Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Kısa ve çirkin olduğum için özgüvenim yok haklı mıyım bu açık kapanır mı?
25 yaşında erkeğim. İkinci üniversiteyi okuyorum. Kendimi çirkin buluyorum boyum da cüce sayılır 164 cm im. Geçmişte beni beğenen kızlar oldu ama uzun ilişki yaşamadım. Sonra zaten ümidi kestim. Ama birçok şeyle ilgileniyorum genelde çok okurum tarih felsefe sosyoloji etimoloji politika üzerine saatlerce konuyu sürdürebilirim. Ayrıca şairim şiirlerim bazen dergilerde yer buluyor. Ancak etrafımdakiler bu yönlerimi çok fark etmiyor ben de çok lafını etmiyorum. Sanırım kızların yüzde 90 ı sadece tipe ve paraya bakıyor ben de bu yüzden özgüvensizim ve kendimi haklı buluyorum. Ömür boyu bekar kalma korkusu yaşıyorum veya ilerleyen yaşlarda biri benle sevmeden mecburen evlenir diye endişe ediyorum. Bu durumu nasıl düzeltirim veya düzelir mi düzelme umudum yok çünkü hayatın gerçeklerinin para ve dış görünüş üzerine kurulduğunu düşünüyorum
Derdimvar
Anlamdıramadığım bir durum içerisindeyim
Merhaba birini çok sevdim çok fedakarlıklar yaptım çok affettim ama samimiyetim hep sorgulandı. Ayrıldık altında başka şeyler arandı. Acı çektim hayatıma devam edemedim yardımcı olmadılar uzaktan ne yapacağımı izlediler kurtarıcı beklediğim iddia edildi. Sessiz kaldım çok çekingen denildi. Zamanında sustuğum şeylere sert konuştum öfkemi kustum hadsiz kıskanç diye etiketlenildim. Özür dilemeyip uzaktan göndermelerle sevgim test edildi dönmedim kendi hayatıma devam ettim altında başka şeyler arandı. Acı çektiğime bile inanılmadı ki geri dönersem ancak aşkım için yine aynı fedakarlıkları yaparsam onlar için tamam olacaktı. Ama kimse benim çığlığımı acımı yalnızlığımı duymadı. Hep benim hareketlerime göre konum aldılar aramam için zor durumda bıraktılar. Kısacası sebep neyse bana da aynısını yaşatmak için beklediler. Başkasına gideceksem yedek varmış gibi ima yaptılar. Benimle oynadılar denediler neden dönmüyorum diye karşıdaki çok seviyormuş ben oyun oynuyormuşum intikam alıyormuşum moduna girdiler. Uygun değildiniz dediler tamam dedim devam ettim uyumlu olmak için fedakar olmuyor dediler. Eksik yönleriniz var dediler uyumsuzluk var dediler çabalamıyorsan sevmiyorsun dediler. Hepsini çıkardım hayatımdan. Sahiden ben sevildim mi onu bile anlayamadım. Bende kendimi anlamadım çabalamak için yorgunum ama uyum göstermek için farklıyım onlar gibi bakmıyorum. Ben mi beceremedim bencil miydim doğru kişi mi değildi anlamadım. Ama şundan eminim yalnız olsam da kendi hayatıma dönmek istiyorum
Gizli KullanıcıHayatımı çok etkiliyor.. ne yapmam lazım?
Merhabalarr. . öncelikle nasıl gireceğimi bilmiyorum ama lise öğrencisiyim ve son sınıfım yani hayatımın önemli bir sınavına gireceğim yaklaşık 3-4. 5 ay sonrada 18 olacağım. Yakın zamanlarda ailem ile bu durum yüzünden tartışma yaşadık. Asıl konuya girmek gerekirse kendimde bir şeyler fark etmeye başladım. Mesela bu odaklanma ve dikkat problemi ile başladı ve cidden ders dışında sosyal hayatımı da etkilemeye başladı ve ne yapacağımı bilemiyorum. . biraz da kendimi ifade etmekte zorlanıyorum. Şimdi söylemem gerekirse derslere odaklanamadığımı fark ettim. . hani bir süre hocayı dinliyorum ve anlamadığım şekilde odağım kayıyor ve sonrasında kendime geldiğimde ne ara başka konuya geçtiğimizi anlayamıyorum ve bu cidden istemsiz olan bir şey. Sürekli aklımda bir şeyler var , düşünceden düşünceye atlıyorum bunu kafamdan atamıyorum. Bunun yanında arkadaşlarımın fark etmesi aşırı bir hareket (sallanma, bacak sallama yürüme vs) , karşımda ki insani dinleyemiyor ve çok çok sözünü bölüyorum. .ve ardından mahcup hissediyorum. başka bir şeylerden bahsetmek gerekirse tekrardan kuzenim fark etmesi ile anlam veremediğimiz bir depresif ruh halim var ve belli dönemlerde daha sık oluyor, genelde çok çabuk sinirlenip çok çabuk sakinleşirim. . ve bunun getirmiş olduğu şeyle anlık sinirle ve fevri düşünceler ile istemediğim laflar ediyor ve ardından pişman oluyorum. Yani başka ne diyebilirim ki annemin demesi ilede işleri sürekli yarım bırakırım veya tam vaktinde başlayamıyorum , bir işi birinin kontrolü altında olmadan da yapamıyorum. Sonrasında aşırı sabırsız bir insanım. Hemen her şey olsun isterim. Hızlı konuşur hiç düşünmeden söylerim. Erteleme huyumda çoktur veya işleri son ana bırakma. başka. . dediğim gibi aslında başka ne diyeceğimi bilemiyorum. . aklımda bir sürü şey var ama hangisini yazmalıyım anlayamadım. Haa mesela ses hassasiyetim de var ne alaka bilmiyorum. Aşırı bi dalma huyuda var. Bazı şeyleri aklımdan çok çok önce düşünürüm sonuçlarını vs. Bir şeylerden çok çabuk sıkılıp başka bir şeye yönelirim ve bu yüzden yarım kalıyor. . Yani ne yapacağımı bilemiyorum. hem eğitim hemde sosyal ve kişisel hayatım çokca etkilenmeye başladı. Ya da ben kendi kafamda kuruyorum
Gizli KullanıcıBabamla nasıl başa çıkabilirim ve bir şey kırmadan nasıl sakinleşebilirim
Bundan 3 sene önce babama yeni bir bilgisayar aldırmıştım bilgisayar o kadarda iyi değildi ve monitörünü sinirlenince yumruk atıp kırmıştım babam bir şey demedi ama yeni aldığımız monitörde 3 ay sonra tekrar aynı durumu yaşayıp kırdım ve babam çok sinirlendi ama sinirlerini yatıştırdım ve bir tane daha monitör aldı ama bir sorun daha var sinirlerime sahip cıkamıyordum ve yenı aldığımız monitörüde geçen hafta yumruk atıp kırdım. Babama ne demeliyim
Gizli KullanıcıSosyal İzolasyon, İkincil Utanç ve Eyleme Geçme Felci ile Nasıl Başa Çıkabilirim?
Merhabalar, bir öğrenciyim. Uzun zamandır "sosyal tıkanıklık ve yabancılaşma" durumu yaşıyorum. İlkokuldan beri süregelen bu izolasyon, şu an akademik ve sosyal hayatımı ciddi şekilde bunaltıyor. Kendimi bedenimi içeriden yöneten görünmez bir "pilot" gibi hissediyorum; bu durum beni gerçeklikten koparıp devasa bir yalnızlığa itiyor. En büyük krizim, karşı cinsle iletişim kurma isteğim ile eyleme geçme felcim arasındaki çatışma. Birine "Naber?" demek bile bana inanılmaz yapmacık geliyor. Bunu yaparsam insanların beni oyunlardaki ruhsuz figüranlar (NPC) gibi görüp yargılamasından korkuyorum. Bu eylemsizlik o boyutta ki, bazen okulda sadece "Biri beni fark etsin" diye içimden yalvarırken dışarıya hiçbir adım atamıyorum. Buna ek olarak, başkalarının utanç verici hareketleri karşısında, onlar utanmazken ben yerin dibine giriyorum (ikincil utanç). Veya birini utandırmaktan utanıyorum, bu yüzden kimseye hayır diyemiyorum ve sınırlarımı koyamıyorum. Bu aşırı empati mekanizması sosyal ortamlara girmemi daha da zorlaştırıyor. Sorum şudur: Bu "görünmez pilot" hissini, komik duruma düşme korkusunu ve aşırı ikincil utancı kırmak için nasıl bir yol izlemeliyim?Sahte hissetmeden o ilk adımı atacak cesareti nasıl bulabilirim?
amansizkontenerjim yok
ben gun icinde hiç bir şey yapmak istemiyorum sadece aksama kadar yatıyorum duş bile alamıyorum yemek de hazır olsa yiyorum yoksa yok dışarı çıkasım gelmiyor hiç bir şey zevk vermiyor sadece yatmak istiyorum. enerjim yok gibi benim yaşımdakiler her gün geziyor iş yapıyorlar ama ben hiç bir şey yapamıyorum yaşım 24. ama hayata olan zevkim yok, evden çıkamıyorum kimseyle konuşmuyorum.
Gizli KullanıcıKendimi yalnız çirkin ve şanssız hissediyorum?
Yaş 25 üniversite öğrencisiyim. Cinsiyetim erkek. Kendimi yalnız çirkin ve şanssız hissediyorum. Bir buçuk yıl önce çok sevip beni terk eden kız arkadaşımı unutamadım. Hala görüyorum hala barışmak istiyorum içimden ama artık beni umursamıyor. Karşıma yenileri çıktı ama onlar da beni terk etti. Böylece iyice içime kapandım. Kendimi yalnız hissetmekle birlikte hep böyle kalacağımı hissediyorum. Bu saatten sonra kim ne yapsın beni diyorum.
Derdimvar2 yıllık bağ kurduğum psikoloğum geçen ay önce askere gitti.
2 yıllık bağ kurduğum psikoloğum geçen ay önce askere gitti. Aktif olarak seans almıyorum, kendimi son bir ayda çok saldım, kimse fark etmiyor fakat yataktan bile çıkamıyorum. Şuan terapiye ne kadar ihtiyacım olsa da gitmek istemiyorum, bu durum da sonsuza dek sürmez biliyorum ama cidden çok zorlanıyorum. Anksiyete ve depresyon tanılıyım. Ailem durumumu cidden fark etmiyor fakat günden güne daha çok çöküyorum. Ne yapmamı önerirsiniz?
Gizli KullanıcıTartışma
Merhaba, 43 yaşındayım eşimle sürekli kavga ediyoruz ve nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum maalesefki hiç konuşmayı da beceremiyorum sürekli ozur diliyorum ama tekrar tekrar kavga edince olmuyor ya nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum ya kendimi eşime ifade edemez oldum yuvam dağılmak üzere hicbirsey yokken 0/100 cikiyorum sinirde kendimi tutamıyorum sinir patlaması yaşıyorum ve ertesi gün çok pişman oluyorum sinir stres hapı kullanıyorum 15mlg
Gizli KullanıcıKötü senaryolar
Eşim askere gidecek. Bedelli olarak aniden kötü senaryolar kurmaya başladım. Ya eskiden konuştuğum biriyle aynı yerde olursa, geçmişimden konu açılırsa ya boşanırsak diye ve bunu her gün düşünür oldum; senaryo üzerine senaryo kuruyorum. Panik atağım tutuyor, midem bulanıyor, boğuluyor gibi oluyorum. Eşimle paylaştım, benim aklıma böyle senaryolar geliyor diye tepki gösterdi. Şimdi de ya gerçek olursa, sen nereden biliyordun, benimle paylaştım derse diye senaryolar kuruyorum. Tamamen günlük yaşantım etkilenmiş durumda, nefes alamıyor gibi oluyorum. Aniden düşüncelerimde kaybolup kendime karşı öfkeleniyorum. Düşüncelerimi nasıl durdurabilirim?
cicek00
