Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Aşk mı takıntı mı ayırt edemiyorum.
Birisini çok sevdim bir yıl boyunca bana bir çok şey yaptı. Başkası olsaydı bir daha yüzüne bile bakmazdı ama ben yüzüne bakmak için her seyimi bile verirdim. Takıntı dediler ama ben sevdiğimi hissettim. Çocuk beni istemiyordu istemediğini çok net şekilde söyleyip kötü davranıyordu ama ben bunu kabul edemiyordum çünkü bir insana iyi davranınca onunda iyi davranacağını düşünüyordum. Hâlâ icimde ona karşı bir şeyler vardır belki bilemiyorum ama bana yaptıkları çok ağırdı ve ben her seferinde affettim. Gururum yok. O çocuktan sonra başkası karşıma çıktı ve bir süre sonra o da beni istemedi ve ben bir yıllık çocuğun peşinde koştuğum gibi onunda peşinde koştum. Bana çok ama çok kötü şeyler yaptı yine yazmak istedim. Benimle konuşmayı kesmelerine rağmen yazdım. Şuan ne hissettigimi bilmiyorum. İkisi de takıntımıydı aşkmıydı hiç bir zaman anlamadım ama ilk başlarda çok sevdiğimi hissettim. Yanlış olduğunu bile bile saçma kararlar verdim. Resmen yüzüme karşı seni istemiyorum deyip tonlarca hakaret etmelerine rağmen koştum. Ben ne yaptığımı bile bilmiyorum. Bu durumdan kurtulmak istiyorum ama kurtulamıyorum hep aynı döngü oluşuyor. Ben yazıyorum o cevap veriyor iki üç gün bana çok güzel hissettirip barışıp konuştuktan sonra çok kötü davranıp birden gidiyor ve bir süre geçtikten sonra ben tekrar yazıyorum. Hep aynı şey ve ben yoruldum.
Gizli Kullanıcı
Korkularımın üstesinden nasıl gelebilirim
Ben iki çocuk annesiyim. agorafobi ve panik bozukluk var. Dışarı çıkamıyorum maruz bırakma ile başlarına bişey gelmesinden korkuyorum. Dışarı çıkınca nefes darlığı titreme ve baş dönmesi oluyor. Sanki dünyada yalnız kalmışım gibi bir his oluyor tek başıma kalmaktan korkuyorum ve bu bana çok korkutucu geliyor. Bu düşünceyle beraber baş dönmesi sersemlik denge bozukluğu yaşıyorum eşim olmadan hiçbir şey yapamıyorum nasıl atlatabilirim
Gizli Kullanıcıİşyerinde iftiraya uğradım, kendimi nasıl iyi hissedebilirim, bu insanlara nasıl davranmalıyım?
Merhaba, işyerinde benimle aynı seviyede bir karı koca var. Parayı bölüşmek için sözleştik ancak sonrasında bana paramı vermediler, ve 3 aylık parada da vermediler. Ben bu durumu dile getirdiğimde paracıl bir insan olmakla, hakaretlerle ve işimi yanlış yaptığımla, insanlara zarar verdiğimle suçlandım. İftira atılması ve diğer arkadaşlarıma olmadığım biri gibi anlatılmam zoruma gidiyor, üstesinden gelemiyorum. Ayrıca bu karı kocayla her gün yüz yüze bakıyoruz, ortamda gerginlik olmasını da istemiyorum, nasıl davranmalıyım onlara karşı? Kendimi nasıl iyi hissedebilirim? Üstelik toplantı yapıp bu para mevzusunu konuştuğumuzda kadının kocası bana herkesin içinde bağırdı ve hanım bey konuşalım dedi ama sonrasında ben konuştuğum halde o bana ismimle seslenmeye devam ediyor, ona sınır koymak istiyorum nasıl yapabilirim?
Gizli KullanıcıÖzgüvenimi nasıl daha çok geliştirebilirim
Merhaba biraz geçmişten bahsedeceğim öncelikle mükemmeliyetci baskıcı ve narsizmin yaygın olduğu bi ailede ilk kız çocuğu olarak doğdum tahmin edersiniz ki üzerimdeki baskı çok büyüktür evet çok büyüktü 7yasima kadar evin en küçük çocuğuydum ve ben genelde babamla takılırdim annemle ilgili hatırladığım güzel anilarim çok azdır babamla da çok yoktur ama vakit gecirirdim herhalde babamla en çok güzel vakit geçiren çocuğu benimdir ama sonra büyümeye başlayınca babam artık sanki beni sevmekten vazgeçmiş gibi oldu beni sevmeyi bırakmış gibi kardeşim doğdu evet o bebek tabii ki onu da sevecekler bunun bilincindeydim o zamanda ama ben tamamen unutuldum artık benimle ilgilen hiç kimse yoktu babamda benden çok uzaktı sonra kendimi sevmemeyi öğrettiler bana hakaretler eleştiriler kıyaslamalar içerisinde boğulan bi çocuk olarak büyümeye devam ettim ta ki 13 yaşıma kadar o zamanda aşık oldum hayatımda farklı birşey olmuştu çok güzel yoğun duygular yaşıyordum sonra beni kendi karanligima itip gitti ben bu seferde bı depresyon sürecindeydim günlerce haftalarca duş alacak gücü bulamazdim yatakta yatmaktan başka çok nadir şeyler yapardım zorunlu olduğum şeyleri okula gitmek gibi ama bi arkadaş ortamım vardı sağlıklı değildi ama alışmış olduğum ev ortamima benzerdi onlarda beni yargılar eleştirir değersiz yetersiz hissettirdi ama ben zaten buna alışıktim yalnız kalmaktan çok korkardım sonra okuldan ayrıldım 2 yılın sonunda kendi isteğimle artık oraya gitmek istemediğim dışında ne yapacağımı da bilmiyordum ama gitmemek konusunda emindim sonra psikolojiyle tanıştım hayatimin değişim dönüm noktası işte hakaretlerle eleştirilen davranislarimin altında yatan sebeplerini anlamaya başladım ve artık değişmek isteyen biri vardı güçlenmek istiyordu sınırlariyla özgüveniyle özsaygisiyla özsevgisiyle hayata karsi güçlü durmak isteyen biriydi ve başardı da aynı evde yaşadığım insanlara bile o kadar net çizgiler cizmisim ki o kadar çok görebiliyorum ki artık o içindeki çocuğa gidip sarılan ve artık guvendesin diyebilen biri oldum o arkadaş grubundan biriyle hala görüşüyorum uzun bi aradan sonra ama bana okul zamanlarımda davrandığı gibi asla davranamiyo ondan daha özgüvenli olduğumu ve hayatta çok güzel şeyler başarabilecegimi söyledi kendiyle kıyaslaması hoşuma gitmedi ama bana artık böyle davaranamamalari hoşuma gidiyor sınırlarim sayesinde çok kişiyle konuşmayı görüşmeyi bıraktım şimdi psikoloji okumayi hedefleyen bunun için çalışan biriyim ama özgüven eksikliği hissediyorum günlük hayatımda sanki yaptığım şeyler boşmus gibi hissettiriyor iç sesim ha bu arada onun üzerine de çok çalıştım o eleştiriler yargılayan iç sesimi şefkatli destekleyici bir iç sese dönüştürmek hiç kolay olmadı ama yaptım sadece son zamanlarda yapmam gerekenler gerekmiyormus gibi geliyor ama tam tersi tam da yapmam gereken şeyleri yapıyorum ders çalışmayı hiç sevmememe rağmen saatlerimi gunlerimi kütüphanede ders çalışmaya harcıyorum ama yürürken disardayken özellikle kötü hissediyorum sanki herkes bana bakıyor ve ben kötü özgüvensiz görünüyormusum gibi yapacaklarımi önceden planlarım dik dur talimatını hep hatırlatırım kendime sanırım ben özgüvensiz görünmekten çok korkuyorum ama özgüven konusunu gerçekten kendi içimde aşmak istiyorum günlük hayatımda ozguvenle alakalı sıkıntım olmasın istiyorum bunu nasıl yapabilirim
Gizli Kullanıcıİlişkime nasıl daha iyi yaklaşırım
İlişkime nasıl daha iyi yaklaşırım Sürekli olarak dengesizlik ve anlaşmazlığım var ve bu durum yeterince iki tarafa da zarar veriyor ilişkimi kaybetmek istemiyorum ve sağlıklı bir şekilde sürdürmek istiyorum çünkü bu durum gündelik hayatıma da yansıyor çünkü sevdiklerim için her zaman fedakar olma bir potansiyele sahibim artık bu konu da tamamen değişmek istiyorum ve ilişkime uzun emin adımla devam etmek
Gizli KullanıcıNasıl özgüvenli olabilirim kimseyi kıramıyorum kimseyi tersleyemiyorum bu beni yoruyor
Bu yüzden her zaman ezilmiş gibi hissediyorum bu çok yorucu nasıl özgüven kazanabilirim kendimi sevebilirim kendime karşı nazik olabilirim anksiyete yi yenebilirim bilmiyorum sıkışmış gibi hissediyorum ne yapmalıyım bu konu hakkında bana yardımcı olabilirmisiniz nasıl kendime olan saygımı arttırabilir dışarıya daha özgüvenli olabilirim herkese değilde hak edene nazik olmak istiyorum ama bunu yapamıyorum nasıl bunu yapabilirim yardımcı olursanız çok sevinirim
Gizli KullanıcıAni öfke patlamalarım var
İşte tartıştım ve haklı olduğum konuda iş arkadaşım bana küfürlü cevap verdi ve ben de öfkelendim öfkemi bir şeylerden çıkartmam gerekiyordu bende iş yerindeki bir eşyaya kalıcı olarak fiziksel bir şekilde zarar verdim bu konuda benim haksız olduğumu söylüyorlar ne yapmam gerekli bilmiyorum ama öfkem hala dinmiş değil bu konu hakkında konuşmak istiyorum çözümü nedir ve ani patlamalarda nasıl sakin kalabilirim
Gizli KullanıcıKaygı problemini aşmak
Ben bugün minibüse bindim. bir saat içinde belki üç-dört kez rezil oldum—ya da daha doğrusu ben kendimi rezil olmuş gibi hissettim. İlk olarak, durakta yanlış yerde beklemişim; orada otobüs durmuyormuş. Bunu da rezil olmak gibi görüyorum, biri bana burada otobüs durmuyor dedi. İçinde belkide cahil dedi. Sonra otobüse bindim, kartımı yanlış almışım, içinde bakiye yokmuş. Birinden kart istemem birkaç dakika sürdü, neredeyse panik atak geçirecektim. O da benden para almadı, ben yine rezil oldum gibi hissettim. Sanki 10 klo bir şey ala biliyor marketden bakiyesi yok demiş gibi. Sonra şoför “burada mı indireyim” neden önceden söylemiyorsun dedi, biraz bana ters davrandı. O anda yine hiçbir şey söyleyemedim. Çünkü o an bir şey olduğunda tepki veremiyorum. Saatler geçtikten sonra ne demem gerektiğini hatırlıyorum. O anda sanki donup kalıyorum. Bunlar size belki küçük şeyler gibi gelebilir, ama bana öyle geldi ki herkes bana gülüyor, içinden “rezil oldu” diye düşünüyor gibi hissettim. Elimde poşet, kartımda bakiye yok—oysa yanlış kartı almıştım. Bunu size açıkça anlatmamın sebebi şu: belki büyük bir şey değil ama ben bunu en az bir ay düşüneceğim. Kendi kendime “rezil oldun, hiçbir şey diyemedin” diyeceğim. Kafamın içinde sürekli dönecek. Ve çoğu zaman gerçekten böyle oluyorum: bir yere gittiğimde eğer o an iyi giyinmemişsem, mesela topuklu ayakkabı giymemişsem, kendimi çok değersiz hissediyorum. Sanki dilenciymişim gibi. Biraz özgüven hissettiğim tek zaman, iyi giyindiğim, hazırlandığım, süslendiğim zamanlar. Yoksa normalde de asla bakımsız gitmem ama yine de sanki insanlar bana “ne kadar kötü giyinmiş, ne kadar da çirkin” diye bakıyormuş gibi geliyor. Biliyorum bu psikolojik bir problem, ama aşamıyorum. Kendimi çok kötü hissediyorum. Bunu mesela bir ay boyunca kafamda döndürüp duracağım. O an ne yapmam gerektiğini bilmiyorum ve kendimi çok kötü hissediyorum. Benim bütün günüm, yani gün içinde olan iyi şeylerin hepsi sanki bunun yüzünden zihnimde silindi. Bütün gün bunu düşüneceğim, buna odaklanacağım: “şöyle oldu, ben böyle rezil oldum” diye. Dışarı çıkacağım, birden otobüsteki o insanlar yine beni görecek ve “aa, geçen sefer rezil olan kız” diyecekler gibi geliyor. Biliyorum, küçük bir şeyi büyütüyorum, pireyi deve yapıyorum, ama bu elimde değil. Bu beni o kadar yoruyor ki bazen yaşamak bile istemiyorum, inan. Evden dışarı çıkmak istemiyorum, “niye çıktım ki” diyorum. Keşke hiç çıkmasaydım diyorum. Çıktığım zaman da kendimi rezil olmuş gibi hissediyorum. Zaten kilolu biriyim, çok da güzel değilim. Nasıl davranmam gerektiğini, nerede nasıl hareket etmem gerektiğini bilmiyorum gibi hissediyorum. Sanki elim yüzüme dolaşıyor, ne yapacağımı şaşırıyorum. Yani zaten bir iş hayatım da yok. Çok dışarı çıkan biri değilim. Sadece mecbur kaldığımda çıkıyorum. Ama çıktığım zaman da sudan çıkmış balık gibi oluyorum sanki. Herkes bana bakıyormuş gibi geliyor. Herkes normal, bir tek ben orada normal değilmişim gibi hissediyorum. Sanki herkes bunu fark ediyor, hissediyor. Ben onlara ait değilim, onlar gibi değilim. Benim özgüven dediğim şey yüzde yüz ise, bende onun sadece yüzde sıfır nokta beşi var. Onu bile hissedebilmem için çok iyi giyinmem, çok iyi hazırlanıp süslenmem gerekiyor. Zaten her zaman da öyle giyinemiyorum. Yani bu hayatta neyi başarabildiğimi bile bilmiyorum. Neyin üstesinden gelebileceğimi bilmiyorum. Bu yüzden dışarı çıkmak istemiyorum, iş hayatına da atılamıyorum. Çünkü donup kalıyorum. Birine bir şey sormaya bile korkuyorum, çekiniyorum. Bu gerçekten çok yorucu. Sizden ricam şu: bana bir yol gösterin. 25 yaşındayım ve bunu aşamıyorum, gücüm de yetmiyor.
Gizli Kullanıcıbirini unutmak için ne yapabilirim
bana hata yaptı ve 3. kere ona karşı içimde beslediğim şey sadece nefret desemde dün 5. ayımız oluyordu ve o kadar yaşanmışlığı bir anda söküp atmak kolay değil ona asla hakkımı helal etmeyeceğim son yazdığım paragraftada hangi kızı ekliyorsan ekle demiştim ve gerçekten eklemiş canım yanıyor her dakika ağlıyorum kalbim sıkışıyor midem bulanıyor başım dönüyor ailemede yansıtıyorum napacağımı asla bilmiyorum kafama çok takıyorum
Gizli KullanıcıGeciken tepkiler nelere yol açabilir?
Merhabalar. 34 yaşındayım bi kızım var iki kez boşandım. Artık kimseye uğraşacak gücüm kalmadı. İnsan sevmiyorum. tepkisiz ve gerginim. Olaylara ani tepkiler vermek yerine, sürekli içime atıyorum. “bişey yok, bişey yok” deyip geçiştiriyorum. Bir hedefim var bu yolda ilerlerken tükendiğimi hissedip, yine kendimi teselli ediyor yola devam ediyorum. Kendime çok yüklendiğimi düşünüyorum. Bu boş vermişlikten nasıl kurtulabilirim?. Öneriniz nedirTeşekkür ederim.
Gizli Kullanıcı
