Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Ruhum çok yaralı , baş edemiyorum
Ben sadece iyi biriyle tanışıp evlenip ardından herhangi bir iş sahibi olmak isteyen bir kızdım. Fakat insanın istediği şeyler sınavı olurmuş ya. Ikisinden de sürekli darbeler yiye yiye ben bir hiç oldum. 25 yaşındayım fakat sadece uyumak istiyorum. Geçmiş ilişkiler nişanlandı, hayallerimi yarıda bırakanlar bile kısa sürede nişanlandı. Kariyer desen bir çıkmazın içindeyim. Tam diyorum ki iyileşeceğim sonra bir kötü haber daha öğreniyorum ve daha kötü oluyor. Göğsümün içi çok sıkışıyor. Huzursuzluk yoğun bir acı hissi var ve geçmiyor. Ben şu noktada bazen saldırgan gözüküyorum çünkü hayallerimi heveslerimi yarıda bırakanın mutlu olmasını istemiyorum. Bir kez de kötüler kaybetsin istiyorum. Sonki olay bundan ibaret beni umutlandırıp güzel şeylere aşık olduğunu sandığım kişi aileleri düşman etti ardından çok geçmeden nişanlandı. Ben artık başkasına şans değil de kendime şans vermek istiyorum. Eski canlı her şeyi umudu olan kızı kaybettim. Bunu ben yoğun depresyon olarak hissediyorum. veya sürekli geçmişi düşünmeye başladım keşke dedim benimle evlenmek isteyen insanlara şans verseydim şu an onlar başkaları ile. Benim sizden istediğim bir farkındalık kazandırmanız. Hiç böyle hayatınızda şanssız bir hastanız oldu mu. Ben bu duygulardan artık kurtulmak istiyorum. Geçmişte kaçırdığım insanları takmamak istiyorum, arkadaşları da en sonki ilişkide hızlıca nişanlanan sevdiğimi de. Onları da geride bırakmak istiyorum. Ama içimin huzursuzluğu geçmiyor. Sanki yaşamıyorum da azap çekiyorum. Canım çok yanıyor haksızlık karşısında. aileme bahsediyorum fakat boş ver diyorlar ama ben gözlerinin önünde daha da kötüleşiyorum fark etmiyorlar kimse beni anlamıyor. Eskiden hislerimi dinlerdim biri yanlış yapsa bile ondan çıkardı şimdi hiç tahmin bile edemiyorum kötüler kazanıyor.
Gizli Kullanıcı
Karanlıktan korkuyorum
Mesela hava kararınca hemen saat akşam 4 te güneşlikleri kapatıyorum. Karanlık olunca hemen sabah olmasını istiyorum. Karanlık hemen bitsin istiyorum. Bazen karanlıktan korkuyorum. Ama bazen hiç korkmuyorum. Çok tuhaf bazen evden dışarı çıkmak istiyorum bazen hiç evden dışarı çıkmak istemiyorum korkuyorum. Korkularımı nasıl yenebilirim. Psikiyatriden yardım alarak mı yoksa kendi kendime nasıl başarabiliriz diye düşünüyorum lütfen yardım edin. Teşekkürler iyi çalışmalar
Gizli KullanıcıEşime istek duymuyorum
Hocam merhaba 36 yaşında erkeğim akrep burcuyum çok arzulu biriyim libidom çok yüksek 11 yıllık evliyim ama artık eşime istek duymuyorum olmuyor ilişki sırasında. Ama normalde dururken ve ya başka kadınlara karşı arzularım çok kabarık kafayı yemek üzereyim ilişkim sallantı da ne yapmalıyım yani güçlendirici hap bile kullanıyorum ama olmuyor psikolojik olduğunu düşünüyorum gene olmayacak psikolojisiyle birliktelik yapıyorum ama olmuyor
Gizli KullanıcıGeçmişte yaşadığım olayı nasıl geride bırakabilirim?
bir uzun ilişki bittiğinde karşı taraf hayatına devam edebiliyorken ben neden onda kalıyorum üç yıllık bir ilişkimiz vardı ve o şuan bir başkasıyla ama ben ne bir başkasıyla olabiliyorum ne ondan soğuyabiliyorum ne onu bekleyebiliyorum ve hala bir yerlerde aynı şekilde acı çekiyor gibi hissediyorum ama bu acıyı dışa yansıtamam çünkü insanlar takıntılı olduğumu düşünüyor ama ben takıntılı değilim sadace onu çok seviyorum ve vazgeçmek benim için çok zor bir durum ben nasıl vazgeçicem neden hala bu umut duygusu içimde var
Gizli Kullanıcıİnsanları takmayı nasıl bırakabilirim?
İnsanları takmayı nasıl boşlayabilirim Ben çok fazla insanları kafaya takıp yıpranıyorum buna bir çözüm Ve etrafindaki insanlar bunun hiç ama hiç farkında değil aşırı bencil ve duyarsız bu konuda kendimi geliştirip güçlenmek istiyorum insanlara yeni Beyzayı güçlü birşekilde göstermek istiyorum işte bu yüzden kendimi geliştirmem lazım bunu yapma için bugün ilk adımı attım gerisi sende sen bana söyle nasıl insanları takmayı boşlayabilirm
Gizli KullanıcıSadık kalamıyorum..
Merhaba. 6 senelik ilişkim var. Çok iyi anlaşıyoruz birbirimizi seviyoruz, hatta evlilik yolundayız. Ortak hobilerimiz, ten uyumumuz, kafa yapımız hepsi mükemmel ama benimle ilgilenen başka birisine karşı bir şeyler daha hissediyorum, hoşlanıyor muyum anlamıyorum. İçim kıpır kıpır oluyor. Beğenilmek mi beni böyle yapan bu kadar? Onunla konuşmak çok iyi geliyor, konuşmayı bırakmak istemiyorum. Ve bu olay bir seferlik değil. Başkalarına karşı da dönem dönem böyle oldum. Yine de sevgilimden ayrı düşünemiyorum geleceğimi, evlenmeyi istiyorum onunla ama ona sadık kalamıyorum. Her şeyi arkamda bırakmak ve tek onla olmak istiyorum ama yapamıyorum. Onu üzmeyi istemiyorum, benim için çok değerli. Beraber yaşlanacağım kişi olarak görüyorum onu hatta. Ama ben neden böyleyim? Kendime bu yüzden çok kızıyorum. Bunu aşmak istiyorum. Nasıl yapabilirim? Kişilik bozukluğum mu var, travmam mı? Bunun arkasında yatan sebep ne olabilir? Lütfen bana yardım edin. ..
Gizli KullanıcıAilemin "Düşüncelerin Değişir" Baskısı Karşısında Kendi Kararlarıma Nasıl Güvenebilirim?
"Merhaba,"25 yaşında bir sağlık öğrencisiyim. Bir yıldır büyük güven ve fedakarlık üzerine kurulu bir ilişki yaşıyorum. Erkek arkadaşım mühendislik mezunu, daha önce mühendislik de yaptı; ancak şu an geleceğimiz için gururunu bir kenara bırakıp fabrikada işçilik yapıyor ve yüksek lisans tezini yazıyor. Kendisi işini henüz tam oturtamadığı için benden toparlanmak adına 2 yıl süre istedi; 2028’de atanmamla hayatımızı birleştirmeyi hedefliyoruz. Ailem onu hiç tanımıyor; konuyu sadece annemle paylaştım. Ailem, 'O çalışan biri, senin gibi öğrenciyle ne işi olur? İleride fikirlerin değişir, seni bırakmayacağı ne malum? En çok biz seni düşünürüz' diyerek psikolojik baskı yapıyor. Babam uzun sevgililiğe karşı ve 'aklı başında' olmadığımı savunuyor. Evdeki huzuru korumak adına aileme 'ilişkim ciddi değil' diyerek stratejik bir sessizliğe büründüm. Sevgilimin bizim için fabrikada ter dökmesi bana sonsuz güven verse de ailemin sürekli aşıladığı 'Ya haklı çıkarlarsa, ya kandırılıyorsan?' söylemleri zihnimi bulandırıyor. Yoğun bir vicdan azabı ve gelecek kaygısı içindeyim. Sorum şu: Kendi hayat yolumu çizerken aileme karşı hissettiğim bu suçluluk duygusuyla nasıl başa çıkarım? Ailemin güvensizlik tohumlarının kararlarımı zehirlemesini nasıl engellerim? 2028'e kadar bu gizlilik altında iç huzurumu nasıl koruyabilirim?"
Gizli KullanıcıKendimi hep bir mutsuz hissediyorum
Bilmiyorum aslında sadece galiba birilerine bir şeyleri anlatmak içimdekiler artık atmak istedim için buradayım bir anda modum düşüyor hayattan soyutlanmak istiyorum sanki benim değer verdiğim insanlar dan aynı karşılığı da görmüyorum hep bir yetersiz miş gibi davranılıyor ama her koşulda ben varım yarım ediyorum , yaptıklarım görülmüyor sürekli bir baskı sürekli bir eleştiri ben insanlara hep güzel yaklaşırken onlar hep bi kendine olarak bakıyorlar
Gizli KullanıcıCinsel isteksizlik
Merhaba, 12 yıllık evliyiz. Karım uzun süredir cinsel ilişkiye girmek istemiyor. Kendisiyle konuştuğumda nedenini bilmediğini sadece canının istemediğini söylüyor. Eskiden de böyleydi ama en uzun süre 1-2 ayı geçmez düzelirdi. Beni sevdiği, bir başkasının olmadığı da kesin. Sürekli yorgunum ve uykusuzum gibi cevaplar almaktayım. Aramızda da iletişim iyi -orta seviyede. Kendisinde bu konuda fazla ısrarcı olmuyorum. Eşime de 1-2 haftada isteğimi söylüyorum.
Gizli Kullanıcıailemle nasıl düzelteceğimi bilmiyorum ne yapmalıyım
Kimse özellikle ailem beni dinlemek istemiyor sınav senem yeterince yoruldum artık ne yapacağımı bilmiyorum ailemle anlaşamıyorum yaptığım her hatada elimden sevdiğim şeyleri almaya yönelik davranıyorlar ne yapabilirim kendimi sevmiyorum kendimi sevmek istiyorum çok fazla her şey üstüste gelıyor kaldıramıyorum ailem sürekli tartışıyor sürekli benim hatam oluyor ne yapsam yaranamıyorum her şeyde beni suçluyorlar şu an bile tartışıyorlar sadece huzur istiyorum
Gizli Kullanıcı
