Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Anksiyetem var kendimi nasıl motive edebilirim
Anksiyetem var kendimi nasıl motive edebilirim Hiçbirşey yapasım yok çok mutsuz ve karamsarım çocuğumla ilgilenemiyorum ders yapamıyorum eski hayatıma nasıl geri döneceğim dönebilecek miyim emin değilim klişe cümleler beni etkilemiyor ilaca bugün başladım ne zaman fayda eder zamanla düzelecek diye kendimi motive ediyorum etmeye çalışıyorum ama içimde hep bi karamsarlık bi iş yapacak olursam içim tir tir titriyor neden bu titreme
Kpsszede
Kendimi iyi hissetirmek icin napmalıyım
Merhaba nasılsınız ? Umarim iyiisnizdir ben kendimi hep kötü hissediyorum kendimi güzel bulmuyorum özgüvensiz hissediyorum benim ne yapmam lazım bu durum icin cok mutsuz oluyorum mutsuz ediyor 1 saat iyiysem 1 saat kötü hissediyorum sanki bi kum saati cevirilmis gibi vakit dolunca kötü hissedicem o iyi hissettiğim an gidicek pasif hissediyorum biri bişey dese bile alınıyorum duygular gelir giderler ama bu duygu sanki yapışmıs belkide başa cıkmasını bilmiyorumdur :(
AlbatrosKendime yalan söylüyormuş ve yabancıymış gibi hissediyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum
Merhabalar 17 yaşındayım. Bir süredir kendime inanma konusunda sorun yaşıyorum. Kendi kendimi kandırıyormuş gibi hissediyorum. Duygularım ve düşüncelerimin bana ait olup olmadığını anlayamıyorum. Benim için benden çıkan her şey yalan gibi geliyor. Son zamanlarda çok uç noktalara savrulup duruyorum geçişler çok hızlı oluyor çelişkili fikirler arasında gidip geliyorum bazen çok umutlu oluyorum bazen hiç olmuyorum. Karamsar hissetmeye başladığımda pozitif anılarımın hiçbirini hatırlayamıyorum hatırlasam bile gerçek gelmiyorlar. Nasıl anlatmam gerektiğini tam bilemiyorum fakat şuan yazdıklarımın bile doğruluğundan emin değilim sanki yalan söylüyormuşum gibi geliyor. Diğer insanlara karşı çok kalın duvarlarım var ama o duvarlardan memnun değilim. Ortaya bir benlik koyamamış hissediyorum. Varlığımı biliyorum ama hissedemiyorum. Son zamanlarda stresim arttığında yeni bir his deneyimledim ve bu beni korkuttu. Donup kalıyorum . Dış sesler silikleşiyor. Tamamen içe dönmüş dışarıdan kopmuş gibi hissediyorum kafamı topladığımda vücudumu çözmek çok zor oluyor. Hareket edebileceğimi biliyorum ama hareket etme isteğini duyamıyorum zar zor isteği elde ettikten sonra bile hareket edemiyorum sanki yeterince isteyemiyormuşum gibi geliyor hareket etmek için gerçekten savaş veriyor gibi oluyorum. Herhangi bir uzvumu en ufak hareket ettirdiğimde tüm vücüdüm birden çözülüyor. Vücudum bana ait degilmiş gibi bir his. .. (kendimi anlatmakta çok zorlanıyorum, cümlelerim pürüzlü oluyor. Gönüllü olarak yaptığınız bu iyilik sürecini zorlaştırdığım icin Özür dilerim. )
Gizli KullanıcıÇok mutsuzum sevilmek ilgi görmek istiyorum yalnız kalmak istemiyorum bu durumda ne yapmalıyım
Çok yalnızım çok mutsuzum hayatıma kimi aldıysam beni sevmedi ben artık sevilmek istiyorum bir eşim olsun çocuğum olsun kalan ömrümü onlara adayim istiyorum ama hayatıma kimi aldıysam beni sevmedi beni istemedi her gün ağlıyorum her gün derinden acı çekiyorum ve nedense bu beni çok rahatlıyor çoğu zaman bir ağlayim kendime gelim diyorum ve kendi kendime çok konuşuyorum kimse yokken tabi
Gizli KullanıcıKendimi nasıl değiştirebilirim
İkili ilişkilerimde her zaman onları sıktığımı çok kıskanç olduğumu inatçı bir insan olduğumu söylüyorlar ve ben onlara çok anlam yüklediğim için unutamıyorum kendimi çok yıpratıyorum ne yapacağımı bilemiyorum sinirlenince titremeye ve üşümeye başlıyorum benim için beni daha iyi hissedirebilecek bir öneri sunabilir misiniz ben insanlarda uzaklaşmak da istiyorum her gün kendimi çok üzüyorum tek kalmak istiyorum her seferinde ne yapabilirim
Gizli KullanıcıSon zamanlarda aileme çok kötü davranıyorum
Son zamanlarda aileme katlanamıyorum. Ufacık şeylere ağlayıp sinirleniyorum. Ailemin beni anlamamasından, dinlememesinden çok yoruldum. Hayatımı onlar için yaşıyormuş gibi hissediyorum. Şu anda aile evinde yaşıyorum ve üniversite bittikten sonra her şey güzel olur diye düşünmüştüm ama işsizliğin de baskısıyla çok bunaldım. Babamın yüzüne bir şey söyleyemiyorum ama annemi çok üzüyorum istemeden. Her gün birlikteyiz ve çok sıkıldım. Onlara karşı iyi evlat olmaya çalışıyorum ve hissettiklerimden pişman oluyorum ama elimde değil her hareketleri batıyor. Ailenin en büyük çocuğuyum ve bazen tüm yük bendeymiş gibi hissediyorum. Çok kötü bir şey biliyorum ama bazen onların sesini duymaya, yüzünü görmeye bile tahammül edemiyorum. Sonra böyle hissettiğim için çok üzülüyorum ve aniden pişman oluyorum. Her ikisi de çok iyi insanlar ve onları çok seviyorum ama yalnızca onların istediği gibi yaşarsam iyi anlaşıyoruz. Benim ne hissettiğimin, düşündüğümün önemi yok. Bir an önce kendi evime çıkmak istiyorum ama onları çok özleyeceğimi de biliyorum. Böyle ikilemde kalıyorum hep. Sonra onları kaybetme korkusu sarıyor. Hem onlarla hem de onlarsız yaşayamıyorum ve artık çok yorulduğumu hissediyorum. Çok uzun oldu özür diliyorum.
Gizli KullanıcıBiri nasıl unutulur?
Selam, hayatımda gerçekten birinden hoşlanmak bir şeyler yaşamak istediğim bir dönemde onunla rastgele bir gece klübünde tanışmıştım. Ondan gerçekten çok hoşlanmıştım ve ilk defa gerçekten hoşlandığım biri bana adım attı. Daha sonra beni ghostladı, ben tam artık yazmaz derken aylar sonra yine yazdı ama mesajına cevap vermiş olmama rağmen flörtöz tavırlarına pas vermedim soğuk davrandım bir ay kadar sonra sevgilim var gibi story paylaşıp onu takipten çıkardım üç dört ay sonra da başka bir gece klübünde karşılaştık. Aradan bir sene geçti ama hala unutamıyorum. Bazen kendime bunu mu unutamıyorum daha iyilerine layığım diye kızıyorum ama elimde olmuyor ayrıca hayal kurma bozukluğum var ve onu da iyice harekete geçiriyo bu insan. Ne yapmalıyım? Ayrıca burda benim sorumu okuyup kendisinin kendisi olduğunu anlayacak diye de paranoya geçiriyorum şu an. Arkadaşlarıma söyledim onlardan da tavsiye aldım yine de olmuyor ya ne yapmalıyım sizce? Sürekli onunla bir şeyler olacağına dair işaretler aramaya çalışıyorum
Gizli KullanıcıKumar bağımlılığından dolayı ayrılık yaşıyorum
Sorumun devami kendisi kendi aldığı ikramiyeleri kendisine bilezik yaptı tüm giderleri bana yükledi kumara çok para yatırdım için kendimi hep borçlu hissettim ve e kazandıysa verdim fakat hala beni sucluyordu bana bise almıyorsun diye ama param kalmıyordu. kendisi savurgan bi harcaması vardı biraz tasarruf et dediğimde ise senin kumara verdiğinin yanında bise değil diyip geçiyordu ilk seferde defalarca böyle yaptı maddi yardimci olmadığı gibi manen hiç yardımcı olmadı ve devamlı suçladı. ben istiyordumki bana güvensin bende ona bana güvencesinin karşılığını vereyim. ama olmadı yılbaşında dogumgunu vardı benden bilezik istiyordu yine boyle bi kavga sonrasi ve maasi benden yuksek olduguicin benim maasimi kucumsuyordu 20 bin param vardı bende alabilmek için tek çare olarak yine iddiayı gördüm parayi ikiye katlarsam alirim dedim o kızgınlıkla parayi bastim tabiki yine kaybettim ve onu yerine koyabilmek için bu sefer kurtarırım şimdi kesin kurtarırım derken 1 haftada 300 luk oldum tabi bilezik alamayınca beni direk evden kovdu kavga tartışma derken orda tekrar kumar oynadığımı soyledim o da ertesi gün gitti bosanma davasi açtı tazminatlar nafaka velayet herseyi istedi sanki bugunü bekliyormusduda ben ona bunu altin tepsi ile sundum şimdi ne yapmalıyım ondan ayrilmakta istemiyorum çünkü herseye rağmen hatali kendimi görüyorum çıkmazdım ne yapacağımı bilemiyorum hiç bir türlü affetmiyor.
efeksorKumar oynadığım için açılan boşanma davası
Merhaba benim sıkıntım sanalda iddaa oynadım ve çok para kaybettim oynamama 300 bin civarı bankalara borçlandım. ortalama 5 yıldır aralıklı oynadım 3 asamali olarak değerlendirmek istiyorum birincide kayıplarım oldu 2023 senesinde esim oynadığımı ve tartışmalara yaşadım 5 senelik tazminatını vererek borcumu kapattım esim öğrenince bosanma davasi açtı sonra 1 ay ayrı kaldık barıştık davayı geriye cekti2. ci aşamada 1 sene sonra tekrar basladm 1 ay kadar oynamistim burada 70 gram altın yapmistim onun 35 gramini vererek onu kapattim. Burdada eşime kendim soyledim yine tartıştık ama ona oynamayacagima söz verdim ancak bana yardımcı olmasını bu konuyu kapatmasını soyledim. bu şekil olursa hiçbir sıkıntı olmayacağını daha oynamayacagimi soyledim ama ilk sefer yaptığı gibi daha ilk tartışmamız bunlari öne sürdü ve devamlı suçladı ve hala oynadığımı soyledi ben buna 6 ay kadar dayanabildim kendisine çalışıyor ve maasi benden fazla 11 yıldır çalışıyor daha kendisinden 1 lira almisligim yoktur ben bu süreç içerisinde fatura ve ev giderleri ile görevlerini hiç aksatmadm bu son altı ayda ilk evliliğinden olan 20 yaşındaki çocuğu dolandırıcılık suçundan tutuklandı cocugun hapishane masraflarını avukat masraflarını ben karsiladm kendi bileziklerini bile bozdurma benim 35 gram altinimi ve tüm maaşımı bu sırada mesai kaldığım için ortalama 70 80 bin arası parayi her ay buna verdim halde bana ne veriyosunki diyordu.
efeksorDepresyonda mıyım dinlenmeye mi ihtiyacım var
Merhaba ben uzun zamandır kendi kişisel gelişimine odaklanmış biriyim ve aslında tek istediğim şey iç huzurum çünkü beni hayatta bağlayan şey bu kendine ebeveynlik yapmış biriyim ama öncesi bi depresyon dönemim vardı ve kimse bunu farketmemisti ben de küçüktüm baya ergenliğe geçiş dönemi falan yataktan asla çıkamıyordum herseye üşeniyordum uzun zaman duş almadığım zamanlar vardı dışarı çıkmak falan çok ekstra birseydi ve hep kaçardım bazen yemek bile yemeyi unuturdum tek yaptığım şey telefonla oynayıp kafamı susturmak kendimi oyalamak bu bi süre sonra beynimi ve vücudumu dondurmaya başladı fiziksel bi hastalik olduğundan şüphenmisti ailem bi cocuk doktoruna götürmüştü ama alakası yoktu onunla psikiyatri psikolog falan hiç düşünmemişler ve ben bunu bayagi geç farkettim psikolojiye yönelikten sonra anladım ki ben depresyon süreci atlamışım neyse bi iyileşme sürecim kişisel gelişimim farkındalığım kendimi tanıma sürecim falan derken ben baya bi geliştirdim kendimi artık eski benden eser yoktu tabii ki içimdeki çocuğu unutmamıştım ama eskiden çok özenerek baktığım insanlardan birine dönüştüm artık kimsenin beni kurtarmasini beklemiyordum çünkü o kahraman bendim artık kendi sınırlarımı çizdim sevmediğim şeyleri belirledim kötü hissettiren şeylere tepki vermeyi öğrendim bayağı da sessiz bi çocukluğum vardı benim çocukken de yetiskindim aslında ben kimseyi üzmemek kimseye yük olmamaya çalışan biriydim beni buraya iten aile bireylerim vardı bunları farkettim iç sesimi düzelttim en yakın arkadaşım oldu o benim artık eleştiren değil şefkatle sarılan bi ses oldu bunları yapmak kolay değildi çünkü altında yatan birsuru detaylar travmalar vardı kendi içimde halletmeye çalıştım hallettim de geçmişle yüzleştim affettim sadece biri var yine aileden biri onu affedemedim galiba ben onun yüzünden hep diken üstündeymisim gibi hissettim bana kendimi sevmemeyi öğretti hep değersizlik aşıladi şimdi bana yakın olmak konuşmak istiyor ama ben ona biraz yakinlastigimda içimdeki çocuğun sesini duyuyorum ona ihanet ediyormuşum gibi hissediyorum ve hemen uzaklaşıyorum hep böyle oluyor bu aralar da duygularına çok önem veren ben duygularımı bastırmaya başladım kendimden uzaklaştım bana zarar veren şeylerle arama mesafe koymaya çalıştıkça yapamadım günlerim evde geçiyor çoğunlukla bunun sebebi havalar da biraz aslında ama sıkıntı şu ki bundan şikayetçi değilim sanki tüm Gün yatmaya ihtiyacım varmış gibi hissediyorum telefonla oynuyorum sürekli ve beynimin dondugunu konuşmadığını hissediyorum uzaklaşmaya çalışıyorum ama kendime dönemiyorum bi türlü eski iç huzurumu yakalayamıyorum kendim için yine birseyler yapıyorum evet ama ondan sonra yine yatağıma dönüyorum günümün büyük Bi kısmı yatağımda geçiyor buna ihtiyacım varmış gibi hissediyorum ama bi yandan da bunun eskiden yaşadığım depresyonla bağdaştiriyorum artık öyle biri değilim bambaşka biriyim farklı düşünüyorum farklı davranıyorum ama aynı gibi görünüyorum buna beni biraz ailem de itiyor olumsuz şekilde ama eskiden olsa bunlarla çok dirençli şekilde baş edebilirdim ve bu kadarda etkilenip duygularımı bastırmazdim ama artık eskisi kadar güçlü duramıyorum kendimden kaçıyor gibiyim ama bunu istemiyorum da depresyon mu bu yoksa gerçekten dinlenmeye ihtiyacım mi var
Gizli Kullanıcı
