Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Sevgilimden ayrılmalı mıyım?
Merhaba, . 10 aydır sevgiliyiz. Her şey güzel ilerliyor ama sevgilimin benimle sevgili olmadan yaklaşık 1 yıl önce 3 yıllık bir ilişkisi bitmişti. Hep unuttuğunu falan söyledi, ben sorunca. Ama karşıma 1 ay önce bir şeyler çıktı. Biz flörtken bir arkadaşı eski sevgilisini görüp videoya çekmiş, orada kız yeni sevgilisiyle yakınlaşıyormuş, onu sevgilim galerisine kaydedip 2 arkadaşına yollayıp küfretmiş. O aralar kızı rüyasında görmüş ve bunu da arkadaşlarıyla falan paylaşmış. Sonra sevgilimin bir tane eski hesabı var; oraya çok girmiyor, ama son arama geçmişinde eski sevgilisinin şu anki sevgilisi vardı. Onu da 8 ay önce arattığı, üstüne vefat eden annesi üstüne yemin etti. Bir daha hesaplarına bakmadım, sadece arkadaşım bana profilini falan yollayınca merak edip baltım falan dedi. Sonra biz mağazada kürk gördüğümüzde hep kürklere çok kokoş diye laf atar ya da saçlarını boyamış bir kadın gördüğünde iy çakma sarışın diye söylenir. Protez tırnaklılara da aynı şekilde. Ve bunların hepsi onun eski sevgilisinin özellikleri. Ama bana da ilişki içindeyken değersiz hissettirmiyordu. Biz üniversitelerden dolayı uzak mesafe olduğumuzda, günü birlik 10 saat yol gelir, özledim diye. Ama bilmiyorum, insan ister istemez kendini karşılaştırıyor. Ve geceleri düşünüyorum. 1 aydır çok soğuktum, ona aşamadığını düşünüyordum. Sanırım artık bir karar almalıyım. Ne yapmalıyım ?
Gizli Kullanıcı
Sadece çok yoruldum artık
Kendi özgür irademle yaşamadığım hayat stilim sakin ve yapay, hareketsiz yaşam ve yalnızlık fazlasıyla kendimi beğenmiyordum zaten ama tarzımı da beğenmiyorum. Kendimle hep yargı mahkemesindeyim. Kafam bir dünya, yaşamak istediğim dünya bana güzel ama sevdiklerime değil; üzülmelerini biliyorum. Üzülmesinler diye yaşam tarzımı değiştiremiyorum. Sonra değişmezsem, geç olursa, pişman olursam ya da böyle yaşamayı öğrenirsem alışır mıyım diye düşünüyorum. Kas kulan, da alışsam da o düşünce hep aklımın bir kenarında kalacak, eminim. Kendimi olduğum gibi hiç kabullenemedim. Sanki ben ben değilim, biçilmiş bir karakter taşıyorum. Kendimi yapmacık ve benliksiz hissediyorum bazen. Şükürsüz ki nimetlere şükrediyor muyum diye düşünüyorum, ama o da değil. Nankör ya da bencil miyim? Hayır, beni kabul etmiyorum. Her şekilde eksik ve ben değilmişim gibi değilim, elimde hayatı, sadece sevdiklerimin kırılmasın, mutlu olalım, huzurlu olalım diye yaşadım. Fark ettim ki böyle giderek, zamanla benliğimi kaybediyorum. Stilim onların beğeneceği gibi, onların düşüncesi iyidir belki; benimki beğenilmez, kötüdür diye onlarınkini seçtim. Şimdi de hissediyorum. ve hep yaşamakten sıkıldım, yoruldum. İnsan olmak yorucu, yaşamak yorucu. Kesinlikle aklımda yaşama son vermekle alakalı hiçbir şey geçmedi, geçmez de. Sadece çok yoruldum artık. İnsanları insana dair bir şeyler görmek istiyorum.
SelinayRomantik okb/Anksiyete
Merhaba, ben yıllardır sevdiğim çocukla gayet mutlu bir ilişki içerisinde, çok severek nişanlandım. Fakat nişan yapmadan önce de sonra da sürekli "Ya eşimi aldatırsam?" korkusu var; birini yakışıklı bulsam sürekli "Hoşlandım mı?" diye kendimi test etme ihtiyacı duyuyorum ama hoşlanmadığımı da biliyorum. Ben 13 yaşındayken annem babamı aldatmıştı, acaba bununla bağlantılı olabilir mi? Ben daha önce kimseyi aldatmadım ve eşime çok aşığım. Gördüğüm herhangi biri hakkında bunu düşünebiliyorum ama kafamda soru işaretleri bitmiyor, testler bitmiyor; anlamsız olduğunun farkına varsam bile geçmiyor. Sosyal medyada gördüğüm biri, sokakta yüzünü bile görmediğim biri, hatta var olmasa da düşüncelerimden kaçtığım o soru: "Ya eşimi aldatırsam, ya başkasından hoşlansam?" Bu suçluluk beni bitiriyor ama sorsanız "Eşin mi bir başkası mı?" diye, eşimi tercih ederim; eşimin tırnağını dünyaya değişmem. O gördüğüm insanların evlenmesi ya da sevgili yapması hiç umurumda olmaz, beni kıskandırmaz; yani hoşlanmış olsaydım korku yerine heyecan hissederdim sanırım ve onları kıskanırdım ama öyle bir durum da yok. Daha çok eşimi özlüyorum, yanımda istiyorum; şu an işinden dolayı uzak mesafedeyiz. Bana yardımcı olabilir misiniz, bu yaşadıklarım neden oluyor??? Lütfen yardımcı olur musunuz kendimi çok kötü hissediyorum yemeden içmeden kesiliyorum uyku uyuyamıyorum midem bulanıyor her sabah
Gizli KullanıcıOğlum için acil destek
Oğlumla ciddi problem var çocuk şiddete yöneliyor ve bunun sebebi ailem çocuğu yanımdan aldılar iletişim koptu okul hayatı etkilendi annemi kontrol edip bu durumu düzeltemiyorum destek almalıyım çocuk üzerindeki kontrolüm bitti beni engellemiş bende şiddet gösterecek diye uzak duruyordum mesafe büyüdü çocuk ergen ne yapacağımı bilemiyorum anne çocuk ilişkimi toparlamak ıstiyorum birisi bana yardımcı olsun ergen olduğu için nasıl davranacagımı bilemiyorum
Gizli KullanıcıAilemle sıkıntı yaşıyorum
Merhaba, ben 27 yaşındayım ve annem ve babam boşandı. Annem ve kardeşimle yaşıyorum. Küçüklüğümden beri hiçbir hareketim beğenilmezdi, sabahları genelde gergin uyanan birisiyim, küçüklüğümden beri ‘’bu ne sinir, dikkat çekmek için böyle yapıyosun” tarzında söylemlere maruz kaldım. Hasta olduğumda bile kızılırdı neden hasta oldun diye, ve bu sadece annem babam değil, teyzelerim tarafından da yapılıyordu. Kısacası sürekli dışlanıyordum gibi hissediyordum. Ve ben ne yapsam haksızdım, kardeşim ve kuzenlerim daha kötü şeyler yapsa da onlara hiçbir şey söylenmezdi. Bunlar tabii ki yıllarca içimde birikti ve bende kimseyi sevmeme ve saygı göstermeme gibi bir şey oluştu. Şu an yaşadığım her şeyde annemi suçluyorum, babam bir yerden sonra çok değişti ve daha ılımlı oldu, fakat annem hiç değişmedi. Her konuda, erkek arkadaşlarım konusunda, arkadaşlarım konusunda hangi sıkıntımı anlatsam hep beni suçlu buldu ve bana küçükken “benim gibi birisinden nasıl senin gibi bir çocuk çıktı” dedi. Büyüdüğümde ise yine benzer söylemler devam etti her tartışmamızda. Ben bir sıkıntımı anlattığımda bana “salak mısın” da dedi, dinlemediği de oldu. Şu an iş bulamıyorum, ve sınava hazırlanıyorum ve güzel giden bir ilişkim var, geçen gün sohbet ederken bunları konuşuyorduk ve bana “evlenmeyi düşünüyorsan sınavı kazanmalısın, erkek arkadaşın da bunu bekliyordur evlenmek için” dedi. Zaten sınav ve iş bulamama stresi beni sarmışken, bu daha da üstümde baskı oluşturuyor. Bir yanım annemi sevse de, onu suçlamaktan da geri duramıyorum. Elimde olsa muhtemelen asla görüşmem. Ne yapacağımı nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum
Gizli KullanıcıAnnem
Bıktım her eve geldiğim de suratıma fazlalıkmişım gibi bakılmasından kendi evinde bile tedirgin olmaktan hep aşağılanmaktan kendi değerimi kelimelerle ruhumun kırılmasından çevredeki insanlarla kıyaslanip yetersiz hissettirilmekten bıktım sanki herşeye geç kalmışım sanki bitti ben yeni 24 oldum evlenmem için 3 senedir psikolojik baskı alıyorum Allah'ın her günü ne kadar yoruldugumu anlatamam zaten çabalıyorum sevdiğim güvendiğim insan beni yarı yolda bıraktı aşamiyorum
Gizli KullanıcıBu sorunu nasıl aşarım
Merhaba ben çok detaylı anlatacağım terapiye bütçem yok en azından bana yardımcı olacağınıza inanarak yazıyorum. küçükken elimde oyuncaklar kenarda bekleyen bir çocukmuşum sosyal değilmişim ama aynı zamanda çok koşturan çok sessiz ama şımarık ve yemek konusunda yemeyen zor bir çocuk olduğundan bahsederler. Okul zamanı hep karnım ağrırmış. Buna ne sebep oldu bilmiyorum ama hatırladığım tek şey öğretmenim kalemimi fırlatmıştı ve rezil olmuştum. Ama hiç arkadaşım olmadı değil arkadaşlarım da oldu. Ama çok serseri tiplerdi. Hep ortamlarım böyle oldu. Bir tane erkek arkadaşım oldu liseden beri her şeyim o olmuştu. Üniversiteye gittiğimde bile aileden ayrı olunca mide bulantıları başladı onun hayatında yeni insanlar olunca yalnız kalacağım diye kaygılarım artmıştı. Ruminasyon yaparak beynimde sürekli ihtimalleri sıralıyordum. Onu çok boğuyordum o da yalan söylüyordu. Geldim 30 yaşıma ayrılık yaşadım. Kendi sosyal hayatımdan bile uzaklaştım aslında yaşamak istediğim hayatın çok uzağındayım ben sosyal hobileri olan rahat iletişim kurabilen iyi mesleği olan biri olmak istedim ama kaygılarım beni engelledi hep stres durumunda mide bulantıları yaşıyorum ayrılık sonrası yine beynimde yalnız kalacağım düşünceleri var. Bir anda geliyor yaşadıklarım o an zor geliyor evet ama yine yalnız kaldım. Şimdi ne yapacağım nasıl çözeceğim bu sorunları bdt öğrenip kendi kendime düzeltmeye uğraşıyorum ama ruminasyona beynim alıştı. Sürekli stalk yapıyorum kendi hayatımiçinadımatamuyorum.
Gizli KullanıcıSevgilim var ama beni sevdiğini düşünmüyorum
Dört yıl platonik kaldığım kişiyle bu sene çıkıyoruz ama beni sevdiğini hissetmiyorum ayrılmakta istemiyorum ama çok kötü hissediyorum ve her an benden ayrılabilir gibi hissediyorum kendimi hiç bir zaman güzel gelmiyorum zaten çocukta yakışıklı ve benimle çıkıyor gerçekten inanılır gibi değil onu gerçekten seviyorum sanırım ama içimdeki his beni rahat bırakmıyor ve ilişki yürüsünde istiyorum ne yapmalıyım hiç bir fikrim yok
Gizli KullanıcıDestek
Erkek Arkadaşım babasını dün kaybetti gözlerinin önünde oldu hocam çok üzgünüm yanında degilim ilçede kendisi ama arama msj vs yanındayım her zaman arayıp soruyorum yanına gelecem dedigimde gerek yok canım diyor buna zaman tamımalımıyım gitmek için yoksa gitmelimiyim kısa sürede bilmiyorum hep yanındayım güçlüsün diyorum ne kadar sürede onu görmeye gitmeliyim sizce yalnız kalmakmıdır gerek yok canım derken yoksa ihtiyaç bu pskolojide güçlü görünmek kendine alan tanımak mıdır yaptıgı
Gizli Kullanıcı3 yaşında oglum var öz babasını hıc bılmıyor
Merhabalar, 3 yaşında bir oğlum var. Öz babasını hiç görmedi, hayatımda bir yıl birlikte olmuştu. Onunla gayet iyi anlaşıyordu, ama ayrılmak zorunda kaldık. Şimdi başka biri var, ama oğlum diğerine karşı davranmıyor. Yaklaşmak istediğinde ağlıyor, sarılmak istediğinde de ağlıyor. Birlikte yerleri geliyor, oyun oynuyorlar, ama çoğu zaman oğlum ağlıyor ya da kaçıyor. Çocuk beni istemiyor, sevmiyor diye sinirleniyor. Yalandan kucağına almaya çalışsa sanki bir şey olmuş gibi korktuğunu söylüyor veya ağlıyor. Elimden geldiğince kısa kısa ve kapıda bırakıyorum ikisini, ya da evde az da olsa oynuyorlar. Yaklaşmak istediğinde, hayatımdaki insan oğluma ağlıyor, ben de hemen 'Annen, baban, sevecek, kucaklayacak ya da oyun oynayacaksınız. Korkulacak hiçbir şey yok, ben buradayım, yanına oturabilirsin' diyorum. Ama bazen oluyor ki, sadece onünden geçse oğlum kaçıyor. Oğlum gerçekten kızgın, öfkeli değil, dikkat ediyorum; sadece yanlış bir şey yaptığında 'Hayır, babacım, o olmaz ya da onu yapamazsın' diyor. Ufak sert bir tavırla ona bile çığlık atarak ağlıyor. Anlamıyorum neden böyle olduğunu. Hayatımdaki insanla şu an ayrılma eşiğindeyiz. Ben onu seviyorum, ama oğlum beni sevmiyor, yanına oturmak bile istemiyor. Nasıl olacak bilmiyorum, hera bir türlü ısınamadı. Ben kucağıma alıp döndürü şeyi denedik amyordum, gülüyordu, ama üvey babası alınca korktu. Yüksekten korktuğunu söylüyor. En basiti, hayatımdaki insana da bakıyorum nasıl davranıyor, ne yapıyor diye, ama onun verdiği tepkiyi verecek hiçbir şey yapmıyor.
Gizli Kullanıcı
