Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
ilişki anksiyetem mi var sizce?
Erkek arkadaşımla haftada 4-5 gün gibi oldukça sık bir sıklıkla görüşüyoruz. Kendisi tek yaşıyor ve buluştuğumuzda fiziksel olarak yakınlaşıyoruz (öpüşme, temas vs. ). Ancak bu yakınlık anlarında ya da gün içinde zihnimde sürekli bir sorgulama ve şüphe döngüsü başlıyor. Sürekli 'Acaba beni gerçekten seviyor mu, yoksa benimle sadece cinsellik/bedenim için mi birlikte?', 'Benden soğudu mu?' diye kurup duruyorum. Diğer taraftan, kendisi günlük hayatımda en ufak detayları bile düşünen, örneğin canım yaprak sarma çektiğinde çıkışta hemen gidip alan, beni önemseyen biri. Mantığımla baktığımda bana değer verdiğini görebiliyorum; ama buna rağmen o fiziksel temas anlarında veya genel olarak içimdeki o güvensizlik ve 'Acaba sevilmeye değer miyim?' korkusu hiç susmuyor. Bu durum bende sürekli bir tetikte olma hali, kaygı ve zihinsel yorgunluk yaratıyor. Sürekli saçma tartışmaları büyütüp ilişkiyi bitirmekle onu tehdit ediyorum bazen de. Rahat değilim. bazen ya beni terk ederse sevgisi biterse diye düşünüyorum. Soru şu: Yaşadığım bu sürekli şüphelenme, sorgulama ve kafada kurma halleri tamamen ona güvenemememden mi kaynaklanıyor, yoksa kendi içimdeki çözmem gereken başka bir değersizlik/incinme korkusundan mı? Bu döngüyü kırmak ve içimdeki bu huzursuzluğu aşmak için nereden başlamalıyım?
Gizli Kullanıcı
Sevgilimin ailesi
Öncelikle merhabalar. Benim 2 buçuk yıllık bir ilişkim vardı. 2 hafta olacak biteli. Fakat ailesine ve ona olan öfkem geçmiyor. Aile şirketleri vardı. Fakat ona gereken parayı vermiyorlardı. Biz ilişkideyken bu konularda hayli zorlandık. Ailesinin bana yaptığı saygısızlıklarda var idi. Annesi soğuktu,telefonu yüzüme falan kapatıyordu konuşma bitince,çok şey var. Fakat ben annesine hediye almak istiyordum sürekli. Bir yanim asiri nefret ediyor hepsinden. Ama bir yanim annesine hediye almak istiyor hala. Anlayamadim yani. Bunun sebebi nedir. Nasil cozerim. Iliski bitmis ve onlara olan öfkem kinim gecmiyor bir yandan
Gizli Kullanıcı2. Hamileliği kabullenemiyorum
5 yaşında oğlum var onu çok seviyorum onunla yapmk istedgim çok hayalim vardı 2. Bebeği düşünmedim hiç korunurken dikkat ederken hamile kaldım ve şok geçirdim öğrendiğim günden beri hayatım bitmiş gbi hissedyrm eşime sürekli aldırmk istdgmi söyledim müsade etmedi iyi dglm dedim alışrsn dedi 18. Haftaya grdm hala istemyrum ve evliliğö btme noktasına geldi bu çocuğu hiç sevemm gib geliyo en son tekrar aldırmak istiyorum diyince bu çocuğun eli kolu herşeyi oluşmuş dedi nasıl düşünürsün dedi şuan konuşmyrz en başda çok dedim piskolojim iyi değil yapamicam diye çok çabaladım olmuyo eşimi kaybetmek istemiyorum o çok iyi bi insan ve bu çocuğu istiyo ben istemesemde ama elimde olsa keşke onu kabul etmek destekde aldım 2. Çocuklu arkadaşlarımlada görüşyorum ama beynim kalbim istemiyo karnımdakini sanki o yok olsa hayatım eski kaldgı yerden devam edicek herşey güzel olucak tekrardan gibi geliyo
Gizli KullanıcıGelecek Kaygısı
sınavdan sonra sürekli kafamda kuruyorum ya optiğe işaretlemeyi unuttuysam kaydırma yaptıysam gibi ve her seferinde daha kötü senaryo geliyor aklıma düşük not alırsam ailemin kızmasından korkuyorum gelecek için planlarım ya gerçekleşmezse ? İş planlarım ya yolunda gitmezse gibi aşırı kaygı içerisindeyim ve her gün bunları düşünüyorum seneye evlilik planlarım var ama işim olursa . Artık kendi yoluma bakmak kendi ayaklarımın üzerinde durmak istiyorum düşünmek istemiyorum nasıl rahatlayacağım. Cevaplarsanız çok sevinirim
Gizli Kullanıcıİlk ilişkimde bırakıldım
İlk ilişkimden ayrıldım o benim ilkimdi ve korkuyorum nasıl ilerleyeceğim ondan hpv geldi ve buna rağmen devam ettik çok kötü bir dönemdi ben kabullenemediğim ve maddiyatımız olmadığı için aşı olamamıştım şimdi o ayrıldı çok farklı olduğumuzu ve gelecek göremediğini söyledi, baştwn beri belliydi size denklik hakkında yazmıştım hatta. Hem ilkim oldupu için hem de cinsellikte başka birinin beni bu kadar mutlu edebileceğine inanmıyorum. Hep önce beni düşünürdü. Neyse şimdi her gün acı içindeyim sürekli düşünüyorum nerede koptuk diye ve aşıyı karşılayacağını söylemişti yaptırmak istiyorum ama ayrıldıpımız için ne zaman konuşsak dağılıyorum yine de halletmem gerek. Nasıl geçecek bu acı her gün ağlamaktan ve uyumaktan sıkıldım. Bir yandan bana yaptıklarına kızsam da bir yandan her zaman birbirimize saygı duyduk ayrılsak bşle arasam yardıma koşuyor iki hafta oldu . Hem cinsellik kaygılarım var hem onu yitirdiğime inanamıyorum hem de bu aşı olayını halletmem gerekiyor ben çok acı cektim o da bu kısmı karşılamalı. Nasıl geçecek acım nasıl yüzleşeceğim?
Gizli KullanıcıEşim çok ciddi porno bağımlısı
Merhaba çok çaresizim eşimle 5 aydır evliyiz birlikteliğimiz hep haftada 1 oldu ve eşim porno bağımlısı telegram sitelerinde escortları izleyen birisi bekarken bu konularda baya ilgiliymiş gizlice telefonuna bakarak her şeyi öğrendim şok oldum bilseydim 1 yıldır nişanlılık sürecimde olsa evlenmezdim kaç defa yapmayacağını söylesede bu sabah yine instagramda kadınların videolarını kaydettiğini gördüm ne yapmalıyım ? Kimseyede bir şey anlatamıyorum çift terapistine gitsek iyi gelir mi ?
Gizli Kullanıcıİş hayatında kendim olmadan da başarılı olmayı öğrenebilir miyim?
Merhaba iyi günler,İş hayatında henüz yeniyim ve gerçek duygularımı gizlemeyi hiç başaramadığım için bazı zorluklar yaşıyorum. Kendim gibi davranmayıp farklı biriymişim gibi hareket etmek bana sahtekârlık gibi geliyor. Belki de bunun nedeni, çocukluğumdan beri bana dürüst olmanın önemi öğretilmesi. Hayatım boyunca bunun çok fazla faydasını görmemiş olsam da, çok mecbur kalmadıkça yalan söylememeye çalıştım. Fakat iş hayatında bazen tam tersini görüyorum. Yalan söyleyen, iki yüzlü davranan ve gerçek düşüncelerini gizleyen insanların kolayca yükseldiğini görüyorum. Gerçek duygu ve düşüncelerimi belli etmeden yaşamayı nasıl öğrenebilirim? Örneğin çok üzgün olsam bile gülümseyebilmek ya da hissettiklerimi dışarıya yansıtmamak için uygulayabileceğim bir yöntem veya pratik var mı?
Gizli KullanıcıAileden gizli açılmak sizce doğru davranış mı olur ?
23 yaşındayım, 14 yıldır kapalıyım. Daha regl bile olmadan kapandım. Ailem muhafazakâr ve sürekli insanları yargılıyor. Annem açık giyinen kızları, başını açan kuzenlerimi eleştiriyor. Babam geçmişte bana şiddet uyguladı. Çocukluğum korkuyla geçti. Bir gün kuzenim habersizce bize geldi. İç gösteren bir eşofman giymiştim, hemen içeri koştum. Kapıyı açtıktan sonra kuzenim arkamı bile görmedi ama annem bana “Püü, yazıklar olsun!” dedi. Kendimi açıklamama fırsat bile vermeden gidip üzerimi değiştirdim. Sürekli yargılanmaktan çok yoruldum. Artık başımı açmak istiyorum. Namaz da kılmıyorum. Açık kızları, saçlarını şekillendirmelerini görünce özeniyorum. Gençliğimi yaşamak, istediğim gibi giyinmek istiyorum. Babam lisede açılmak istediğimde dinî sebeplerden çok “El âlem ne der?” diye düşündü. Evde atletleyken kapalı oldugumu bildiği halde dışarda böyleysen gebertirim seni dedi geçmişte sopayla satır bıçağıyla dövdü . Evde sürekli bağrıyorlar beni dinlemiyorlar hep kendilerini haklı görüyorlar sevgi vermediler . Hep ben suçluyum onların gözünde hep eleştiriliyorum . Annem imam adamın önünden geçerken sokakta tuniğim az kısa diye laf saydı. Gereksiz yere abartıyor . Ben gençliğimi yaşamak istiyorum Asgari ücretle çalışıyorum ve ailemle yaşıyorum. Ailemden gizlice iş yerinde başımı açıp evde kapalı kalsam sizce ne olur? Tepkilerinden korkuyorum. Evlenene kadar özgür olmayı beklemek istemiyorum. Sürekli baskı altında yaşamak çok zor. Ben de kendi hayatımı yaşamak istiyorum. Sizce ne yapmalıyım
Gizli Kullanıcıİlişkimle İlgili Yaşadıklarım ve Duygusal Durumum
İlişkimle İlgili Yaşadıklarım ve Duygusal DurumumYaklaşık bir aydır uzak mesafe ilişkisi yaşıyorum. İlişkimiz başlangıçta çok hızlı ilerledi ve uzun zamandır, yaklaşık 4–5 yıldır hissetmediğim duyguları yeniden hissettim. Sevgilime karşı güçlü bir çekim ve güven hissettiğim için kısa sürede bağlandım. Son 1–1,5 haftadır bana karşı ilgisinin azaldığını düşünüyorum. Daha az arıyor, kısa mesajlaşıyoruz ve arkadaşlarıyla vakit geçirmeyi tercih ediyor gibi hissediyorum. Beni asıl rahatsız eden, ciddi bir konuyu konuşmak istediğimde iletişimden kaçınması. Daha önce gece boyunca mesajına cevap beklediğim ve aradığım bir olay yaşadık. Konuyu konuşmak istediğimde ise mesele kapandı. Benzer durumlar tekrarlandıkça kendimi ifade edemediğimi ve belirsizlik içinde kaldığımı hissediyorum. Bu belirsizlik, sürekli ihtimalleri düşünmeme, konuşmaları zihnimde tekrar tekrar canlandırmama ve mesajlarına odaklanmama neden oluyor. Bazen artık beni sevmediğini veya ilişkinin ciddileşmeyeceğini düşünüyorum; ancak bunların gerçeklerden mi, korkularımdan mı kaynaklandığını bilmiyorum. Bir yandan onu kaybetmek istemiyorum, diğer yandan ilişkide karşılıklı ilgi ve iletişim görmek istiyorum. Kısa sürede neden bu kadar bağlandığımı, kaygılarımı nasıl yönetebileceğimi, kendi ihtiyaçlarımı nasıl ifade edeceğimi ve belirsizlikle nasıl başa çıkacağımı anlamak istiyorum.
Gizli KullanıcıKendimi iki ateş arasında kalmış gibi hissediyorum. Sizce ne yapmalıyım?
Merhaba,Kendi mezun olduğum bölümde iş bulamadığım ve açıkçası bölümümü de pek sevmediğim için ablamın şirketinde proje yöneticisi olarak çalışıyorum. İşimi seviyorum, mühendislikten farklı,sosyal bir iş ve bana kendimde bilmediğim yönleri keşfetme fırsatı verdi. Ancak projelerin bir bitiş tarihi var. Projeler bittikten sonra yenilenmesini bekliyoruz. Benden önce de durum böyleydi. Fakat sanki bu benim suçummuş gibi, bekleme sürecinde bana ait olmayan ekstra işler yükleniyor ve "maaşının hakkını ver" denilerek yapmak zorunda olmadığım işler zorla veriliyor. Hatta durum o noktaya geldi ki,masrafları azaltmak için başka bir departman çalışanı işten çıkarıldı ve o kişinin bazı görevleri bana verildi. Buna itiraz edemiyorum çünkü mezun olduktan sonra iş bulmakta çok zorlandım 3 yıl sonra da aynı şeyleri yaşamak istemiyorum. Şimdi hem mühendislik bilgimi hem de sosyal yönümü birleştirebileceğim,severek yapabileceğim yeni bir alan buldum. O yönde eğitimler alarak kariyerimi o alana yönlendirebilirim. Fakat ya yine başaramazsam ve buraya dönmek zorunda kalırsam diye içim içimi yiyor. Bir de arada annem ve babam var. Ablam onlara maddi destek verdiği için onlar üzülüyor. Ablam oldukça baskıcı biri. "Sana iş verdim, sana iyilikler yaptım,şimdi nankörlük ediyorsun. " diyerek konuyu saptırıyor. Her şeyi içime attığım için aniden sinir ya da ağlama krizleri yaşıyorum. Sizce şu an işime devam ederken bir yandan da o yeni keşfettiğim alana odaklanmalı mıyım?
Gizli Kullanıcı
