Kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Beni seven insanların olduğunu hissetmiyorum. Ailemle aram iyi değil. Arkadaşım yok. Var ama şöyle, 2 tane yakın arkadaşım var. Biri sanaldan konuşuyoruz ve bu kişi yabancı. Biri ise Türk. Bu arkadaşlarım tarafından sevildiğimi düşünmüyorum. Mesajlarıma cevap vermeleri uzun sürüyor. Başka insanlarla tanışınca beni unutuyorlar. Böyle düşünüyorum. Türk olan arkadaşım böyle oldu. Üniversiteye gitti ve yeni insanlarla tanışınca beni unuttu. Hayatımda konuştuğum yakın olan arkadaşlarımı sildim hayatımdan çünkü bana iyi gelmediler ve onlardan soğuma sebep oldular. Ve arkadaşım kalmadı sildiğim için onları. Yalnızlıktan yanlış insanlarla arkadaşlık kurdum ve o yanlış insanları da sildim hayatımdan. Özlediğim arkadaşlarım oluyor ama tekrar arkadaş olamam o kişilerle. Şuam konuştuğum arkadaşım mesajlarıma uzun süre bakmadığı oluyor. Beni sevdiğini düşünmüyorum. Ona sürekli aynı konuları açtığım için belki benden soğumuş olabilir ama o arkadaşım bana sürekli aynı konuları anlatsa ben ondan bıkmam. Uzun süren bir arkadaşlığımız var ve küsüp barıştık onla. Ve ona karşı içimde bir sevgi yok. Canım sıkıldığı için ona yazıyorum çünkü konuşacak kimsem yok. Mesajlarıma bir süre bakmasa bile ben hala mal gibi yazıyorum. Ben yazmasam o yazmaz bile bana. Anlayacağınız üzere hayatım böyle geçti. Şu durumlarla başa çıkmak istiyorum. Bunlar ise şunlardır: özgüven eksikliği, aşırı düşünmek, aşırı kafaya takmak, çok yalnız hissetmek, diyalog kuramamak, sohbet başlatamamak, kendimi sevmiyorum, hayattan keyif almıyorum, kendimle barışık değilim, hayır diyemiyorum, sözlü olarak kendimi savunamıyorum, bedenimi ve yüzümü sevmiyorum, sürekli negatif düşünüyorum, olumsuz düşünüyorum, hayata karşı hiçbir inancım yok, hayatımda iyi şeyler olacağını düşünmüyorum, insanlar tarafından kullanılıyorum, saf ve salak yerine konuluyorum, insanların söylediği iki güzel lafa kanıyorum ve çok mutsuzum. Bu uygulamayı ilk defa buldum ve içimi dökmek istedim. Bu arada 3 kere psikoloğa gittim ve pek faydasını gördüğümü düşünmüyorum. Çoğu kez psikiyatriye gittim ama devletteki psikiyatristler dinlemiyor bile. Psikoloğa özele gittiğim için şu an param yok ve gidemiyorum. Ailemde para vermez. Ve psikologum sadece dinliyor, arada bir soru soruyor. Bu yüzden faydasını gördüğümü düşünmüyorum. Devlette ise psikoloğa gittim ama ikisi de erkek doktordu. Biri göz teması kurmadı. Diğer bir doktora gittiğim zaman bir daha gelmem gerektiğini düşünmediğini söyledi. Anlatacaklarım bu kadar. Yardımcı olursanız çok sevinirim.
Gizli KullanıcıKendimi degersiz gormeyi nasil birakabilirim
Merhaba, bu yazıyı size son dönemde iç dünyamda yaşadığım derin sıkışmışlığı, kendime verdiğim değeri nasıl kaybettiğimi ve bu durumun hayatıma yansımalarını daha net aktarabilmek için yazıyorum. Son zamanlarda fark ettim ki, hayatımdaki insanların ve özellikle değer verdiğim kişilerin ruh halleri, benim tüm duygusal dengemi belirler hale geldi. Karşımdaki insan kendi karanlığına çekildiğinde veya zor bir dönemden geçtiğinde, ben kendi ihtiyaçlarımı, kendi hislerimi ve ruh sağlığımı tamamen hiçe sayıyorum. Kendimi adeta onun acısını dindirmek zorunda olan bir kurtarıcı gibi konumlandırıyorum ve bu süreçte kendimi hırpalamaktan hiç çekinmiyorum. İletişimin koptuğu, karşımdaki insanın sessizleştiği veya beni cevapsız bıraktığı anlarda kendimi korumak için oradan uzaklaşmayı, o telefonu kapatmayı veya kendime güvenli bir alan açmayı bir türlü başaramıyorum. O koca sessizliklerin ve belirsizliklerin içinde kalıp saatlerce kendi içimi kemirmeyi seçiyorum. Bu da bende çok derin bir çaresizlik, terk edilme korkusu ve anlık panik ataklar yaratıyor. En ufak bir aksilikte, dışarıdan gelen masum bir müdahalede bile suçu ve sorumluluğu hemen kendimde arıyorum. Sürekli "Benim yüzümden mi oldu, yanlış bir şey mi yaptım veya söyledim?" diye düşünerek kendimi ağır bir suçluluk ve yetersizlik çemberine sıkıştırıyorum. Benim dışımdaki insanların ufacık bir olumsuz hareketiyle dünyam başıma yıkılırken, yine onların attığı küçücük bir olumlu adımlarla bir anda büyük bir rahatlama ve mutluluk yaşıyorum. Bu durum bana, kendi mutluluğumu ve özdeğerimi tamamen kendi dışımdaki etkenlere ve insanların o anki dudak hareketlerine bağladığımı açıkça gösteriyor. Kendi sınırlarımı nasıl çizeceğimi bilemediğim, başkalarının dertlerinde kendimi tamamen kaybettiğim ve her şeyin sorumluluğunu üstüme alarak kendi değerimi hiçe saydığım bu kısır döngü üzerine sizinle çalışmayı çok istiyorum. Ben çok küçük yaşta sanal ortama girdim 6. Sınıfta ve arkadaşlıklar edindim hepsi beni kullanır değer vermez çöpmüşüm gibi davranırlardı soğuk yaparlardı terk ederlerdi engeller giderlerdi ve ben yine de onlara iyi davranırdım hayatlarında kalırdım benim değerimi onlar ölçüyor gibiydi bu çok kez yaşandı. Terk edilmeler soğuk yapmalar görüldü atmalar bi anda aniden gitmeler. Ve bu benim en büyük korkum oldu. Şuan birisi bana soğuk yaptığında hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Paragraflar atıyorum. O yazmasada görüldü atsada yazıyorum. Hep eziliyorum yalvarıyorum. 6. Sınıf dönemlerimde ailem hiç benimle ilgilenmezdi ihmalkarlardı hala da öyleler ailemle konuşmuyorum dün geçmişimle yüzleştim bugün yaptığım bi çok hareketin aslında neden olduğunu anladım. Ben hasta olurdum sevgilim dışarı çıkmayalım iyi ol dinler derdi. Ben sanki buluşmalıyım gibi hissederdim. Özellikle bi çaba göstermezsem sevilmicekmişim gibi. Aynı zamanda bir soru daha sormak istiyorum. Sevgilimle çok iyi giden bi ilişkimiz vardı ve 2 gün önce sanki her şey bi anda çok kötü oldu. O 2 ay boyunca uykusuz kaldı kabus gördü kabusunds kendini öldürüyordu. Ve artık hiç bir şey hissedemiyorum dedi. Ve biz kavga ettikten sonra daha da kötü oldu. Onun bu durumda olmasına çökmesine çok üzülüyorum. Aynı zamanda değersizliğimin getirdiği kavgaya. Kendimin bu durumda olmasına. Ailemin bana karşı tavrına. Sevgilimi çok seviyorum ve her şey bitmek zorunda olacak gibi hissediyorum. Bu durumda olmamdan bi süre sonra sıkılcaksın beni bırakıcaksın diyor. Ama ben onu mutsuzkende sevicem. İkimizde çökmüş durumdayız. Onu kaybetmek istemiyorum. Benim hatalarım var. O şu ana kadar yaptığım her kötü davranışı aklında tutuyo ve düşünüyo. Çok düşünüyor her şeyi çok düşünüyor.
Gizli Kullanıcınasıl mutlu olabilirim , kendime iyi davranabilirim
kendime nasıl daha iyi davranmalıyım , mutlu hissetmeyliyim . arkadaşım yok , çok yalnız hissediyorum . kimse beni sevmiyor . kendime bile faydam yok mutsuzum , tatil yapamıyorum keyif alamıyorum hiçbirşeyden. insanlara kolay ve gerektiginden fazla güveniyorum bu bana zarar veriyor . bunu nasıl yenebilirim , çok yalnızım , kendimi hayat bitmiş gibi hissediyorum . kötü bir dönemdeyim , bana lütfen ama lütfen yardımcı olur musun , buna çok ihtiyacım var lütfen
Gizli KullanıcıBencil miyim?
Merhaba, 26 yaşında genç bir kız ve evin en büyük çocuğuyum maalesef, ailemizde sürekli sorunlarla uğraşıyoruz, annem babam ayrı ve 3 küçük kardeşim var. Kız kardeşim depresyon hastası erkek kardeşim bipolar geçirdi vs derken ben artık kendimi çok yorgun ve tükenmiş hissediyorum artık kimseyi düşünmeyip tek başıma kalmak istiyorum, tek başıma zaman geçirmek istiyorum artık büyük olmaktan çok yoruldum. Onları düşünmüyorum diye bencillik mi ediyorum bazen bilmiyorum bu seferde kendimi suçlu hissediyorum ama bende bi çocuğum yeter artık çok bunaldım benimde sorunlarım var ama bana yardım edebilecek bi ablam yada abim yok bende hayatımı kurmaya çalışıyorum tek başıma, haftada 1 gün izin günüm var ondada çocukları nereye götürsem diye düşünüyorum ama aslında kendime hiç zaman ayırmıyorum onu fark ettim işten eve geliyorum yemekle uğraşıyorum çoğunlukla bulaşığı ben yıkıyorum annemde çalışıyor çünkü bazen onada çok kızıyorum neden bu kadar çocuk dünyaya getirdi diye ama bi çözüm olmadığının farkındayım. Bu aralar özellikle kız kardeşim ağır depresyon ve ergenliğiyle beraber eşlik eden sinir krizleri geçiyor ve bende istemsizce uzaklaşıyorum modum düşüyor sinirlerim bozuluyor içimde ne yaşıyorum bilmiyorum anlam veremiyorum. Onları çok seviyorum ama gerçekten sorunlardan çok bunaldım yalnız kalmak istiyorum bu bencillik mi?
Gizli Kullanıcıçok mutsuz hissediyorum
babam 2020 veya 2021 senesi olması lazım ayagı kırıldı ve uzun bi süre calısamadı zaten o durumda maddi durumumuz cok kötüydü sadece annem calısıyordu ve para yetmiyordu zaten tatile gitmek hak getire aklımızdan dahi gecirmiyoduk ve günlük yevmiyelerde calısıyodum falan neyse bu sene ekim ayında babamın yıllardır kumar oynadıgını yüklü bi miktarda borc oldugunu ögrendik ben yks ögrencisiydim ve bu yaz tatil yapmak istiyodum ama tüm hayallerimiz yıkıldı simdi lise bitti yks ye girdim çıktım temmuz ayındayız ve biz hala tatile gidemedik borc ödemekten bundan daha kötüsü is bulamıyorum calısamıyorum is bulup calıssam tatile gidebilirim ama oda olmuyo cünkü cok kücük bi sehirde yasıyoruz dıygu durumumum hic iyi değil
Gizli KullanıcıEşimle anlaşamıyorum
Merhabalar eşim ile 1 senedir evliyiz ve bir tanede çocuğumuz var biz ilk zamanlarda iyi anlaşıyorduk evlenmeden önce de ufak tefek tartışmalı gunlerimiz oluyordur sorunları çözüyorduk evlendik ilk bir kac ay 3-4ay cok guzel anlaşıyorduk sonra anlaşmazlık başladı örnek vereyim beni hiç dinlemiyor mesela doğum günü olduğunu biliyorum kendi kafamda diyorum ki aksam pasta alir kapıda kutlarım diye düşündüm akşam olunca pastane bulamadım ben nöbetden geldim saat 11 :30 gibi heryer kapalı bulamadım eşimde amcamlara gitti onların yanında sıradan bir doğum günü kutlamak istemedim dedim eve gelince güzel kelimeler cümleler ve iltifatlar ederim diye düşündüm lakin bunları yapamadan eşim triplenmeye başladı anlatmaya çalışıyorum hala anlamıyor inadına inadına bana sesini yükseltiyor ben doğum gününü hatırladım halde bana hatırlamadın demeye başladı cok böyle saçama şeyler yüzünden saçma olmaya da bilir onun için ama beni de anlasın istiyorum özel günlerinin hatırlamasıni ister haklı olabilir planımı söylediğim halde aynı tavırlar alıyorum
Gizli KullanıcıDuygularımla başa çıkamıyorum
5 yıllık bir ilişkim var ve son iki yıldır her kavga etmemizde bile ellerim titriyo kalbim çarpıyor kalbim yanıyo ağlamadan duramıyorum hayatımdaki hiçbir şeye odaklanamıyorum yemekten kesiliyorum eskiden asla umursamazdım onu hayatımı etkileyemezdi hiçbir şekilde ama artık duygularım bedenimi ele geçirdi düşünmeden edemiyorum bir saniye bile bu duygudan nasıl kurtulabilirim eski beni geri istiyorum hiç kimseyi umursamayan hiçbir şey hissetmeyen o halime dönmek istiyorum nasıl dönerim
Nazire
