Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Soğuk ve sevgisiz bir anneyle büyümek
Annem bildiğim bileli bana hiç sevgisini göstermedi. Ailenin son çocuğuyum, tek kızım. İki abim var, muhtemelen ben yanlışlıkla oldum. Abilerim de aramda 18-20 yaş var. Şu an 22 yaşımdayım ve annem 60, babam 70'e yakın yaş var. Annem babam hep yaşlıydı. Okulda arkadaşlarım babamı dedem zannederlerdi. Babam anneme göre daha sakin, biraz daha sevgi gösteren biriydi. Büyük abim de öyle, ama ben annemin bir kere başımı okşadığını, “Canım kızım, seni seviyorum” dediğini, bana güzel sözler söyleyip gönlümü hoş tuttuğunu hatırlamıyorum. Abim ve babam bile “Esmayı şımartmayın” tarzında şeyler söylerdi, kendisi de babasından böyle görmüş. Aklıma geliyor, acaba yanlışlıkla oldum diye mi annem beni sevmedi diye. Benim okumam için elinden geleni yaptı, beni kurslara, dershanelere gönderdi ama beni sevgi yönünden eksi bıraktı. Anneme şu an bile içimde aman aman bir sevgi yok, çünkü ondan hiç görmedim ve bu beni bu yaşımda çok etkiliyor. Yakında evleniyorum. Annem bu zamana kadar beni hep eleştirirdi, en ufak şeyde kızıp bağırırdı, ama evleniyorum diye galiba bu ara duygusala bağladı. Bana kızıp bağırmıyor, daha anlayışlı; evlenmemi istemedi, çok erken buldu; şimdi de üzülüyor, bence 22 yıldır benimle anne-kız ilişkisi kuramadı diye. Ben 10 yaşındayken abim evlendi, annem yengemle benden daha yakın oldu. Tamam, ona da sevgisini göstermez, ama her şeyi ona sorup danışır; onunla arkadaş gibi oldu. Benim evlilik muhabbetim açılınca, benle konuşmaya başladı; zaten konuştuğumuz tek şey benim evlilik telaşım hakkında şeyler… Benim de içimde vicdan azabı oluyor ya annem ölürse pişman olursam diye. Annem benimle bir bağ kuramadı, bana enerjisi kalmamış gibiydi. Tabii, 40 yaşında anne olunca şimdi de aramızda duvar ve resmiyet var, ama içimde ya ölürse korkusu var. O kadar yalnızım ki, annenle iyi değilsen kim olursa olsun, yalnızsın. Hep özendim anneleriyle arkadaş gibi olan arkadaşlarıma.
Gizli Kullanıcı
neden 500 days of summer filmindeki summer gibi davranıyorum?
Aslında ilişki içerisindeyken yeteri kadar sevmediğim kişiyi, ayrıldıktan (olgun olmadığımı düşündüğüm ve kaçıngan bağlanmam oldugunu dusundugum ıcın ayrılmıstık) sonra onun sevgisine onunki kadar karsılık veremedigimi fark etmem ve ayrılmak beni etkilemez diye düşünmeme rağmen, ağlamaktan gözlerimin şiştiği,her sabah kusmama sebep olan ve bana ithafen hakaret içerikli videolar beğenmesine rağmen onu her gördüğümde kalp atıslarımın hızlanması, stres olmamı nasıl engelleyebilirim? Ya da onu unutmalı mıyım, yoksa insanlar üzgünken öfkesini kontrol edemeyip kırıcı sözler kullanabilir mi?
Gizli Kullanıcıİnsanlarla nasıl iletişime geçebiliriz
Sağlıklı günler,İnsanlardan uzaklaşmış gibi hissediyorum. Arkadaşım kalmadı, birkaç tanesi var ama konuşmuyoruz. Ailemle de sorunlar yaşıyorum. Çalışamıyorum diye baskı var. Çalışmak istemiyorum. İnsanlarla nasıl iletişim kurulur bilmiyorum, dilimi bazen tutmuyorum, yanlış davranışlarda bulunuyorum, istemsizce insanlara kin gütmek istemiyorum (kin duyulması gereken davranışlar hariç). Kin gütmek istemiyorum. Ailem beni zorluyor bazen çökmüş gibi hissediyorum kırgınlıklarım var iyi geçinemediklerim de oldu sorunlu olmayanlar da oldu.
Gizli KullanıcıAnne-kız ilişkisinde anneden kaynaklı saygısızlık ve değersizlik
Annem bana saygı göstermiyor. Ben senin hizmetçin miyim, diyor. Git halanda yaşa, seni istemiyorum, diyor. Sürekli hakaret ediyor. Evde özel alanım yok. Benden resmen nefret ediyor. Artık dayanamıyorum. Burası otel mi diyor (odamda ders çalıştığım için) sürekli evden git diyor. Halamı kıskanıyor. Ama bunların yanında da bensiz dışarı çıkamıyor, korkuyor. Küçükken bebekken yaptığım şeyler için bile bana şu an hakaret ediyor. Ruhum kaldırmıyor artık.
Gizli Kullanıcıİlişkimi düzeltmek için neler yapabilirim ?
İyi günler 5 senelik bir ilişkim var ben 28 sevgilim 23 yaşında ve 4-5 ay sonra nişanlanacağız ama sürekli kavga halindeyiz sürekli tartışma. Ben de çok sevdiğimi değee verdiğimi düşünüyorum sevgilim de öyle düşünüyor fakat her kavgada bu 5 sene süre boyunca sevgilim ayrılsın bitsin vs gitmek istiyor 50-60 kez belki bitsin artık dedi ben sadece 5 sene se 1 kere söyledim bunu çünkü bana göre ne kadar dile getirirsen o kadar gerçekleşir ayrılık. Kavga sebepleri de ceviz kabuğunu doldurmayacak şeyler. Her kavgada suçlu ben oluyorum bu mümkün görünmüyor bence çevresine soruyor bazen insanlar beni haklı buluyor onda dahi ben özür diliyorum onu kaybetmemek için kavga anında söylediğim kırıcı şeylerin hepsini aklına kazıyor ve benden uzaklaşıyor galiba . Sürekli bizden olmaz işte ben çevremde de değer görmüyorm falan diyor. Kendime almadığım şeyleri ona alıyorum gezmediğim yerler onu götürüyorum her türlü fedakarlığı yapıyorum çünkü hayatımda ilk defa birisini sevdim. Gururumu bile çiğniyorum yazıyorum her defasında bana diyorum güzel ve tatlı dille yaptıramayacağın şeyler yok nerdeyse iletişime açığım konuşuruz orta yolu buluruz ama ben ondan bir şey istediğimde kafasının dikime gitmek istiyor istediğimi yaparım diyor bu tüm çevre tarafından onay alınmasa bile. Bu kadar derğr verdiğimi görmezden gelme diyorum yapma diyor bunları yapmak yerine tartışma kavga etme huzur istiyorum ben diyor . Tüm sevgi sözcüklerini ben kullanıyorum kendisi mesajda kullanıyor aramada normal arkadşaım gibi konuşuyor benle bir tane sevgi sözcüğü yok söylediğimde de benim eril enerjim yüksek diyor . Bana hediye alma şunu bunu yapma tartışma sadece diyor hareketlerinden usandım diyor. Beni yanlış tanıyor bir de şaka yapıyorum takılıyorum mesela diyorum şöyle yaparım o zaman evlenmeyelim diyor yani böylr şeyi benden nasıl beklersin diyorum beni hep kafasında fsrklı konumlandırmış gibi yardımınıza ihtiyacım var şimdiden teşekkürler
Gizli KullanıcıÇocuğuma bazı anlar aşırı bağırıp tepki gösteriyorum
Merhaba, 17 aylık bir oğlum var; çok hareketli, yerinde durmayan, her an bir şeylerle uğraşıp ortalık dağıtan bir çocuk. Asla oyuncak vs. oynamıyor, sadece bizimle, o da zar zor dikkatini çekmeyi başarırsak. Başında dakikalarca vakit geçirdiği tek şey kitaplar ve bazen oluyor ki sabrım gerçekten kalmıyor ve ona bağırabiliyorum. Genel olarak sakin kalmaya çalışıyorum ama artık sesimi çok yükselttiğimi fark ettim çünkü sınırlarım gerçekten zorlanıyor. Her şeyi benimle yapmak istiyor: yemek yapmak, ev süpürmek. Bunlara müsaade etmediğimde çok da hoş olmayan bir şekilde ağlıyor, ama o ağlayana kadar bütün imkânları sunmuş oluyorum ona. Kısacası, öfkeyi anlarım; ne yapmalıyım kendimi tutmak için, çünkü bağırdığımda irkildiğini fark ettim bugün. Ve tabii sonrası koca bir pişmanlık. Aşırı zorlandığım bir dönemdeyim; kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Her şeyi yanlış yaptığımı düşünmeye başladım…
Gizli KullanıcıDuygu mu mantık mı?Nasıl karar vermeliyim
Ben bir ilişki yaşıyorum ve duygularım çok karışık. 39 yaşındayım, daha önce evlendim ve boşandım, çocuğum yok. Birlikte olduğum kadın 49 yaşında, o da boşanmış ve 17 ile 19 yaşlarında iki erkek çocuğu var. Aramızda 10 yaş fark var. Ben daha muhafazakâr bir aileden geliyorum, o ise tesettürlü değil ve ben onun kapanmasını istiyorum. Bu durumlar geleceğe dair kafamı karıştırıyor. Ailem bu ilişkiye karşı. Yaş farkı ve çocuk konusu onlar için önemli. Kadının yaşı nedeniyle çocuk olmayacağını düşünüyorlar ve bu da beni etkiliyor. Çünkü ben çocuk sahibi olmak istiyorum ve bu ihtimalin gerçekleşmemesi beni düşündürüyor. Bir yandan bu kadını çok seviyorum ve o da beni seviyor. Aramızda güçlü bir bağ var. Ama içimde bu ilişkinin uzun vadede yürümeyeceğine dair bir his var. Uzun vadede mutlu olamayacağımızı düşünüyorum ve bu his sürekli içimde duruyor. Evlilik konusunda onu ben ikna ettim ve şimdi geri adım atarsam haksızlık etmiş gibi hissediyorum. Bu da bana suçluluk yükü getiriyor. Ayrıca birlikte yaşam planı olarak dubleks bir evde yaşamak istiyor. Kadının çocuklardan çekinmesi ve zaman zaman utanması, onun da bu ortamda rahat edememesi beni düşündürüyor. En zorlandığım şey şu: Onu kaybetmekten korkuyorum ama evlenmekten de korkuyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum ve netleşmeye ihtiyacım var.
Gizli Kullanıcıduygusal ortamlarda gülesim geliyor
Ciddi ortamlarda bulunamıyorum duygusal ortamlarda gülesim geliyor, gülmeyi durduramam ama istemsiz oluyor. Kafamın içinde sadece şakalar geçiyor. Şaka yapmazsam kendimi iyi hissedemiyorum. Biri bana gülmeyince kötü hissediyorum. Komik olmadığım söylendiği zaman kötü hissediyorum. Kendi kendime güldüğümü bilirim, duygularımı bastırmak için mizahı çok kullanırım ve dertlerimi şaka konusu yapıp unutturmaya çalışırım. Bu beni çevremde artık ciddiye alınmayan bir insan haline getiriyor. Ben de artık kendimi ciddiye alamıyorum. Empati duygum yok oldu. Sadece şaka yapmak istiyorum, insanları kırarsam ama, özür dilemeyi de bilirim. Ne kadar yorgun, uykusuz olsam da, enerjim her gün vardır. 4-5 seneden beri böyleyim, bundan memnunum aslında ama bu bazen olumsuz şeylere sebep olabiliyor. Bu bir psikolojik rahatsızlık mı, rahatsızlıksa neler olabilir?
burakparkerailemden birine bir şey olacak korkusu sürekli var
Çok korkuyorum, mesela akşamlar yatarken biri gelmediğinde, okuldayken birine bir şey oldu mu diye düşüncelerim beni korkutuyor. Bundan dolayı aklım hep orada oluyor ve kendi kendime bir şeyler kafamda kuruyorum. Anneme, babama, kardeşime, ablama bir şey olacak diye. Neden böyle oluyor?Kafamın içinde bunlar hep dönüyor. Arkadaşlarım, mesela onların yanına gittiğimde ve onlardan ayrıldığımda, arkamdan dedikodu yapacaklar diye ondan da hoşlanmıyorum, ama en çok dediğim gibi oluyor. Hep kafamda bunlar var.
Gizli KullanıcıGelecek kaygısı ve sürekli negatif düşünceler
19 yaşındayım ve mezuna kaldım. Tekrardan YKS’ye hazırlanıyorum. Ders çalışma isteğim hiç yok ama zorundayım. Bir türlü başlayamadım ve çok vaktim kalmadı. Derslerle ilgili video açınca çok çabuk sıkılıyor ve odaklanamıyorum. Gelecek hakkında çok kaygılıyım. Sınavı kazanamayacağım korkusu yaşıyorum. Aile evinde de kalmak istemiyorum; gidecek başka yerim yok. Aile evinde psikoloji pek sağlam kalmıyor. Sınavı kazanmak zorundayım ve kazanamazsam, istediğim mesleği yapamazsam, aileme muhtaç kalırsam diye korkuyorum. Çok negatif düşünüyorum. Hayatımın hep kötü gideceğini düşünüyorum. Şu an hayatım pek iyi gitmiyor. Ruhumu nasıl iyileştirebilirim? Hayattan keyif almıyorum ve bu durumun hep böyle gideceğini düşünüyorum. Hayatta hiçbir şeyi başaramayacakmışım gibi hissediyorum. Kendimi bomboş bir insan gibi hissediyorum. Özgüven eksikliği, asosyallik, diyalog kuramamak, kendimi sevmemek, aşırı kafaya takmak, aşırı düşünmek gibi sorunlar yaşıyorum. Bu düşünceler konusunda çok negatifim. Hayatımın hep kötü gideceğini, hep mutsuz hissedeceğimi, beni seven insanların olmayacağını, kendimi sevemeyeceğimi ve kendimle barışık olamayacağımı düşünüyorum. Tembel ve bomboş bir insan gibi hissetmek istemiyorum. Hobi edinmek, dil öğrenmek ve enstrüman çalmak istiyorum. YKS sınavını kazanırsam (hayatımın hep kötü gideceği, hayattan keyif alamamak, özgüven eksikliği, asosyallik, diyalog kuramamak, kendimi sevmemek, aşırı kafaya takmak, aşırı düşünmek, obsesif düşünceler, depresyon ve kendimle barışık olmamak gibi) bu durumları yenmek istiyorum. Bu durumları yenemezsem üniversitenin benim için güzel geçmeyeceğini ve istediğim mesleği yapamayacağımı düşünüyorum. Psikolog olmak istiyorum ve bu düşünceleri yenmem gerektiğini biliyorum ama nasıl yapacağımı bilmiyorum. Psikoloğa bu durumlar için 3 defa gittim. Genelde beni dinliyor, arada bir soru soruyor. “Bu durumu nasıl yenebilirim?” diye sorduğumda cevap veriyor ama ben her anlattığım konuda ‘bunu böyle yap, şunu şöyle yap’ demesini bekliyorum. Bu yüzden pek fayda gördüğümü hissetmiyorum. Özele 3 defa gitme şansım oldu ama yeterince fayda sağladığımı düşünmüyorum. Başka bir psikoloğa gitmek istiyorum ama param yok. Bana hediye gelen bir şeyi satarak gitmeye çalıştım. Param bitince ailemden istedim ama psikoloğa gitmemi istemiyorlar ve para vermiyorlar. Benim gerçekten gitmeye ihtiyacım var. Bu yüzden buraya soruyorum: Bu durumları nasıl yenebilirim? Psikoloğa gitmeden de bu durumları aşabilir miyim?”
Gizli Kullanıcı
