Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Dikkat eksikliği dehb. Erteleme

Sürekli erteliyorum. Bir işin sonunu getirmekte zorlanıyorum. Odaklanamıyorum. Sürekli düşünceliyim binlerce düşünce var aklımda. Hayatımı düzene sokmakta cok zorlaniyorum. Ev isleri ve günlük rutinler işkence gibi geliyor. Sürekli bir özgüvensizlik var. Kendimi hep 2. Sınıf insan gibi goruyorum. İnsanlarla iletişime geçmekte zorlaniyorum. Değersiz olduğumu ve hic bir şeye yetmediğimi dusunuyorum. Artık hayatimi düzene koymak mutlu olmak istiyorum. Umarim yardımcı olursunuz

Erkeklerle arkadaşlık kuramıyorum ve sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum

Merhaba ben 19 yaşındayım ve ben bir kızım bu zamana kadar dostum diyebilicegim bir erkek yakın arkadaşlarım olmadı erkeklerle arkadaşlık edinmek istedim onlarla konuşmak tanışmak istedim ama hiç yakın arkadaş olamadım. Erkeklerle sadece lisede 2 tane konuştuğum erkek vardı ve insanlar konuştuğum 2 erkek için bu gay gibi dediklerini söyleyebilirim size bu 2 erkekle çok sohbet etmesem de arkadaşımdı. Biri benim sınıfım da diğeri ise başka bir sınıftaydı diğeri ile arada bir konuşuyordum sadece sınıfım da ki arkadaşım ise çok iyi biriydi ve arada bir onunla dertleşiyordum bahsettiğim bu arkadaşım gibi arkadaşlarım olsun istiyorum iyi niyetli ve empatik. Gaylerle arkadaşlık edinmek istiyorum çünkü onlardan bir zarar geleceğini düşünmüyorum bunun dışında erkeklerle sohbet edemiyorum ben sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum diyologun devamını pek getiremiyorum o yüzden dolayı erkeklerin benimle konuşunca sıkılacağını düşünüyordum. Keko tipli erkeklerle arkadaşlık kurmam ama keko gibi olmayan erkeklerle konuşmak istiyorum benim şöyle bir hayalim vardı hala da var. 4n1k da ki gibi erkek arkadaş grubum olsun istiyordum bu hayali düşününce çok mutlu oluyorum üniversiteye gidersem böyle bir arkadaşlık istiyorum ama dizide ki arkadaşlık çocukluktan beridir başlamış ve devam etmiş şahsen ben üniversiteye gidersem böyle bir arkadaşlık kurabilir miyim bilmiyorum ama çok istiyorum bulamam gibi hissediyorum böyle düşünmek istemiyorum ama bu düşüncede beni rahatsız ediyor. İnsanlar tarafından pickme olarak anılmakta istemiyorum çünkü bir kaç kere şahit oldum duydum yani benim hayalimi yaşamak isteyen tanıdıklarım vardı ve insanlar bu arkadaşlıgı isteyen kızlar için erkek delisi pick me dikkat çekmeye çalışan bir insan olarak adlandırılıyordu insanlar tarafından böyle anılmak istemem. Benim burda istediğim şey değer görmek kardeşlerimmiş gibi hissettirmeleri bana abi edasıyla yaklaşmaları bunu istiyorum yakın arkadaş değil de kardeş gibi davranmalarını istiyorum böyle bir arkadaşlıgım olsun istiyorum. Diger bir konuya gelmek istiyorum ben diyalog kuramıyorum yani aklıma konuşacak konu gelmiyor sohbeti devam ettiremiyorum ettirmeye çalışıyorum ama zar zor ettiriyorum ve aklıma konu gelmediği için de insanlarla gidip tanışamıyorum. Mesela YouTube'dan dinliyorum sohbet nasıl başlatılır sohbet nasıl devam ettirilir akıcı bir sohbet için ne yapmalıyım diye yani benim aklıma gelen şey şu mesela karşı tarafa kız erkek fark etmiyor işte merhaba işte işte adımı söylüyorum dedim yaşımı söylüyorum ondan sonra işte nasılsın iyi misin diyelim işte okula gittiğim zamanlarda sınıfa sonradan yeni biri geldiği zaman işte merhaba hangi okuldan geldin ismin ne bazen de sınıftaki arkadaşlarıma derslerle alakalı işte soruyorum ödevi yaptın mı hocalar hakkında bazen konuşuyoruz bazen hobilerini soruyorum konuştuğum kişilerin bu kadar yani. şöyle tipler olur ya böyle sosyal çok iyi diyalog kurar işte sohbeti çok sarar akıcı sohbet eder yani sohbeti aşırı saran tipler olur insanlar bu kişiler hakkın da sohbeti çok sarıyor sohbet başlatmayı çok iyi biliyor der ya bende öyle olmak istiyorum. Zaten biriyle tanışmak istediğinizde hani gidip diyalog kurarsınız ya öyle tanışırsınız diyalog kurmak çok önemli bu anlattığım şeyleri gidip psikoloğa da anlatabilirdim ama özel çok pahalı ve ailem bu parayı vermiyor bana ben YKS sınavına çalışıyorum eğer kazanırsam üniversitede sessiz bir insan olmak istemiyorum asosyal bir insan olmak istemiyorum sosyalleşmek istiyorum şu an benim arkadaşlara ihtiyacım var bu yüzden dolayı da diyalog kurmayı bilmem lazım ve öz güven eksikliğini yenmem lazım yardımcı olursanız sevinirim şimdiden teşekkürler

Romantik İlişkiler

Takıntı mı değil mi?

Merhaba . Ben birine karşı ufak hoşlantı yasadım ve azda olsa bunu belli ettigimi dusunuyorum. Bos yere bir hoşlanti degildi bu ilgiden alakadan kaynakli oldugunu dusunuyorum . Ve cok buyuk depresyon boşluk animda cikti karsima . Numaram var o kiside story felan atiyoruz . Bir gun baktim benim oldugum ilceye geliyor. Daha sonra baktim benim ilcemdeki cafeye geldi. Ben acaba diye dusunceye daldim ve daha sonra bir kac gorusme daha yaptik kurumsal bir firmada calisiyor bende musteriyim orda . Soguk ama hissediyorum bir çekim oldugunu. Suan 5-6 ay oldu aklimdan cikaramiyorum sabah aksam imkansiz oldugunu bildigim halde hayallere kapılıyorum , ve sevgili olmak gibi de degil arkadaslik Dostluk gibide hissediyorum gibi anlayamiyorum. Cok fazla mi sevgiye aç kalmisim diye düşünüyorum . Onun ilgisini mi yanlis anladim diyorum . Ama benim oldugum ilceye neden geldi ozellikle cafede story atti mesela ? Herneyse hocam benim bu yasadigim takintilik mi yoksa farkli birsey mi . Ve düşünmeden alamıyorum kendimi “ben onu dusunuyorsam oda beni düşünüyor mu “ ? Yardimci olursaniz sevinirim simdidedn tesekkurler

Aile

Açılmak

Ben 10 seneye yakındır kapalıyım küçükken heveslenip kapanmıştım ama hiçbir şeyin farkında bile değildim. Yıllardır öyle saygı gösteriyorlar öyle seviyorlarki beni geçenlerde annemlere 2 senedir açılmak istediğimi ama bir türlü korktuğum için söyleyemediğimi söyledim babam direkt daha önce deseydin olabilirdi ama kaç yaşındasın dedi (21) öyle bişey yaparsan baban yok dedi saygı da duymuyorum dedi. Birkaç gün sonra anneme söyledim bu sürede babam benimle konuşmadı annemde hakkımı helal etmem evlenince ne yaparsan yap ama benim evimde yapamazsın dedi 1 hafta benimle konuşmadılar bende en son açıldım üniversiteye öyle gittim derste beni aradılar ağızlarına ne geliyorsa saydılar senin gibi kızımız yok hakkımı sütümü helal etmiyorum biz sen güzel giyin içinde kalmasın diye her kıyafeti alıyoruz geri kapanacaksın yoksa bir dahaa bu yüzümü göremezsin çektiririm gibi ifadeler kullanılar beni manipüle ettiler yine kapandırdırlar demediklerini bırakmadılar kapalıyken bile kıyafetlerşme laf ediyorlar kısa giymeme izin vermiyorlar yaşımı çok büyük gösteriyor uzun tunikler giymemi istiyorlar ama ben öyle olmak istemiyorum kapalıyken o kadar ağırım ki gülüp eğlenemiyorum bile kendi istediğim hayatı yaşayamıyorum ne dersem yapmışlar ne istediysem almışlar bir istediğimi iki etmemişler diye onların bu isteğini de zorla kabul ettiler hala fikrim değişmedi hala aynı karardayım evlenince de açılmak istemiyorum şuan olmasını istiyorum ama onları nasıl ikna edicem.

Bu durumu nasıl değiştirebilirim

Merhaba ben uzun süredir yalnızım kaygı bozukluğum nedeniyle sürekli evdeyim bir ilişkim oldu başından beri dürüst oldum kendisine ve fedakarlık yaptım ama o bana karşı hiç dürüst değildi. Ben her şeyimi veriyordum bu ilişkiye ama onun çok fazla çevresi vardı ben çok sessizdim. Biz uymuyorduk bunu kabul edip ortak noktada buluşmaya çalışıyorduk. Dürüst olmayan durumlar vardı. Biz bunun üzerine çok kez tartıştık en sonunda ben o günü çok sessiz geçirdim. Normalde de çok sessizdim arkadaşı benim üzerime gelip şakalar yapıyordu. Hiç ses çıkarmıyordu hiçbeni savunmuyordu çekiniyordum aynı zamanda çevresindekiler hareketlerimi sürekli eleştiriyordu. Arkamdan kız erkeği sahiplenmezse, erkekte onunla oynar; evlilikle gözü yok, zaten yemek yapmayı bile beceremiyor. Bizle de hiç konuşmuyor, uyumsuzlar; sürekli her buluşmamızda buluşmak istemeyince, arkamdan bizi sevmiyor mu diyorlar. Ama bunu yapanlar bizim arkadaşlıklarımız bozulmasın biz karışmıyoruz diyenler. Alttan altta en yakın arkadaşımı erkek arkadaşımı dolduruyor bu kız. her olayda bundan baya olıyor. O da beni haksız buluyormuş. Ben kimseye bunu ispatlayamıyordum. Laf sokunca da en yakın arkadaşım, sen onu kıskandın, demeye başladı. Hepsini çıkardım hayatımdan. O çocuk da beni hiç sevmemiş ki tüm bu olanları uzaktan izledi ve arkadaşının yanında yer aldı. Her seferinde kimsenin arasına bozmamak için beni ortaya atıp haksızlık ediyorlar. Kimsenin yanındaydı mı?Kendimi savunamayınca hemenüzerime oynuyorlardı. Kendi hayatımdan çaldım diyordu o çocuksadeve kendisi önemliydi. Bencildi. Ona hiçbir şey olmadı; benim herkesle aram bozuldu. O zaten kimseyle geçinemiyor dediler. Ben kendimi sorhulamaya başladım.

İletişim

Aşk mı takıntı mı ayırt edemiyorum.

Birisini çok sevdim bir yıl boyunca bana bir çok şey yaptı. Başkası olsaydı bir daha yüzüne bile bakmazdı ama ben yüzüne bakmak için her seyimi bile verirdim. Takıntı dediler ama ben sevdiğimi hissettim. Çocuk beni istemiyordu istemediğini çok net şekilde söyleyip kötü davranıyordu ama ben bunu kabul edemiyordum çünkü bir insana iyi davranınca onunda iyi davranacağını düşünüyordum. Hâlâ icimde ona karşı bir şeyler vardır belki bilemiyorum ama bana yaptıkları çok ağırdı ve ben her seferinde affettim. Gururum yok. O çocuktan sonra başkası karşıma çıktı ve bir süre sonra o da beni istemedi ve ben bir yıllık çocuğun peşinde koştuğum gibi onunda peşinde koştum. Bana çok ama çok kötü şeyler yaptı yine yazmak istedim. Benimle konuşmayı kesmelerine rağmen yazdım. Şuan ne hissettigimi bilmiyorum. İkisi de takıntımıydı aşkmıydı hiç bir zaman anlamadım ama ilk başlarda çok sevdiğimi hissettim. Yanlış olduğunu bile bile saçma kararlar verdim. Resmen yüzüme karşı seni istemiyorum deyip tonlarca hakaret etmelerine rağmen koştum. Ben ne yaptığımı bile bilmiyorum. Bu durumdan kurtulmak istiyorum ama kurtulamıyorum hep aynı döngü oluşuyor. Ben yazıyorum o cevap veriyor iki üç gün bana çok güzel hissettirip barışıp konuştuktan sonra çok kötü davranıp birden gidiyor ve bir süre geçtikten sonra ben tekrar yazıyorum. Hep aynı şey ve ben yoruldum.

Kaygı

Korkularımın üstesinden nasıl gelebilirim

Ben iki çocuk annesiyim. agorafobi ve panik bozukluk var. Dışarı çıkamıyorum maruz bırakma ile başlarına bişey gelmesinden korkuyorum. Dışarı çıkınca nefes darlığı titreme ve baş dönmesi oluyor. Sanki dünyada yalnız kalmışım gibi bir his oluyor tek başıma kalmaktan korkuyorum ve bu bana çok korkutucu geliyor. Bu düşünceyle beraber baş dönmesi sersemlik denge bozukluğu yaşıyorum eşim olmadan hiçbir şey yapamıyorum nasıl atlatabilirim

İş Hayatı

İşyerinde iftiraya uğradım, kendimi nasıl iyi hissedebilirim, bu insanlara nasıl davranmalıyım?

Merhaba, işyerinde benimle aynı seviyede bir karı koca var. Parayı bölüşmek için sözleştik ancak sonrasında bana paramı vermediler, ve 3 aylık parada da vermediler. Ben bu durumu dile getirdiğimde paracıl bir insan olmakla, hakaretlerle ve işimi yanlış yaptığımla, insanlara zarar verdiğimle suçlandım. İftira atılması ve diğer arkadaşlarıma olmadığım biri gibi anlatılmam zoruma gidiyor, üstesinden gelemiyorum. Ayrıca bu karı kocayla her gün yüz yüze bakıyoruz, ortamda gerginlik olmasını da istemiyorum, nasıl davranmalıyım onlara karşı? Kendimi nasıl iyi hissedebilirim? Üstelik toplantı yapıp bu para mevzusunu konuştuğumuzda kadının kocası bana herkesin içinde bağırdı ve hanım bey konuşalım dedi ama sonrasında ben konuştuğum halde o bana ismimle seslenmeye devam ediyor, ona sınır koymak istiyorum nasıl yapabilirim?

Özgüvenimi nasıl daha çok geliştirebilirim

Merhaba biraz geçmişten bahsedeceğim öncelikle mükemmeliyetci baskıcı ve narsizmin yaygın olduğu bi ailede ilk kız çocuğu olarak doğdum tahmin edersiniz ki üzerimdeki baskı çok büyüktür evet çok büyüktü 7yasima kadar evin en küçük çocuğuydum ve ben genelde babamla takılırdim annemle ilgili hatırladığım güzel anilarim çok azdır babamla da çok yoktur ama vakit gecirirdim herhalde babamla en çok güzel vakit geçiren çocuğu benimdir ama sonra büyümeye başlayınca babam artık sanki beni sevmekten vazgeçmiş gibi oldu beni sevmeyi bırakmış gibi kardeşim doğdu evet o bebek tabii ki onu da sevecekler bunun bilincindeydim o zamanda ama ben tamamen unutuldum artık benimle ilgilen hiç kimse yoktu babamda benden çok uzaktı sonra kendimi sevmemeyi öğrettiler bana hakaretler eleştiriler kıyaslamalar içerisinde boğulan bi çocuk olarak büyümeye devam ettim ta ki 13 yaşıma kadar o zamanda aşık oldum hayatımda farklı birşey olmuştu çok güzel yoğun duygular yaşıyordum sonra beni kendi karanligima itip gitti ben bu seferde bı depresyon sürecindeydim günlerce haftalarca duş alacak gücü bulamazdim yatakta yatmaktan başka çok nadir şeyler yapardım zorunlu olduğum şeyleri okula gitmek gibi ama bi arkadaş ortamım vardı sağlıklı değildi ama alışmış olduğum ev ortamima benzerdi onlarda beni yargılar eleştirir değersiz yetersiz hissettirdi ama ben zaten buna alışıktim yalnız kalmaktan çok korkardım sonra okuldan ayrıldım 2 yılın sonunda kendi isteğimle artık oraya gitmek istemediğim dışında ne yapacağımı da bilmiyordum ama gitmemek konusunda emindim sonra psikolojiyle tanıştım hayatimin değişim dönüm noktası işte hakaretlerle eleştirilen davranislarimin altında yatan sebeplerini anlamaya başladım ve artık değişmek isteyen biri vardı güçlenmek istiyordu sınırlariyla özgüveniyle özsaygisiyla özsevgisiyle hayata karsi güçlü durmak isteyen biriydi ve başardı da aynı evde yaşadığım insanlara bile o kadar net çizgiler cizmisim ki o kadar çok görebiliyorum ki artık o içindeki çocuğa gidip sarılan ve artık guvendesin diyebilen biri oldum o arkadaş grubundan biriyle hala görüşüyorum uzun bi aradan sonra ama bana okul zamanlarımda davrandığı gibi asla davranamiyo ondan daha özgüvenli olduğumu ve hayatta çok güzel şeyler başarabilecegimi söyledi kendiyle kıyaslaması hoşuma gitmedi ama bana artık böyle davaranamamalari hoşuma gidiyor sınırlarim sayesinde çok kişiyle konuşmayı görüşmeyi bıraktım şimdi psikoloji okumayi hedefleyen bunun için çalışan biriyim ama özgüven eksikliği hissediyorum günlük hayatımda sanki yaptığım şeyler boşmus gibi hissettiriyor iç sesim ha bu arada onun üzerine de çok çalıştım o eleştiriler yargılayan iç sesimi şefkatli destekleyici bir iç sese dönüştürmek hiç kolay olmadı ama yaptım sadece son zamanlarda yapmam gerekenler gerekmiyormus gibi geliyor ama tam tersi tam da yapmam gereken şeyleri yapıyorum ders çalışmayı hiç sevmememe rağmen saatlerimi gunlerimi kütüphanede ders çalışmaya harcıyorum ama yürürken disardayken özellikle kötü hissediyorum sanki herkes bana bakıyor ve ben kötü özgüvensiz görünüyormusum gibi yapacaklarımi önceden planlarım dik dur talimatını hep hatırlatırım kendime sanırım ben özgüvensiz görünmekten çok korkuyorum ama özgüven konusunu gerçekten kendi içimde aşmak istiyorum günlük hayatımda ozguvenle alakalı sıkıntım olmasın istiyorum bunu nasıl yapabilirim

İletişim

İlişkime nasıl daha iyi yaklaşırım

İlişkime nasıl daha iyi yaklaşırım Sürekli olarak dengesizlik ve anlaşmazlığım var ve bu durum yeterince iki tarafa da zarar veriyor ilişkimi kaybetmek istemiyorum ve sağlıklı bir şekilde sürdürmek istiyorum çünkü bu durum gündelik hayatıma da yansıyor çünkü sevdiklerim için her zaman fedakar olma bir potansiyele sahibim artık bu konu da tamamen değişmek istiyorum ve ilişkime uzun emin adımla devam etmek