Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Kendimi her zaman mutsuz hissediyorum
Hayatımda büyük bir sorun olmamasına rağmen, gün içinde sürekli düşük enerjili ve mutsuz hissediyorum. Çoğu zaman hiçbir şey yapmak istemiyor ve motivasyon bulmakta zorlanıyorum. Özgüvenim düşük; konuşurken kendimi rahat ifade edemiyor, doğru kelimeleri bulmakta zorlanıyorum. Bu da hem iletişimimi hem de kendime olan güvenimi olumsuz etkiliyor. Çabuk sinirleniyorum ve sabrım çabuk tükeniyor. Bir şeye başlasam bile kısa sürede sıkılıp bırakıyorum. Disiplinli ve istikrarlı ilerlemekte zorlanıyorum. Yapmam gereken işler (mailleri silmek, fotoğrafları düzenlemek, düğün planı yapmak gibi) gözümde büyüyor. Bunları düşündükçe anksiyete hissediyorum ve bu yüzden kaçınma davranışı gösterip hiçbirine başlayamıyorum. İş hayatımda da zorlanıyorum. Yaklaşık 4 aydır ihracat departmanında çalışıyorum. Küçük bir hata yaptığımda müdürümün bana “kızım” diye hitap etmesi, hatta bazen “çekirge” demesi beni rahatsız ediyor ve saygısız hissettiriyor. Elimden geleni yapmama rağmen, çok sayıda mail ve mesaj atsam da online bulduğum kişiler sipariş vermiyor. Buna rağmen müdürlerim sürekli benden satış beklediklerini söyleyerek baskı kuruyor. Çok çalışmama rağmen iş yükümün artması ve beklentilerin sürekli yükselmesi beni bunaltıyor. Kendimi başkalarıyla kıyaslıyor ve üzerimde yoğun bir beklenti baskısı hissediyorum. Bu durum özgüvenimi daha da düşürüyor. Kendimi yeterince güzel ya da iyi bulmuyorum. Kilo vermeye çalışıyorum ancak bu süreçte bile kendime karşı çok eleştirel davranıyorum ve motivasyonum düşük. Hareket etmek bile istemediğim zamanlar oluyor. D vitamini eksikliğim var ve bunun için ilaç kullanıyorum, ancak buna rağmen enerjimde ve ruh halimde belirgin bir iyileşme hissedemiyorum. Eskiden istediğim şeylerden artık emin değilim; ne istediğimi tam olarak bilmiyorum. İçinde bulunduğum, mutlu olmam gereken anlarda bile kendimi gerçekten mutlu hissedemiyorum. Bu durum beni daha da huzursuz ediyor. Geçmişi sık sık düşünüyorum. Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen, eski toksik ve narsistik ilişkilerim aklıma geliyor ve bu durum beni hâlâ kötü hissettiriyor. Sürekli bir kaygı hali içindeyim. Kendimi çoğu zaman anlaşılmamış hissediyorum; sanki kimse beni gerçekten dinlemiyor ya da anlamıyor. Sosyal hayatım oldukça sınırlı. Genelde işe gidip geliyorum ve hafta sonları da benzer şekilde geçiyor. Bu da kendimi yalnız, geri kalmış ve başarısız hissetmeme neden oluyor.
Gizli Kullanıcı
Lohusa depresyonunda olduğumu düşünüyorum ne yapmalıyım
4 aylık oğlum var ve sıfır destekle büyütüyorum. Bu süreçte herkes beni yanlış anladı, herkes beni darp etti. Eşime artık hiçbir şey hissetmiyorum, boşanmak dahi istiyorum. Oğluma yetmediğimi düşünüyorum. Bana yardımcı olur musunuz?Evden dışarı da çıkmıyoruz, çocuğum hasta olur diye çok korkuyorum, eve birini de kabul edince çok korkuyorum hastalanmasından, ama biri gelse aslında iyi olabilir. Çok karışık hissediyorum.
Gizli KullanıcıÇocuğumun arkadaşları tarafından dışlanması
8 yaşında 2. sınıfa giden kızım, biraz duygusal ama içindekileri de çoğu zaman dile getirebilen bir çocuk. Sınıfta gruplaşma olabildiğinden ara ara dışlandığını dile getiriyor; bunun da okula gitmek istememe gibi nedenleri olduğunu düşünüyorum. Bu konuda nasıl bir yol izleyebilirim, güçlü bir duruş sergilemesi adına? Benim anne olarak üstüme düşen yapmam gerekiyor mu yoksa iş kendinde mi yoksa öğretmenlerimde mi bitiyor? Teşekkürler, şimdiden kolay gelsin.
Gizli KullanıcıSoğuk ve sevgisiz bir anneyle büyümek
Annem bildiğim bileli bana hiç sevgisini göstermedi. Ailenin son çocuğuyum, tek kızım. İki abim var, muhtemelen ben yanlışlıkla oldum. Abilerim de aramda 18-20 yaş var. Şu an 22 yaşımdayım ve annem 60, babam 70'e yakın yaş var. Annem babam hep yaşlıydı. Okulda arkadaşlarım babamı dedem zannederlerdi. Babam anneme göre daha sakin, biraz daha sevgi gösteren biriydi. Büyük abim de öyle, ama ben annemin bir kere başımı okşadığını, “Canım kızım, seni seviyorum” dediğini, bana güzel sözler söyleyip gönlümü hoş tuttuğunu hatırlamıyorum. Abim ve babam bile “Esmayı şımartmayın” tarzında şeyler söylerdi, kendisi de babasından böyle görmüş. Aklıma geliyor, acaba yanlışlıkla oldum diye mi annem beni sevmedi diye. Benim okumam için elinden geleni yaptı, beni kurslara, dershanelere gönderdi ama beni sevgi yönünden eksi bıraktı. Anneme şu an bile içimde aman aman bir sevgi yok, çünkü ondan hiç görmedim ve bu beni bu yaşımda çok etkiliyor. Yakında evleniyorum. Annem bu zamana kadar beni hep eleştirirdi, en ufak şeyde kızıp bağırırdı, ama evleniyorum diye galiba bu ara duygusala bağladı. Bana kızıp bağırmıyor, daha anlayışlı; evlenmemi istemedi, çok erken buldu; şimdi de üzülüyor, bence 22 yıldır benimle anne-kız ilişkisi kuramadı diye. Ben 10 yaşındayken abim evlendi, annem yengemle benden daha yakın oldu. Tamam, ona da sevgisini göstermez, ama her şeyi ona sorup danışır; onunla arkadaş gibi oldu. Benim evlilik muhabbetim açılınca, benle konuşmaya başladı; zaten konuştuğumuz tek şey benim evlilik telaşım hakkında şeyler… Benim de içimde vicdan azabı oluyor ya annem ölürse pişman olursam diye. Annem benimle bir bağ kuramadı, bana enerjisi kalmamış gibiydi. Tabii, 40 yaşında anne olunca şimdi de aramızda duvar ve resmiyet var, ama içimde ya ölürse korkusu var. O kadar yalnızım ki, annenle iyi değilsen kim olursa olsun, yalnızsın. Hep özendim anneleriyle arkadaş gibi olan arkadaşlarıma.
Gizli Kullanıcıneden 500 days of summer filmindeki summer gibi davranıyorum?
Aslında ilişki içerisindeyken yeteri kadar sevmediğim kişiyi, ayrıldıktan (olgun olmadığımı düşündüğüm ve kaçıngan bağlanmam oldugunu dusundugum ıcın ayrılmıstık) sonra onun sevgisine onunki kadar karsılık veremedigimi fark etmem ve ayrılmak beni etkilemez diye düşünmeme rağmen, ağlamaktan gözlerimin şiştiği,her sabah kusmama sebep olan ve bana ithafen hakaret içerikli videolar beğenmesine rağmen onu her gördüğümde kalp atıslarımın hızlanması, stres olmamı nasıl engelleyebilirim? Ya da onu unutmalı mıyım, yoksa insanlar üzgünken öfkesini kontrol edemeyip kırıcı sözler kullanabilir mi?
Gizli Kullanıcıİnsanlarla nasıl iletişime geçebiliriz
Sağlıklı günler,İnsanlardan uzaklaşmış gibi hissediyorum. Arkadaşım kalmadı, birkaç tanesi var ama konuşmuyoruz. Ailemle de sorunlar yaşıyorum. Çalışamıyorum diye baskı var. Çalışmak istemiyorum. İnsanlarla nasıl iletişim kurulur bilmiyorum, dilimi bazen tutmuyorum, yanlış davranışlarda bulunuyorum, istemsizce insanlara kin gütmek istemiyorum (kin duyulması gereken davranışlar hariç). Kin gütmek istemiyorum. Ailem beni zorluyor bazen çökmüş gibi hissediyorum kırgınlıklarım var iyi geçinemediklerim de oldu sorunlu olmayanlar da oldu.
Gizli KullanıcıAnne-kız ilişkisinde anneden kaynaklı saygısızlık ve değersizlik
Annem bana saygı göstermiyor. Ben senin hizmetçin miyim, diyor. Git halanda yaşa, seni istemiyorum, diyor. Sürekli hakaret ediyor. Evde özel alanım yok. Benden resmen nefret ediyor. Artık dayanamıyorum. Burası otel mi diyor (odamda ders çalıştığım için) sürekli evden git diyor. Halamı kıskanıyor. Ama bunların yanında da bensiz dışarı çıkamıyor, korkuyor. Küçükken bebekken yaptığım şeyler için bile bana şu an hakaret ediyor. Ruhum kaldırmıyor artık.
Gizli Kullanıcıİlişkimi düzeltmek için neler yapabilirim ?
İyi günler 5 senelik bir ilişkim var ben 28 sevgilim 23 yaşında ve 4-5 ay sonra nişanlanacağız ama sürekli kavga halindeyiz sürekli tartışma. Ben de çok sevdiğimi değee verdiğimi düşünüyorum sevgilim de öyle düşünüyor fakat her kavgada bu 5 sene süre boyunca sevgilim ayrılsın bitsin vs gitmek istiyor 50-60 kez belki bitsin artık dedi ben sadece 5 sene se 1 kere söyledim bunu çünkü bana göre ne kadar dile getirirsen o kadar gerçekleşir ayrılık. Kavga sebepleri de ceviz kabuğunu doldurmayacak şeyler. Her kavgada suçlu ben oluyorum bu mümkün görünmüyor bence çevresine soruyor bazen insanlar beni haklı buluyor onda dahi ben özür diliyorum onu kaybetmemek için kavga anında söylediğim kırıcı şeylerin hepsini aklına kazıyor ve benden uzaklaşıyor galiba . Sürekli bizden olmaz işte ben çevremde de değer görmüyorm falan diyor. Kendime almadığım şeyleri ona alıyorum gezmediğim yerler onu götürüyorum her türlü fedakarlığı yapıyorum çünkü hayatımda ilk defa birisini sevdim. Gururumu bile çiğniyorum yazıyorum her defasında bana diyorum güzel ve tatlı dille yaptıramayacağın şeyler yok nerdeyse iletişime açığım konuşuruz orta yolu buluruz ama ben ondan bir şey istediğimde kafasının dikime gitmek istiyor istediğimi yaparım diyor bu tüm çevre tarafından onay alınmasa bile. Bu kadar derğr verdiğimi görmezden gelme diyorum yapma diyor bunları yapmak yerine tartışma kavga etme huzur istiyorum ben diyor . Tüm sevgi sözcüklerini ben kullanıyorum kendisi mesajda kullanıyor aramada normal arkadşaım gibi konuşuyor benle bir tane sevgi sözcüğü yok söylediğimde de benim eril enerjim yüksek diyor . Bana hediye alma şunu bunu yapma tartışma sadece diyor hareketlerinden usandım diyor. Beni yanlış tanıyor bir de şaka yapıyorum takılıyorum mesela diyorum şöyle yaparım o zaman evlenmeyelim diyor yani böylr şeyi benden nasıl beklersin diyorum beni hep kafasında fsrklı konumlandırmış gibi yardımınıza ihtiyacım var şimdiden teşekkürler
Gizli KullanıcıÇocuğuma bazı anlar aşırı bağırıp tepki gösteriyorum
Merhaba, 17 aylık bir oğlum var; çok hareketli, yerinde durmayan, her an bir şeylerle uğraşıp ortalık dağıtan bir çocuk. Asla oyuncak vs. oynamıyor, sadece bizimle, o da zar zor dikkatini çekmeyi başarırsak. Başında dakikalarca vakit geçirdiği tek şey kitaplar ve bazen oluyor ki sabrım gerçekten kalmıyor ve ona bağırabiliyorum. Genel olarak sakin kalmaya çalışıyorum ama artık sesimi çok yükselttiğimi fark ettim çünkü sınırlarım gerçekten zorlanıyor. Her şeyi benimle yapmak istiyor: yemek yapmak, ev süpürmek. Bunlara müsaade etmediğimde çok da hoş olmayan bir şekilde ağlıyor, ama o ağlayana kadar bütün imkânları sunmuş oluyorum ona. Kısacası, öfkeyi anlarım; ne yapmalıyım kendimi tutmak için, çünkü bağırdığımda irkildiğini fark ettim bugün. Ve tabii sonrası koca bir pişmanlık. Aşırı zorlandığım bir dönemdeyim; kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Her şeyi yanlış yaptığımı düşünmeye başladım…
Gizli KullanıcıDuygu mu mantık mı?Nasıl karar vermeliyim
Ben bir ilişki yaşıyorum ve duygularım çok karışık. 39 yaşındayım, daha önce evlendim ve boşandım, çocuğum yok. Birlikte olduğum kadın 49 yaşında, o da boşanmış ve 17 ile 19 yaşlarında iki erkek çocuğu var. Aramızda 10 yaş fark var. Ben daha muhafazakâr bir aileden geliyorum, o ise tesettürlü değil ve ben onun kapanmasını istiyorum. Bu durumlar geleceğe dair kafamı karıştırıyor. Ailem bu ilişkiye karşı. Yaş farkı ve çocuk konusu onlar için önemli. Kadının yaşı nedeniyle çocuk olmayacağını düşünüyorlar ve bu da beni etkiliyor. Çünkü ben çocuk sahibi olmak istiyorum ve bu ihtimalin gerçekleşmemesi beni düşündürüyor. Bir yandan bu kadını çok seviyorum ve o da beni seviyor. Aramızda güçlü bir bağ var. Ama içimde bu ilişkinin uzun vadede yürümeyeceğine dair bir his var. Uzun vadede mutlu olamayacağımızı düşünüyorum ve bu his sürekli içimde duruyor. Evlilik konusunda onu ben ikna ettim ve şimdi geri adım atarsam haksızlık etmiş gibi hissediyorum. Bu da bana suçluluk yükü getiriyor. Ayrıca birlikte yaşam planı olarak dubleks bir evde yaşamak istiyor. Kadının çocuklardan çekinmesi ve zaman zaman utanması, onun da bu ortamda rahat edememesi beni düşündürüyor. En zorlandığım şey şu: Onu kaybetmekten korkuyorum ama evlenmekten de korkuyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum ve netleşmeye ihtiyacım var.
Gizli Kullanıcı
