Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
arkadaşsızlıktan evden çıkmamaya başladım
son 4 yıldır hiç real bir arkadaşım yok hepsi sanal kendi arkadaşlarımla hep kavga ettim haklı da oldum haksız da oldum fakat hep kötü taraf ben oldum hiç benim açımdan bakan biri olmadı. sosyal anksiyetem olduğu içinde ne tek başıma dışarı çıkıyorum ne yürürken önüme bakıyorum sadece sevgilimle buluşursam dışarı çıkıyorum. tek başıma bi şey yapmak bana korkunç geliyor yürürken kimsenin yüzüne bakamıyorum bile aslında güzelim de ama bu olaylardan dolayı kendimi çirkin göstermeye çalışıyorlar
Ne yapmam lazım?
sevgilimle bazen aramıza soğukluk giriyor ve bende kafama çok takan bir insanım sevgilim iyi kötü yanımda yanımda oluyor fakat aramızda kavga olunca ya da soğukluk girince bazen ayrılmayı düşünüp ağlamaya başlıyorum ve sevgilim benim trip attığım zamanlar gece öyle uyumama izin veriyor hatta trip attığımı söyleyip gönlümü almasını 10’dan fazla söylemişimdir fakat hiç almadı ve çalışmadı da ben ne yapmalıyım artık geceleri böyle uyumak istemiyorum buluştuğumuz zaman hep öper sarılır ama telefonda olunca anlaşmamazlıklar oluyor ama hala onu seviyorum
Uykusuzluk çekiyorum
uyuyamıyorum korkusu bende uykusuzluk yapar mı acaba kaygı içinde olduğum için mi uyuyamıyorum çok korkuyorum bu şekilde devam edecek diye. acaba devam eder mi böyle bir aydır böyleyim. artık gün içinde bile bu korku var içimde nasıl geçer? devam etmez dimi lütfen bana bu konuda yardımcı olur musun?artık tükenmiş durumdayım ben iyi değilim bana yardım et ne olur
Çok dışa dönük biriyim ama bir o kadar da yalnız hissediyorum
Direkt konuya girmek istiyorum. Sınıfımda neredeyse herkesle arkadaşım ama arkadaş grubum sadece 4 kişilik. Ayrıca çok sessiz bir grubuz ve ayrıldığım sevgilim diğer eski en yakın arkadaşımın da olduğu (hoşlandığı kız benimle onu kıskandı diye konuşmama kararı almıştım. ) kızlarla karışık olan grubunda kahkahalarla gülüyor. Bu da “benim yokluğumu hissetmiyorlar mı hiç?” Diye düşünmeme neden oluyor. Ama onlara gidip özür dilemek küstahça. Onları çok kıskanıyorum. Hep eksikmişim gibi geliyor. Sanki olmam gereken yer burası ama burayı rahat bulmuyormuşum gibi. Çok üzülüyorum ve onlar hayatı yaşarken ben burda küçülüyormuş gibi hissediyorum. Ayrıca bir soru sormak istiyorum izninizle. Psikologlar onlara gelen kişilerin ebeveynlerine çocuklarının ne anlattığını söylerler mi? Cevaplarsanız çok sevinirim!
gecmisimi takiyorum ne yapmaliyim
lisede en uzunu 3 aylik 3-4 tane iliskim oldu. kimi 1 ay surdu, kimi 2 ay ve sanaldi( baskalariyla da flortlesen biriymis galiba iliskiden saymiyordu). İki tanesi 14-15 yaslarindaydi cok cocuksuydum mesela evlilik dusunecek bir yaş olmamaliydi ama bunlari su an 19 yasinda kafaya cok takiyorum. Kendimi duzeltmek icin terapi alacagim gerçekten takmali miyim? Unide biri beni yargilar diye korkuyorum hepsine asik oldugumu sanmistim kiminde ben ayrildim saygisizliklari yuzunden kiminde onlar yargilanma korkusu yasiyorum bunlari nasil anlatabilirim yeni tanistigim insanlara?
Uğradığım haksızlığı nasıl kabullenip hayatıma devam edebilirim?
Merhaba ben yabancı bir ülkede yaşıyorum. Ben 2 yıl önce mezun olduktan sonraki ilk iş deneyimimde yönettiğim projemin müşterisi, ülkemin en büyük holdinglerinden biriydi. Çok mutlu olmuştum fakat uzun sürmedi - rakip şirketlerden biri tarafından, esas holdingin koordinatörü da kullanılarak bize rüşvet iftirası atıldı ve proje önce durduruldu. Sonra bunu ispat edemeseler de, biz bu holdingin içindeki diğer kurumlarla devam ettik, fakat holdingin esas ofisinden çıkardılar. Yönettiğim proje büyüdü, 2 yıl içinde çok genişledi; başka büyük şirketler de dahil oldu. Ama ben mükemmeliyetçi yapımdan dolayı bunu atlatamıyorum. Şu an holdingin esas ofisinde rakip kurum devam ediyor. Maalesef bu kurum piyasada ihalelere fesat karıştırmakla tanınıyor. Bu benim çok zoruma gidiyor. Maalesef belirli kuruluşlara şikâyet de yapamıyorum çünkü milletvekili bağlantıları var. Müdürüm sessiz olmamı ve kendi işime odaklanmamı istiyor. Belki de bunun sebebi, stajyerken hep o holdingin esas ofisinde çalışmak istememdi. Belki bu yüzden bu kadar takıntılıyım. Her yerden engellesem de ne zaman esas ofisin diğer şirketle reklamını görsem sinirleniyorum, kalbim sıkışıyor, gözlerim doluyor. Sanki eski sevgilimi görmüş gibi hissediyorum. Yönettiğim projenin şu anki durumuna bakarsak, veriler ortada; maddi olarak da iyi kazanıyorum. Ama bize haksızlık yapıldığı ve hakkımızın yendiği düşüncesi var. Nasıl bunu kabullenip hayatıma devam edebilirim? Şu an bu sözleri yazarken bile hıçkırarak ağlıyorum.
Beni bana anlatmanızı isteyeceğim.
Selam ben arya(gerçek ismin değil değiştirip bunu koyacağım) nasıl bir isim sizce? Ben 18 yaşında genç bir kadınım. Şuan yks ye 3. Kez girmek için hazırlanıyorum. net bir ilgi alanım yok fakat psikoloji,felsefe gibi alanlar hakkında konuşmayı severim. ileride bilimle de ilgilenmek istiyorum. kendimi sabit,dürüst,içine kapanık,yalnızlığı seven,bağımsız bir ruh olarak tanımlarım. Hukukçu olmak için elimden geleni yapmaya çalıştığım bir dönemimdeyim. insanlara kendim hakkımda sorular sormaya bayılırım auram nasıl? Nasıl hissettiriyorum vs. Bana sorular sormanızı ve cevaplarıma göre analiz etmenizi isteyeceğim gerçekçi dobra şekilde ve ben de kişisel gelişimim için kullanayım.
sınav stresiyle baş etmek
ben 3. kez yks ye giricam hedefim hukuk ve gerçekten çok istiyorum çok mutlu olucağıma dair büyük bir inanç var ama erken kalkmakta erken uyumakta ciddi sorunlar yaşayan biriyim 8 saat uyku yetersiz kalıyor belki düzensiz uyumaktan saatlerden kaynaklıdır. sürekli bir yorgunluk,stres bulunduruyorum vücudumda ve bu beni etkiliyor. ayrıca çok çok istediğim için olmama ihtimali çok üzer beni. ne yapmamı önerirsiniz ? kalan sürede uyku düzenimi düzeltmek elimden geleni yapmak ve yetersiz hissetmemek istiyorum. ayrıca sınav günü tüm potansiyelimi ortaya koymak rahat girip rahat geçirip rahat çıkmak istiyorum.
Yapılan her şeyi nasıl açığa çıkarırım
Merhaba ben ortak bir arkadaş grubundan biriyle sevgili olmuştum. Biz ayrıldıktan sonra onun hesabına baktığımı görünce geri döneyim diye paylaşımlar yaptı. Ben onu aradım aradığımı arkadaşıma söylemedim. O da doğru olan bu dedi hayatıma devam ettim. Ama bunun arka planda konuşulduğunun farkındaydım. Arkadaşım imalı laf sokmaya başladı. Ben de laf sokunca bunu sosyal medyaya taşıdı. Eski erkek arkadaşım da kendi hesabından laf sokmaya başladı. Beni aralarına alıp oynatmaya konuşturmaya başladılar. Ben fark ettim ortak arkadaşları çıkardım. Yakın arkadaşım bunu görünce laf sokmaya devam etti. Kıskançlığını görüyorum tarzında paylaşım yaptı. Sonra her şeyi kaldırdı. Onunla yüzleşince kanıt göster dedi. Her şeyi kaldırdığı için cevap veremedim. Durumu başından anlattım. Ben hesabından çıkardığını senden öğreniyorum dedi halbuki o kıskançlık paylaşımı o gün yapmıştı. Neden bana iftira attın dedi ama halbuki başından beri aralarında konuşulduğunun farkındaydım imalardan. Sonra inşallah unutursun terapi al demeye başladı. Beni suçlu gösterdi. Psikolojim bozuk değil her şeyin farkındayım 2 aydır bana imalar yapıp bunları kaldırdığı için kendimi ispat edemedim. Benim aklımla oynamaya başladılar şimdi de. Baştan sona dürüstçe anlattım kendimi biz konuşmadık dedi. Bana laf sokup ima yapan kendileriydi. Aralarında konuşmuş olmasalar benim ona neden dönmediğinin altında başka şeyler aramıştı arkadaşım bunu bilmeyen insan imasını da yapamaz. Kendimi sorgulamaya başladım artık
Partnerim rahatsız olduğum şeyleri yapıyor ve ben tepki verince suçlu ben oluyorum
Sinir, stres, soğuma, uzaklaşma, düşman olarak görme, gözümde küçülme, seven insan bu şekilde yapmazdı diyorum. Rahatsızlığımı belirtiyorsam ona göre davranması gerekmez mi, beni dinlemiyo anlamak istemiyo, hatta istemediğim şeyleri daha çok yapıyor. Sanki beni üzmek hoşuna gidiyor. Bir yere gidelim dediğinde ailemden dolayı çıkamıyorum orada istemediğim bir şeyi yaptığında o zaman gelseydin oluyor. Hep beni suçluyor ve topluma da ben kötü görüyorum.