Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Yaşadığım sorunla nasıl kurtulabilirim
Geçmişte yaşadığım travmatik olay ve 1. yaşta annemin kaybı eğitim süreçlerinde yaşadığım başarısızlıklar ve olumsuzluklar günlük yaşantımda geleceğe dair olumsuz düşünceler bundan dolayı sosyalleşme nin kısıtlı olduğu zamanda hissediyorum. coğu olaylardan ibaret tümleşik sorunlarım var ve içindeki keilemeler şunlardır (eğitim,sosyal hayat,ailevi durum, başarısızlıklar, evlilik kaygısı, geleceğe olumsuz bakış,) şunlardır daha psikolojik olarak iyi hissetmek için nasıl bir hayat yörüngesi olusturabilirim? teşekkürler.
Gizli Kullanıcı
8 yıllık eşimden ayrıldım kendime gelemiyorum
Sürekli onu düşünüyorum kendime yediremiyorum Yaşayan ölü gibi moralim çok bozuk kendimi çok yıpratıyorum yemek yiyemiyorum. Sürekli kusasım var midem ağrıyor geceler yatamıyorum Unutabilmem için ne yapmalıyım kendime gelebilmem için daha doğrusu Bu süreç beni çok zorluyor İşin aksi tarafı ailesi birisini buldu tanışma sürecinde ben kopamıyorum ondan ben evliyimde o evlendi ayrıldı çocuğu var ben ona gelecek sağlayamıyorum maddi olarak sıkıntı yok ama manevi olarak fazla bişey yapamıyorum
Gizli KullanıcıNeden hep ayni sekilde arkadaslik iliskilerim sonlaniyor
Neden hep insanlarla kurdugum iliskilerde insanlar benimle ve gorunusumle alay ediyor her seferinde alay ediliyorum uzun sacliyim erkegim iki kulağımda kupe var kibar konusuyorum sesim ince ama yinede zekamla degil bedenimle elestiriliyorum bu canimi sıkıyor okula basladigimdan beri boyle beni oyunlarinin arasina da almiyorlardi cinsiyet konusunda da problemlerim var aileme nasil anlatırım bilmiyorum kendimi bazen kadin bazen erkek gibi hissesiyorum su anda bir erkek arkadasim var ve bana iyi davraniyor ama uzakta lütfen yardim edin okula basladigimdan beri yargilaniyorum herseyimden zaten derslerimde de basarisizim
Gizli KullanıcıBu korku ve kaygıyı nasıl yenebilirim
Merhaba 2018 yılında bi olay üzerine panik atak geçirdim bu duruma daha sonrasında kaygı ve okb de eklendi. Aslında takıntılarım öncesinde de vardı. 2020 yılından beri aile evinde yaşıyorum yaşadığım yer küçük bir yer sosyal hayatım sıfır ve hiç arkadaşım yok kendimi hep yalnız geç kalmış sıkışmış hissediyorum. Yaklaşık 1 senedir sıkıntılarım da arttı sürekli ölümü düşünüyorum ölümden sonra hayatı ölen biri olunca onu düşünüyorum gece gündüz böyleyim. Bazen öyle kaygılanıyorum kendimi kaptırıyorum ki vücudum katılaşıyor kalbim çarpıyor sakinleşemiyorum. Artık hayattan keyif almamaya da başladım. Şuan depreks 50 mg ilaç kullanıyorum 1 hafta oldu başlayalı. Bir değişim olması için erken tabi şuanlık faydasını görmedim. Bir de kpss sınavına hazırlanıyorum çok stres yapıyorum sınavda panik atak geçirmekten kalp çarpıntısı yaşayıp sınavdan çıkmaktan ya da sakin kalamamaktan dolayı kaygım da var.
Gizli Kullanıcıİlişkimi nasıl düzeltebilirim?
Çok zor bir dönemden geçiyorum. Her sabah uyandığımda gün içinde uyumadan önce ismini bilmediğim bi ağrıyla yasıyorum. İlişkimiz çok kotu bir yere evrildi. Yapabilecek şeyler varken yapamıyormuşum gibi hissediyorum. Onun gözünde hiç bana benzemeyen bir kişiliğim tanımlı ve ben bunu düzeltemiyorum. 2 yili aşkın bir ilişkimiz var ve ben onu kaybetmek çok korkuyorum. Ona nasıl yaklaşacağımı bilmiyorum neredeyse hiç iletişimiz yok. Kendimi sakinleştiremiyorum konuşamadığımız her an dahada kahroluyorum ve kendimi kaybetme aşamasındayım asla kendimi sakinleştiremiyorum. Her bir kelimesinde davranışında en kötü ihtimali dusunuyorum. Bir yandan beni istemediğini soyluyor bir yandan istiyormus ama kendini koruyormuş gibi hissettiriyor. Ona yeterli ilgiyi veremediğimi kalbini çok kırdığımı düşünuyorum ve bunu telafi etmeye çalısiyorum. Ama o bunu ben sadece kotu zamanlarda onunla ilgileniyormusum gibi dusunuyor. Anlatmak istediğim kendimi ona inanilmaz yanlis hissettirmisim ve ben bunu toparliyamiyorum. Kendi yaptığım hatalar ve onun beni kirmalarinin icinden cikamiyorum. İlk defa icimde hissettigim duyguyla basa cikamiyorum. Karsima alip haykirmak istiyorum neden boyle oluyor diye. Neyi yanlis yapiyorum bilmiyorum. Ona nasil davranmam gerekiyor bilmiyorum. Ona nasil degistigimi gostermem gerekiyor bilmiyorum. Kendimi bu durumdan nasil cikaracagimi bilmiyorum. Hissettigim bu agridan acidan nasıl kurtulabilirim bilmiyorum. Artik hic kimseyle konusamaz noktaya geldim. Burda yazamadigim bir ton sey var. Ne yapacagimi bilmiyorum. . İcinde oldugum durumdan hissettigim agridan caresizlikten cok yoruldum Birisini kaybetmişim gibi hissediyorum
Gizli KullanıcıBen bu durumun içinden nasıl çıkacağım
Babam yıllar önce annemi, beni, ablamı, abimi ve iki erkek kardeşimi başka bir kadın için terk etti. Ancak bu süreç tek seferde yaşanmış bir ayrılık değildi. Yaklaşık 10 yıl boyunca bir bizimle bir o kadınla oldu. Sürekli gidip geldi, umut verdi, sonra geri çekildi. Bu belirsizlik ve kararsızlık ailemizi yıllarca yıprattı. En sonunda bir taraf seçmesi gerektiğini söyleyerek bizi bıraktı. Ayrılırken sadece duygusal olarak değil, maddi olarak da büyük zarar verdi. Evimizi sattı ve annem tüm yükü tek başına taşımak zorunda kaldı. Annem hem anne hem baba olmaya çalıştı. Bize iyi bir hayat kurabilmek için çok mücadele etti ve bugün ayakta durabiliyorsak bunda onun emeği çok büyük. Babamla yaklaşık 4 yıldır hiçbir iletişimim yoktu. Onu görmedim, sesini duymadım, konuşmadım. Hayatımda fiilen yoktu. Bu nedenle onunla ilgili birçok duygunun zaman içinde durulduğunu ve kendi hayatıma odaklandığımı düşünüyordum. Fakat uzun bir aradan sonra yeniden iletişim kurmaya çalışması ve vicdan azabı duyduğunu hissettiren konuşmaları bende beklediğimden farklı duygular uyandırdı. Onun pişmanlık duyuyor olması beni rahatlatmıyor. Aksine, sanki kendi vicdanını hafifletmeye çalışırken bu yükün bir kısmını bana bırakıyormuş gibi hissediyorum. Yaşananların en ağır sonuçlarını annem, ablam ve abim yaşadı. Ben ve erkek kardeşlerim de etkilendik ama kendimi bu hikâyenin merkezindeki kişi olarak görmüyorum. Bu yüzden bana dönüp geçmişle ilgili duygularını anlatması ya da benden anlayış bekliyormuş gibi hissettirmesi beni rahatsız ediyor. Çünkü onun vicdanını rahatlatmak, onu affetmek ya da yaptığı seçimlerle ilgili iç huzura kavuşmasını sağlamak benim sorumluluğum değilmiş gibi düşünüyorum. Buna rağmen kendimi bazen suçlu hissediyorum. Bir yanım ona karşı mesafeli kalmak isterken, diğer yanım onun bir pişmanlık yaşadığını görüyor. Bu da bende kafa karışıklığı yaratıyor. Şu an en çok anlamak istediğim şey, onun yaptıklarıyla ilgili sorumluluğun nerede bittiği ve benim üzerime istemeden yüklenen bu duygusal yükle nasıl başa çıkabileceğim.
Gizli KullanıcıSorun ne ne yapmalıyım
İnstagramda birini stalklıyorum profilden çıktıktan sonra tekrar diyorum ki acaba istek attım mı gidip tekrar bakıyorum, ocağı kapatıyorum 10 dl sonra çok fazla emin olsam bile ya kapatmadıysam diye tekrar bakıyorum, sınavım yok okulda ama ya sınavım varsa diye programa baya bakıyorum, ya tarihi doğru görmüyorsan diye yanımda birilerine baktırıyorım. Gün içinde çok fazla oluyor su içtim ama ya susadığım gibi filan.
Gizli KullanıcıNasıl başa çıkabilirim?
Arkadaşımın uzun ilişkisi var ama bana sarhoşken açıldı ve çok güzel cümleler etti ayrıca fiziksel olarak da saçlarıma dokundu, elimi belimi tuttu, ben de çok tepki vermedim sevgilisi olduğu için ve ortamda başka insanlar olduğu için, birkaç gün sonra hiçbirinin gerçek olmadığını ve sorumlulukları olduğunu, o gece kontrolü kaybettiğini söyledi, ben de tamam dedim sadece, aramız şu an da arkadaş olarak çok samimi, öncesinde ona o gözle bakmıyordum ama hislerim değişmeye başladı ve ondan hoşlanıyorum, şimdi ne yapmalıyım bilmiyorum, onunla konuşmalı mıyım tekrar? Gün içinde onu düşünüyorum, sevgilisi olduğu için zaten elim kolum bağlı, günlük hayatımı etkileyecek derecede mutsuz hissettiğim oluyor, konuşsam da sevgilisi olduğu için hiçbir şey değişmeyecek, farklı bir arkadaşımız da bana karşı bir şeyler hissettiğini anlamış ama o da o gün sarhoştu, bilmiyorum ne yapacağımı
Gizli Kullanıcıaklımdan çıkmıyor napmam lazım
sosyal medyadan tanıştığım biri vardı onu gördüğüm ilk andan berıdır heyecanlıyım yaşadığı hayat,dış görünüşü olsun tam benlikti sanki onu sevmek ve onunla olmak zorundaymısım gıbı her yaptığı davranışlar tamam geliyordu ya seviyomuyum sevmıyormuyum bılmıyorum ama 8 aydır hep onu dusunuyorum aklımdan çıkmıyor,stalkladım,sanki bana yaptıgı davranısları affettirmeye calıssa olcakmısım gibi geliyor. ve sadece (15 gun konustuk engellettirmek zorunda kaldım yaptığı davranışlar yuzunden konusmayı bıraktım )ama bi an aklımdan çıkmıyor uzuluyorum aglıyorum elimde değil goruntulu bıle konusmadık ınsanlar sosyal medyadan tanısıp evlenebiliyor ama bunda güven problemleri olduğundan konusmayı kestım kendımı cok kotu hıssedıyorum hatta 1 sene sonra ona yazmayı dusunuyorum ama ben zaten engelletirdim onu neden bıdaha ıstıyorum bu düşüncem nasıl gecer benım yasadıgım durum nedir yani sadece 15 gun konustuk yaptıgı davranışlarda uygun degıl ama neden aklımdan cıkmıyor sevıyorum sanırım ama bundan kurtulmam gerek cunku suan ıstesem bıle ımkansız
sahikaÇok fevri bir insanım bunu nasıl değiştiricem?
Dediğim gibi çok fevri davranıyorum olaylar karşısında. Hele ki sinirlendim mi o an ne diyecegimi düzgünce seçemiyorum. Belirsizlik içinde olan bir olay var o olay tam anlamıyla çözülmeden çok fevri düşünüp çok fevri davrandım. Bence favori davranmamda en çok sinirlenmem etki ediyor. Çünkü sinirlendiğim an bence düzgün kararlar veremiyorum. Bunu çok sonra fark edince de vicdan azabı çekiyorum. Keşke dilimi biraz tutsam, herşeye atlamasam, düşünüp ondan sonra konuşsam. Biraz beklesem yani. Olaylar karşısında çok hızlı tepki veriyorum. Bir şeyi yanlış anlayınca hemen savunmaya geçiyorum. Oysaki insanları azıcık dinlesem sonra konuşsam herşey çok daha farklı olacak. Fevriliğimden nasıl kurtulucam?
Gizli Kullanıcı
