Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Hiç iyi değilim lütfen yardımcı olun
Merhaba, ben yıllardır sevdiğim çocukla gayet mutlu bir ilişki içerisinde, çok severek nişanlandım. Fakat nişan yapmadan önce de sonra da sürekli "Ya eşimi aldatırsam?" korkusu var; birini yakışıklı bulsam sürekli "Hoşlandım mı?" diye kendimi test etme ihtiyacı duyuyorum ama hoşlanmadığımı da biliyorum. Ben 13 yaşındayken annem babamı aldatmıştı, acaba bununla bağlantılı olabilir mi? Ben daha önce kimseyi aldatmadım ve eşime çok aşığım. Gördüğüm herhangi biri hakkında bunu düşünebiliyorum ama kafamda soru işaretleri bitmiyor, testler bitmiyor; anlamsız olduğunun farkına varsam bile geçmiyor. Sosyal medyada gördüğüm biri, sokakta yüzünü bile görmediğim biri, hatta var olmasa da düşüncelerimden kaçtığım o soru: "Ya eşimi aldatırsam, ya başkasından hoşlansam?" Bu suçluluk beni bitiriyor ama sorsanız "Eşin mi bir başkası mı?" diye, eşimi tercih ederim; eşimin tırnağını dünyaya değişmem. O gördüğüm insanların evlenmesi ya da sevgili yapması hiç umurumda olmaz, beni kıskandırmaz; yani hoşlanmış olsaydım korku yerine heyecan hissederdim sanırım ve onları kıskanırdım ama öyle bir durum da yok. Daha çok eşimi özlüyorum, yanımda istiyorum; şu an işinden dolayı uzak mesafedeyiz. Bana yardımcı olabilir misiniz, bu yaşadıklarım neden oluyor?
Gizli Kullanıcı
Nasıl umursamaz birisi olurum?
Okulda öğrencileri umursamak istemiyorum çünkü umursayınca bana olan saygıları azalıyor bide ben hiçbirisini sevmiyorum zorba insanlar kötüler ama birisi ile değil hepsini umursamicam işte bu nasıl olucak çok takıntılı birisiyim takmak istemiyorum artık yeter herşeyi ama herşeyi takıyorum takınca zarar kendime hayattan zevk alamıyorum bana birisi bişey diyince o 5 saniye sonra benim umrumda olmasın istiyorum ben kendime odaklanmak istiyorum yardımcı olurmusunuz?
Gizli KullanıcıYa hep ya hiç Mükemmeliyetcilik.
Selamlar öncelikle buraya uykudan sonra en büyük sorunum için geldim ya hep ya hiç ya hep kötü olmalı yada çok mükemmel olması gerekçesiyle hayatımı mahvettim nerdeyse mesela bugun 40 dk yürüyüş yerine 15 dk yapınca geri kalan tüm günü çöpe atıyorum kitap okumuyorum bakım yapmıyorum dışarı çıkmıyorum hatta sağlıklı besleniyorsam onu bile bozuyorum ve sürekli telefonla vakit geçiriyorum veya şöyle soyliyim 40 dk yürüyüş yaptım ama telefonu 1 saatten fazla aldım yine günün tamamını çöp ediyorum sorunun telefon yüzünden olduğunu düşünüyorum telefonu elime aldıysam o gün çöp olmalı gibi arkadaşlarımla konuşunca onlara odaklanıyorum onların işi çıksa bile bekliyorum bir hayatımın olduğunu unutuyorum bu yüzden bütün arkadaşlarımla aramı bozdum bunun için hergün ağlıyorum yalnız kaldım sosyal medyayı silemedim annemler falan var diye ama instagrama falan girince çıkamıyorum reels kaydırıyorum kendimi durduramıyorum çok anormal gibi hissediyorum asla birine işim var sonra görüsürüz demedim hep onlar dedi isim olsa bile demedim telefon bağımlılığı hayatımı kaydırdı ben 16 yaşındayım ve hayatım yokmuş gibi hissediyorum berbat hissediyorum yetersizlik uyku düzenim yok kendimi aşırı saldım gençliğimi çocukluğumu çöp ettim nerdeyse bir sanal uğruna ve mükemmeliyetcilik yüzünden hep yarın yaparım öbür gün yaparım diye diye 2 yıl geçti dayanamıyorum artık herşey üst üste geliyor keşke normal insanlar gibi hissetseydim kendini düşünen ve seven ama ben hep başkalarına baglı yaşadım onları sildim fakat şimdi de yalnız hissediyorum sürekli aklıma onlar geliyor odaklanamıyorum ne yapsam aklımdalar ve canımı yakıyor ve bu sayede günümü mahvediyorum kendim için birşey yapmıyorum kendimi kötü hissediyosam o gün çöp olmalı ya tam mükemmel hissedip kendine yatırım yapıcaksın diyorum yada berbat hissedip o telefona gomulup kafanı dagıtacaksın gibi. .. 🙂 sadece arkadaşlarımla veya video izleyerek de günün kalanını çöpe atmamak ve kendim için yatırım yapmak istiyorum 30 dk mesajlasıcam diyip bırakmak istiyorum iradem düşük sanırım. Umarım anlaşılmısımdır ben bile kendimi anlamıyorum bazen 😔
BeyzylsCinsel yönelim
Bazı sıradışı şeylerden hoşlanıyorum ve bu beni etkiliyor bunu nasıl çözüceğimi bilmiyorum. Fetişlerim konusunda sorunlarım var bundan kurtulamıyorum. Bundan nasıl kurtulabilirim ne yapmam lazım yaşım 23 bazı fetislerimi deneyimle firsatim oldu deneyimlediklerimden rahatsiz degilim ama yeni cikan fetislerimden rahatsizim level atladı sanki oyle hissediyorum. Ne yapmam lazım bunun için pskiyatriye basvurmaya ve anlatmaya cekiniyorum cunku ben kendim bile bazen kabullenemedim birseyle karsi karsiyayim. Cevabınız icin simdiden tesekkur ederim
Gizli KullanıcıGeçmişi unutamama problemi
Ben hep geçmişe takılı kalan biriyim önüme bakamıyorum eski hayatım, eski ortamlar eski arkadaşlarım hep aklıma geliyor yeni sayfalar açamıyorum, hayatımdan çıkan insanları bile çok özlüyorum yerlerini dolduramıyorum. Yeni insanları alabiliyorum ama onlar eskilerin yerini doldurmuyor. Bu kadar geçmişte yaşamak bana zarar veriyor beni unutmuş olabilecek insanları bile düşünmek beni takıntılı, küçük duruma düşürüyor gibi geliyor. Rüyalarıma giriyorlar ben istemesemde geliyorlar, belkide o insanları değil yaşanılan şeyleri özlüyorumdur bilmiyorum ama daha çok gencim 19 yaşında bir kızım belkide o yüzden böyle geliyordur. Geçmişi silip atmak düşünmemek istiyorum ne yapabilirim
Gizli KullanıcıYaşadığım sorunlar ne anlama geliyor
Merhaba, ben çok sessizim, hep evdeyim ve kaygı bozukluğu yaşayan biriyim. Kendimi zor durumlarda ifade edemeyip bazen içime kapanıyorum, hakkımı savunamıyorum. Sosyal bir ortamım olmadığı için de sessiz kalıyorum. Arkadaş ortamından biri doğum günü planı yaptı bana, ama hesabın hepsini erkek arkadaşım ödedi ve bana da 3 kere söyledi. Ben arkadaşımdan teşekkür etmesini istedim, arabulucu olmak için, ama bu o kadar yanlış anlaşıldı ki bunu siz aranızda halletmeliydiniz diyerek beni suçladı; suçlu ben oldum. Ben para istemiş durumuna düştüm. Erkek arkadaşım çok önemli değildi. Neden böyle bir şey yaptın? dedi. Bütün suç doğum günümde bana kaldı. Sonra ben hepsinden uzaklaştım, ayrıldık ve ben iyice içime kapandım, dönmedim o ilişkiye, hakkımda çok şeyler konuşulduğunu hissediyordum. Arkadaşımın düğün vs. her şeyinde yanındaydım, ona hediye almıştım; kalitesine bakıp alttan alta laf sokmaya başlamıştı. Güya doğum gününde ona bunu yaptım diye, o da bana karşılığında bu hediyeyi veriyor diye düşünüyordu. Bunun üzerine defalarca beni denemeye başladı; ortak arkadaşımız üzerinden neden görüşmüyorsun, kıskanıyor musun, tarzında laflar ortaya attı. Kırık cam teorisi gibi herkes o an bana yüklendi. Ben yönümü kaybetmiştim. Herkes bana yükleniyor ama kimse yanımda olmuyor. Aksine, beni yargılamaya başladılar. Hepsini çıkardım hayatımdan. Benim o kişiyle beraber olmak için arkadaşımı öne attığımı ileri sürdüler. Yönümü kaybettim. Bunları tasarladığımı ileri sürdüler. Ben bile kendimi sorgular hale geldim. Eksiğim yanlışım diye şimdi sosyalleşemeye korkuyorum
Gizli KullanıcıSevilme konusunu nasıl çözerim
Ben hep başkaları tarafından çok sevilmek istedim; herkes beni sevsin. Ailemden yeterince ilgi ve sevgi alamadım, belki de bundandır. Ama ne yazık ki bu kadar istediğim şeyi bir türlü elde edemedim. Sevdim, sevilmedim; beni seveni sevemedim; hep bir yerde sıkıntı oldu. Sevilmeye, aşka olan inancım yok oldu çünkü hiç sevilmedim. Çevremdeki kızların ilişkileri var ve benim olmayınca ben de eksik diyorum. Asıl sıkıntı, bu zamana kadar hiç sevgilim olmadı. 20 yaşındayım, illa olması gerekmiyor yani. Ama insan başkasında olup kendinde olmayınca acaba ben sevilmeyecek biri miyim, diyor. Kendimi yeterince beğenip sevmiyorum; dış görünüş olarak bundan da kaynaklı olabilir. Ama o sevilme duygusunu çok tatmak istedim; sırtımı yaslayabileceğim biri olsun. Ben kendi evimde bile kendime yük hissettim; belki de bu yüzden insanların kalbine girebilmeyi çok istiyorum. Olduğum hâlimle sevilmek, ama nasip olmadı; bazen hiç olmayacak gibi geliyor. Dışarıdan bakılınca bunlar çok saçma sorunlar gibi gelebilir, ama bence sevilmek insanın en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biridir. Hayatta sevilmeye olan inancımı kaybettim; hayalini kurduğum hiçbir şeyi yaşayamadım; sanki hiç yaşayamayacak gibi hissediyorum. Ne yapabilirim?
Gizli KullanıcıGeçmiş
Merhaba , 2017'de evlilik yaşadım ve 1 çocuğum var. Aldatılma olayıyla ayrılık gerçekleşti . Sonrasında hayatıma farklı birini aldım ve de uzun bir ilişkiye girdik nişanlılık arifesinde bana biriyle birlikte olduğunu belirtti ama ben bekaret var sanıyordum , sonra sorgulayarak daha başkasj diye 2 kişi daha olduğunu hata yaptığınu güvendiğini beni kaybetmekten korktuğu için anlatmadığını söyledi , sonra nişanlandık ama sorgulamalar devam etti derken eşim hamile kaldı ve hemen evlenmek durumunda kaldık , her sabah kalkınca bu durumu hatırlıyorum içim kötü oluyor vede sürekli nasıl oldu dürüst müsün artık tarzı haftafa 2 gün bu konuları konuşuyoruz . Hatırlamak bu konuları beni çok rahatsız ediyor ve de nasıl yapacağımı sorguluyorum. 3 benim için büyük bir rakam çünkü. Bu durumu atlatabilir miyim, duygularımı acaba baskılıyorum , kabul edemiyorum tarzında düşünmeye başladım . Nasıl bir yol izlemeliyim.
Gizli KullanıcıDepresyon
Yaklaşık 2 yıldır redepra 30mg gece yatmama yardımcı olması için 50. mg misol kulanıyordum gündüzleri son 1 yıldır iki ilacı da yarıma düşürdüm çok harika gidiyordum her şey yoluna girmişti iyileşmiştim kamu dairesine atandım falan benim yılım oldu öyle diyeyim. Sonra Ailem artık sen iyileştin dediler bende kendime inanıyordum iyileştim diyordum misolu gündüz yarım kulandığım ilacı tam kestim son 1 buçuk aydır içmiyorum ardından 1 hafta sonrada redeprayı 1 gün iç bir gün içmeme usulüyle azaltım şu anda kendimi çok kötü hissediyorum şöyle diyeyim içimde ve yüzümde mutluluk adına bir şey kalmadı yüzüm sürekli kasılıyor sanki sinirlerim alınmış gibi uyuşuk bir yüzüm var bazen nefes alamıyorum geceleri tam uykuya dalarken aniden yataktan zıplıyorum uykuya bazen hiç dalamıyorum redeprayı içmediğim günler gün içinde hep içimde sıkıntı kaygı var hep of çekiyorum yüzümde kuruluk iştahsızlık kafamda hep bir ağrı her şeye sinirleniyorum uykudayken istemsizce hareketler yaşım 25 ben ne yaşadığımı bilmiyorum bana bir yol gösterin lütfen içime çok kapanığım ilaç içtiğim zaman ailem diyor iyileştin o ilaçlar zararlı kalp ritmini bozuyor vs. Diyorlar soldurtuyorlar içme diyorlar şimdi bu halimide böyle görünce ilacını içmeye devam et diyiyorlar bu sefer ben inatlaşıyorum içmiyorum ben eskiden çok neşeli yerinde durmayan enerjisi hiç bitmeyen birisiydim çok mutluydum şu anki mutsuzluğum beni bitiriyor
Gizli Kullanıcıbir insan hayatında kendısını bır yere neden koyamaz?
Kendimi hiç bir yere ait hissetmiyorum. Okulda ve evde sanki bir uçurumun kenarındayım. Elimden tutan kimse yok, tutmak isteyen de ben değilim. Artık böyle bir yaşam sürüyorum; duygularıma anlam veremiyorum. Her şeyle başa çıkmak beni yordu; bedenimi ve ruhumu tüketti. Artık duygularımı hissetmek istiyorum, bunları bastırmak istemiyorum. Peki, bunun için nasıl bir yöntem deneyebilirim? Hayatımı nasıl daha yaşanabilir hale getirebilirim? Ben de mutlu olmak, duygularımı hissetmek istiyorum. Bazı şeyler ile yüzleşmek istiyorum; ama nasıl?
Gizli Kullanıcı
