Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Mağdur psikolojisi nedir
İnsan farkında olmadan mağdur psikolojisine tutunabilir mi? Aslında böyle olduğumu düşünmüyorum ama sanki mağduriyetlerimi çok benimsemiş haldeyim ve bu ilerlememi engelliyor gibi gelmeye başladı. İnsan buna neden tutunur? Aslında geçmişi, dezavantajları bir yana bırakıp devam etmek istiyorum, ama adım atamıyorum, hata yapmaktan korkuyorum. Durdukça kendime olan öfkem artıyor, buna da alışmış gibiyim kendimi suçlamaya. Bu nasıl değişir lütfen yardım edinn teşekkür ederim
Gizli Kullanıcı
Duygularımı ifade edemiyorum
İnsanlara anlık tepki vermekte zorlanıyorum. Ve sonradan kafamda aynı şeyler dönüp duruyor, kendimle tartışıyorum şöyle deseydim diye. Bana iletişim kesmek, iletişim içindeyken haklı da olsam olumsuz bir tepki vermekten daha kolay geliyor. Bu çok sürdürülebilir bir şey değil. Hayatımdan çıkarmaktan korkmasam da, neden hala bu bana zor geliyor, anlamıyorum. Bunu nasıl pratik hale getirebilirim anlık olarak duygularımdan bahsetmek konusunda gelişmeyi çok istiyorum, cevap verirseniz memnun olurum teşekkürler
Gizli KullanıcıUtanç duygusu hayatımın merkezinde
Geçen günlerde fark ettim ki hayatımın her döneminde büyük küçük birçok konuda utanç ve suçluluk duygusu hakim. Bu neden olur ve nasıl değiştirebilirim? Ve bu yargılayıcı insanların ağına çok kolay düşmeme neden oluyor. Kötü bir eleştiri aldığımda ani cevap veremiyorum; sanırım ben de içten içe haklı bulduğum için diyorum. Fark ettim ki bu içimde çok büyük yer etmiş bir duygu. Bu elbette ailede öğrenilmiş bir durum olabilir, ama artık böyle hissetmek istemiyorum. Benim de iyi hissetmeye ve yanlış yapabilmeye hakkım var.
Gizli KullanıcıSürekli sevgimi sorgulama eğilimi içerisindeyim
Sürekli olarak sevgilime karşı olan sevgimin gerçek olup olmadığını sorguluyorum bazen geliyor ki gerçekten çok sevdiğimi hissediyorum bazende hayatım boyunca tek başıma kalmak istiyorum yakın bir ilişki hissiyatı beni tetikliyor ve bunalıma sokuyor ama aslında sevgilimi sevdiğimi biliyorum fakat bu çelişkili durum acaba gerçekten seviyor muyum yoksa kendimi bu sevgiye zorluyor muyum gibi düşünmeme sebebiyet veriyor ilişki içerisinde bu çelişkileri yaşamaktan çok yoruldum ve karşımdaki insanı kaybetmek istemiyorum ama olabildiğince yalnız olmakta istiyorum bu karışıklığı nasıl giderebilirim ne istediğimi ve ne hissettiğim konusunda kafam çok karışık
Gizli KullanıcıBu evliliği devam ettirmeli miyiz?
Eşim ve ben 6 yıldır birlikteyiz. 1,5 sene önce evlendik ve yaklaşık iki ay önce bir çocuğumuz oldu. Her zaman tartışıp barışan çiftlerden olmuştuk anlaşamama problemlerimiz oluyordu. Ancak en azından benim nezdimde severek yapılan bir evlilikti. Evlenmeden önce de kumarla ilgili bazı sıkıntıları olmuştu, ancak toparlayıp devam ettik. Evlenmemizin akabinde önce annem ve babam daha sonra ise kardeşim ve eşi arka arkaya boşandılar. Bu süreçte ben ve eşim yanlarında olmak ve biraz iç içe olmak durumunda kaldık. Bunun getirdiği rahatsızlık ile eşim tekrar kumar oynayarak battığını babamda olan paramızı alarak oynamaya devam ettiğini söyledi. Çocuk olmadan önce bu problemi yaşadık ve tekrar olmayacağını düşünerek ailecek toparlanarak devam ettik. Ancak bebeğimiz 40 günlükken eşimin kolay yoldan para kazanmak adına benden gizli işler yaptığını fark ettim. Bu olayın üzerine gitmemin akabinde aileler araya girdi ve eşim aileme, kardeşime çok ağır laflar etti. Onu çok seviyorum. Şu anda 40 günlük çocuğumuzla aile evine döndüm. Annem ve babam her zaman bana destek oluyorlar. Onlarla ilgili söyledikleri nedeniyle kesinlikle eşimi görmek istemiyorlar. Eşim para konusunda tedavi olacağını, iyileşeceğini, ailemizi yeniden kurmak istediğini söylüyor, ama ailem ona asla güvenmiyor ve güvenmeyecek de. Bu saatten sonra işler nasıl toparlanabilir? Mantıklı olan bu kadar çıkmaza girmiş bir evliliği bitirmek midir?
Gizli KullanıcıKendimi her zaman mutsuz hissediyorum
Hayatımda büyük bir sorun olmamasına rağmen, gün içinde sürekli düşük enerjili ve mutsuz hissediyorum. Çoğu zaman hiçbir şey yapmak istemiyor ve motivasyon bulmakta zorlanıyorum. Özgüvenim düşük; konuşurken kendimi rahat ifade edemiyor, doğru kelimeleri bulmakta zorlanıyorum. Bu da hem iletişimimi hem de kendime olan güvenimi olumsuz etkiliyor. Çabuk sinirleniyorum ve sabrım çabuk tükeniyor. Bir şeye başlasam bile kısa sürede sıkılıp bırakıyorum. Disiplinli ve istikrarlı ilerlemekte zorlanıyorum. Yapmam gereken işler (mailleri silmek, fotoğrafları düzenlemek, düğün planı yapmak gibi) gözümde büyüyor. Bunları düşündükçe anksiyete hissediyorum ve bu yüzden kaçınma davranışı gösterip hiçbirine başlayamıyorum. İş hayatımda da zorlanıyorum. Yaklaşık 4 aydır ihracat departmanında çalışıyorum. Küçük bir hata yaptığımda müdürümün bana “kızım” diye hitap etmesi, hatta bazen “çekirge” demesi beni rahatsız ediyor ve saygısız hissettiriyor. Elimden geleni yapmama rağmen, çok sayıda mail ve mesaj atsam da online bulduğum kişiler sipariş vermiyor. Buna rağmen müdürlerim sürekli benden satış beklediklerini söyleyerek baskı kuruyor. Çok çalışmama rağmen iş yükümün artması ve beklentilerin sürekli yükselmesi beni bunaltıyor. Kendimi başkalarıyla kıyaslıyor ve üzerimde yoğun bir beklenti baskısı hissediyorum. Bu durum özgüvenimi daha da düşürüyor. Kendimi yeterince güzel ya da iyi bulmuyorum. Kilo vermeye çalışıyorum ancak bu süreçte bile kendime karşı çok eleştirel davranıyorum ve motivasyonum düşük. Hareket etmek bile istemediğim zamanlar oluyor. D vitamini eksikliğim var ve bunun için ilaç kullanıyorum, ancak buna rağmen enerjimde ve ruh halimde belirgin bir iyileşme hissedemiyorum. Eskiden istediğim şeylerden artık emin değilim; ne istediğimi tam olarak bilmiyorum. İçinde bulunduğum, mutlu olmam gereken anlarda bile kendimi gerçekten mutlu hissedemiyorum. Bu durum beni daha da huzursuz ediyor. Geçmişi sık sık düşünüyorum. Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen, eski toksik ve narsistik ilişkilerim aklıma geliyor ve bu durum beni hâlâ kötü hissettiriyor. Sürekli bir kaygı hali içindeyim. Kendimi çoğu zaman anlaşılmamış hissediyorum; sanki kimse beni gerçekten dinlemiyor ya da anlamıyor. Sosyal hayatım oldukça sınırlı. Genelde işe gidip geliyorum ve hafta sonları da benzer şekilde geçiyor. Bu da kendimi yalnız, geri kalmış ve başarısız hissetmeme neden oluyor.
Gizli KullanıcıLohusa depresyonunda olduğumu düşünüyorum ne yapmalıyım
4 aylık oğlum var ve sıfır destekle büyütüyorum. Bu süreçte herkes beni yanlış anladı, herkes beni darp etti. Eşime artık hiçbir şey hissetmiyorum, boşanmak dahi istiyorum. Oğluma yetmediğimi düşünüyorum. Bana yardımcı olur musunuz?Evden dışarı da çıkmıyoruz, çocuğum hasta olur diye çok korkuyorum, eve birini de kabul edince çok korkuyorum hastalanmasından, ama biri gelse aslında iyi olabilir. Çok karışık hissediyorum.
Gizli KullanıcıÇocuğumun arkadaşları tarafından dışlanması
8 yaşında 2. sınıfa giden kızım, biraz duygusal ama içindekileri de çoğu zaman dile getirebilen bir çocuk. Sınıfta gruplaşma olabildiğinden ara ara dışlandığını dile getiriyor; bunun da okula gitmek istememe gibi nedenleri olduğunu düşünüyorum. Bu konuda nasıl bir yol izleyebilirim, güçlü bir duruş sergilemesi adına? Benim anne olarak üstüme düşen yapmam gerekiyor mu yoksa iş kendinde mi yoksa öğretmenlerimde mi bitiyor? Teşekkürler, şimdiden kolay gelsin.
Gizli KullanıcıSoğuk ve sevgisiz bir anneyle büyümek
Annem bildiğim bileli bana hiç sevgisini göstermedi. Ailenin son çocuğuyum, tek kızım. İki abim var, muhtemelen ben yanlışlıkla oldum. Abilerim de aramda 18-20 yaş var. Şu an 22 yaşımdayım ve annem 60, babam 70'e yakın yaş var. Annem babam hep yaşlıydı. Okulda arkadaşlarım babamı dedem zannederlerdi. Babam anneme göre daha sakin, biraz daha sevgi gösteren biriydi. Büyük abim de öyle, ama ben annemin bir kere başımı okşadığını, “Canım kızım, seni seviyorum” dediğini, bana güzel sözler söyleyip gönlümü hoş tuttuğunu hatırlamıyorum. Abim ve babam bile “Esmayı şımartmayın” tarzında şeyler söylerdi, kendisi de babasından böyle görmüş. Aklıma geliyor, acaba yanlışlıkla oldum diye mi annem beni sevmedi diye. Benim okumam için elinden geleni yaptı, beni kurslara, dershanelere gönderdi ama beni sevgi yönünden eksi bıraktı. Anneme şu an bile içimde aman aman bir sevgi yok, çünkü ondan hiç görmedim ve bu beni bu yaşımda çok etkiliyor. Yakında evleniyorum. Annem bu zamana kadar beni hep eleştirirdi, en ufak şeyde kızıp bağırırdı, ama evleniyorum diye galiba bu ara duygusala bağladı. Bana kızıp bağırmıyor, daha anlayışlı; evlenmemi istemedi, çok erken buldu; şimdi de üzülüyor, bence 22 yıldır benimle anne-kız ilişkisi kuramadı diye. Ben 10 yaşındayken abim evlendi, annem yengemle benden daha yakın oldu. Tamam, ona da sevgisini göstermez, ama her şeyi ona sorup danışır; onunla arkadaş gibi oldu. Benim evlilik muhabbetim açılınca, benle konuşmaya başladı; zaten konuştuğumuz tek şey benim evlilik telaşım hakkında şeyler… Benim de içimde vicdan azabı oluyor ya annem ölürse pişman olursam diye. Annem benimle bir bağ kuramadı, bana enerjisi kalmamış gibiydi. Tabii, 40 yaşında anne olunca şimdi de aramızda duvar ve resmiyet var, ama içimde ya ölürse korkusu var. O kadar yalnızım ki, annenle iyi değilsen kim olursa olsun, yalnızsın. Hep özendim anneleriyle arkadaş gibi olan arkadaşlarıma.
Gizli Kullanıcıneden 500 days of summer filmindeki summer gibi davranıyorum?
Aslında ilişki içerisindeyken yeteri kadar sevmediğim kişiyi, ayrıldıktan (olgun olmadığımı düşündüğüm ve kaçıngan bağlanmam oldugunu dusundugum ıcın ayrılmıstık) sonra onun sevgisine onunki kadar karsılık veremedigimi fark etmem ve ayrılmak beni etkilemez diye düşünmeme rağmen, ağlamaktan gözlerimin şiştiği,her sabah kusmama sebep olan ve bana ithafen hakaret içerikli videolar beğenmesine rağmen onu her gördüğümde kalp atıslarımın hızlanması, stres olmamı nasıl engelleyebilirim? Ya da onu unutmalı mıyım, yoksa insanlar üzgünken öfkesini kontrol edemeyip kırıcı sözler kullanabilir mi?
Gizli Kullanıcı
