Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Sosyal ortamda gerginlik yaşıyorum
Merhaba hocam yaşım 34 arkadaş ortamında sürekli susmaktan yana hakkimi kullanıyorum özellikle sohbet edecek konu bulamıyorum ve bana neden içine kapanıksin diye sorular soruluyor cevap olarak bilmiyorum sanırım hata yapacagimdan korkuyorum genelikle evet hayır diyerek cevap veriyorum nasıl asarım bunu hiç bir fikrim yok kitap okuyarak asabilecegimi söylediler ama nafile bir arkadaşım hariç kimseyle doğru düzgün sohpet edemiyorum üç kişi olduğumuz da yine susuyorum yardımcı olursanız sevinirim simdiden çok tşk ederim
Gizli Kullanıcı
Ergen kızımın iletişim problemini nasıl aşarım?
16 yaşındaki kızım tek başına markete sokağa çarşıya gidemiyor. Yanında biz varken bile bir ürünün fiyatını soramıyor. İnsanların tepkisinden utanç verici bir duruma düşmekten cekindigini düşünüyorum. bu durumda ne yapacağımı bilmiyor ve çok üzülüyorum. Evde bize karşı çok despot kırıcı ve saygısız. Her sey için bize ihtiyacı olduğu halde isteklerini çok zorba bir şekilde elde etmeye çalışıyor. Dışarıda aşırı pasif
Gizli KullanıcıAnnemi sevemiyorum
Merhaba, 24 yaşındayım. Annemi asla sevemiyorum sadece varolan düzenim bozulmaması için çoğunlukla iyi geçinmeye çalışıyorum. Evin ilk büyük kızıyım ve duygusal olarak yanımda annemi asla görmüyorum kendimle alakalı sorunları ve sıkıntıları paylaşmam ve ondan hep ondan bir şeyleri gizlemişimdir. Sosyal medya kullanıyorum haberi yok bunun gibi hayatımla alakalı bilgilere sahip değil. Paylaşmak istediğim zaman kontrol altında tutup kendisine göre uyarlamaya çalışıyor, istediği gibi olmazsam küsüyor ve konuşmuyor. Şuan yine bir küs olma durumu içindeyiz, bana burunun havada, senden bir şey olmaz gibi laflar ediyor bunları yaparken o yüzünü buruşturup şekilden şekile girdiriyor ya o kadar nefret ediyorum görmek istiyorum bile yüzünü. Annem çalışan birisi, bende kendi bölümümden iş deneyimim oldu tabii ki bir dönem ama şuan kpss çalışıyorum bir yandan dersler bir yandan ev benim üzerimde büyük kız olmanın zorluklarını yaşıyorum sürekli. Annemin geçmişinde hem kendi annesi hemde babamın ailesi tarafından sevilmemiş birisidir. Yaşadığı kötü günleri zaten sürekli anlatır bana böyle yaptılar vs. Babamla olan kavgalarını tartışmalarını hep ben sorumluluğunu üstlenip aralarını düzeltirim. Ben bu kadından iyice bıktım üzerime verdiği yüklerden. Kavga anında bana yaşattığı sıkışmışlık hissinden. Ne zamana kadar düzenim bozulmasın diye iyi geçinmek zorundayım.
Gizli KullanıcıEvlilikte cinsel fantezileri konuşmak nasıl etkiler
Merhabalar!Normal yaşantıları örf ve adetlerimize uygun çiftlerin yatak odasında ki uçuk fantezileri (Grup seks vb. ) hakkında ne düşünüyorsunuz? Yani asıl sormak istediğim, bu fantezileri reele dökmeyen ve reel bunu asla yapmayacak çiftlerin ilişki esnasında bu tür fanteziler konuşarak ilişkiye renk katması evlilikte sakıncalı mıdır? Bu tür sohbet fantezileri evlilikte ne gibi değişikliklere yol açar?Lütfen detaylı bilgi verir misiniz. Değerli hocam vereceğiniz bilgiler için şimdiden teşekkür ederim, saygılarımı sunarım.
Gizli KullanıcıHayatımı düzene koymak istiyorum ama üşeniyorum
Hayatımı düzene sokmak istiyorum ama üşeniyorum Yeni aktivite edinmek mesleğime odaklanmak istiyorum ama sürekli içimde sıkıntı hiç birşeye odaklanamıyorum kitap okusam anlamıyorum ders çalışsam anlamıyorum ev temizlemem lazım ona bile üşeniyorum ben uyuyamıyorum bile artık düzenli bi hayatım olsun aktivitelerim olsun günüm dolu dolu geçsin kendime yeteyim daha iyi bir ben olayım bir de benim bir eşim var o yüzden işte
Gizli KullanıcıKimliksiz hissediyorum çok yorgunum bu yüzden nasıl bir çıkış yolu bulabilirim?
Merhaba ben 11 12 yaşlarında kapanmış bir kız çocuğuydum 18 yaşından sonra da sürekli açılmak isteyen biri oldum. 24 yaşında kendi hayatımı kurduğumda açıldım. Annemler biliyor ama babam bilmiyor ve bir süre daha bilmesini istemediğim için o gelmeden önce beni görmesinler diye tanımadığım bir mahalleden saklanıyorum, beni tanımayan insanlardan kaçıyorum. Babam öğrenirse ve bana küserse şu an bu küslüğü mü kaldıramama bilmiyorum ama bilmemesi daha güvenli hissettiriyor. Şu an kimliğimi kaybetmiş gibi hissediyorum. Ne açıkken ne de kapalıyken normal hissetmiyorum. Evet artık istediğim şekilde rahat hareket edebilicem, mesela markete çıkarken, gece nöbete kaldığımda uyurken, canım dışarı çıkmak istediğinde, denize girerken ama tam normal hissedemiyorum işte. Kapalıyken yaşadığım zorluğu istemedim ama şu an ne istediğimi mi bilmiyorum beynim yeni duruma adapte mi olmaya çalışıyor bilmiyorum. Bir ara da duygusal kitlenme yaşadım. İlk geldiğimde ve ilk açıldığımda tek bir duygu kırıntısı bile olmadı. Öylesine taş gibiydim ki ağlayamadım bile bir süre. Beynimde sürekli ne istiyorum? Sorusu döndü. Sonra eskiden tutunduğum sebeplere tutundum biraz çıkardım kendimi o kuyudan hala tam hissettiğimi söyleyemem ama şu anda yolun ortasında yürürken falan bir anda durup ağlasam rahatlayacak gibi hissediyorum. Ben kendi doğrumu bulurken nerelere bakmam lazım? Şu ana kadar kendimi, sınırlarımı, tanıdığımı sanıyordum ,ama şuan boşlukta ,gibi hissediyorum doğrum, yanlışım birbirine girdi.
Gizli KullanıcıArkadaşlarla ilgili kaygı, akşamları artan çarpıntı, yalnızlık hissi ve böyle kalma korkusu.
Ben küçüklüğümden beri çok sosyal bir insan değilim. Genelde sadece okulda vakit geçiriyorum. İlkokuldan beri hep kendi cinsimle, yani erkeklerle takılıyordum. Kızlar beni pek sevmezdi. Liseye geçtiğimde de ilk başlarda yine erkeklerle takıldım ama sonra kızlar bana daha iyi davranmaya başlayınca kız grubuna dahil oldum. Şimdi lise sona geçtim ama kız arkadaşlıkları kendi cinsinle kurduğun arkadaşlık gibi olmuyor. Bu durum geçen sene beni biraz rahatsız etmeye başlamıştı, bu sene ise iyice batmaya başladı. Takıldığım kızların bazı hareketleri de beni rahatsız ediyor. Özellikle son 3–4 haftadır bu konulara çok fazla takıyorum. Sınıfımızda benden başka 3 erkek daha var. Bunlardan ikisi çok yakın arkadaş. Tabii hepsinin okul dışında da bir hayatı var, sevgilileri var. Benim hiç sevgilim olmadı. Ayrıca onlara göre daha çekingenim. Bu yüzden kendimi geri kalmış hissediyorum. Tipimi beğenmiyorum, özgüvenim yok. Bunlar beni çok üzüyor. Normalde bu kadar takmıyordum ama son zamanlarda içim hiç rahat değil. Son iki haftadır sınıftaki erkeklerle daha yakınız. Eskisine göre en azından. Sadece ben değil, kız grubum da onlarla yakınlaştı. Okulda kızlı erkekli karışık muhabbet etmeye başladık. İlk başta hoşuma gitti çünkü kendi cinsimle konuşmak iyi geldi. Ama yine de tam samimi değiliz. Özellikle o iki erkek çok iyi arkadaş; onları görünce hem özeniyorum hem kıskanıyorum. Çok rahat konuşuyorlar, şakalaşıyorlar. Ben onlar gibi değilim. Ayrıca okul dışında da ayrı hayatları var. Kızlar erkeklerle daha rahat ve samimi konuşabiliyor. Ben eskisine göre daha rahat olsam da hâlâ o kadar değilim. Sınıfta oturduğum yer yüzünden tam bir çemberin içine de giremiyorum. Sevgili muhabbeti döndüğünde kızlı erkekli çok kaynaşıyorlar. Onları gördükçe üzülüyorum, kırılıyorum. Fiziksel olarak beni dışlamıyorlar ama arkamdan konuşuluyordur diye düşünüyorum. Yine de erkeklerle eskisine göre daha çok konuşuyorum. Aşırı samimi olmasak da muhabbetler arttı. Mesela dün okula girmedik, kızlı erkekli kafeye gittik ve bayağı eğlendik. Kendimi dışlanmış hissetmedim. Herkes ortama dahildi. Ama bugün okul çıkışı iki erkek yemeğe gidecekti. Kızlar da bir şekilde dahil oldu. Erkeklerden biri rahatsız olmuş gibi hissettirdi. Belki planı bozulduğu için canı sıkılmıştır, bilmiyorum. Diğeri iyiydi. Ayrıca kızlardan biri sürekli cıvık cıvık hareketler yapıyor, bu beni rahatsız ediyor. Erkekleri de rahatsız ediyor olabilir. Asıl konu şu: Haftam genelde bir mutlu bir mutsuz geçiyor. Eve gidince, günüm ne kadar iyi geçerse geçsin, kalp çarpıntısı, boğazımda düğümlenme oluyor. Son 3 gündür ağlama isteği geliyor. Önceden sadece gece yatakta ağlıyordum, şimdi okulda da yansımaya başladı. Kimse görmüyor ama gözlerim doluyor. Bu hisler yılbaşında başladı. O gün herkesin bir yılbaşı planı vardı. Arkadaşlarıyla ya da sevgilileriyle geçirdiler. Ben evdeydim. Kızlar da evdeydi ama özellikle erkeklerin çok sosyal ve mutlu olduğunu düşünüyorum. Onlara özeniyorum. Sosyal hayatları var gibi geliyor. Şimdi yakınlaşıyoruz ama içimde sürekli “Ya istemiyorlarsa, ya onları sıkıyorsam?” hissi var. Kızların erkeklerle benden daha samimi konuşması da beni kıskandırıyor. Benim istediğim samimiyeti onların benden daha hızlı kurması çok üzüyor beni. Çünkü ben bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum. Son iki haftadır gerçekten çok depresif hissediyorum. Daha anlatacak çok şey var ama şu an aklıma gelmiyor. Nereye yazacağımı da bilemedim.
Gizli KullanıcıEvliliğimde bir sorun var ama çözemiyorum?
Eşim ile 3 yıldır evliyiz severek evledik bir de çocuğumuz var,eşim tek çocuk babası birkaç yıl önce ölmüş,eşim daima aileme değil ama yakınen teyzem vs mesafeli biz ise iç içe büyüdük keza kendisi de öyle büyümüş kuzenleri amcaları vs ama eşim sebepsiz bir şekilde aile çevreme biraz soğuk annesi olmadan ailemle oturduğumuzda yüzü asık ciddi sohbet etmiyor oluyor oturamıyoruz bile nedendir?
Gizli KullanıcıGerçek sorunlarım mı var yoksa yapay sorunlar ki yaratıyorum kendime?
Sorunlarım gerçekten sorun mu, sorun olduğunu düşündüğüm şeyler aslında benim mi abartmam bilemiyorum. Kafama taktığım şeyler, başka insanların sorunlarını hatırladıkça yapay geliyor. Sanki hayatımda herşey çok iyiymişte ben ilgi çekmek için sorun yaratıyormuş gibi geliyor. Hatta sunan bile abartiyormus gibi geliyor. İçimdeki sesler hep çelişkili. Hangisine inansam hangisine yonelsem karar veremiyorum. Hangisi gerçekten doğru anlayamıyorum. Beynim hep cikmaz sokakta sanki. Ne birisine soyleyebiliyorum ne de kendi başıma bunlarla baş edebiliyorum. Şimdiden teşekkürler
Gizli KullanıcıEşim evlenmeden önceki halinden çok farklı
Merhaba, biz eşimle 5 aydır evliyiz. Evlenmeden önce eşim gerçekten çok kibar, sürekli beni düşünen, benim için her şeyi yapmayı göze alabilecek, sevgi dolu, temastan hoşlanan birisiydi. Benim istemediğim rahatsız olduğum durumlara karşı oldukça duyarlı ve bana uyum sağlayan birisiydi. Evlendikten sonra ise değişimler başladı. Biz 2-3 ay kadar öncesinde çok sık tartışmalar yaşadık. Ama bu kavgaları çözdük. Yani eşimin tek problem olarak gördüğü sorunu çözdük. Problem olarak gördüğü şey de aslında çok saçma da ben ne diyim artık kabullendim üzülsem de. Sorun ettiği şey ailesine gittiğimizde ziyarete olsun davete olsun, beni kadınlarla bırakıp kendisi gidip erkeklerle oturacakmış. Bu başta sadece gerekli durumlarda olacağını söylediği bir şeydi şimdi öylesine ziyarere gittiğimizde bile böyle yapmak istediği konusunda kavgalar çıkarttı. Bende neyse peki dedim zaten ayda bir defa bir gün gidiyoruz. İdare ederim. Ama eşim olayların kapanmasına rağmen bana karşı çok soğuklaştı. Yazın sıcağında eski evinde bir vantilatör bile yokken bana sarılmadan durmayan sevgilim şimdi kışın soğuğunda benim ona sarılmamdan bunalıp sıcak bastı diyor. Hergün beni ittirip kendisi uyumak istiyor. Bana hiç güzel sözler söylemiyor aksine beni kıracak şeyler söylüyor. Bana sevgi belirtileri göstermiyor. Bunun için çok ağladım ama ağlamalarıma karşı bile duyarsız hiç üzülmüyor ya da bunu göstermiyor. Eşim nasıl düzelir?
ashley
