Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
2 yıllık bağ kurduğum psikoloğum geçen ay önce askere gitti.
2 yıllık bağ kurduğum psikoloğum geçen ay önce askere gitti. Aktif olarak seans almıyorum, kendimi son bir ayda çok saldım, kimse fark etmiyor fakat yataktan bile çıkamıyorum. Şuan terapiye ne kadar ihtiyacım olsa da gitmek istemiyorum, bu durum da sonsuza dek sürmez biliyorum ama cidden çok zorlanıyorum. Anksiyete ve depresyon tanılıyım. Ailem durumumu cidden fark etmiyor fakat günden güne daha çok çöküyorum. Ne yapmamı önerirsiniz?
Gizli Kullanıcı
Tartışma
Merhaba, 43 yaşındayım eşimle sürekli kavga ediyoruz ve nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum maalesefki hiç konuşmayı da beceremiyorum sürekli ozur diliyorum ama tekrar tekrar kavga edince olmuyor ya nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum ya kendimi eşime ifade edemez oldum yuvam dağılmak üzere hicbirsey yokken 0/100 cikiyorum sinirde kendimi tutamıyorum sinir patlaması yaşıyorum ve ertesi gün çok pişman oluyorum sinir stres hapı kullanıyorum 15mlg
Gizli KullanıcıKötü senaryolar
Eşim askere gidecek. Bedelli olarak aniden kötü senaryolar kurmaya başladım. Ya eskiden konuştuğum biriyle aynı yerde olursa, geçmişimden konu açılırsa ya boşanırsak diye ve bunu her gün düşünür oldum; senaryo üzerine senaryo kuruyorum. Panik atağım tutuyor, midem bulanıyor, boğuluyor gibi oluyorum. Eşimle paylaştım, benim aklıma böyle senaryolar geliyor diye tepki gösterdi. Şimdi de ya gerçek olursa, sen nereden biliyordun, benimle paylaştım derse diye senaryolar kuruyorum. Tamamen günlük yaşantım etkilenmiş durumda, nefes alamıyor gibi oluyorum. Aniden düşüncelerimde kaybolup kendime karşı öfkeleniyorum. Düşüncelerimi nasıl durdurabilirim?
cicek00Hayatım da hiç bir şey yolunda gitmeyecekmiş gibi hissediyorum
Merhaba 19 yaşındayım ve hayatımda hiç bir şey Yolunda gitmeyecekmiş gibi hissediyorum hayatımdan keyif almıyorum ve mutsuzum sürekli negatif düşünüyorum hayallerim var ama bu hayallerim olmiyicakmış gibi hissediyorum hep hayatım kötü gidicek gibi hissediyorum başarısız bir insan olmak istemiyorum ama çok tembel bir insanım yks sınavına çalışmam lazım ama ben hala hiç bir şey yapamadım ders başına oturunca odaklanamıyorum ve çok çabuk sıkılıyorum bu durumu nasıl yenebilirim ilkokuldan beridir derslerim hep kötüydü lise de sınıfta kaldım ders çalışmazdım bazen okumada güçlük çekerdim kitap okumadığım için hayatım da 1 kitap bile bitirdiğimi hatırlamıyorum ders çalışsam da anlamazdım kendimi sürekli böyle söylediğim için derslerde başarısız olurdum hocalarıma yalan söylemek zorunda kaldım beni 10. sınıfta geçirsinler diye İngilizce hocam sayesin de sınıfı geçtim ve onunla konuştuğum da çalışsam da yapamıyorum derdim oda bana tam hatırlamıyorum ama psikiyatriye yönlendirmişti bir kaç test söylemişti bana onları gidip yaptırmanı öneriyorum demişti bana ve hocamın öyle demesiyle de çok geriden gelen bir insanım sonradan anlayan bir insan olarak kendimi gördüm ve ama böyle olmadığımı biliyorum bu düşünce bazen aklıma geldikçe kendimi kötü hissediyorum bu durum beni çok rahatsız ediyor bu düşünceyi hatırlamamak için ne yapmalıyım bir de odaklanamıyorum ders çalışırken ve video açarken bu sevdiğim türde dizi izlerken konu anlatım videosu yada şarkı klibi izlemek bu gibi durumlarda çok çabuk sıkılıp videoyu kapatıyorum bu durumu nasıl yenebilirim ders konusun da çok rahatsız ediyor bu durum beni son olarak şunu söylemek istiyorum ilkokuldan beridir bu yaşıma kadar özgüven eksikliği, asosyallik, diyalog kuramamak, kendimi sevmemek, depresyon, anksiyete aşırı yalnızlık hissi bu durumları çok yaşadım ve arkadaş edinemedim hep sessiz bir insan oldum asosyal özgüvensiz bir insan oldum arkadaşlarım oldu ama karşı tarafa gösterdiğim sevgiyi alamadığım için kullanıldığım için diyologumu kestim ve yalnız kaldım 2 tane yakın arkadaşım dediğim insanlar var ama onlar tarafından da sevildiğimi hissetmediğim için onlarla pek konuşmamayı tercih ediyorum yani kısacası çok yalnız hissediyorum lise bitti ve ben 1 kere mezuna kaldım ikinci defa hazırlanmaya çalışıyorum ama hala bir şey yapamadığım için çok korkuyorum meslegim olmaz diye psikolog olmak istiyorum ve bu anlattığım durumları yenmem lazım psikolog olabilmek için diye düşünüyorum ve bu yaşadığım kötü durumlar yüzünden hayatım hep aynı gidicek mutlu olamiyicam gibi hissediyorum mutlu olmak ve kendimi sevmek istiyorum hayatımı yaşamak istiyorum ama bir türlü bu durumları yenemedim psikiyatriye gittim bu durumları yenmek için ama ne kadar gitsem de faydasını görmedim psikologa 3 defa gittim psikologumu da seviyorum ama faydasını gördüğümü düşünmüyorum lütfen bana yardım edin şimdiden teşekkürler.
Gizli KullanıcıVerdiğim Karar Onu Olumlu Etkiler Mi?Bu Süreçte Ne Yapmalıyım?
E ile 5 aydır süren ilişkimizde, aramızda çok özel bir bağ vardı. Bana karşı her zaman çok anlayışlı, şefkatli davrandı normalde kimseye açamadığı iç dünyasını bana çok kolayca açabilir güvenirdi. Aramızdaki bu güven ortamı o kadar güçlüydü ki, beni ilk kez gerçekten kırıp üzdüğünde ve benim ağladığımı gördüğünde, kendi içindeki sorunları çözmek için terapiye gitmeye karar verdi. (Kaçıngan Bağlanan)Dün yaşadığımız son buluşma ise duygusal olarak çok sarsıcıydı çünkü en yüksek yakınlığı ve vedayı aynı anların içine sığdırdık. Dizime yatıp saçlarımı kokladığı, aramızdaki şefkatin en yoğun olduğu o anlarda bile içindeki o aşamadığı korkuların ve mesafelerin gölgesini hissettim. Onun bu 'yakınlıktan kaçma' ve ilgiyi zamana yayarak ilişkiyi belirsizliğe sürükleme ihtimalinin, beni her gün biraz daha tüketeceğini fark ettim. Bu yüzden, o şefkat dolu anın hemen ardından dürüst bir veda yapmaya karar verdim. Gelgitlerinin beni yorduğunu onu anladığımı çabalarını gördüğümü ona karşı hislerimin değişmediğini kızgın kırgın öfkeli olmadığımı onu suçlamadığımı söyledim. Ona hislerimi ve onun içindeki bu çatışmaları ne kadar iyi anladığımı anlatan çok derin bir mektup bıraktım. Yanına kendi yolculuğunda ona rehberlik edeceğine inandığım, önemli yerlerini çizdiğim psikolojik kitap ekledim. Ona karşı hiçbir öfke duymadan, sadece bu belirsizliğin içinde daha fazla kalamayacağımı belirterek kesin sınır çizdim yazsa bile cevap vermeyeceğimi söyleyip birbirimize veda ettik. Samimi bir veda.
Gizli Kullanıcı3 buçuk yaşında oğlum var bundan 2 ay önceye kadar çok sosyal bi çocuktu
Merhaba bnm 3 buçuk yaşında oğlum var 2 ay öncesine kadar çok sosyal bi çocuktu herkesle heryere gitmek isterdi oyun evini çok severdi sürekli gittiği yerler vardır mesela eskiden gitmek için agladıgı yerlere bile şu an gitmek istemiyor market olsun evden dışarı çıkmak istemıyor sadece evin yanındaki parka gidiyoruz 2 aydır bu şekilde nasıl davranmalım biz de çıkamıyoruz asla dışarı o çıkmak istemeyince yardım eder misiniz eşimle her yolu denedik oyun evine gidelim deyince mutluluktan havaya uçardı şimdi ağlıyor çok evcimen oldu kreşe vermeyi düşünüyodum 4 yaşında ama ya oraya da gitmek istemezse ısrar edince daha da ağlıyor ne zaman geçer bu korku mu kaygı mı anlamıyorum asla çok üzülüyorum evde de mutlu bi sıkıntısı yok ama dışarı çıkalım gezelim deyince ağlıyor ve gitmiyoruz geçen avm ye gittik götürdük zorla asla oyun alanına girmedi eskiden zorla süren doldu çıkalım derdik zorla çıkardı şimdi girmeden geldi noldu çocuğuma çok üzülüyorum
Gizli KullanıcıSevgilimle aramızdaki iletişimimiz
Merhaba, 5 aydır çıkıyoruz. Hayatımızın 3 ayı çok iyiydi ve hiçbir sorunumuz yoktu. Ailesiyle ve kendisiyle ilgili sorunlar çıktı. Aramızdaki iletişim düzensizleşti; arama olmuyor, mesajlar düzensiz. Düzeltmeceğini söylüyor ama yapmıyor. Ne yapacağımı bilmiyorum. Neden bırakamıyorum onu da bilmiyorum. Her ilişkimde bu sorunu yaşıyorum. Sorun bende mi bilmiyorum. Çok değer verdiğim için mi böyle oluyor? Nasıl bir yol izleyebilirim? Sizden ricam, bana bir öneri bulunmanız. Şimdiden teşekkür ederim. 🙃
Gizli KullanıcıSINAVLA ALAKALI STRES,KONTROL
yks ye hazırlanıyorum hukuk çok istiyorum son zamanlarda stresimi yönetebiliyorum bayadır deneme yapmıyorum yaklaşık 10 günde yapıcam ve konularım bitmiş olacaktır size sorum şu nasıl en iyi sonucu alabilirim konularım bitince çok özgüvenli giriceğime eminim hani bilmediğim pek bir şey olmicak yapamazsam zor olduğundan veya hatırlamamaktan yapıcam bu bahsettiğim denemeden düşük yapıyım çok üzülebilirim tabiki tam gaz çalışmsya devam edeirm ama güzel bir artış olsun istiyorum sınavda da aynı şekilde rahat girip rahat çıkmak,potansiyelimi fazlasıyla yansıtabilmek istiyorum ve en büyük etken de psikoloji iyi veya kötü net etkileyecektir. Bu sürecin veya denemelerin istediğim gibi ilerlemesi,geçmesi için neler önerirsiniz ? Ben de bir ışık görüyor musunuz? Olur mu benden hukukçu farkındalıklı olduğumu düşünüyorum; üslup az çok, karakter sizce olur mu benden? Hayırlısı olsun diyebilirim, sağlık olsun diyebilirim, ama karşılığını aldım ve hak ettim demek için çok çalışacağım. Bir de şu var: Tabii ki şimdiye kadar çalıştım ama ortalama gibi hissediyorum veya daha aşağısı gibi. Bir de karşılığını denemelerde göremeyince daha da doğru gibi geliyor hislerim ama kalan süreyi bari çok iyi değerlendiriyim diyorum tam ve şu düşünce geliyor ya sınavdan sonra şöyle dersem “olmadı ve yeteri kadar çalışsaydım son 2 ay dışında aynı emeği verseydim olurdu belki veya daha iyi bir sonuç?” diye düşünürsem? :(
Gizli KullanıcıSORUN GERÇEKTEN BENDE DEĞİL DİMİ?
Bakın, asla egolu değilim ama bazen öyle anlar oluyor ki en yakınımdan soğuyorum. Mesela iki örnek vereceğim: Ben 2. mezunluğa kaldım. Hukuk için çabalıyorum. Normalde özgüvenliyimdir ama insanın bazı konularda özgüvenli davranamaması normal değil mi? En yakın arkadaşlarımdan biri şu an üniversitede 2. sınıf. Geçen buluşmada bana çalışmalar nasıl gidiyor falan dedi. Ben de iyiyim, yorucu gidiyor, dedim. Canımı sıkan diyalog: A ben, B arkadaşım olsun. B) Denemelerde kaç net yapıyorsun? A) Bayadır girmiyorum. B) En son kaç yapmıştın? A) Netlerimi konuşmak veya söylemek istemiyorum, yani istediğim netlerde değilim. B) Bence söyleyebilmelisin, hem denemelerden kaçmazsın. A) Yani denemelerden kaçmamın sebebi söylemek veya söylemekle alakası yok; çok konu eksiğim var ve denemelere girip moralimin bozuk olmasını istemiyorum. B) Senin şu an her gün tyt yapman gerek. A) Dediğim gibi, yani insansın, anlıyorum; merak edebilirsin, ama yani aileme bile kimseye söylemiyorum. Olay sadece 1 deneme neti değil; benim 3. girişim olacak ve emeğimin karşılığını tam olarak alamamak,mezun psikolojisi hiç kolay değil; yani her yiğidin kabadayı olacağı bir şey de değil. Sen de beni anla. Böyle bir muhabbetti, yani gereksiz bir şey. 70 gün kaldı, annem görüşme diyor; belki 1 kere görüşürüm, max. Belki ileride silerim de hayatımdan en yakın arkadaşım dediğim insanlarla bile bir sınırım, duvarım vardır; çok seviyorum ama çok soğuyorum. Bazen valla bilmiyorum; şu 2,5 ay kimseyi umursayamam ama anlayamıyorum. Yani söylemek istemiyorum dedikten sonra neden sorunluymuşum gibi hissettirir ki? Vallahi haksızsam haksızsın deyip sağlıklı bir birey yok bence karşımda. Beni anla dedikten sonra sarılıyor gibi yaptım. Çok pişmanım.
Gizli KullanıcıSürekli sevdiklerimi kaybetme kaygısı yaşıyorum
Ben 19 yaşındayım 9 aydır evli 7 aylık hamileyim . Bunu hiç bu kadar açık dile getirmemiştim . Evliliğimin başından beri eşimle ya da ailesiyle ne zaman mutlu bir an yaşasam hep kendi aileme ihanet etmiş gibi hissediyorum ( herkesin rızasıyla gerçekleşmiş bir evlilik) sanki ailemi yalnız bırakmışım bensiz hiçbirşey yolunda değil gibi en çok da sanki her an annem ölecekmiş gibi hissedip öyle düşünüyorum annem gözümde o kadar saf ve iyi niyetli ki hayatının yoğunluğundan dolayı ona sürekli üzülüyorum ona karşı kendimi suçlu hissediyorum sanki herkes hepimiz ona kötü davranıyormuşuz gibi bu değer mi yoksa psikolojik bir problem mi bilmiyorum ama sanırım ona karşı bir bağımlılığım var ve bu bağımlılık sürekli kaybetme korkusunu getiriyor senaryolar kuruyorum kafamda şöyle olucak böyle olucak annem ölücek ondan sonra bunlar bunlar olucak hep bir felaket düşüncesi var mesela bu hafta yoğunlukla annemi böyle düşünüyorum ya bazen de eşim için babam için kardeşim için aynılarını düşünüyorum ama hiçbir zaman anneminki kadar ileri olmadı ve bazen kendim için genç yaşta ölücem çocuğumu doğururken ölücem ben ölünce şöyle şöyle olucak mesela gece yarısı eşim yanımda uyuyor ben ona sarılıp uyumak yerine onun ölüm seneryosunu kafamda canlandırıp kendime acı çektiriyorum sürekli bir gelecek kaygısı sürekli eşimin anne babasına iyi davransam sanki kendiminkilere ihanet ediyorum sanki evlendim ya onları terk ettim mesela babam şehir dışında çalışmaya gidicek bu hafta annem 10 yaşındaki kardeşimle evde yalnız kalıcak eskiden üçümüz kalırdık ama artık ikisi kalıcak ya anneme bişey olursa ikisi yalnız başlarına kalınca ya başlarına bişey gelirse eve biri girerse bazen bunların da ilersine gidiyorum dışarda kavga çatışma çıkarda kurşun camdan anneme isabet ederse düşüncemin mümkün olmadığının ve aşırı derecede saçma olduğununun farkındayım ama engel olamıyorum beynimi kemiriyor ruhumun enerjisini sömürüyor sanmayın ki hamilelikten ben hep böyleydim sadece bazen çok ağır basıyor mutlu olamıyorum mutlu anlarımı kendi kendime cehenneme çeviriyorum lütfen bana yardım edin
Gizli Kullanıcı
