Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Hayır demek için ne yapmalıyım
Hocam ben iş yerindekilere özelikle hayır diyemiyorum görevim olmayan işleri bile verdiklerinde tamam diyorum ama bu sevilmeme ve dışlanma korkumdan değil tartışma çıkar korkumdan tartışma çıkar cevap veremem diye korkuyorum ben yardımcı öğretmenim üstüm olan öğretmenler mesela elimde bir iş varken bile şunu getirir misin dediğin de bile küçük bir iş de bile yapıyorum korkuyorum kızarlar diye bana ne isteseler emir kulu gibi yapıyorum onlarda bunun farkında olduklarından nasıl olsa hayır demez her şeyi ne istesek yapar diye korktuklarından kullanıyorlar kendimi salak gibi hissediyorum yardımcı öğretmenden çok mesela fotoğraf çekmek için bile çağırdıklarında gidiyorum nasıl aşıcam bunu
Gizli Kullanıcı
Huzurlu olamıyorum ………………………
Yani, öncelikle söze nasıl başlayacağımı bilmiyorum çünkü kendimi çok yorgun hissediyorum. Etrafımda aslında çok fazla insan yok. Yani iki-üç tane arkadaş var ama onlara da tam anlamıyla ‘dostum’ diyemem, sadece yıllar önce tanışmışız, öyle kalmış. Bir de üç yıllık bir ilişkim var ve annem, babam, kardeşlerim. Yani dediğim gibi, etrafımda çok fazla insan yok. Ve acı olan şu ki, ben onların hiçbirinin yanında rahat olamıyorum, kendim gibi hissedemiyorum. Sanki bir role bürünüyorum ve hiçbiriyle mutlu değilim. Bu da beni üzüyor. Kendimi herkesin yanında o kadar sıkıyorumki ay yanlış söylerim, rezil olurum. Kendim olamıyorum sanki içimde korkular var. Çalışma hayatım zaten yok özgüvensiz olduğum için CV bile atmaktan korkuyorum. Aile içinde sorunlar var, aynı evde iki düşman gibi olma durumları… Arkadaşlarım da herkes kendi hayatına bakıyor. Tabii ki bu normal, böyle olmalı. Ama en azından derdini biraz paylaşamıyorsan, seni kötü etmeden dinleyemiyorsa, bence o kişi zaten gerçek dost değildir. Ayrıca içinde bulunduğum ilişki de bana uygun bir ilişki değil. Yanlış anlaşılmasın, hakaret yok, şiddet yok, bir sevgilim var. Ama mutlu değiliz, düşüncelerimiz uyuşmuyor. Aslında hayalimdeki insan da belki yok, çünkü benim kafamda hiçbir zaman net bir insan profili olmadı. Çünkü ben ilk ilişkimi 22 yaşımda yaşadım. Öncesinde bana bu yanlış geliyordu. Çünkü bize ‘erkekle ilişki yaşamak ayıptır, daha çocuksun’ diye öğretildi. Ben de kendimi böyle yetiştirdim. 22 yaşımda ilişkiye başladığımda ise bir yıl boyunca kendimi suçladım, sanki yanlış bir şey yapıyormuşum gibi hissettim. Bunu biraz aştım ama hâlâ içimde ‘ayıp, biri görür’ düşüncesi var ve bu beni rahatsız ediyor. Genel olarak rahatlık nasıl bir şey, onu bile bilmiyorum. İnsan nasıl huzurlu olur, bilmiyorum. Çünkü ben 25 yıldır sürekli diken üstünde yaşıyorum. Kendimi hep sıkıyorum, asla rahat bırakmıyorum. Hatta fotoğraflarıma bakıyorum, omuzlarımı o kadar yukarı kaldırıyorum ki, fark ediyorum ki beden olarak da rahat değilim. Ruhumu bir kenara bırakmışım zaten. Çok çabuk sinirleniyorum, çok tahammülsüzüm. Küçük bir şeyi büyüten insanlardan biriyim ben de. Sabredemiyorum çünkü beni mutlu eden bir nokta yok. Tutunabileceğim bir şey yok. Hayatımda güçlü bir insan istiyorum, her anlamda güçlü. Ama öyle biri yok. Benim de gücüm yok. Sanki çabalıyorum ama çabaladıkça daha da dibe batıyorum. ”**
Gizli KullanıcıKarar vermekte zorlanıyorum
Karar vermekte zorlanıyorum, her konuda ne yapmam gerektiğinden emin değilim. Kararsızım, hep destek almalı mıyım? Bu neden kaynaklanıyor? Kendimden emin olamıyorum. Nereden destek almalıyım? Psikolog mu, PDR mi, koç mu? Sebepleri neler olabilir?
Gizli KullanıcıHiç iyi değilim lütfen yardımcı olun
Merhaba, ben yıllardır sevdiğim çocukla gayet mutlu bir ilişki içerisinde, çok severek nişanlandım. Fakat nişan yapmadan önce de sonra da sürekli "Ya eşimi aldatırsam?" korkusu var; birini yakışıklı bulsam sürekli "Hoşlandım mı?" diye kendimi test etme ihtiyacı duyuyorum ama hoşlanmadığımı da biliyorum. Ben 13 yaşındayken annem babamı aldatmıştı, acaba bununla bağlantılı olabilir mi? Ben daha önce kimseyi aldatmadım ve eşime çok aşığım. Gördüğüm herhangi biri hakkında bunu düşünebiliyorum ama kafamda soru işaretleri bitmiyor, testler bitmiyor; anlamsız olduğunun farkına varsam bile geçmiyor. Sosyal medyada gördüğüm biri, sokakta yüzünü bile görmediğim biri, hatta var olmasa da düşüncelerimden kaçtığım o soru: "Ya eşimi aldatırsam, ya başkasından hoşlansam?" Bu suçluluk beni bitiriyor ama sorsanız "Eşin mi bir başkası mı?" diye, eşimi tercih ederim; eşimin tırnağını dünyaya değişmem. O gördüğüm insanların evlenmesi ya da sevgili yapması hiç umurumda olmaz, beni kıskandırmaz; yani hoşlanmış olsaydım korku yerine heyecan hissederdim sanırım ve onları kıskanırdım ama öyle bir durum da yok. Daha çok eşimi özlüyorum, yanımda istiyorum; şu an işinden dolayı uzak mesafedeyiz. Bana yardımcı olabilir misiniz, bu yaşadıklarım neden oluyor?
Gizli KullanıcıNasıl umursamaz birisi olurum?
Okulda öğrencileri umursamak istemiyorum çünkü umursayınca bana olan saygıları azalıyor bide ben hiçbirisini sevmiyorum zorba insanlar kötüler ama birisi ile değil hepsini umursamicam işte bu nasıl olucak çok takıntılı birisiyim takmak istemiyorum artık yeter herşeyi ama herşeyi takıyorum takınca zarar kendime hayattan zevk alamıyorum bana birisi bişey diyince o 5 saniye sonra benim umrumda olmasın istiyorum ben kendime odaklanmak istiyorum yardımcı olurmusunuz?
Gizli KullanıcıYa hep ya hiç Mükemmeliyetcilik.
Selamlar öncelikle buraya uykudan sonra en büyük sorunum için geldim ya hep ya hiç ya hep kötü olmalı yada çok mükemmel olması gerekçesiyle hayatımı mahvettim nerdeyse mesela bugun 40 dk yürüyüş yerine 15 dk yapınca geri kalan tüm günü çöpe atıyorum kitap okumuyorum bakım yapmıyorum dışarı çıkmıyorum hatta sağlıklı besleniyorsam onu bile bozuyorum ve sürekli telefonla vakit geçiriyorum veya şöyle soyliyim 40 dk yürüyüş yaptım ama telefonu 1 saatten fazla aldım yine günün tamamını çöp ediyorum sorunun telefon yüzünden olduğunu düşünüyorum telefonu elime aldıysam o gün çöp olmalı gibi arkadaşlarımla konuşunca onlara odaklanıyorum onların işi çıksa bile bekliyorum bir hayatımın olduğunu unutuyorum bu yüzden bütün arkadaşlarımla aramı bozdum bunun için hergün ağlıyorum yalnız kaldım sosyal medyayı silemedim annemler falan var diye ama instagrama falan girince çıkamıyorum reels kaydırıyorum kendimi durduramıyorum çok anormal gibi hissediyorum asla birine işim var sonra görüsürüz demedim hep onlar dedi isim olsa bile demedim telefon bağımlılığı hayatımı kaydırdı ben 16 yaşındayım ve hayatım yokmuş gibi hissediyorum berbat hissediyorum yetersizlik uyku düzenim yok kendimi aşırı saldım gençliğimi çocukluğumu çöp ettim nerdeyse bir sanal uğruna ve mükemmeliyetcilik yüzünden hep yarın yaparım öbür gün yaparım diye diye 2 yıl geçti dayanamıyorum artık herşey üst üste geliyor keşke normal insanlar gibi hissetseydim kendini düşünen ve seven ama ben hep başkalarına baglı yaşadım onları sildim fakat şimdi de yalnız hissediyorum sürekli aklıma onlar geliyor odaklanamıyorum ne yapsam aklımdalar ve canımı yakıyor ve bu sayede günümü mahvediyorum kendim için birşey yapmıyorum kendimi kötü hissediyosam o gün çöp olmalı ya tam mükemmel hissedip kendine yatırım yapıcaksın diyorum yada berbat hissedip o telefona gomulup kafanı dagıtacaksın gibi. .. 🙂 sadece arkadaşlarımla veya video izleyerek de günün kalanını çöpe atmamak ve kendim için yatırım yapmak istiyorum 30 dk mesajlasıcam diyip bırakmak istiyorum iradem düşük sanırım. Umarım anlaşılmısımdır ben bile kendimi anlamıyorum bazen 😔
BeyzylsCinsel yönelim
Bazı sıradışı şeylerden hoşlanıyorum ve bu beni etkiliyor bunu nasıl çözüceğimi bilmiyorum. Fetişlerim konusunda sorunlarım var bundan kurtulamıyorum. Bundan nasıl kurtulabilirim ne yapmam lazım yaşım 23 bazı fetislerimi deneyimle firsatim oldu deneyimlediklerimden rahatsiz degilim ama yeni cikan fetislerimden rahatsizim level atladı sanki oyle hissediyorum. Ne yapmam lazım bunun için pskiyatriye basvurmaya ve anlatmaya cekiniyorum cunku ben kendim bile bazen kabullenemedim birseyle karsi karsiyayim. Cevabınız icin simdiden tesekkur ederim
Gizli KullanıcıGeçmişi unutamama problemi
Ben hep geçmişe takılı kalan biriyim önüme bakamıyorum eski hayatım, eski ortamlar eski arkadaşlarım hep aklıma geliyor yeni sayfalar açamıyorum, hayatımdan çıkan insanları bile çok özlüyorum yerlerini dolduramıyorum. Yeni insanları alabiliyorum ama onlar eskilerin yerini doldurmuyor. Bu kadar geçmişte yaşamak bana zarar veriyor beni unutmuş olabilecek insanları bile düşünmek beni takıntılı, küçük duruma düşürüyor gibi geliyor. Rüyalarıma giriyorlar ben istemesemde geliyorlar, belkide o insanları değil yaşanılan şeyleri özlüyorumdur bilmiyorum ama daha çok gencim 19 yaşında bir kızım belkide o yüzden böyle geliyordur. Geçmişi silip atmak düşünmemek istiyorum ne yapabilirim
Gizli KullanıcıYaşadığım sorunlar ne anlama geliyor
Merhaba, ben çok sessizim, hep evdeyim ve kaygı bozukluğu yaşayan biriyim. Kendimi zor durumlarda ifade edemeyip bazen içime kapanıyorum, hakkımı savunamıyorum. Sosyal bir ortamım olmadığı için de sessiz kalıyorum. Arkadaş ortamından biri doğum günü planı yaptı bana, ama hesabın hepsini erkek arkadaşım ödedi ve bana da 3 kere söyledi. Ben arkadaşımdan teşekkür etmesini istedim, arabulucu olmak için, ama bu o kadar yanlış anlaşıldı ki bunu siz aranızda halletmeliydiniz diyerek beni suçladı; suçlu ben oldum. Ben para istemiş durumuna düştüm. Erkek arkadaşım çok önemli değildi. Neden böyle bir şey yaptın? dedi. Bütün suç doğum günümde bana kaldı. Sonra ben hepsinden uzaklaştım, ayrıldık ve ben iyice içime kapandım, dönmedim o ilişkiye, hakkımda çok şeyler konuşulduğunu hissediyordum. Arkadaşımın düğün vs. her şeyinde yanındaydım, ona hediye almıştım; kalitesine bakıp alttan alta laf sokmaya başlamıştı. Güya doğum gününde ona bunu yaptım diye, o da bana karşılığında bu hediyeyi veriyor diye düşünüyordu. Bunun üzerine defalarca beni denemeye başladı; ortak arkadaşımız üzerinden neden görüşmüyorsun, kıskanıyor musun, tarzında laflar ortaya attı. Kırık cam teorisi gibi herkes o an bana yüklendi. Ben yönümü kaybetmiştim. Herkes bana yükleniyor ama kimse yanımda olmuyor. Aksine, beni yargılamaya başladılar. Hepsini çıkardım hayatımdan. Benim o kişiyle beraber olmak için arkadaşımı öne attığımı ileri sürdüler. Yönümü kaybettim. Bunları tasarladığımı ileri sürdüler. Ben bile kendimi sorgular hale geldim. Eksiğim yanlışım diye şimdi sosyalleşemeye korkuyorum
Gizli KullanıcıSevilme konusunu nasıl çözerim
Ben hep başkaları tarafından çok sevilmek istedim; herkes beni sevsin. Ailemden yeterince ilgi ve sevgi alamadım, belki de bundandır. Ama ne yazık ki bu kadar istediğim şeyi bir türlü elde edemedim. Sevdim, sevilmedim; beni seveni sevemedim; hep bir yerde sıkıntı oldu. Sevilmeye, aşka olan inancım yok oldu çünkü hiç sevilmedim. Çevremdeki kızların ilişkileri var ve benim olmayınca ben de eksik diyorum. Asıl sıkıntı, bu zamana kadar hiç sevgilim olmadı. 20 yaşındayım, illa olması gerekmiyor yani. Ama insan başkasında olup kendinde olmayınca acaba ben sevilmeyecek biri miyim, diyor. Kendimi yeterince beğenip sevmiyorum; dış görünüş olarak bundan da kaynaklı olabilir. Ama o sevilme duygusunu çok tatmak istedim; sırtımı yaslayabileceğim biri olsun. Ben kendi evimde bile kendime yük hissettim; belki de bu yüzden insanların kalbine girebilmeyi çok istiyorum. Olduğum hâlimle sevilmek, ama nasip olmadı; bazen hiç olmayacak gibi geliyor. Dışarıdan bakılınca bunlar çok saçma sorunlar gibi gelebilir, ama bence sevilmek insanın en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biridir. Hayatta sevilmeye olan inancımı kaybettim; hayalini kurduğum hiçbir şeyi yaşayamadım; sanki hiç yaşayamayacak gibi hissediyorum. Ne yapabilirim?
Gizli Kullanıcı
