Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Babamla nasıl başa çıkabilirim ve bir şey kırmadan nasıl sakinleşebilirim
Bundan 3 sene önce babama yeni bir bilgisayar aldırmıştım bilgisayar o kadarda iyi değildi ve monitörünü sinirlenince yumruk atıp kırmıştım babam bir şey demedi ama yeni aldığımız monitörde 3 ay sonra tekrar aynı durumu yaşayıp kırdım ve babam çok sinirlendi ama sinirlerini yatıştırdım ve bir tane daha monitör aldı ama bir sorun daha var sinirlerime sahip cıkamıyordum ve yenı aldığımız monitörüde geçen hafta yumruk atıp kırdım. Babama ne demeliyim
Gizli Kullanıcı
Sosyal İzolasyon, İkincil Utanç ve Eyleme Geçme Felci ile Nasıl Başa Çıkabilirim?
Merhabalar, bir öğrenciyim. Uzun zamandır "sosyal tıkanıklık ve yabancılaşma" durumu yaşıyorum. İlkokuldan beri süregelen bu izolasyon, şu an akademik ve sosyal hayatımı ciddi şekilde bunaltıyor. Kendimi bedenimi içeriden yöneten görünmez bir "pilot" gibi hissediyorum; bu durum beni gerçeklikten koparıp devasa bir yalnızlığa itiyor. En büyük krizim, karşı cinsle iletişim kurma isteğim ile eyleme geçme felcim arasındaki çatışma. Birine "Naber?" demek bile bana inanılmaz yapmacık geliyor. Bunu yaparsam insanların beni oyunlardaki ruhsuz figüranlar (NPC) gibi görüp yargılamasından korkuyorum. Bu eylemsizlik o boyutta ki, bazen okulda sadece "Biri beni fark etsin" diye içimden yalvarırken dışarıya hiçbir adım atamıyorum. Buna ek olarak, başkalarının utanç verici hareketleri karşısında, onlar utanmazken ben yerin dibine giriyorum (ikincil utanç). Veya birini utandırmaktan utanıyorum, bu yüzden kimseye hayır diyemiyorum ve sınırlarımı koyamıyorum. Bu aşırı empati mekanizması sosyal ortamlara girmemi daha da zorlaştırıyor. Sorum şudur: Bu "görünmez pilot" hissini, komik duruma düşme korkusunu ve aşırı ikincil utancı kırmak için nasıl bir yol izlemeliyim?Sahte hissetmeden o ilk adımı atacak cesareti nasıl bulabilirim?
amansizkontenerjim yok
ben gun icinde hiç bir şey yapmak istemiyorum sadece aksama kadar yatıyorum duş bile alamıyorum yemek de hazır olsa yiyorum yoksa yok dışarı çıkasım gelmiyor hiç bir şey zevk vermiyor sadece yatmak istiyorum. enerjim yok gibi benim yaşımdakiler her gün geziyor iş yapıyorlar ama ben hiç bir şey yapamıyorum yaşım 24. ama hayata olan zevkim yok, evden çıkamıyorum kimseyle konuşmuyorum.
Gizli KullanıcıKendimi yalnız çirkin ve şanssız hissediyorum?
Yaş 25 üniversite öğrencisiyim. Cinsiyetim erkek. Kendimi yalnız çirkin ve şanssız hissediyorum. Bir buçuk yıl önce çok sevip beni terk eden kız arkadaşımı unutamadım. Hala görüyorum hala barışmak istiyorum içimden ama artık beni umursamıyor. Karşıma yenileri çıktı ama onlar da beni terk etti. Böylece iyice içime kapandım. Kendimi yalnız hissetmekle birlikte hep böyle kalacağımı hissediyorum. Bu saatten sonra kim ne yapsın beni diyorum.
Derdimvar2 yıllık bağ kurduğum psikoloğum geçen ay önce askere gitti.
2 yıllık bağ kurduğum psikoloğum geçen ay önce askere gitti. Aktif olarak seans almıyorum, kendimi son bir ayda çok saldım, kimse fark etmiyor fakat yataktan bile çıkamıyorum. Şuan terapiye ne kadar ihtiyacım olsa da gitmek istemiyorum, bu durum da sonsuza dek sürmez biliyorum ama cidden çok zorlanıyorum. Anksiyete ve depresyon tanılıyım. Ailem durumumu cidden fark etmiyor fakat günden güne daha çok çöküyorum. Ne yapmamı önerirsiniz?
Gizli KullanıcıTartışma
Merhaba, 43 yaşındayım eşimle sürekli kavga ediyoruz ve nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum maalesefki hiç konuşmayı da beceremiyorum sürekli ozur diliyorum ama tekrar tekrar kavga edince olmuyor ya nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum ya kendimi eşime ifade edemez oldum yuvam dağılmak üzere hicbirsey yokken 0/100 cikiyorum sinirde kendimi tutamıyorum sinir patlaması yaşıyorum ve ertesi gün çok pişman oluyorum sinir stres hapı kullanıyorum 15mlg
Gizli KullanıcıKötü senaryolar
Eşim askere gidecek. Bedelli olarak aniden kötü senaryolar kurmaya başladım. Ya eskiden konuştuğum biriyle aynı yerde olursa, geçmişimden konu açılırsa ya boşanırsak diye ve bunu her gün düşünür oldum; senaryo üzerine senaryo kuruyorum. Panik atağım tutuyor, midem bulanıyor, boğuluyor gibi oluyorum. Eşimle paylaştım, benim aklıma böyle senaryolar geliyor diye tepki gösterdi. Şimdi de ya gerçek olursa, sen nereden biliyordun, benimle paylaştım derse diye senaryolar kuruyorum. Tamamen günlük yaşantım etkilenmiş durumda, nefes alamıyor gibi oluyorum. Aniden düşüncelerimde kaybolup kendime karşı öfkeleniyorum. Düşüncelerimi nasıl durdurabilirim?
cicek00Hayatım da hiç bir şey yolunda gitmeyecekmiş gibi hissediyorum
Merhaba 19 yaşındayım ve hayatımda hiç bir şey Yolunda gitmeyecekmiş gibi hissediyorum hayatımdan keyif almıyorum ve mutsuzum sürekli negatif düşünüyorum hayallerim var ama bu hayallerim olmiyicakmış gibi hissediyorum hep hayatım kötü gidicek gibi hissediyorum başarısız bir insan olmak istemiyorum ama çok tembel bir insanım yks sınavına çalışmam lazım ama ben hala hiç bir şey yapamadım ders başına oturunca odaklanamıyorum ve çok çabuk sıkılıyorum bu durumu nasıl yenebilirim ilkokuldan beridir derslerim hep kötüydü lise de sınıfta kaldım ders çalışmazdım bazen okumada güçlük çekerdim kitap okumadığım için hayatım da 1 kitap bile bitirdiğimi hatırlamıyorum ders çalışsam da anlamazdım kendimi sürekli böyle söylediğim için derslerde başarısız olurdum hocalarıma yalan söylemek zorunda kaldım beni 10. sınıfta geçirsinler diye İngilizce hocam sayesin de sınıfı geçtim ve onunla konuştuğum da çalışsam da yapamıyorum derdim oda bana tam hatırlamıyorum ama psikiyatriye yönlendirmişti bir kaç test söylemişti bana onları gidip yaptırmanı öneriyorum demişti bana ve hocamın öyle demesiyle de çok geriden gelen bir insanım sonradan anlayan bir insan olarak kendimi gördüm ve ama böyle olmadığımı biliyorum bu düşünce bazen aklıma geldikçe kendimi kötü hissediyorum bu durum beni çok rahatsız ediyor bu düşünceyi hatırlamamak için ne yapmalıyım bir de odaklanamıyorum ders çalışırken ve video açarken bu sevdiğim türde dizi izlerken konu anlatım videosu yada şarkı klibi izlemek bu gibi durumlarda çok çabuk sıkılıp videoyu kapatıyorum bu durumu nasıl yenebilirim ders konusun da çok rahatsız ediyor bu durum beni son olarak şunu söylemek istiyorum ilkokuldan beridir bu yaşıma kadar özgüven eksikliği, asosyallik, diyalog kuramamak, kendimi sevmemek, depresyon, anksiyete aşırı yalnızlık hissi bu durumları çok yaşadım ve arkadaş edinemedim hep sessiz bir insan oldum asosyal özgüvensiz bir insan oldum arkadaşlarım oldu ama karşı tarafa gösterdiğim sevgiyi alamadığım için kullanıldığım için diyologumu kestim ve yalnız kaldım 2 tane yakın arkadaşım dediğim insanlar var ama onlar tarafından da sevildiğimi hissetmediğim için onlarla pek konuşmamayı tercih ediyorum yani kısacası çok yalnız hissediyorum lise bitti ve ben 1 kere mezuna kaldım ikinci defa hazırlanmaya çalışıyorum ama hala bir şey yapamadığım için çok korkuyorum meslegim olmaz diye psikolog olmak istiyorum ve bu anlattığım durumları yenmem lazım psikolog olabilmek için diye düşünüyorum ve bu yaşadığım kötü durumlar yüzünden hayatım hep aynı gidicek mutlu olamiyicam gibi hissediyorum mutlu olmak ve kendimi sevmek istiyorum hayatımı yaşamak istiyorum ama bir türlü bu durumları yenemedim psikiyatriye gittim bu durumları yenmek için ama ne kadar gitsem de faydasını görmedim psikologa 3 defa gittim psikologumu da seviyorum ama faydasını gördüğümü düşünmüyorum lütfen bana yardım edin şimdiden teşekkürler.
Gizli KullanıcıVerdiğim Karar Onu Olumlu Etkiler Mi?Bu Süreçte Ne Yapmalıyım?
E ile 5 aydır süren ilişkimizde, aramızda çok özel bir bağ vardı. Bana karşı her zaman çok anlayışlı, şefkatli davrandı normalde kimseye açamadığı iç dünyasını bana çok kolayca açabilir güvenirdi. Aramızdaki bu güven ortamı o kadar güçlüydü ki, beni ilk kez gerçekten kırıp üzdüğünde ve benim ağladığımı gördüğünde, kendi içindeki sorunları çözmek için terapiye gitmeye karar verdi. (Kaçıngan Bağlanan)Dün yaşadığımız son buluşma ise duygusal olarak çok sarsıcıydı çünkü en yüksek yakınlığı ve vedayı aynı anların içine sığdırdık. Dizime yatıp saçlarımı kokladığı, aramızdaki şefkatin en yoğun olduğu o anlarda bile içindeki o aşamadığı korkuların ve mesafelerin gölgesini hissettim. Onun bu 'yakınlıktan kaçma' ve ilgiyi zamana yayarak ilişkiyi belirsizliğe sürükleme ihtimalinin, beni her gün biraz daha tüketeceğini fark ettim. Bu yüzden, o şefkat dolu anın hemen ardından dürüst bir veda yapmaya karar verdim. Gelgitlerinin beni yorduğunu onu anladığımı çabalarını gördüğümü ona karşı hislerimin değişmediğini kızgın kırgın öfkeli olmadığımı onu suçlamadığımı söyledim. Ona hislerimi ve onun içindeki bu çatışmaları ne kadar iyi anladığımı anlatan çok derin bir mektup bıraktım. Yanına kendi yolculuğunda ona rehberlik edeceğine inandığım, önemli yerlerini çizdiğim psikolojik kitap ekledim. Ona karşı hiçbir öfke duymadan, sadece bu belirsizliğin içinde daha fazla kalamayacağımı belirterek kesin sınır çizdim yazsa bile cevap vermeyeceğimi söyleyip birbirimize veda ettik. Samimi bir veda.
Gizli Kullanıcı3 buçuk yaşında oğlum var bundan 2 ay önceye kadar çok sosyal bi çocuktu
Merhaba bnm 3 buçuk yaşında oğlum var 2 ay öncesine kadar çok sosyal bi çocuktu herkesle heryere gitmek isterdi oyun evini çok severdi sürekli gittiği yerler vardır mesela eskiden gitmek için agladıgı yerlere bile şu an gitmek istemiyor market olsun evden dışarı çıkmak istemıyor sadece evin yanındaki parka gidiyoruz 2 aydır bu şekilde nasıl davranmalım biz de çıkamıyoruz asla dışarı o çıkmak istemeyince yardım eder misiniz eşimle her yolu denedik oyun evine gidelim deyince mutluluktan havaya uçardı şimdi ağlıyor çok evcimen oldu kreşe vermeyi düşünüyodum 4 yaşında ama ya oraya da gitmek istemezse ısrar edince daha da ağlıyor ne zaman geçer bu korku mu kaygı mı anlamıyorum asla çok üzülüyorum evde de mutlu bi sıkıntısı yok ama dışarı çıkalım gezelim deyince ağlıyor ve gitmiyoruz geçen avm ye gittik götürdük zorla asla oyun alanına girmedi eskiden zorla süren doldu çıkalım derdik zorla çıkardı şimdi girmeden geldi noldu çocuğuma çok üzülüyorum
Gizli Kullanıcı
