Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Aile baskısıyla kapanmak zorunda kaldım, açılmak istiyorum ne yapmalıyım?

Merhaba,Ben ortaokul 5. sınıftan beri başörtüsü kullanıyorum. 5–8 arasında yarı kapalıydım, ancak 9. sınıfa geçerken annemin ciddi baskı ve tehditleriyle tamamen kapandım. Annem din kültürü öğretmeni ve dini konulara çok bağlı. Günlük hayatı ibadetle geçiyor ve başörtüsüne büyük bir anlam yüklüyor. Açılmak istediğimi birkaç kez dile getirdim ama “Açılırsan annen olmam”, “Beni kaybedersin” gibi çok ağır sözlerle karşılaştım. 9. sınıfta beni okuldan almakla da tehdit etti. Şu an 12. sınıfım ve üniversite sınavına hazırlanıyorum. Aynı şeyleri tekrar yaşamak, eğitimimin yarıda kesilmesi ihtimali beni çok korkutuyor. Kendimi özgür hissetmiyorum. Başörtüsü benim için artık bir tercih değil, bir zorunluluk ve yük gibi. En yakın arkadaşlarımdan biri açıldı ve ona karşı özenme hissediyorum. Aynaya baktığımda özgüvenim düşüyor. Çoğu zaman isteksizce takıyorum. Önceden fotoğraf çekinmeyi çok severdim, şimdi ise doğru düzgün fotoğrafım bile yok. Makyaj yapmadan kendimi güzel hissetmiyorum. İçimde sürekli açılma isteği var. Bunu bastırmaya çalışıyorum ama her seferinde daha da büyüyor. Dinimden soğmak istemiyorum ama bu baskı beni uzaklaştırıyor. Ne yapmalıyım?

Kendimde farkettigim kötü huylarım

Merhaba, ben uzun zamandır kendi kişisel gelişimine çok önem veren ve olmak istediği kişiye dönüşmek için çabalayan, travmalarını iyileştirmeye çalışan, şefkatle içindeki sese dokunan biriyim, ama kendimde fark ettiğim değiştirmek istediğim birkaç konu var. Birincisi, yalnız kalmaktan korkuyorum. Etrafımdaki insanlara sınır çizmekte zorlanmıyorum; hayatımdan çıkarmakta zorlanıyorum. Kendi içimde pazarlık yapıyorum: Bana bir saygısızlık yapmış ve hayatımda kalırsa bana zarar vermeye başlayacak, ama konuşmasam da bir köşede dursun istiyorum. Kendi başıma takılırken de biraz anksiyete yaşadığımı fark ediyorum. Konuşmalarımda falan özgüven eksikliği yaşadığımı görüyorum. Diğer bir konu ise, kendimi iyi, yeterli ve güçlü hissedebilmek için karşımdaki kişinin eksikliğini bulmaya çalışıyorum. Bir ortamda bana rakip olarak görülmüş bir insanın kötü özelliklerini, kötü yanlarını bulmaya çalışırım; onu ezmeye çalışırım, kendimi daha iyi hissedebilmek için. Halbuki yanlış bi bakış açısı farkındayım ve düzeltmek istiyorum altında yatan yine maalesef ki aileden kaynaklandığı travmalardan ötürü olduğunu düşünüyorum

Romantik İlişkiler

3,5 yillik iliski bitimi

Yas 44. 3,5, önce yurt dışına çıkmıştı; orada yaşayacaktı, beni beğendiğini söyledi. Gitmeden 15 günü beraber geçirmek istedi. istemedigimi soyledim ama kiramadimda gorustuk ardindan gittiArdından adaptasyon dönemini yalnız bırakmamamı istedi; yine aynısı oldu, ayrılmalarla falan 3,5 yıla gelindi, olmayacağını her seferinde ben söylüyordum ama bir tarafımda hep istiyordu. Kendimi toparladım, tmm yuva kuralım dedim; ben dönmeyenilirim, dedi . Bekleyeceğim, dedim. Hakkına giriyormuşum gibi oluyor, dedi. Kabul etmedi. İşin ilginç tarafı, geçmişte bunları kendisine ben söyleyip olmaz diyordum. Zor günlerimde hep yanımdaydı, ailemi tanıyordu, ailem de çok seviyordu. Hakka girme mevzusuyla bitirmek istediğini söyledi. Bir müddet böyle devam ettik ama ben de çok bağlandım. Sonunda ayrıldı. 20 günlük süreçte 2 defa görüştük; en son görüşmemizde ailesinin istemeyebileceğini, bu sebeple bitirdiğini ve pervasızca kendisine 4 ay zaman verdiğini ve ailesinin söylediği biriyle görüşeceğini söyledi. Benim de birileriyle görüşmemi söyledi. Vicdanin rahat olsun dedim ben kendimi hazir hissedince gorusurum dedim yine bi umit dedim sonra baska bir erkekle goruştukten sonra daha olmayacagini soyledim ama icimi dokemedim hep zor zamanimda yanimda olmasindan dolayi hem ailemin sevgisinden dolayi . ailemle gorusmeye devam edip etmeme konusunu bana birakti sen bilirsin dedim ama benim hakkimda hicbirsey sorma da soyleme de dedim gecmisim hatrina soyleyemediklerimi icime attim cunku 3,5 yilin 3 senesi olmayacak dememle gecmisti. Şu an boşlukta gibiyim. Ne yapmam gerekiyor

Nasıl başa çıkabilirim?

Annemle asla anlaşamıyorum. O kadar bağım yokki evde yaptığı saçmalıkları görmeye tahammülüm yok. Hem ona bakmak zorundayım hem de nasıl bu kadar cahil olabilir diye düşünerek tetiklediği her durumda cinnet geçirecek gibi oluyorum. Temizlik hastası ve kendi evimde rahat edemiyorum. Yani elimde olsa 2 dakika yan yana olmam. Enerjim düşüyor sanki. Yanımda oldukça rahatsız oluyorum. Küçüklüğümle alakalı olduğunun farkındayım, bu saatten sonra değişmeyecekte ama ben de değişemiyorum yine değişmek katlanmak zorunda olan ben olmak istemiyorum artık.

Ani değişimlerimi nasıl çözebilirim?

Ani değişimler yaşıyorum ve şunu fark ettim bu değişimler savunma mekanizması ile bağlantısı olabilir boşluk hissi ani sinirlenme gülme hepsi çok hızlı değişiyo. Duygularımda yani kişi savunma mekanizması olduğunu fark etse azalır mı çünkü fark etmiştim bir ara geçmişti ama şimdi yine başladı. Aslında güvende hissetmediğinde devreye girer savunma mekanizması değil mi? Farkına varmak istiyorum beynimin beni korumak için mekanizma oluşturduğunun. Kendimi izleyemeyeceğime göre nasıl öğrencem baktığımda beynimin beni koruduğunu?

Cevaplandı

Bu tükenmişlik hissinden nasıl kurtulabilirim?

Memleketimden uzakta bir yerde yaşıyorum. şuan hamileyim ve burda hiç arkadaşım yok çok yalnız hissediyorum özellikle eşim işe gittikten sonra sürekli ağlıyorum. Arkadaş edinmeye çalıştım ama samimi ve güvenilir birilerini bulamadım üstelik üst katımda ev sahibim oturuyor ve onlardan da biraz rahatsızım çok dedikoducu ve samimiyetsizler, annem ve kardeşimde bana ters davranıyor ben de kendi içimde artık ailemi beni yalnız bıraktıkları için kızıyorum. Bu konu hakkında ücretsiz şekilde yardımcı olup danışabileceğim biri var mı e posta üzerinden daha detaylı anlatmak ve aklı başında bir danışmanlık arıyorum. Yardımcı olabilirseniz sizin için çok duacı olurum.

beyazcicek00

Sosyal Hayat

Hayatı kaçırıyor gibi hissediyorum

Gastronomi 4. Sınıf öğrencisiyim aynı zamanda uzun ilişkim olan sevgilimle nişanlıyım. Yaza evleniyoruz okulum uzayacak gibi birkaç dersten kaldım ama sadece sınavlara gideceğim. Onun dışında evlenince hemen çalışmak istemiyorum kendimi geliştirmek istiyorum kurslara gitmek istiyorum ama bir yandan evliliğin gerektirdikleri var çocuk falan hemen düşünmüyoruz ama iki seneye falan çocuk olursa onu büyütmekle uğraşıp hayatı kaçırmaktan korkuyorum bu zamana kadar güzel gezdim güzel yaşadım ama bir şeyleri başaramadan ölmek istemiyorum kendimin ne istediğini bile tam anlamıyla bilmiyorum bir hobim yok okulum şu an 2 gün ama onun dışında yaptığım bir şey yok telefona bağımlıyım evlilik süreci de beni çok yıprattı. Yani evlenmek çok istedim kendi hayatımı kurmak kendi düzenim olması ama evliliğe kapılıp sıradan bir yaşam sürmek istemiyorum kendi ufak dükkanını açmak gibi hayalim var ama her şey maddiyata bakıyor kafam çok karışık kendimi tanıyamıyorum hayattan ne istediğimi bile bilmiyorum

eşim bana odaklanamıyor ne yapmam gerekiyor

eşimle üç yıl bir ilişki yaşadık o ilişkinin ardından evlendik ve yedi aylık evliyiz yedi aydır eşimin iş yoğunluğu sebebiyle hiç vakit geçiremedik kendisinin sürekli yorgun olduğunu sürekli dinlemek istediğini sürekli uyumak istediğini dile getiriyor ve benimle hiç vakit geçirmiyor sanki zorla tutuyormuşum gibi cinsel hayatımız da çok sıkıntılı evlenmeden önce beni çok isteyen adam şimdi cinselliği sürekli ben başlatıyorum ve sadece onun ihtiyacı karşılanıyor ve bitiyor 24 yaşındayım hiç orgazm yaşamadım ve eşim de bunun için hiçbir çaba sarf etmiyor bu yüzden cinsel ilişki benim için sadece onu tatmin etmekmiş gibi geliyor ben de o duyguyu yaşamak istiyorum eşimle güzel vakitler geçirmek istiyorum sevdiğini dile getiriyor ama ben bunu hissedemiyorum çok yeni evliyiz ilk yıl hep zor geçer diyorlar ama ben böyle de bir evlilik istemiyorum ne yapmam gerekiyor

evliliğimi sürdürmek istiyorum ama…

Üç yıllık ilişkinin ardından evlendik ve yedi aydır evliyiz ilk 1:30 aydan sonra Instagram üzerinden eşimin cinsel içerikli veya çıplaklık içeren kadın fotoğraflarını videolarını izlediğini gördüm direkt tepkimi ortaya koydum ve tartıştık sonrasında Instagram kullanmayı bıraktı benim telefonumdan maçlara vs bakıyordu sadece. arabayı satmaya karar verdik ve Facebook açtı kendine tekrar baktığımda bu sefer oradan baktığını gördüm Tekrardan tartıştık ve ben böyle sürmeyeceğini dile getirdim dün akşam işten çıkış saatinde evde olmamak için dışarı çıktım arkadaşlarımla vakit geçirdim dönüşte beni sitenin önünde ararken gördüm sonrasında seni kaybetmekten çok korktum annenlere gittin sandım ben seni kaybetmek istemiyorum gibi şeyler söyledi ben boşanmak istediğimi söylediğimde ben seni bırakamam diyor ne yapmam gerekiyor

Sıkıntıdan napıcam bilmiyorum

Şöyle ki okul olmadığı günler evden çıkmıyorum sadece market ihtiyacı olduğunda veya çok nadiren mahallede çok az futbol oynamak için çıkıyorum o da sıkıntıdan yani. Yaptığım tek şey telefona bakmak ekran sürem 11-12 saat. Başka insanların benim durumumda olmadığını düşünerek daha çok çıkmaza giriyorum. Örneğin konuştuğum birinin bana bir arkadaşıyla konuşmasını attığında işte dışarıya çağırdığını takılacaklarını vs okudum ben ise evden dışarıya adım atmıyorum kendimi onlardan geride kalmış eksik olarak hissediyorum. Tabi ki öyle olmayabilir ama çok düşünüyorum ve sıkılıyorum. Konuştuklarım rahatça çıkıp takılabilirken ben kalabalıkta ne yapacağımı bile bilmiyorum orası da ayrı bir sorun zaten. Biriyle konuşurken söylediğim kelimeyi nasıl anladığını, eğer yanlış anladıysa o andan sonraki sohbetin de bu yanlış algısı ile devam etmesi sonucu üzüleceğini vs düşünüyorum. Her hareketim ve davranışım mükemmel ve eksiksiz olsun diye hareket ediyorum fakat başkalarının sadece doğal olarak davrandığını düşündükçe kendimi kötü hissediyorum. Genel olarak sorunlarım bunlar eğer bir hastalıksa söylerseniz iyi olur psikiyatriste bile gidebilirim çok sıkıldım bu durumlardan. Teşekkür ederim.