Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Yetersizlik, anksiyete, birikmişlik
Ben hiçbir yere ait hissedemiyorum. Sanki herkes bu hayatta kendine bir yer bulmuş ama ben bulamamışım. Ne ailede, ne dostlukta, ne sevgide, ne de hayatta… hiçbir yerde tam olarak ‘buraya aidim’ diyemiyorum. Kendimi bazen sudan çıkarılmış bir balık gibi hissediyorum; yaşıyorum ama sanki bu dünyaya uyum sağlayamıyorum. Yoruldum. Çok yoruldum. Artık içimde bir şeylere tutunacak güç de kalmadı. Eskiden en azından bir hedefim vardı, bir şey için dayanıyordum. ‘Üniversite bitsin, sonra her şey düzelir’ diyordum. Ama şimdi ne hevesim kaldı, ne amacım, ne de içimde beni ayağa kaldıran bir şey. Kendimi başarılı hissetmiyorum, güzel hissetmiyorum, yeterli hissetmiyorum. Sanki elimde hiçbir şey yokmuş gibi geliyor. Bu da beni hem utandırıyor hem de insanlardan uzaklaştırıyor. İnsanlarla görüşmek istemiyorum, çünkü herkesin ağzında aynı soru var: ‘İş buldun mu? Çalışıyor musun?’ Ve ben bu soruların altında eziliyorum. Çünkü herkes bir yere varmış gibi, ben ise olduğum yerde kalmışım gibi hissediyorum. Korkularım yüzünden adım atamıyorum. Rezil olurum, utanırım, yapamam diye düşünüyorum. Hatta bazen dışarı çıkmak, markete gitmek, mahallede yürümek bile bana ağır geliyor. Sanki herkes bana bakıyor, herkes beni fark ediyor, herkes beni yargılıyor gibi hissediyorum. Bu yüzden yalnız kalmayı seçiyorum. Çünkü yalnızlık bazen insanlardan daha az yoruyor. Ama bu sefer de insanlardan kaçtıkça kendi kafamın içinde boğuluyorum. İlişkimde bile rahat değilim. Sevdiğim insan bana kötü davranmıyor, aksine beni motive etmeye çalışıyor, yanımda olmaya çalışıyor. Ama ben yine de içimdeki savaş yüzünden onu da kırıyorum. Küçücük şeyleri büyütüyorum, büyük tepkiler veriyorum, beynimde senaryolar kuruyorum ve sonra o senaryoların içinde ağlayıp üzülüyorum. Bana hiç ihanet etmemiş bir insan için bile, ‘ya bir gün ederse, ya beni bırakırsa, ya bir gün canımı yakarsa’ diye düşünüyorum. Ve bu düşünceler o kadar gerçekmiş gibi geliyor ki, sanki olmamış şeylerin acısını şimdiden yaşıyorum. En kötüsü de şu: Bunların birçoğunu istemiyorum ama yine de durduramıyorum. Yani mesele sadece üzgün olmak değil… ben sanki kendi zihnimin içinde sıkışıp kalmış gibiyim. Ve bazen gerçekten her şeyin bitmesini isteyecek kadar yoruluyorum. ”Ama asıl mesele şu ki, gerçekten hiçbir şey yolunda gitmiyor. Biz sevgili olalı üç yılı geçti, dördüncü yıla girdik ve bir ilişkimiz var. Maddi durum yüzünden evlenemiyoruz. Karşımdaki insanı suçlamıyorum, çünkü onun da hiçbir desteği yok, elinden geleni yaptı. Ne işim yolunda, ne aile içindeki durum, ne de hayat… Her tarafta sorun var. Annemle babam konuşmuyor, aynı evin içinde iki düşman gibiler. Babamın karakteri çok zor. Gözü döndüğünde her şeyi yapabilecek biri. Benim tutunacak hiçbir şeyim yok, dayanacak gücüm de kalmadı. Biliyor musun, gerçekten bugüne kadar çok istediğim bir şeyin tam anlamıyla olduğunu pek hatırlamıyorum. Olan şeyler de yarım yamalak oldu, yani tam istediğim gibi olmadı. Ben de bu hayatta kırılıyorum. Sanki hiçbir şey, hiçbir insan beni gerçekten görmüyor, beni duymuyor gibi hissediyorum. İnsan böyle nasıl yaşayabilir ki?”Lütfen bana iyi gelecek bir şey deyin onu yapayım.
Gizli Kullanıcı
Uzak mesafe
Erkek arkadaşımla uzak mesafe ilişkisi yaşıyoruz, fakat o cinsel ilişki yaşamak istiyor. Ben de istemediğimi söylediğimde, benden ayrılmak istediğini söylüyor. İlişkimiz 3 yıl oldu. Artık seni istiyorum, dedi ama benden ayrılır diye korkuyorum. Bana dedi ki, gelirsen seni kaçırırım ya da zorla yaparım, dedi. Ne yapacağımı bilmiyorum çok daraldım ayrılmak doğru bir seçenek mi Bilmiyorum ama evlenmeden cinsel birliktelik yaşamak istemiyorum bundan eminim kesinlikle ama ayrılır diye korkuyorum
Gizli KullanıcıHer şey beni çok etkiliyor herkes bana bakıyor gibi hissediyorum.
Kendimi o kadar sevmiyorum ki, kilolu olmam, 25 yaşında olmama rağmen hâlâ hiçbir işimin, başarımın olmaması beni artık çok utandırıyor. Her şey beni çok etkiliyor ve en küçük, en anlamsız şeyde bile ağlıyorum. Bir yere giderken, yolda yürürken sanki herkes bana bakıyor gibi hissediyorum. Kilomla, görünüşümle ya da konuşmamla dalga geçiyorlar gibi geliyor. Zayıflayamıyorum. Kötü hissettiğimde yemek yemek istiyorum. Ben kendimi güçlü, başarılı biri olarak görmek istiyorum. Ama artık her şeyden korkar oldum. Biriyle konuştuğumda sanki panik atak geçiriyorum heyecanlanıyorum ve kelimeleri yanlış söylemeye başlıyorum. Sürekli “ya bir şey olursa” diye düşünüyorum. Kafamda sık sık senaryolar kuruyorum ve bunlar çoğu zaman kötü düşünceler oluyor. Sonra da ağlıyorum. En küçük şeyi bile büyütüyorum. İçimde kin tutuyorum. Lütfen bana yardımcı olun
Gizli KullanıcıSınav anında o sessizlikte aşırı stresli hissediyorum
Sınav anında o sessizlikte aşırı stresli hissediyorum. Sürekli bir hareket yapıyorsun, ses çıkaracak diye sınava odaklanamıyorum. Bir rezillik yaparım diye kafamda hep endişe oluyor. Sınava çok az kaldı ve aylardır bu endişe içindeyim. Denemede karnım guruldadı ve ondan sonra bu düşünceyi hiç atamadım kafamdan. Genelde olmuyor zaten ama hep ya olursa düşüncesi kafamdan cıkmıyor nasıl geçebilir bir öneri istiyorum teşekkürler
Gizli KullanıcıTam olarak ne yaşıyorum ve ne önerirsiniz?
Az önce şöyle bir şey yaşandı: Akşam çayı içiyorduk. Abim uyandı, geldi yanımıza. Annemin kuşu oturma odasına koydu diye söylendi. Kuş cıklıyor ve bundan rahatsız oluyor. Ben de dedim ki, madem rahatsız oluyorsunuz, ne diye bakıyorsunuz, birine verin. Abim bana, 'Senden de rahatsız oluyoruz ama yıllardır dayanıyoruz' tarzı bir şey söyledi. Ben de, biz de senin bu sinir kaprislerinden bıktık deyince, 3 IQ deyip sürekli kuş hakkında bunu diyorsun, hayvan diye her hareketinden memnun mu olmamız gerek, dedi. İlk defa, sesinden rahatsız oluyorsanız verin diye ya da söylediysem ben hatırlamıyorum, dedim. 7 yaşından beri aynısın, yalancısın, dedi. Dediğim gibi, kuşu verin demişimdir, dedim (salın diyorum bazen de). Ayrıca, Rabbim benim gerçekten yalan söyleyip söylemediğimi biliyor; ne düşünüyorsan düşün, umurumda değil, dedim. Yalan mı söyledim şimdi sizce? Neyse, ben elimdeki çekirdeği bitirip odama geçerken, şimdide “git, ağlarsın mı?” ne dedi, bir şey dedi de anlamadım. Ben de elimdeki bitti, o yüzden gidiyorum. Abimle konuşurken kalbim hızlandı, vücudum titredi, o yüzden de odama geçtim. Odama geçip kapıyı kapattığım an, bir yere oturup geçmesini bekledim; ağlayasım geldi. Ben neden böyleyim diye abimi gerçekten anlamıyorum. Ben onun arkasından kardeşim abimi bana kötülüyünce o abimiz öyle deme diyen biriyim, erkek kardeşim de o sana gıcık demesine rağmen. Gerçekten bana bu neden oluyor ve abim neden böyle? 3 yıl önceye kadar anksiyetem olduğunu düşünüyordum ama 3 yıldır çok özgüvenliyim ve kalbimin ferah olmasını sağladım. uzun zaman sonra böyle bir şey yaşadım genellikle abimle tartışırken oluyor çok nadir olan bir şey ama Bayadır da olamıyordu. geçenlerde de evden başka biriyle tartışıyordu anneme bir şry dedi bende anneme öyle dediği için tepki gösterdim olayı sözleri hatırlamıyorum neyse yemektrydik ben derse geçince bir şey sormak için yanına gittiğimde bana bir daha bir şey sorma dedi sırf tepki gösterdim diye birde benden alasız bir olaydı onlara öyle bir tepkisi olmadı olaydan sonra normallerdi. 2 3 gün sonrada askere gidiyor. Acaba diyorum, Rabbim benim rahat sınava girmem için askerliği bu zaman dilimime denk getirdi. Acaba şükürler olsun, dedim. Geçen anneme kızdı bana. Lütfen her şeye değinin. Kolay gelsin.
Gizli KullanıcıNe yapmam gerekiyor
Kısa bir süredir hoşlandığım birisi var. Çok fazla sohbetimiz yok kendisiyle, hatta hiç yok. Nişanlısından ayrıldığını öğrendim. Neden, niçin hiçbir şey bilmiyorum, işi vesaire. Ufak bilgilere sahibim, hakkında ne yapacağım, nasıl söyleyeceğim, açılacağım bilmiyorum. Kafam çok karışık, hiç uyuyamıyorum geceleri. Ders çalışmam gerekiyor, çalışamıyorum. Sürekli onu düşünüyorum. Ne yapabilirim, lütfen yardım edin, çok çaresiz kaldım. Nasıl söylerim, ne yapmalıyım.
Gizli KullanıcıNeden sürekli geçmişteki insanları düşünüyorum
Aynı döngüde sıkışmış hissediyorum. Herkes önüne bakmışken ben sürekli onlara bakıp neler yaptıklarıyla ilgilenip kendi önüme bakmıyorum ve sürekli geçmişi düşünüyorum. Geceleri uyku uyayamıyorum, nefes darlığı çekiyorum. Üzüldüğümde midem bulanıyor . Sürekli beynimin içinde isyan üzülmeye zorunluymuşum gibi bir acı asla geçmişimdeki kimseyi geçmişte bırakamıyorum unutamıyorum git gide kötü bir hal almaya başladı kendimi sürekli başkalarıyla kıyaslıyorum ve bu hiç geçmicek gibi
Gizli KullanıcıŞema terapi perspektifinde değerlendirir misiniz
Merhaba, ben geçmiş ilişkimde aldatılmıştım ve birliktelik yaşamıştık. Karşıma başka biri çıktı o kişi de kıyafet konusunda fedakarlık bekleyen biriydi. Eski ilişkisinde çok sevmiş ama bu sebeple ayrılmış öyle anlattı meğerse kızı kandırmış ben de kabul ettim kıyafeti, o da ilişki geçmişimi anlattım kabul etti sandım. Meğerse başka birini unutamamış beni de unutmak için idare etmiş ben de ciddiyiz sandım sonra biz devam ettik ona tekrar güvendim ama bana söylediği ve göründüğü kişi bambaşka. Tamam diyor ama arka planda yalanla devam ediyor ve biz ayrıldık. Bu kişi çok gezen muhafazakar birisi onun o haline çekildim başta. Annem hep fedakar, çalışan alttan alan muhafazakar. Babam uzun yıllardır çalışmayan, rahat geleceği düşünmeyen, sorumsuz birisi. Şema tetiklendi mi bilmiyorum ben geri dönmedim. Ben de sürekli panik atak yaşayan, çalışamayan biriyim. Babama benzedim sanırım. O insan annem gibi beni çok eleştirirdi, çok alttan alıp uyum sağladım o dönem. Sonra ben tam tersine dönünce insanlar bencil demeye çalıştılar. Çocuk düşünmediğimi belirtince, fikirlerim farklı olunca çalışacağımı söyleyince, kendilerine ışık tuttum. Herhalde beni kıskanıyor sandılar. Onlar evde çocuk bakıyor. Ben kendi hayatıma döndüm. Anlam veremediler, altında çok şey aradılar. Ortak arkadaşlar kıskanç diye etiketledi, bütün gruptan sıyrıldım. Ne olursa olsun çalışmaya kendi hayatımı kurmaya karar verdim. Yönümü kaybettim ne yapmalıyım bilmiyorum yalnız kaldım kendi yolumdayım ama yalnızım.
Gizli KullanıcıBen kendimi yetersiz hissediyorum sanki herkes bir şey başarmış bir ben yapamıyorum
Ben kendimi sevmek , kendime inanmak istiyorum. Sanki herkes bana gülüyor gibi geliyor. Hiçbir şey başaramıyorum. Artık çalışmak bana korkutucu geliyor. Zihnimde bir ses zaten başaramayacaksın, olmayacak diye söylüyor. 25 yaşım var ama kendimle gurur duyacağım bir şey yok. Ben kendimi sevmek bir şey başarmak istiyorum. Çevremde herkes bir şey başarmış ben ot gibi kalmışım sanki. Kıskançlık da yaramıyor. . içimde bunu sevmiyorum.
Gizli KullanıcıÇocuklarım kendi kendine oynaması için ne yapmalıyım?
5. 5 ve 1. 5 yaşında iki kızım var büyük kızım tek başına oyun kurup oynamıyor sürekli benim yanımda benden ayrılmıyorlar odadan mutfağa geçiyorum geliyorlar sorduğumda ise tek başına korktuğunu söylüyor tırnak yeme alışkanlığı var ayrıca aşırı sinirli öfke nöbetleri geçiriyor ve sürekli yüksek sesle konuşuyor bana kötü davranıyor. bu durum beni çok yoruyor kendime vakit bulamıyorum ayrıca çalışıyorum yardımcı olur musunuz? Ne yapmalıyım sizce
Gizli Kullanıcı
