Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
İlişkilerde kendimi test edip duruyorum
Eskiden olmiyordu ama ben artik her ilişkide karşı tarafı sevip sevmediğimi habire kendime sorup kendimi test ediyorum ve en sonunda seviyorsam bile soğutuyor bu. Ve bu o kişi ile ilişkilerimi kötü etkiliyor o kişiye sevgi gösterirken bunalmış hissetmeme sebebiyet veriyor halbuki sorgulamadan önce gayet mutluydum dün "hayatımın aşkı ruhumu adadığım insan" yarın öyle olmuyor kendimi habire bir teste soktuğum için napmam gerek?
lalixy
Kaçıngan bağlanmayla nasıl baş edebilirim
Merhabalar kendimde son zamanlarda farkettigim kaçıngan baglanma stili kaygılı bağlanma da olabilir benim yaklaşık 2 yıldır beraber olduğum bi iliskim var uzak mesafe ilişkisi ilk defa birkaç hafta sonra buluşmayı planlıyoruz ama ben eskisi gibi hissedemiyorum yanii hala çok seviyorum evet o da beni çok sevsin istiyorum sevgiyi sürekli dile getirsin istiyorum normalde istemezdim böyle birşey kendisi zaten çok sever hep dile getirir sevdiğini hatta bi süre sonra sıkılırdım şimdi söylemediği zamanlar benden soğumuş gibi hissediyorum biliyorum öyle olmadığını ama engelleyemiyorum böyle düşüncelerim var ilişkimiz boyunca istediğim birşey vardı sağlıklı bir ilişki olması şu an gerçekten de öyle bi iliskideyim birbirimizin alanlarına saygı duyarız ama ben son zamanlarda kendimde toksiklik sezmeye başladım arkadaşlarıyla dışarı ciktiginda ondan uzaklaşıyorum bianda yanii 2 gün önce bi süre ara vermek istedigimi bile söyledim şaşırdı anlattım hissettiklerimi fikrine saygı duyuyorum ama seni sevgimle iyilestirim dedi ya aslında ayrılmak istemiyordum kendimi ilişkiye baglayabilmek için cinsellik konularını da açıyorum sürekli sadece o yakınlığı istiyordum eskisinden daha sıkıcı geliyor ilişkimiz eskidenne konusabiliyorduk o kadar saatler diye düşünürken buluyorum kendimi de onu da sıkıcı buluyorum ama uzak duran taraf benim uzaklasmamin başka bir sebebi de olabilir yakın zamanda bulusacagimizi söylemiştim ben ögrenciyim o gün için para biriktiriyorum bazen aç kalabiliyorum o gün için çabalarken bugünü kaçırıyorum
Gizli KullanıcıHer sene kafam sıfırlanıyor, ne yapmalıyım
Her sene kafamda şalter atıyor, hafıza sorunları yaşıyorum, sistem kendini kapatıyor; zihnim her sene film şeridi gibi geriye doğru sarıyor. Bir yıl boyunca yaşadıklarımı aynen geriye doğru sararak tekrar yaşıyorum. Psikoloğa da gidemiyorum, anlatamayacağımı düşünüyorum ancak buraya yazabiliyorum. Zihnimin içinde sıkışıp kaldım. Ne yapmam gerekiyor, sizce psikoloğa mı gitmeliyim ?Her sene bu sefer olmaz belki demekten çok yoruldum. Şimdiden teşekkürler
Gizli KullanıcıEkran bağımlılığı ve Anksiyete
ben 18 yaşında lisans 2. sınıfa geçecek bir öğrenciyim. Bölümüm sanat ile ilgili bir bölüm ve üretken bir insanım ancak ekran bağımlılığının vaktimi çaldığını,bana özgüvensiz hissettirmeye başladığını farkettim. Hayatımın ekranda gördüklerimden farklı olması, sürekli benden daha iyi hayatlar yaşayan,daha güzel olan ya da daha yetenekli insanları görmek bana kendimi kötü hissettiriyor. Bunların ilüzyon olduğunun farkındayım. Yaşadığım hayata şükretsem de kendimi çevremle karşılaştıramadan duramıyorum. Başkaları gibi zekice düşünebilmek,üretmek istiyorum ancak sanki beynimde bir sis varmış gibi hissediyorum. Bazen çok yaratıcı olabildiğimi düşünüyorum ancak bunları hayata geçirmeyi erteliyorum. Geceleri hep kendi kendime tartışır,fikirler üretirim ancak gün içinde bir anda aptallaşıyormuşum gibi hissediyorum. Anda kalmak istiyorum ancak aklım hep farklı yerlerde. Mesela daha çok fotoğraf çekmek,anı biriktirmek istiyorum ama hep unutuyorum. Üretmek istediğim sanat eserlerini aklımda tutuyorum ama boş vakitlerimde bunları yapmıyorum. Bunlar ekran bağımlılığımdan mı bilmiyorum ancak bundan bağımsız olsa bile bu bağımlılığımdan kurtulmak istiyorum çünkü medya çok çabuk değişen,hızlı akan ve yetişmenizi gerektirecek bir öğe. Ekrana ihtiyacım var hissi artık bana hayatı kaçırdığımı,her saniyemi boşa harcıyormuşum gibi hissettiriyor çünkü ekranda herkes bir şeyler yapıyor ve ben yapamıyorum. Hayatımı istediğim yöne doğru şekillendiremeyeceğimden korkuyorum ve bu uykularıma engel oluyor. Hayatımı boş geçirme fikri korkunç geliyor ama istediğim hayatları izleyerek yine boşa harcıyorum.
Gizli Kullanıcıpartnerimin cinsel içerik izlemesi ve sınır ihlali
4 yıllık ilişkim var. Objektif bir değerlendirme almak istiyorum. Bu zamana kadar fiziksel veya duygusal anlamda sadakatsizlik yaşadığımı düşünmüyorum. Ben evlilik öncesi cinsel birliktelik yaşamak istemeyen biriyim sevgilim bana cinsel birliktelik konusunda baskı yapmıyor cinsel yakınlığımız ve sevişmemiz var ancak tam bir birliktelik yaşamıyoruz. Bu durumdan da memnun olduğunu dile getirirdi hep. Bir süre önce internette cinsel içerik izlediğini yanlışlıkla aldığı bir ekran görüntüsünden dolayı farkettim kendisine rahatsız olduğumu ve tekrarlanmamasını söyledim tartıştık ve konuyu kapattık. Sonrasında 1 hafta görüşmediğimiz bir dönemde 4 yıllık reddit hesabının olduğunu ve burada da açık/cinsel içerikli kadın videolarına baktığını yakaladım. Asla bir sohbet yoktu zaten yakalanacağını düşünse biliyorum ki o uygulamayı silme zahmetine girerdi. Savunması da bütün erkeklerin buna baktığı ve sadece bakıp izlediği ekstra hiçbir durum olmadığı oldu. Onu daha önce uyarmama rağmen aynı davranışı tekrarlaması beni aşırı değersiz hissettirip rahatsız etti. Büyük kavga sonucu evden çıktım ve onu her yerden engelledim. 22 gündür konuşmuyoruz. Bana ulaşmaya çalışıyor. Bu süreçte bana 1 kez çicek 2 kez sevdiğim kahveyi gönderdi ve 1 kez çiçekle kapıma geldi fakat ben kendisiyle görüşmedim çünkü bu yaptığı şeyleri bile yetersiz görüyorum. Hata bende mi? Çok mu abartıyorum? Fazla mı tepki verdim?Bundan sonra nasıl yol izlemeliyim? Yapılması gereken nedir? Sınır ihlali mi yaşıyorum? sizden öğrenmek istiyorum.
Gizli KullanıcıAnnem üzerime geldiğinde kendimi nasıl savunabilirim?
Merhabalar, ben 28 yaşında, bekar bir kadınım. Ailemle beraber yaşıyor, kurumsal bir şirkette çalışıyorum. Çocukluğumdan beri baskıcı bir anneyle büyüdüm. Dışarı çıkarken ne giydiğimize karışılır, en yüksek puanı almadığımızda olay çıkar, duygusal ve fiziksel şiddet uygulardı. Şu an kendisi bunları hatırlamasa ve kendisini dünyanın en iyi annesi olarak görse bile, bunlar gerçekler. 2 ablam daha var. İkisi de evli ve yeğenlerimi çok seviyorum. Annemi bu kadar anlatmamın asıl sebebi, hâlâ hayatıma fazlasıyla müdahale etmesi ve evlenemediğim için başıma kakması. 'Kimseyi beğenmiyorsun' diyerek hep benden 10-15 yaş büyük erkekleri öneriyor. Yaşımın geçtiğini, artık genç birinin beni beğenmeyeceğini ve bunlara şükretmem gerektiğini söylüyor. Ortalama güzellikte biriyim, daha önce ilişkilerim oldu fakat kaygılı bağlanma stiline sahip biri olarak aşk hayatımda bazı sorunlar yaşadım ve evlilikle sonuçlanmadı. Annem ise “Ablaların da seninle aynı çocukluğu geçirdi ama onlar evlendiler. Sen neden birini bulamadın?” diyerek kendimi değersiz hissetmeme neden oluyor. Hislerimi ona anlatmaya çalıştığımda ise “Sorun sende. Sen kendini değersiz hissediyorsun, bana suç atma. ” diyor. Herhangi bir teşhisi yok fakat ben narsistik k/b olabileceğinden şüpheleniyorum. Maddi açıdan da ayrı bir eve çıkma şansım yok. Annemle simbiyotik bir ilişki içerisinde büyüdüm ve onun sözleri beni çok etkiliyor. Onun üzerimdeki etkisini nasıl azaltabilirim? Üzerime geldiğinde kendimi nasıl savunabilirim?
defnegurbuz_Sevgilimin geçmişini kabullenmeli miyim?
Sevgilimin, benden önceki ilk ilişkisinde cinsellik yaşadığını öğrendim; ben onun ikinci sevgilisiyim. İlklere çok önem veriyorum; kendim daha önce hiç birliktelik yaşamadığım için birbirimizin ilki olmamızı istiyordum. Dün bu gerçeği öğrendim ve onu bir çok yerden engelledim. Bir yanım barışmak istiyor fakat diğer yanım bana yalan söylemiş olmasını kabullenemiyor. Daha sevgili olmadan, arkadaşken ona en çok takıldığım konunun cinsel birliktelik olduğunu, bunun benim için kesin bir kırmızı çizgi sayıldığını açıkça söylemiştim. Buna rağmen dört aydır bana yalan söylemiş. Instagram hesabı bende açıktı; mesajlarını karıştırırken gerçeği kendim öğrendim. Aslında insanların sevgilileriyle birlikte olmasının doğal bir durum olduğunu biliyorum ve bunu kabullenmeye çalışıyorum ama başaramıyorum. Birlikte çekildiğimiz videoları izleyemiyorum; yüzüne her baktığımda başka bir kızla birlikte olduğu anlar aklıma geliyor. Bu hissi kendime bile açıklayamıyorum. Onu çok seviyorum; ileride evlendiğimizde birbirimizin ilki ve teki olacağımızı hayal etmiştim. Bana yalan söylediği için çok kırgınım. Benden ayrılmak istemediği için bunu sakladığını, çünkü ona en başta "Eğer daha önce biriyle olduysan bu ilişki başlamadan biter," dediğim için korktuğunu söyledi. Geçmişte yaşanan bir şey yüzünden çok istediği bir ilişkinin bitmesini adil bulmadığını ve bunu sonsuza kadar benden saklamayı planladığını belirtti. Ne yaparsam yapayım, içimdeki o iğrenme hissini bir türlü üstümden atamıyorum.
Gizli KullanıcıErgen cocuk
Merhaba Ben 8 yildir esimden bosandim ve avrupada yasiyorum. İki çocuğum var 14 yasinda erkek ve 12 yaşında kız. Babalari sorumsuz hafta sonlari hic almadi cok az görüyor. Hic bi sorumluluk almıyor. Telefonla özellikle oğlumu günde 20 kereden fazla arıyor evde olan biten hersezi soruyor. Surekli beni ve ailemi kötülüyor Oglum bana sürekli hakaret küfür nefret ve ailemede aynı. Cok. kotu laflar söylüyor. Artık dayanamıyorum. Ne önerirsiniz Tesekkürler simdiden
Gizli KullanıcıKişiliğimi kaybediyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum
Merhaba. Okuduğum okullar sebebiyle pek güzel sayılmayacak bir çocukluk geçirdim ve 12. sınıfım yksden sonra güzel üniversite hayatı yaşayacağım düşüncesiyle geçti, üniversitemi 2 sene boyunca ailemden uzak bir şekilde ve çok eğlenerek geçirdim. Tek yaşıyordum. Bu sene ailem bir sebepten dolayı benim okuduğum şehre taşındı. Ama artık hiç ne özel alanım ne de kendi kişiliğim ortada kaldı. Eşyalarım evin her yerinde, hiçbir şeyimi bir arada göremiyorum. Kitaplarım kolilenmiş balkonda duruyor. Ailemi çok seviyorum ancak evdeyken hiçbir şey yapamıyorum. Heveslendiğim her şey için şuan hiçbir şey hissetmiyorum. Evin büyük kızıyım. Dışarıdayken, arkadaşlarımla çok farklı çok özgün ve hayatı seven, her anın tadını çıkaran biriyken evde çok depresifim ve bazı günler hiçbir şey yapamıyorum bile. Çok yorulmaya başladım. Kendi kişiliğimi kaybettim, sanatla yoğun bi şekilde ilgileniyorum. Normalde masam dolu, eşyalarım renkli ve duvarlarım postitlerle ve çizimlerimle dolu olurdu, kendime ait hoş rutinlerim vardı. Evde bunları sürdüremedim. Biraz zorladım ama artık yapacak gücü hiçbir şekilde bulamıyorum. Masam şuan gereğinden fazla boş. Ailemin taşınmasına çok sevinmiştim ama şimdi sönüyorum. Okulların açılmasını bekliyorum. Evdeyken ne kadar farkındalık kazandığımı gördüm. Kimseye anlatamadım. Ailemin yanındayken dışarıdaki yetişkin ben olamıyorum. Denedim ama olmuyor. Ailem aslında seküler bir aile ama olmuyor. Nasıl bir yol izlemeliyim? Şimdiden çok teşekkürler.
Gizli KullanıcıToxic iliski ve Blumia
merhaba 4-5 ay suren bi iliskim vardi toxicti aldatildim onu her dusundufumde midem bulaniyor zaten kilo takintisi olan birisiyim kendimi kusturmak icin onu dusunuyorum daha kolay kusuyorum ama boyle yaptikca onu unutamiyorum yaklasik 2 yildir boyleyim ve aramizdaki toxic dongu de devam ediyor gunde 2-3 kez kusuyorum antidepresan kullandim ama kullandigim surecte hem ilaca hem de ona bagimliligim artti yaklasik 7 aydir ayriyiz fakat stalkladigim icin hem onu unutamiyorum hem de kusmalarim devam ediyor hayatimda suan baska birisi var onunla devam etmeye calisiyorumama olmuyor kusma sorunlarim icin ilaca basladim ama biraktim ne yapsam olmuyor ne onerirsiniz acaba
Gizli Kullanıcı
