Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Oğlumun bana hakaret etmesini nasıl durdurabilirim?
Merhaba,Bizim 14 yaşında bir oğlumuz var. Oğlumuz sorumluluklarını bilen, okulunda başarılı bir çocuk, aynı zamanda sporcu. Bu sene LGS'ye hazırlanıyor. 3,5 yıl önce sokaktan terrier sahiplendik. Oğlum sokaktaki hayvanları çok sever. Fakat eve aldıktan kısa bir süre sonra köpeğimize karşı çok büyük tepki göstermeye başladı. Akşamları yatmadan önce köpeği deli gibi havlatarak, bizi çileden çıkartarak yatıyor. Ne yaparsak yapalım oğlumuzu sakin ve huzurlu bir şekilde yatağına gönderemiyoruz, Bir de LGS için çözdüğü testlerin cevap anahtarını benim almamı istemişti, her akşam yatmadan önce çözdüğü testlerin kontrolünü yaparken yanlışı çıktığında çok çirkin bir şekilde sesimin taklidimi yapıyor, bana 'gerizekalı beyinsiz, biraz beynin olsa keşke ama maalesef 1 gram beynin yok' gibi korkunç şeyler söylüyor. Bu sözleri söylediğinde şok oldum, babasıyla birlikte uyardık. Arada telefonda oyun oynuyor, cezalandırmak için telefonu yasakladık fakat hiçbir şey fayda etmedi. Bir süre duruyor sonra yine sadece bana bu korkunç sözleri sarfediyor. Ben de çalışan, ailesi için koşturan, hayata maddi zorluklar karşısında bile hep pozitif yönden bakan bir kadınım. Bu sözler beni çılgına çeviriyor, sonra birden tartıştık. Keza dün yine aynı şeyler oldu, ben de kendimi kaybettim ve sonra üzüntüden sabaha kadar uyuyamadım. Gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum, bana yol gösterebilir misiniz? Teşekkürler, sevgiler
Gizli Kullanıcı
Ayrıyız ancak ona yazmadığımda kendimi kötü hissediyorum.
merhaba,çocukluktan bu yana hep sevilme ihtiyacı ve ilgi açlığıyla büyüdüm. her zaman aileme başarılı olduğumu kanıtlamaya çalıştım bir aferin alabilmek için çok uğraştım. başarılı olduğumu kendime kanıtladım ama onlarda sonuç değişmedi. asıl bahsedeceğim şey ilişkim. Onunla aramızda 15 yaş fark olmasına rağmen ben ilk kez aşık oldum. beni çok seviyor değer veriyor koruyup kolluyordu. hayatıma çok müdahale etti (arkadaşlarımı sildim) ama kendince öyle geçerli sebepleri vardı ki kabul ettim. çok sağlıklı bir ilişkimiz vardı diyemem genel olarak kavga gürültü engel ve benim mail atmalarım onunla bu şekilde barışmalarımla dolu. Ancak o büyük hatalar bile yapsa bana hiç mail atmak zorunda kalmadı. yani ben kinci değilim hemen affettim. bunlar dışında iyi anlarımızda çok iyiydik. sorunları çözdükçe ilişki de rayına girdi uyumluydukonunla ayrılalı 1 ay oluyor. Hayatında sorunlar vardı ve benim ona yük olduğumu söyleyip hayatımdan çıktı. Her zamanki gibi engelledi ve ben mail atmayı bırakamadım. Her anımda o aklımdaydı. iyi kötü bir şey olduğunda ona anlatmak istiyordum. Yaptığım hiç bir şeye odaklanamamaya başladım. Maillerimin hiçbirine cevap yazmadı okuduğunu biliyorum (uygulama var) o yazmasa bile okuduğunu görmek beni rahatlatıyor ona yazmadığımda delirecek gibi oluyorum ağlamayı durduramıyorum. bu işin içinden nasıl çıkacağımı bilmiyorum. bunun çocukluğumla da alakası olduğunu düşünüyorum. Arkadaşım yok kimseyle konuşamıyorum. Yardımınıza ve yorumlarınıza açığım.
Gizli KullanıcıMesleğimden emin değilim
Moda Tasarım bölümünü okuyorum lise11 Ailem bu bölümü seçmişti ben küçükken bebeklerime kıyafet yaptığım , çizimler yaptığım için çocukluk hayalimdi benim ama yaklaşık üç yıldır bu bölümü okuyorum kalıp çıkartma , dikiş vb. Yapıyorum ama yanlış olunca hemen pes edesim geliyor arkadaşlarım yapabiliyor ben neden yapmıyorum diye onlarında biraz baskısı oluyor tabii , ben bölümü böyle hayal etmemiştim çizim öğreneceğimi düşünüyordum neyse hala öğrenmek istiyorum bir şeyleri başarmayı yetenekli olmayı bu konuda ama bu eğitimin yeterli olduğundan şüpheliyim üniversitede de moda tasarım okumayı düşünüyorum ama o kadar kararsızım ki sınav streside var seneye staja gideceğiz ama benim içimde hep yapamayacağım hissi var neden böyle oluyor bilmiyorum hoca bir şeyi gösteriyor ben gidip tekrar anladığım şekilde anlatım böyle mi diye gösteriyorum isteyince çok güzel yapıyorum ama bir yandan da acaba ben bunu gerçekten istiyor muyum? Buna yeteneğim var mı ? Başka ne olsa mutlu olurum diye çok düşünüyorum staj yeri arıyorum bir yandan onun gerginliği stresi var artık 7/24 düşünmekten uyuyamıyorum
Gizli KullanıcıHiçbir şey içimden gelmiyor
Hiçbir şeye hevesim yok birileriyle iletişim kurmak istemiyorum kendimi sürekli yorgun ve uyukulu hissediyorum zihnim hiç susmuyor çok çabuk sinirleniyorum stresliyim başım ağrıyor sürekli uyumak istiyorum konuşmak istiyorum birileriyle ama içinden gelmiyor normalde böyle değildim son bir aydır böyleyim normalde çok enerjik bir insandım neden böyle oldu bilmiyorum kimsenin beni anlamadığını , kendimi dışlanmış hissediyorum sürekli evde olasım geliyor ne yapmalıyım bilmiyorum ? Bu halimden hiç mutlu değilim ağlayasım geliyor kendimi zor tutuyorum bazı piskolojik olaylar oldu onlardan pek bahsetmek istemiyorum . Siz ne önerirsiniz ?
Gizli KullanıcıŞüphelerimden kurtulamıyorum ne yapmalıyım ?
Merhaba benim üç yıla aşkın bir beraberliğim var. Sevgilim beni lise zamanlarından beri seviyor. Fakat o zamanlar ben onu kabul etmediğim için onda karşılıksız bir sevgi olarak kalmıştım. Ve karşılaştığımız vakite kadar yani 3 yıl öncesine beni hiç unutamadığını beni sevdiğini aklından hiç çıkmadığımı söylüyordu. Fakat karşılaştığımız vakitte üniversiten birsevgilisi vardı. Benimle karşılaşınca denemek istedik ve bu kızla zaten ilişki yaşayamadığını engelleyerek hayatından çıkarttığını söyledi. Son zamanlarda bu kız hakkında şüphelerim kabardı. Kızın sürekli göndermeli şeyler paylaşması üniversitenin ve kaldığı yurdun sevgilime çok yakın olması karşılaşma ihtimalleri konuşma ihtimalleri içimi bulandırıyor ve beni çok yoruyor. Sevgilimin her hareketinden her sözünden şüphe ediyorum. Son zamanlarda beni çok eleştirmeye başladı acaba pişman olup onunla konuşmuş mudur benden soğumuş mudur? İçim içimi yiyor ve sağlıklı bir ilişki yürütemsiğim gibi ona da kendime de zarar veriyorum. Sürekli elim telefonda kız ne paylaştı nerede diye içim içimi yiyor. Ne yapmalıyım bu durumdan çıkmak istiyorum. Teşekkürler.
Gizli KullanıcıYıllarca Süren Takıntılı Birinin Psikolojik Etkisini Nasıl Atlatırım?
13 yaşındayken bir Facebook grubuna katıldım. Oradan bir çocuk peşime takıldı ve beni yıllarca bırakmadı. Çok zekiydi, bilgisayar konusunda oldukça bilgiliydi; evimi, konumumu ve okulumu buldu. Okulumun itiraf sayfasına bana âşık olduğunu yazdı. Bir sürü sahte hesaptan yıllarca takıntılı bir şekilde bana istek attı. Engellesem ya da hesaplarımı kapatsam bile bir yerden beni buluyordu. Sürekli kâbus görüyordum. 17 yaşıma geldiğimde psikolojim, başka sebeplerden dolayı da iyice bozulmuştu ve onun benimle buluşma isteğini kabul ettim. İlk buluşma garipti ama kaba davranmasına rağmen hoş ve değişik olduğunu düşündüm. İkinci buluşmada bana çok iyi davrandı. Sonra bana çıkma teklifi etti ve yaklaşık iki yıl birlikte olduk. Bu süreçte bana kötü şeyler yaptı. Defalarca ayrılmama rağmen beni bırakmadı; konumumu ya da çalıştığım yeri buluyordu. O zamanlar kasiyerlik yapıyordum, mahallemdeki bütün marketleri beni bulmak için gezmişti. Kendisi başka şehirde yaşıyordu ama benim için sürekli geliyordu. Babam eski okul müdürü olduğu için onun sorunlu biri olduğunu düşündü ve beni Kanada’ya gönderdi. Kanada’ya geldikten sonra da beni daha çok kısıtlamaya ve kötü davranmaya başladı. Sonra ayrıldık. Şimdi 21 yaşıma yaklaşıyorum ve hâlâ bazen imalarda bulunuyor ya da beni stalkluyor. Istediğim onu unutmak ve hayatımda sağlıklı ilişkilere sahip olmak.
lily200514 yaşındaki oğlumun beni dinlememesi
Merhaba benim sorum 14 yaşında bir oğlum var ve son senesi oğlum beni asla dinlemiyor sakin bir şekilde anlatsam bile dışarı çıkmak istediğini söylüyor ve ben buna izin vermiyorum kendi kafasına göre çıkmaya çalışıyor ya da şu arkadaşınla görüşme veya konuşma dediğimde konuşuyor çünkü arkadaşı telefonda mesaj atarken küfürlü konuşmalar ve dersine engel oluyor benim oğlum asla hayır diyen biri değil kırmak istemiyor karşısındakini dershaneye gidiyor ama ben çıktığın gibi eve gel diyorum İstanbul gibi bir şehirde yaşıyoruz korkuyorum ister istemez bende bağırmak zorunda kalıyorum derslerine gelirsek kendi haline bırakıyorum üzerine gitmiyorum asla saat 9 10 oluyor akşam derslerini yapmaya başlıyor ya da telefon yanında ama ben istemiyorum yapmıyor bende bağırıyorum sürekli üzerine çok gidiyorum bu sürekli oluyor bağırmam üzerine gelme sıkıldım anne diyor babası geliyor o da aynı şekilde bağırıyor ben yetmemiş gibi sürekli salak mal senden birşey olmaz sen okumazsın kelimeleri kullanıyoruz kendini geliştir gibi çünkü tlf sadece elinde kendini ifade edemiyor ne yapacağını bilmiyor bu bizim suçumuz çünkü başka kimsenin değil ben ve eşim bu hale getirdik çok yalan konuşuyor ya da örnek vereyim banyoda neden aynaya su sıkarsın öyle değil mi veya kalemin kenarını kırma defter koparma gibi elleriyle
Gizli KullanıcıBeynimin içinde çok ses var
Çok yanlız hissediyorum kendimi erkek arkadaşımla yaşıyorum ama yinede her an bir sorun çıkacak ve beni bırakacak gibi hissettiriyor üzülünce tüm gün uyuyorum bedenim uykuya veriyor iş hayatında başarısızım mesleğim yok erkek arkadaşımdan ayrılmış olsam nereye gideceğimi bilmiyorum gidebilecek bir aile düzenim yok ailem yok yeni bir erkek arkadaş arayış içinde bulunmak düşüncesi bile yoruyor ve midemi bulandırıyor yeme bozukluğu başladı yemekler midemi bulandırıyor yiyemiyorum birbirimize iyi mi geliyoruz kötümü artık anlayamadım 2 gün önce aldatıldığımı öğrendim beynimin içinde binbir türlü sesler durmuyor yardımcı olun lütfen bana
Gizli KullanıcıGelecek Kaygısı ve sevgilimin maddiyatı
Ben çok fazla gelecek kaygısı yaşayan biriyim, özelde çalıştım fakat o parayla yaşanmayacağını gördüm kpss için çalışıyorum derece yaptım, atanamadım bunları sırf kendi özgürlüğüm için yaptım. Önceki sevgilimden de ben bu kadar çabalarken o baba parası yiyip oturduğu için ayrıldım. Şimdiki sevgilimle tanıştığımda onun işi iyiydi yeterliydi fakat sonra battı, her şey kötü gitti ben de işten çıkarıldım. İşe girdi fakat o işle hayat sürdürmesi bile zor annem de sürekli kendini düşün sen öyle yaşayamazsın diyor. İyiliğimi düşündüğünü biliyorum gelecek hayali kuramadığım biriyle olmak istemem ama çok seviyorum ve olmak istediğim kişi o. Mantıken bakınca aşk karın doyurmuyor çok örneğini gördüm. Ailem iyi gelirli onun ailesi yok, sevgilim dükkanda yatıyor kötü şartlarda ki ben öyle yaşamak istemiyorum o böyleyken nasıl ilerleyeceğiz bilmiyorum atanırsam bir hayat kurabilirim diye düşünüyorum Kötü olan da o ilkim bütün bunlar şu an sorun değilse bile bir süre sonra olacak. Elinden geleni yapıyor fakat ben de standartlarımla yaşamayı hak ediyorum. Bunları kontrol edememek beni çok yoruyor. Kötü biri gibi görülmek istemiyorum. Aptal aşık olacak yaşı geçtim 25yaşındayım, tüm ilişkilerimin sonu benim beklememe geliyor. Onla olup tüm bunları kabul etmek de zor bu uzun vadede yıpratıcı olur. O da farkında, üzülüyor. kpss'ye kadar bekleyeceğim bunu kaldıramam ve bekaret mevzusu da var. Maddiyatı iyi olan biri olsaydı diyorum keşke.
Gizli KullanıcıZamansızlık + Zorunluluk + Nefret = Çıkmaz yol
7:00-19:00 arası hep okul-kurs ile doluyum. Lise dersleri beni streslendiriyor. Hafta sonu oyun oynamaya çalışıyorum , benim tek kaçış alanım, fakat ailemin işi olduğundan hiç belli olmuyor. Pansiyonda kişisel alanım düzgün yok. Güzel bir sosyal hayatım yok, yaşıtlarım benden çok farklı ve genellikle saygısız. 19:30-21:00 etütünü ödev için kullanıyorum, sonra erken uyumalıyım. Dersler artık daha sıkıcı geliyor. Normalde dersi dinlesem benim için yeter fakat artık bazı dersleri dinlemek, her şeyden daha zor ezber gereken terimler de var. Daha anlamadığım konulara da çalışmalıyım. Zamanım nerdeyse yok. Tabi bu beni streslendirdiğinden dersten de nefret ediyorum. Bu durum gerçekten beni çok streslendiriyor.
Gizli Kullanıcı
