Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
çok kötüyüm
ben 5 yıllık evliyim mutluyum huzurluyum bı tane oğlum var ama eşimden yana hiç sıkıntı çekmezdim takı 1 hafta önceye kadar mesajlarını yakaladım eski sevgilisiyle konusmlarni yakaladim ve oda evli ama konuşuyorlar eşim inkar ediyor yok diyo konuşmuyorum diyo şifresini değiştirdi ve ben kendi gözümle gördüm konuştuğunu eşimden gizli karşı tarafla konuştum oda yok öyle bir şey dedi ağzıma geleni söyledim umarım bu daha olmaz ama affettim yine dayanamadım ama aklımdan çıkmıyor kafayı yemek üzereyim ne yapmam gerekiyor akıl verin bana lütfen
Gizli Kullanıcı
sürekli kötüyü düşünüyorum nasıl daha pozitif olabilirim
kötü düşüncelerden kurtulmak nasıl mümkün olabılır sürekli olmayan şeyleri kafamda kuruyorum ve stres yapıyorum bundan nasıl kurtulabılırım mutlu ve huzurlu olsamda hep ya bi sağlık sıkıntım olacak ya da bır şey olacak gıbı düşünüyorum gergin akşama kadar tetikteyim bu durum nasıl düzelebilir her şeyi denedim ama çözüm olmuyor nefes egzersizi dışarı çıkmak her şey takviyede kullanıyorum terapi mi almalıyım ?
Gizli KullanıcıHerşeyi kafaya takmak
herşeyi çok fazla kafaya takıyorum sanırım biri niye öyle dedi niye böyle yaptı ne demek istedi bugün bana neden soğuk davrandı acaba biri benim için kötü bişey mi dedi niye onlarla samimi de bana uzak gibi niye sürekli laf sokar gibi bu genelde işte şefle oluyor aslında bizim şefle dışarıda da iletişimimiz var ama bazen bana zoru var gibi geliyor
Gizli Kullanıcıİyi hissedemiyorum
Kendimi her zaman yorgun hissediyorum ama mental olarak hayata karşı bağlı hissetmiyorum kendini yeme bozukluğuyla uğraşıyorum kendimi beğenmiyorum hayatımda hep stres var kaygı endişe bi türlü bunlardan kurtulamıyorum birşey yapma isteği gelmiyo hep geçmişi düşünüyorum kafamda senaryolar kuruyorum geçmişi deşip hep bir şeylerden pişman oluyorum ailemle kavga edip duruyorum dersleri saldım çünkü LGS stresini kaldıramadım çok çalışmama rağmen istediğim yere varamadım ve istemediğim bi okula gidiyorum gelecekle ilgili plan yapma hevesim kayboluyo telefondan kalkamıyorum ve hep mutsuz hissediyorum psikolojik olarak çökmüş gibi hissediyorum kendi bedenimi sevmiyorum ağlayıp durmaktan nefret ediyorum kilomdan dolayı dışarı çıkmak bile istemiyorum kendime yeni kıyafetler almaktan çekiniyorum sürekli masturbasyon çekip duruyorum ve bunun doğru mu yanlış mı olduğunu da bilmiyorum
Gizli KullanıcıSosyal ortamda hep rahatsız hissediyorum.
Sosyal ortamlarda çok çabuk geriliyorum insanların bakışlarından rahatsız oluyorum ben sosyal anksiyete tarzı bir şeyim olabilir diye düşündüm çünkü yani insanların karşısında asla konuşamam panik olurum kalp atışım hızlanır elim ayağım titriyor falan ne yapıcam bilmiyorum. .bunun psikolojik rahatsızlık olduğunu hissediyorum ama kımseye kanıtlayamıyorum hepsi genelde çok utangaçsın ondandır diyor ama bilmiyorlarki ben samimi olduğum insanların yanında böyle değilim sâdece toplum içinde böyleyim.
Gizli KullanıcıDavranışlarım bozuldu her şeyi düşünüp takıyorum
7 yıldır hiç arkadaşım yok ondan öncede çok sosyalleşemezdim geride kalırdım. En azından arada bir güzel anım oluyordu. Canımı her şey sıkıyor takılıyorum herkese . geçen üç kişilik bi grubumuz var arkadaşım kuzenim ben arkadaşım kuzenimle grupta konuşuyordu sonra sana anlatmam gereken bi şeyler var dedi hani grup orası hep beraber konuşalım. Bildiğimiz kız kendi kendine bi şeyler yapıyor çok sinirlendim ne yazsam acaba diye düşündüm ama yazmadım çünkü kendimi savunamıyorum sürekli birinden destek almam gerekiyor yoksa sert davranırım yada kendimi savunamam. Bu arada arkadaşım yok demiştim gerçekten yok bu grubuda kuzenimde vardı öyle oldu zaten kuzenimi yakın gördüğünü dile getiriyor. Çok sinirleniyorum ama bu sefer lafımı söyleyeceğim yeter kendini bi şey sanıyor. Dara düşünce beni arıyor. Ben onlardan uzaktayım geçen gün buluştular kuzenim arıyım demiş o da aman boşver diyip geçiştirmiş sonra aradılar bana diyoki hep aklımızdaydın falan sinirim bozuldu . Yalan söylüyor. İlk kuzenimle tanıştılar ama bunun samimiyetimizle bi alakası yom sonradan da tanışsaydı yine iyi anlaşırlardı ve o günden beride sürekli yok o kardeşim gibi o yüzden çok seviyorum onu diyip diyip duruyor. Ben de dedimki beni ilk görünce ilk nasıl biri olarak gördün soğuk biriymişim ama içe kapanık anlamında yani kendi tercihim değilde işte böyle bi izlenim vermişim. 7 yıldır hiçbir şey yapmamışım sadece düşünüyorum. Her yerde dışlanıyorum.
Gizli KullanıcıYaşadığım durumdan nasıl kurtulabilirim?
Merhaba adım İlknur 23 yaşındayım, 7 yıldır devam eden bir ilişkim var. Erkek arkadaşım da benimle aynı yaşta. İlişkimiz yıllardır gayet iyi gidiyor hiçbir sorun yok ben onu çok seviyorum o beni çok seviyor . Asıl sorun şuan ki yaşadığım şeyler ve artık delirmek üzereyim. Bana birden bire Erkek arkadaşıma karşı olan sevgim bitmiş hissi yüklendi. Eskisi gibi olamıyorum ama onu da kaybetmek istemiyorum ve bundan çok korkuyorum çünkü o benim geleceğim geçmişim ve ortada hiçbir sebep yokken bu şekilde beynim de bunları düşünmek bana çok acı veriyor. Artık o kadar fazla düşünüyorum ki delirmek noktasına geldim ne yapacağımı bilmiyorum. Günlük hayatta yaptığım aktivitelerden zevk almaz oldum ,yalandan gülüyorum ,sürekli ağlıyorum ama onu da kaybetmek istemiyorum asla. Onu kaybetmek hissi bile aklımdan geçince delirecek gibi oluyorum, beynim asla susmuyor sanki erkek arkadaşıma karşı error veriyor her defasında. Bu olay beni hayattan soğuttu resmen günlerdir yaşayan ölü gibiyim. Yaşadığım bu durum nedir ,nasıl geçer yada geçecek mi bilmiyorum ama ben eski halime dönmek istiyorum ,eski mutlu günlerimize
Gizli KullanıcıEşimin ailesiyle ilişkisi
20 senedır evlıyız bana saygı duyulmuyor fazla fedakarlık yapıyorum, kendimi hiçbir şeye layık göremiyorum. Hep çocuklarıma olsun ben önemli değilim modundayım. Eşimden ailesinin yanında yanlışa yanlış dıyemez saygısızlık olarak görüyor. beni ve aılemı koruyamıyor. Bunu dıle getırınce ben hatalı oluyorum. Ailesı hep haklı. . dogruları göremiyor. Böyle bir insana nasıl doğruları gösterebilirim aılesının kendını kullandıklarını işleri düşünce var olduğunu nasıl farkına vardırırım
Gizli Kullanıcıİlişki sorunu anlaşamama
merhaba uzun süreli bir ilişki icerisindeyim sevdigim kız beni üzüyor ve sürekli bir sorunları benim cıkarttıgımı benim sebebimden oldugunu ben egolu ve yüksekten bakan birisi oldugumu söylüyor ama onun kendi yaptıklarını görmüyor 2 defa güvenini yıpratı ona yapma dedigim bir şeyi yaptı ama mesela anlaştık konuştuk bir sorunu ben hoşlanmıyorum diyorum o da saygı duymuyor ama ben bu sürece kadar sürekli saygı duyan üzmeyen bir insan oldum ondan gördüğüm kötülükler eskiden de tartışıyorduk ama ben hic farkına varamadım böyle birisi oldugunun ben ayrılma kararı aldım kızgın ve kırgındım ben her tartışmada sürekli ilişkiyi toparlayan taraf oldum o ise özür bile dilemeyi bilmiyorken ben onu hep afettim, bu defa affetmedim son tartışmamızda onu sadece artık benden özür dilesin hatasının farkına varsın diye şunları söyledim ( İstediğini yapabilirsin artık hayatında seni ne yapıyorsun diye önemseyen birisi yok çünkü hatalıyım demen bir şeyi düzeltmiyor sadece ne kadar geç kaldığını gösteriyor sen daha bu ilişkinin ağırlığını taşıyamamışken o büyük egonla neleri umursayıp umursamayacağın artık benim meselem değil hatalarınla yaşayabilirsin ama artık o hataların içinde ben olmayacağım benim için sıradan bir yabancıdan farksızsın bu saaten sonra ne yapsan ancak kendine yaparsın) o da şunu söyledi İstediğimi yaparım ister yüzsüz olurum ister olmam bu seni ilgilendirmez tamam mı bu ilişkiyi yaşarken sence bunları düşünüyor muydum bunları umursuyor muydum da bundan sonra umursayacağım amacım degerimi anlar mı ya da bir gün bana böyle davrandığı icin pişman olur mu bana net cümleler ile yanıt verirseniz sevinirim şimdiden teşekkür ederim
Gizli Kullanıcıparentification ve aile ile barışma
tekrardan merhabalar,ben 20 yasindayim, ve universiteye gidiyorum. ben 17 yasimdayken, bir kardesim dunyaya geldi. ve kendisi istenilen bir cocuk degildi. annem 17 sene sonra bir bebege bakmak istemesede yinede kardesimi dunyaya getirdi. o dogdugunda cok sey degisti. annem alisamadi, babamda oyle. abim zaten okula gidip geliyordu sadece. annemle babamin arasi pek iyi degildir. evliler ama gorucu usulu, ustelikte cok anlasamiyorlar ama ayrilmak biraz "tabu" gibi. kardesim dogduğunda ben lisede cocuk gelisimi okuyordum. ve onla surekli ilgileniyordum, yemek yapiyor ve camasirlari katliyordum. cok yalniz biri oldugumdan, disarida cikmazdim. zaten 4 senedir depresyonla mucadele etmis birisiyim. annem kardesim 6 aylikken ise basladi. saat 6 dan 12ya kadar (oglen). ben ise okuldan gelince, tatillerde ve hafta sonlarinda besik salliyordum. bunlarin olmasi gereken bir sey oldugunu soyluyordu annem "sen onun ablasisin". ben kendimi iyice izole ettim, herkesten. hic kimseyle konusmuyor geceleri ise odamda agliyordum. 2 sene oncesine kadar ailecek tatile gidince, onlarla surekli beraberdik. onlara o kadar ofkeli davraniyordum ki? anlamiyordum. gecen sene mesafe koydum terapi aliyorum, antidepresanda kullaniyorum. ama hala ara sira agliyor ve derin bir aci hissediyorum. cocukken cok yalniz birakildim annem hep dertlerini anlatir ama, ben hic. abimle kiyasladilar, notlarim kotuydu zorbaliga ugrardim. simdi ise onlari affedemiyorum. artik ofkeli degilim, ama aci hissediyorum.
Gizli Kullanıcı
