Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Korkularıma dalmalı mıyım , dalmamalı mıyım?
Merhabalar, 20 li yaşların ortasındayım , şu an çalışmıyorum. Geçmişte iki iş satış tecrübem oldu ve ikisinde de mobbing uğradım ve tek yaşadığım evden ayrılarak aile evine döndüm. Çevremde çok tanıdık olmadığı için hep kendim bulmaya çalıştım iş. Bilgisayar muhasebe fotoğrafçılık gibi belgeler alarak iş hayatımda olasılıkları arttırmak istedim. Fakat o süreçte bulamadım ailemin yanına döndüğümde ise sınav çalıştım. Sonuçlar tabii ki de referanssız olmadı. Geçmiş tecrübeden dolayı tekrar ailemden ayrılıp tek eve çıkmaya cesaret edemiyorum çünkü hiçbir işin garantisi yok. İşverenler mobbingler yaparak biri çıkar öteki gelir mantığında . Daha ağır örneğin Tekstil ve benzeri işlerde de dayanıklı olamayacağımı düşünüyorum bir üniversite mezunu olarak. Ama evde de canım çok sıkılıyor. İş bulursam merkeze gidip ev tutmam gerekiyor. Nasıl desem kapana kısılmış hissediyorum kendimi. Köyden bir işe gitsem servisle şu an fabrikalar durgun işçi alımı yok. Eylülde KPSS var ya onu bekleyip iş aramalıyım ya da hayatı daha fazla ertelemeyerek birden dalmalıyım . İş ve KPSS bir anda gitmeli kendi evime çıkarak. Aslında iki senedir evde olduğum için artık ruhum çok daralıyor ve farkındayım ruhu beslemenin yolu oyalanmak. Siz bu süreçte nasıl bir tavsiye verirdiniz çünkü ben yol göremiyorum. Hiçbir şey olmayınca tekrar olmayacak gibi hissediyorum. Aslında biraz da gerçekler biraz sınanıyor gibi hissediyorum.
Gizli Kullanıcı
Kendimi yetersiz buluyorum hiçbir konuya hakimiyetim yok bilgim yok
toksik bir ilerleyişin içindeyim aşk hayatında deli dolu olamıyorum hiçbir konuda bir bilgim yok hiç bir konuya hakimiyetim yok kendimi nasıl geliştirmem gerektiğini bilmiyorum temel bilgilerden bile yoksun bir hayatın içinde gibi hissediyorum kendimi öğrenmem gerek tanımam gerek türkiyeyi dünyayı bilgiye bilime ihtyacım var espri anlayışımın olmaması bana yük oluyor hayatı amaçsız yaşıyor hissi bana yük olmaya başladı sıkıldım kişisel gelişime ihtyacım var
Fatih_450Bir tartışma veya kavga anında birisi beni savunduğunda ağlıyorum. Neden?
Bir tartışma veya kavga anında kendim cevap verir kendimi savunursam sorun olmuyor ancak birisi bana destek olur karşı tarafa kızar beni korursa ağlamaya başlıyorum ve kendimi tutamıyorum kendimi çok güçsüz ve çaresiz hissediyorum aslında kimse karışmasa kendim sorunu hallediyorum birisi müdahale ettiğinde böyle oluyor. Onlara da kızamıyorum çünkü beni koruyorlar ama ben istemiyorum. Ama onlara yine de minnettarım Neden ağlıyorum ve böyle hissediyorum?
Gizli KullanıcıAilemi affedemiyorum ne yapmalıyım?
Merhaba, ben 22 yaşında bir kadınım ailemi affedemiyorum annem, babam, ablam, abim. Onların geçmişte söyledikleri bana davranışları akılımdan çıkmıyor. O yüzden en ufak tartışmada onlarla görüşmek istemiyorum ve ablam ve abimle zaten görüşmüyorum. Bu gün annemle ve babamla da ilişkimi tamamen bitirdim. Ama bu beklediğimden daha çok canımı yaktı. 18 yaşımdan beri yurtdışındayım bugün fotoğraflara bakarken bir daha asla o fotoğraf karesinde olmayacağım gerçeği canımı acıtıyor. Ama onlarla konuşmakta beni mutlu etmiyor. Geçmişte bana yaptıkları psikolojik şiddet yüzünden geçmişi hala unutamıyorum çok zoruma gidiyor hak etmediğim şeyler yaşattıkları hep akılımın bir köşesinde. Onları nasıl unuturum bilmiyorum. Lütfen bana bir öneride bulunun. Teşekkür ederim
v8z3pjlbpq7m9gy8tkxta-hesabini-sildiEşime karşı öfke problemi
MerhabalarBayan olarak eşime karşı çok sinirli kırıcı ufacık birşeyde hemen sinirlenebiliyorum böyle olmak istemiyorum eşim bana karşı sakin anlayışlı altan alan ama ben tam tersi artık ona iyi davranınca bile şaşırıyor bende böyle olduğum için çok üzülüyorum . 10 ay oldu memleketten taşındık Bursa'ya geldik benim kimsem yok burada hep yalnızım çok bunalıyorum sıkılıyorum 1buçuk yaşında da oğlum var hep evdeyiz aşırı derece de sıkılıyorum gidebilecek kimsem yok. Eşim gelmeden önce gelince kapıda öpüp güzelce karşılayacam diyorum kendime ama gelince hiçbişi yapamıyorum . Önceden de sert bir yapım vardı ama bu taşınmadan sonra çok değiştim eşime karşı bir duvar örmüş gibiyim sanki mesela o dışarı çıkınca biz çıkamayınca öfke patlaması yaşıyorum resmen psikiyatriste bile gitmeyi düşünüyorum eşime karşı kendime karşı daha sakin olabilmek adına bu denli sinirli olmanın nedeni acaba taşınma olabilir mi ?Lütfen görüp cevaplayabilirmisiniz görüşünüze çok ihtiyacım var :( Teşekkürler.
Gizli KullanıcıYüksek derece asosyal olduğumu düşünüyorum
2023 ün sonunda haksız nedenlerle isimden ayrılmak zorunda kaldım o günden insanlara güvenemiyorum herkes bana kötülük yapacak gibi evden çıkamıyorum hayattan zevk alamıyorum ve sosyalleşmek istemiyorum her şeyden vazgeçmiş gibiyim hayatım boyunca çalıştım ağır işlerde çalıştım günde 16 saat çalışıyordum eski isyerimde hakkımı ne devletim korudu nede tanidiklarim beni yok saydilar ama insanlar hep bana kötülük yapacakmış bana karşı kötü düşünceleri varmış gibi hissediyorum ve utanıyorum sanki bu kadar çalışmama rağmen ne evim ne arabam bisikletim bile yok ailemin durumu kötü olduğu için hep onlar için çalıştım ama aslında pek ailem yokmuş gibi ben tek basimaymisim gibi bana yakın davranmaya çalışan kadınlardan bile uzak duruyorum maddi durumumdan dolayı beni ezer diye kendimi çok küçük görmeye başladım ama kimseye karşı kalbi olarak yakın hissetmiyorum sanki duygusuzluk gibi buna ailemde dahil etrafımdaki herkes bana artık samimi ve içten gelmiyor
Gizli KullanıcıNişanlım duygularımı çok fazla abartarak yaşadığımı ve böyle giderse benimle ayrılacağını söyledi
Dün kandildi ve kandilde nişanlım annemle babamın kandilini kutlamadı. Ben onun ailesinkini kutladım. Sonra akşam ona dedim ki bugün bir şey unutmadın mı dedim. O da dedi ki annenle babanın kandilini kutlamam mıydı? Evet dedim. Telafi edeceğim, özür dilerim dedi. Ben de uyumak istiyorum dedim, kapattım ama aslında bana ilgi göstermesini istedim ama öyle bir şey yapmadı. Sabah ben daha erken uyandığım için günaydın yazdım. Normalde günaydın sevgilim falan yazardık. O da günaydın yazdı. Hiçbir cevap yok, hiçbir şey yok. Sonra annemle babamı aramış, benim haberim yok. Unuttuğunu falan söylemiş. Gönüllerini almış. Sonra benim de tabi haberim yoktu. Ben de dedim ki, benim gönlümü almaya çalışmayacak mısın falan dedim. O da akşam konuşuruz dedi, akşam oldu arkadaşıyla falan buluşt, iş çıkışı. Sonra eve geldi. annesinin misafirleri varmış, kahveye gittiğini söyledi. Ben dedim, bana zaman ayırmıyor musun? Yaptığın işlerin sorumluluğunu al dedim. Geri dönüşü olmayan yollara girebilirsin falan dedim. Kavga ettik, telefonla aradı. Sonra ayrılmak istediğini söyledi. Böyle giderse dedi, ben seninle mutlu olamam dedi. Bazı şeyleri çok abartıyorsun falan dedi. Her şeyi abarttığımı söylüyor ve böyle sürekli bu konulardan kavga ediyoruz. Duygularımı yoğun yaşıyormuşum ve gereksiz bir şekilde. Ben de benimle ayrılmamızı için yalvardım. O bana koydu. Kendimi küçük düşürdüğümü hissediyorum. Kendisini yetersiz hissediyormuş ve böyle olursa evlendiğimizde de evi bırakır gidermiş bu arada evimizi falan tuttuk nişanlıyız bitti ben seni istemiyorum dedi anneme söyle o zaman dedim verdim anneme telefonu ve anneme bugün için özür diledi ayrılmak isteğimizi söylemedi
Gizli Kullanıcı2 yıllık eşimin sosyal medyada eski sevgililerinin profillerine bakması
merhaba2 yıllık evliyim 2. eşimle (daha önce 20 yıllık bir evlilik sürecim oldu aldatma dolayısıyla bitti) sosyal medyadan tanışıp evlendik, zaman zaman bazı açık seçik kadın profillerine baktığını görmüştüm ve bunların benim özgüvenimi sarstığını da açıkça iletmiştim. kabul etti kırgınlığımı ayrıca benim istediğim şekilde hiç bir ilgi şefkat göremediğimi de defalardır iletiyorum sakince. Bunlara devam ettiği gibi birde eski bir sürü sevgilisinin de profillerine baktığını gördüm ve yine kendisine aynı şekilde ilettim. hiç kavga gürültü etmeden. haklısın sadece meraktan bakıyorum diye ifade etti kendini bende ne aradığını eski hayatını özleyip yada onları özleyip özlemediğini sordum. ve bunu normalleştirmeye çalışınca da daha fazla konuşmak istemediğimi söyledim. geldiğimiz noktada her hangi bir iletişimde olmadığına eminim ama ilgi şefkat vs eksikliği de olduğundan inanılmaz kırgınım ve ne yapmalıyım bilmiyorum.
Gizli KullanıcıBirini reddetmek beni kötü biri mi yapar?
Benden hoşlandığını söyledi, ben de ondan hoşlanıyordum. Sonra buluştuk, o beni dinledi ben onu dinledim. Bana hediye bile yapmış. O kadar iyi, nahif düşünceli bir insan ki onu reddetmek benim için çok zor. Bir takım takıntıları var ve bunlar beni korkuttu. İleride sorun yaşayabileceğimizi hissettim çünkü ben tam tersi biriyim. Belki o beni olduğum gibi kabul edecekti ama ben ya mutu olursak ihtimaliyle onun hayat hızına yetişemeyeceğimi ve bunun ikimizi de yoracağını düşündüm. Onu bekletseydim ve beni ben hazır olana kadar bekle deseydim onun zamanını alacak ve üzecektim. Beklemeyi sevmeyen aceleci bir insan. Ben henüz evlilik düşünmek için çok gencim. Ama o hayatı hızlı yaşamayı seviyor. Ciddi bir ilişki istiyoruz ikimiz de ama bazı şeyler benim için bir engel olabilecek boyutta. Gerçekten başta aradığım kişiyi bulduğumu zannettim. .. Hata mı ediyorum sizce? Üstelik mecburen yüz yüze bakacağım bir durumdayım onunla. Kötü bir insan mıyım?
Gizli KullanıcıMutlu olmak istiyorum fakat göğsüm daralıyor.
Henüz 25 yaşındayım fakat en küçük bir düzene bile sahip değilim. Bunlar iş ve aşk. Bu zamana kadar hep sınav çalıştım en son 2025’te iki mülakat geçip atamaya ramak kalmıştı fakat gelmeyecek yedeğe koymuşlar. Yoğun bir stres yaşadım fakat örgü gibi şeylerle uğraşarak stresi hafifletmeye çalıştım. Ardından evliliğe girecek olursak çevremdeki çoğu insan evlenmiş olduğu için ve benim de ciddi ilişki denememe rağmen hayatıma yanlış insanların girmesinden dolayı bu konuda da bir düzene ulaşamadım. Her şeye geç kalmış hissediyorum. Bir süreden sonra beklentilerim azaldı yani sanki hiç olmayacakmış gibi hissediyorum bunlar. Şu anda ruhumu toplayıp tekrar sınava bakmaya karar verdim ama bu sefer yeni ilgi alanım örgü kitap vb. şeylerle uğraşarak kendimi çok strese sokmayarak . Fakat yatağa girdiğimde uykum gelmiyor ardından göğsümde yoğun bir stres yaşıyorum. aslında psikoloğa gitmeyi düşündüm fakat memuriyette engel olduğu için ilaçlar adım atamadım. Ailem ve ben çok emek verdik bu sınava ve sonucu başkalarının insiyatifine kaldığı için kontenjanda olmama rağmen sözlü mülakatta elediler. 2025’te hem bir ilişki kaybettim ailecek arkamızdan sır sakladıkları için ( tam bana değer veriyordu çok mutluyduk derken) ayrılmak zorunda kaldım. İki tane onlar için koştuğum arkadaşımla saçma sebepten aramız bozuldu( ama bu dostluk bitince rahatladım verici taraf benmişim) . En sonda aralıkta işte yedeğe düştüm mülakatta. Anlatmak istediğim iyileşmek istiyorum mutlu olmak istiyorum fakat göğsümdeki sıkıntı geçmiyor. KPSS’den sonra farklı bir işe yönelmeyi de düşünüyorum fakat o zamana kadar ruhum acı çekiyor. Kısıtlı bir yerde olduğum için de çok kafamı dağıtamıyorum . Sanırım içsel olarak kendimi tatmin etmem gerekiyor. Bunu nasıl başarabilirim hayatım düzene girene kadar.
Gizli Kullanıcı
