Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Öfke sinir ve psikolojik sorunlar
Ailemle her tartıştığımda bu sorun nişanlıma da yansıyor ve o da üzülüyor. Ben de bana destek olmasını bekliyorum ama ondan beklediğim ilgiyi, desteği göremiyor gibi hissediyorum. Belki bana ilgi gösteriyor ama ben bunun farkında değilim. Bilmiyorum, ondan sadece ilgi, destek istiyorum çünkü etrafımda ondan başka derdimi, sıkıntımı dinleyen yok. Ondan başka sevdiğim, değer verdiğim, ölümüne sevdiğim kimse yok. Bunu çok iyi biliyorum. Ailemden ilgi, alaka, saygı, sevgi görmediğim için tek dayanağım nişanlım oluyor. Ben de otomatikman ondan bunları bekliyorum ama ailemle olan sorunlar her gün devam ettikçe onun bana destek olsa bile olmamış gibi düşünüyorum. Üzülüyorum, psikolojik olarak hiç iyi değilim. Sürekli en ufak sinirde, öfkede, kavgada kendime zarar veriyorum. Sevdiğime çok kötü kelimeler söylüyorum. Bu durum için sonradan pişman oluyorum, fakat konu çoktan uzamış oluyor. Bunların düzelmesini istiyorum, düzenli bir ilişkim olsun istiyorum.
Gizli Kullanıcı
Seviliyor muyum anlayamorum
Bir ilişki içindeyim. Başta karakterlerimiz farklı olsa da onda sevdiğim yanlar vardı ve zamanla bağın güçleneceğini düşünerek devam ettim. Ama benim sevilme algımla ondan gördüklerim hep çatıştı. O, benden yeterince fedakarlık görmediğini düşünüyor; ben ise zor zamanlarımda yanımda olmadığı için sevilmediğimi hissettim. Hiç “seni seviyorum” demedi, “göstermeyi seçiyorum” dedi ama ben çoğu zaman bunu hissedemedim. Planlarımız genelde onun hayatına göre şekillendi, ben de uyum sağlayan taraf oldum. İlişki için şehir değiştirdim, iş buldum ve birlikte yaşamaya başladık. Evde sadece maddi olarak değil, onu düşünerek küçük şeyler yapmadığım ya da ödemelerle ilgilenmediğim için onun gözünde yeterince fedakar değilim. Bu yüzdende tam sevgimi gösteremiyorum dedi Hafta sonları birlikte bir şeyler yapmak istediğimde çoğu zaman “içimden gelmiyor” diyerek reddetti. Kardeşiyle yaşayacağı için ayrı eve çıkmam gerekti, kefil olmasını istedim ama kabul etmedi. Bir şekilde kendince seviyor olabilir. Çok tartışan bir çift değiliz ama ondan hep bir soğukluk ve mesafe hissediyorum. Bu onun karakteri mi yoksa sevdiğini sanması mı, anlayamıyorum. Şu an hem kendi düzenimi kurmaya çalışıyorum hem de bu ilişkiyi sorguluyorum. Not: Maddi sıkıntısı yok. Az sayıda ve uzun süreli ilişkileri olmuş Her ilişkisi aralıksız başlamış bitmiş yalnız kaldığı zaman dilimi yokYaşı ise 20 sonları çocuksu ruh hali2 erkek kardeş ayrı anne baba
Gizli KullanıcıSevgilimle ayrıldık ve kötü hissediyorum
Sevgilimle ayrıldık. Çok fazla kavga ediyoruz bu genelde benim empatisiszliğimden kaynaklanıyor anlamıyorum neye kızdığını. Ona çok kötülük yaptım aramız bozuldu ayrıldık iki saat sonra birisi numaramı istedi verdim. Hayatımda ilk defa biri numaramı istiyodu heyecanlandım. Doğru düzgün konuşmadık bile ben rahatsız oldum sevdiğim biri varken numaramı verdiğimi açıkladım konuşmayı kestik diyim. Çok kavga ediyoruz demiştim bu kavgalarımızı arkadaşlarıma anlatıyordum sevgilimin arkasından konuşuyoduk. Bunu sevgilime anlattım kızdı. Ama sevgilimle konuşmaya çekiniyorum çünkü her kavgamızda her olayda haklı olduğuna emin. Ben de onu çoğu noktada haklı görüyorum. Sürekli telafi bekliyo ne yapmalıyım anlamıyorum soruyorum cevap veriyo iş işten geçti diyo. Sormadan yapmam lazımmış. Ben anlamıyorum ve empati yoksunu olduğuma eminim. Onu seviyorum hatalarımı da biliyorum özür yetmiyo telafi nasıl edicem bilmiyorum. Benimle ilgili kısmı da şu benim ilgi bekleyen bir insan olmamın sebebi insanların beni düşünmesini, düşünülmek istiyorum diyim. Şımartılmak bazen ama bunu insanlardan dilenmeliyim çevrem yanlış belki. Ama sıkışmış ve bunalmış hissediyorum. Sevgilimi takip ettim rahatsız edici farkındayım kavga ettik ve ayrıldı benden iki saattir dışarda yürüyom. Ona çok zarar verdim düşüncesizlik ederek. Hoşuma gitmeyen planı son dakika bozduğum oldu. . Ne yapıcam bilmiyorum onu çok seviyorum ama uygun biri değilim galiba Konuşacak ne arkadaşım kaldı ne dostum. Yalnız başımayım kafayı yicem
Gizli KullanıcıSorun bende mi yoksa diğer kişilerde mi?
Son zamanlarda kendimi çok sıkışmış ve bunalmış hissediyorum. Evde ve okulda baskı altındayım, düşüncelerim sürekli dönüyor ve kendimi sevmemeye başladım kötü isteklerim bile çıkıyor hergün evde olay dinlemekten sıkıldım ben güzel bir çocuk olmak istiyorum ilkokula papatya olarak girip agresif kişi olarak çıktım ve okuldaki olaylardan da sıkıldım ve okulda benim hakkımda yalanlar çıkarıyorlar ve zorbalık yapıyorlar kendimi nasıl mutlu ederim?
Gizli KullanıcıSınav kaygım var üstümde yks sınavı ve mezun psikolojisinden ailenin sürekli ev işi vermesi
Ben artık cok yoruldum ailemin sürekli ders calısmama engel olup ev işi vermesinden bıktım tiksindim bunların ev işiyle ve uşakla uğraşmaktan annem babam ablam ve kardeşlerim hepsi üstüme geliyo hiçbişekilde yardım edip destek olmuyor tam tersine köstek oldular artık soruyorum gün geçtikçe hepsinden herkesten herkesten sınana 70 gün kaldı netlerim bile artmıyor evde doğru düzgün bile çalışamıyorum sivilcelerim çoğaldı hep. .. kilo aldım cildim kötüleşti
Gizli KullanıcıRüyalarımda aynı kisiyle hep kavga ediyorum
Merhaba, aile bireylerimden biriyle pek anlaşamam. Aynı evde yaşıyoruz, ama kendisi narsisttir. Ben küçükken bana da çok zarar verdi; kıyaslamalar yapıp hakaretler ederdi. İletişim şekli çok kötüdür. Ama ben kendimi iyileştirmek üzerine yoğun bir çaba gösterdim, kendimi sevmeyi öğrendim, kendimi anlamayı ve geçmişi de kabullenip affettim. Ama biri var: sadece onu anlamak, empati kurmak istemiyorum; kabullenemiyorum da, affedemiyorum da ve bu bana o kadar zarar veriyor ki, şimdi kardeşime, başka bir çocuğa zarar veriyor, değersiz hissettiriyor ve kendi egosunu tatmin etmek için bir çocuğu kullanıyor. Bana artık zarar veremez. Ben artık kendimi koruyabiliyorum, çok güzel bir şekilde. Ama yaptıklarını görünce, duyunca aşırı sinir oluyorum. Gerçekten o kadar boş, değersiz hissettiriyor ki etrafındaki insanlara ve o insanlar benim sevdiğim insanlar, ama yapabileceğim bir şey yok. Kendisiyle konuşsam, anlamayacak, yani herhangi bir şey yapamıyorum; onu zaten değiştiremem. Ama zarar veriyorlar, bunları görünce çok sinirleniyorum ve her gün rüyalarımda onunla kavga ediyorum. Böyle söylemek istediklerimi, aklımdan geçenleri, her şeyi söylüyorum. Ama uyurken bile dinlenemiyorum. Öyle olunca, çok sevdiğim biri bana 'Savaştığın insana dönüşürsün' demişti. Ama ben nasıl savaşmayayım mı, yani susup duramıyorum, bırakacağımı bir; onun yaptıkları karşısında ne yapabilirim?
Gizli KullanıcıAnksiyetenin Fiziksel ve Ruhsal belirtileri
Özet olarak anlatayım mı neyim var1-doğuştan Konjenital adrenalin hiperplazi hastası olarak dünyaya gelmişim bebeklikten beri kortizon ve cortinef kullanıyorum bebekliğim ve çocukluğum hep böyle geçti hastanelerde çok sık hastalanıyordum ama bunlar bişey değildi kortizon kullandığım için stresle alakalı bi hastalığım var kısacası 9-10 yaşıma kadar böyle oldu ama hiç stresli hissetmedim kendimi 10 yaşımda bir gece pazartesi sabahı Babamı Gözlerimin önünde kalp krizinden kaybettim küçücük ellerimle babama kalp masajı yaptım ve vefat etti 11 yaşımda gözümün üstünde baskı sersemlik buldu biraz ve 10 tane doktorlara gittim ve bişeyim çıkmadı babamı kaybetmek travmasından. Yine her şey düzeldi derken hormon problemi çıktı testesteron üretmemesi ve yaşıtlarım gibi gelişemediğim için ağlayıp ağlayıp duruyordum ve 5 Nisan 2019 da yani 7 yıl öce aniden bir sersemlik hiç yaşamadığım kalp çarpıntısı tansiyon yükselmesi derken aldı başını gitti 2019-2026 hâla geçmiyor antidepresan kullanıyorum 4 yıldır bazen diyorum bak geçti yine tekrarlıyor 2-3 gün yutmasam diyorum yeniden geri geliyor belirtiler testesteron derken şuan tedavide anksiyete 4 yıldır bazen kesintili olarak tedavide ama bana şunu söyle ailem diyordu 7 yıldan beri bizi bitirdin 50-60 doktorlara gittik hâla kendi gelmiyorsun bizi öldürcen diyorlar gör halimi b ama insan o panik halinde iken o anksiyete krizinde kendini kontrol edemiyor hiç bir şey yok. Bunlar anksiyetenin oyunu bile diyemiyor deliriyorum yada kötü bişey olucak diyorum genellikle mevsim değişiklerinde çok şiddetleniyorlar hap kullansam bile
Gizli KullanıcıNarsist eşimle boşanma sorunları
Merhaba, 2 yıllık evliyim. Hamileyken eşimin telefonunda cinsel içerikli şeyler izlediğini gördüm, birine mesaj attığını da ve hamileyken şiddet gördüm. Fiziksel ve psikolojik olarak manipüle etti. Özür diledi affettim. Sonra doğum yaptım ama tekrar şiddet ve kötü kelimeler devam etti ve bunun dışında kök ailesine çok bağlı. Beni hep ikinci plana atıyor. Bebeğim var. Ev içinde hiç yardımcı olmuyor ama ablalarına gittiğimizde mutfağa giriyor, onlara yardımcı oluyor. Benim bebeğim var, ona rağmen asla yardımcı olmaz. Hayatımı zorlaştırıyor. Ne yapmalıyım? Manipüle edip özür diliyor. Affetmeyince, senden boşanmam, sürünürsün, diyor. Bana vurduğunda sinir krizi geçiriyorum ve ben de kendime vuruyorum, ağlıyorum. Gün içinde çok öfkeliyim ama asla ona belli edemiyorum, ona hiçbir zaman sesimi yükseltemem, asla surat asamam. Bunları yapmama asla müsaade etmez. Kullandığım kelimeler bile ona ters gelirse kavga çıkarır, kızar.
Gizli KullanıcıTakıntılı düşünce yapısı ve ilaçlar
Ben yaklaşık 10 senedir tedavi görmekteyim. Yaşım 29. Sürekli yaşadığım çocukluktaki kötü olaylardan dolayı kafamda. Ben istemeden, yalnız kaldığımda sürekli aynı şeyleri düşünüyorum. Beni çok boğuyor. İstemeden ağlıyorum, ilaçları alıyorum ama napacağımı bilmiyorum. İlaçlardan da bıktım. Terapi alsam kurtulur muyum? Tek sıkıntım durduk yere beni rahatsız eden karamsar, duygusal, kötü, sıkıntılı, kuruntulu düşünceler. Ne yapmalıyım? İlaçlarımdan da memnun değilim açıkçası. İyi bir doktora ihtiyacım var ama maddi olarak zor. Kullandığım ilaçlar Abilify Montana 400 mg, Serex 50. Şu an atakta mıyım? O yüzden Paligris 3 mg kullanıyorum. Bir de kendimi ifade ederken ağlıyorum çünkü çok yoruldum artık tedaviden ve süreçten.
Gizli KullanıcıEski beni özlüyorum
Merhabalar, daha önce de size yazmıştım. Çok ikna olamadım çünkü yeterince anlatamadığını düşünüyorum. 8 aylık evliyim ve 10 haftalık gebeyim. 41 yaşındayım. Dediğim gibi, ilk duyduğumda sevindim ama sonrasında kabullenemiyorum ve kendimi anne olarak görmüyorum. Psikiyatriye gittim, bağlanmaktan korktuğumu ve güven problemim olduğunu söyledim. Bağımsızlığımı düşkünüm, sanırım bu korkutuyor beni ve evliliğimin bitmesini bile göz önünde bulunduruyorum o derece. 2 defa kürtaj için randevu aldım, gitmedim. Randevu aldığımda kurtulacakmışım gibi seviniyorum. Sanki yokmuş ama gitmeyince randevuya yine karamsarlığa kapılıyorum, kendimi zehirli bir kafeste hissediyorum. Ölecekmişim gibi, geçecek diye düşünüyorum ama geçmiyor, istemiyorum. Sanırım kendimi, yalnızlığı seviyorum. Ne olur, yardımcı olun, kendi eski yalnız beni, hayatımı özlüyorum. Aslında hiç olmasa da olurdu benim için. Hem evlilik, hem de çocuk. Ama dünya öyle bir yer ki istemediğin şeylerin içinde bulabiliyor kendini insan.
Gizli Kullanıcı
