Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Annem
Bıktım her eve geldiğim de suratıma fazlalıkmişım gibi bakılmasından kendi evinde bile tedirgin olmaktan hep aşağılanmaktan kendi değerimi kelimelerle ruhumun kırılmasından çevredeki insanlarla kıyaslanip yetersiz hissettirilmekten bıktım sanki herşeye geç kalmışım sanki bitti ben yeni 24 oldum evlenmem için 3 senedir psikolojik baskı alıyorum Allah'ın her günü ne kadar yoruldugumu anlatamam zaten çabalıyorum sevdiğim güvendiğim insan beni yarı yolda bıraktı aşamiyorum
Gizli Kullanıcı
Bu sorunu nasıl aşarım
Merhaba ben çok detaylı anlatacağım terapiye bütçem yok en azından bana yardımcı olacağınıza inanarak yazıyorum. küçükken elimde oyuncaklar kenarda bekleyen bir çocukmuşum sosyal değilmişim ama aynı zamanda çok koşturan çok sessiz ama şımarık ve yemek konusunda yemeyen zor bir çocuk olduğundan bahsederler. Okul zamanı hep karnım ağrırmış. Buna ne sebep oldu bilmiyorum ama hatırladığım tek şey öğretmenim kalemimi fırlatmıştı ve rezil olmuştum. Ama hiç arkadaşım olmadı değil arkadaşlarım da oldu. Ama çok serseri tiplerdi. Hep ortamlarım böyle oldu. Bir tane erkek arkadaşım oldu liseden beri her şeyim o olmuştu. Üniversiteye gittiğimde bile aileden ayrı olunca mide bulantıları başladı onun hayatında yeni insanlar olunca yalnız kalacağım diye kaygılarım artmıştı. Ruminasyon yaparak beynimde sürekli ihtimalleri sıralıyordum. Onu çok boğuyordum o da yalan söylüyordu. Geldim 30 yaşıma ayrılık yaşadım. Kendi sosyal hayatımdan bile uzaklaştım aslında yaşamak istediğim hayatın çok uzağındayım ben sosyal hobileri olan rahat iletişim kurabilen iyi mesleği olan biri olmak istedim ama kaygılarım beni engelledi hep stres durumunda mide bulantıları yaşıyorum ayrılık sonrası yine beynimde yalnız kalacağım düşünceleri var. Bir anda geliyor yaşadıklarım o an zor geliyor evet ama yine yalnız kaldım. Şimdi ne yapacağım nasıl çözeceğim bu sorunları bdt öğrenip kendi kendime düzeltmeye uğraşıyorum ama ruminasyona beynim alıştı. Sürekli stalk yapıyorum kendi hayatımiçinadımatamuyorum.
Gizli KullanıcıSevgilim var ama beni sevdiğini düşünmüyorum
Dört yıl platonik kaldığım kişiyle bu sene çıkıyoruz ama beni sevdiğini hissetmiyorum ayrılmakta istemiyorum ama çok kötü hissediyorum ve her an benden ayrılabilir gibi hissediyorum kendimi hiç bir zaman güzel gelmiyorum zaten çocukta yakışıklı ve benimle çıkıyor gerçekten inanılır gibi değil onu gerçekten seviyorum sanırım ama içimdeki his beni rahat bırakmıyor ve ilişki yürüsünde istiyorum ne yapmalıyım hiç bir fikrim yok
Gizli KullanıcıDestek
Erkek Arkadaşım babasını dün kaybetti gözlerinin önünde oldu hocam çok üzgünüm yanında degilim ilçede kendisi ama arama msj vs yanındayım her zaman arayıp soruyorum yanına gelecem dedigimde gerek yok canım diyor buna zaman tamımalımıyım gitmek için yoksa gitmelimiyim kısa sürede bilmiyorum hep yanındayım güçlüsün diyorum ne kadar sürede onu görmeye gitmeliyim sizce yalnız kalmakmıdır gerek yok canım derken yoksa ihtiyaç bu pskolojide güçlü görünmek kendine alan tanımak mıdır yaptıgı
Gizli Kullanıcı3 yaşında oglum var öz babasını hıc bılmıyor
Merhabalar, 3 yaşında bir oğlum var. Öz babasını hiç görmedi, hayatımda bir yıl birlikte olmuştu. Onunla gayet iyi anlaşıyordu, ama ayrılmak zorunda kaldık. Şimdi başka biri var, ama oğlum diğerine karşı davranmıyor. Yaklaşmak istediğinde ağlıyor, sarılmak istediğinde de ağlıyor. Birlikte yerleri geliyor, oyun oynuyorlar, ama çoğu zaman oğlum ağlıyor ya da kaçıyor. Çocuk beni istemiyor, sevmiyor diye sinirleniyor. Yalandan kucağına almaya çalışsa sanki bir şey olmuş gibi korktuğunu söylüyor veya ağlıyor. Elimden geldiğince kısa kısa ve kapıda bırakıyorum ikisini, ya da evde az da olsa oynuyorlar. Yaklaşmak istediğinde, hayatımdaki insan oğluma ağlıyor, ben de hemen 'Annen, baban, sevecek, kucaklayacak ya da oyun oynayacaksınız. Korkulacak hiçbir şey yok, ben buradayım, yanına oturabilirsin' diyorum. Ama bazen oluyor ki, sadece onünden geçse oğlum kaçıyor. Oğlum gerçekten kızgın, öfkeli değil, dikkat ediyorum; sadece yanlış bir şey yaptığında 'Hayır, babacım, o olmaz ya da onu yapamazsın' diyor. Ufak sert bir tavırla ona bile çığlık atarak ağlıyor. Anlamıyorum neden böyle olduğunu. Hayatımdaki insanla şu an ayrılma eşiğindeyiz. Ben onu seviyorum, ama oğlum beni sevmiyor, yanına oturmak bile istemiyor. Nasıl olacak bilmiyorum, hera bir türlü ısınamadı. Ben kucağıma alıp döndürü şeyi denedik amyordum, gülüyordu, ama üvey babası alınca korktu. Yüksekten korktuğunu söylüyor. En basiti, hayatımdaki insana da bakıyorum nasıl davranıyor, ne yapıyor diye, ama onun verdiği tepkiyi verecek hiçbir şey yapmıyor.
Gizli KullanıcıHer şeyi unutuyorum, kimseyi asla dinleyemiyorum
Merhaba, gerçekten ağır travmalar yaşadım. İşyerinde iftira, aşağılama ve sırf evli olduğum için dışlanmalara maruz kaldım. Psikolojik anlamda iyi olmayan, takıntılı yıllarca korkumdan ayrılamadığım bir sevgilim oldu. Arkadaşlarım bana ihanet etti, iftira attılar, dışlandım. Son birkaç yıldır çok ağır şeyler yaşadım. Şimdi bunların hepsinden kurtuldum. İşimi değiştirdim, arkadaş ortamımı değiştirdim, düzgün birisiyle evlendim. Ancak hiçbir şeyi aklımda tutamıyorum. İnsanları dinleyemiyorum ya da artık hiçbir şeyi veya hiç kimseyi önemseyemiyorum. Eşimi çok seviyorum ama onla ilgili, sevdiklerimle ilgili önemli şeyleri unutuyorum. Örneğin eşim şuraya gidiyorum diyip evden çıkıyor ama tekrar nereye gittiğini merak edip tekrar arayıp soruyorum. Beni dinlemiyor musun, önemsemiyor musun diye şikayet ediyor sevdiklerim insanlar. Ama elimde değil bu, yapamıyorum. Bu neden böyle oluyor, ne yapabilirim?
Gizli KullanıcıKaygımı nasıl azaltabilirim
Çok kafama takıyorum her şeyi geçmişle ilgili çok şeyler aklıma geliyor sağlıklı ciddi bir ilişkim var fakat hep yeni bir takıntı yeni bir düşünce geçmişimden birilerinin hala aklında mıyım acaba hayatlarında birileri var mı gibi gibi sorular geliyor aklıma hiçbir şekilde ilgilenmiyorum bunlarla ama bunlar beni çok huzursuz ediyor tamamen ilişkime odaklanmak istiyorum ne yapmalıyım hiç bir fikrim yok yardımcı olur musunuz
Gizli KullanıcıSınıfım neden benimle hep dalga geçiyor?
Ben Elif Nisa 11 yaşındayım ve Atipik Otizmli bir bireyim. Sınıfım bana hep kötü davranıyor. Bu nedenle hep psikolojik sorunlar yaşıyorum. Hocalarıma ve hatta durumu özel eğitimdeki psikoglaramı da anlattım ama hiç bir şey değişmedi. Bu konuda ne yapabileceğimi bilmiyorum hem de sınıfın 6. Çalışkanı olmama rağmen hem konuşma şeklimle dalga geçiyorlar hem de ismimle dalga geçiyorlar bana bu konuda yardımcı olur musun?
Gizli KullanıcıDikkat eksikliği dehb. Erteleme
Sürekli erteliyorum. Bir işin sonunu getirmekte zorlanıyorum. Odaklanamıyorum. Sürekli düşünceliyim binlerce düşünce var aklımda. Hayatımı düzene sokmakta cok zorlaniyorum. Ev isleri ve günlük rutinler işkence gibi geliyor. Sürekli bir özgüvensizlik var. Kendimi hep 2. Sınıf insan gibi goruyorum. İnsanlarla iletişime geçmekte zorlaniyorum. Değersiz olduğumu ve hic bir şeye yetmediğimi dusunuyorum. Artık hayatimi düzene koymak mutlu olmak istiyorum. Umarim yardımcı olursunuz
Gizli KullanıcıErkeklerle arkadaşlık kuramıyorum ve sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum
Merhaba ben 19 yaşındayım ve ben bir kızım bu zamana kadar dostum diyebilicegim bir erkek yakın arkadaşlarım olmadı erkeklerle arkadaşlık edinmek istedim onlarla konuşmak tanışmak istedim ama hiç yakın arkadaş olamadım. Erkeklerle sadece lisede 2 tane konuştuğum erkek vardı ve insanlar konuştuğum 2 erkek için bu gay gibi dediklerini söyleyebilirim size bu 2 erkekle çok sohbet etmesem de arkadaşımdı. Biri benim sınıfım da diğeri ise başka bir sınıftaydı diğeri ile arada bir konuşuyordum sadece sınıfım da ki arkadaşım ise çok iyi biriydi ve arada bir onunla dertleşiyordum bahsettiğim bu arkadaşım gibi arkadaşlarım olsun istiyorum iyi niyetli ve empatik. Gaylerle arkadaşlık edinmek istiyorum çünkü onlardan bir zarar geleceğini düşünmüyorum bunun dışında erkeklerle sohbet edemiyorum ben sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum diyologun devamını pek getiremiyorum o yüzden dolayı erkeklerin benimle konuşunca sıkılacağını düşünüyordum. Keko tipli erkeklerle arkadaşlık kurmam ama keko gibi olmayan erkeklerle konuşmak istiyorum benim şöyle bir hayalim vardı hala da var. 4n1k da ki gibi erkek arkadaş grubum olsun istiyordum bu hayali düşününce çok mutlu oluyorum üniversiteye gidersem böyle bir arkadaşlık istiyorum ama dizide ki arkadaşlık çocukluktan beridir başlamış ve devam etmiş şahsen ben üniversiteye gidersem böyle bir arkadaşlık kurabilir miyim bilmiyorum ama çok istiyorum bulamam gibi hissediyorum böyle düşünmek istemiyorum ama bu düşüncede beni rahatsız ediyor. İnsanlar tarafından pickme olarak anılmakta istemiyorum çünkü bir kaç kere şahit oldum duydum yani benim hayalimi yaşamak isteyen tanıdıklarım vardı ve insanlar bu arkadaşlıgı isteyen kızlar için erkek delisi pick me dikkat çekmeye çalışan bir insan olarak adlandırılıyordu insanlar tarafından böyle anılmak istemem. Benim burda istediğim şey değer görmek kardeşlerimmiş gibi hissettirmeleri bana abi edasıyla yaklaşmaları bunu istiyorum yakın arkadaş değil de kardeş gibi davranmalarını istiyorum böyle bir arkadaşlıgım olsun istiyorum. Diger bir konuya gelmek istiyorum ben diyalog kuramıyorum yani aklıma konuşacak konu gelmiyor sohbeti devam ettiremiyorum ettirmeye çalışıyorum ama zar zor ettiriyorum ve aklıma konu gelmediği için de insanlarla gidip tanışamıyorum. Mesela YouTube'dan dinliyorum sohbet nasıl başlatılır sohbet nasıl devam ettirilir akıcı bir sohbet için ne yapmalıyım diye yani benim aklıma gelen şey şu mesela karşı tarafa kız erkek fark etmiyor işte merhaba işte işte adımı söylüyorum dedim yaşımı söylüyorum ondan sonra işte nasılsın iyi misin diyelim işte okula gittiğim zamanlarda sınıfa sonradan yeni biri geldiği zaman işte merhaba hangi okuldan geldin ismin ne bazen de sınıftaki arkadaşlarıma derslerle alakalı işte soruyorum ödevi yaptın mı hocalar hakkında bazen konuşuyoruz bazen hobilerini soruyorum konuştuğum kişilerin bu kadar yani. şöyle tipler olur ya böyle sosyal çok iyi diyalog kurar işte sohbeti çok sarar akıcı sohbet eder yani sohbeti aşırı saran tipler olur insanlar bu kişiler hakkın da sohbeti çok sarıyor sohbet başlatmayı çok iyi biliyor der ya bende öyle olmak istiyorum. Zaten biriyle tanışmak istediğinizde hani gidip diyalog kurarsınız ya öyle tanışırsınız diyalog kurmak çok önemli bu anlattığım şeyleri gidip psikoloğa da anlatabilirdim ama özel çok pahalı ve ailem bu parayı vermiyor bana ben YKS sınavına çalışıyorum eğer kazanırsam üniversitede sessiz bir insan olmak istemiyorum asosyal bir insan olmak istemiyorum sosyalleşmek istiyorum şu an benim arkadaşlara ihtiyacım var bu yüzden dolayı da diyalog kurmayı bilmem lazım ve öz güven eksikliğini yenmem lazım yardımcı olursanız sevinirim şimdiden teşekkürler
Gizli Kullanıcı
