Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Nasıl özgüvenli olabilirim kimseyi kıramıyorum kimseyi tersleyemiyorum bu beni yoruyor
Bu yüzden her zaman ezilmiş gibi hissediyorum bu çok yorucu nasıl özgüven kazanabilirim kendimi sevebilirim kendime karşı nazik olabilirim anksiyete yi yenebilirim bilmiyorum sıkışmış gibi hissediyorum ne yapmalıyım bu konu hakkında bana yardımcı olabilirmisiniz nasıl kendime olan saygımı arttırabilir dışarıya daha özgüvenli olabilirim herkese değilde hak edene nazik olmak istiyorum ama bunu yapamıyorum nasıl bunu yapabilirim yardımcı olursanız çok sevinirim
Gizli Kullanıcı
Ani öfke patlamalarım var
İşte tartıştım ve haklı olduğum konuda iş arkadaşım bana küfürlü cevap verdi ve ben de öfkelendim öfkemi bir şeylerden çıkartmam gerekiyordu bende iş yerindeki bir eşyaya kalıcı olarak fiziksel bir şekilde zarar verdim bu konuda benim haksız olduğumu söylüyorlar ne yapmam gerekli bilmiyorum ama öfkem hala dinmiş değil bu konu hakkında konuşmak istiyorum çözümü nedir ve ani patlamalarda nasıl sakin kalabilirim
Gizli KullanıcıKaygı problemini aşmak
Ben bugün minibüse bindim. bir saat içinde belki üç-dört kez rezil oldum—ya da daha doğrusu ben kendimi rezil olmuş gibi hissettim. İlk olarak, durakta yanlış yerde beklemişim; orada otobüs durmuyormuş. Bunu da rezil olmak gibi görüyorum, biri bana burada otobüs durmuyor dedi. İçinde belkide cahil dedi. Sonra otobüse bindim, kartımı yanlış almışım, içinde bakiye yokmuş. Birinden kart istemem birkaç dakika sürdü, neredeyse panik atak geçirecektim. O da benden para almadı, ben yine rezil oldum gibi hissettim. Sanki 10 klo bir şey ala biliyor marketden bakiyesi yok demiş gibi. Sonra şoför “burada mı indireyim” neden önceden söylemiyorsun dedi, biraz bana ters davrandı. O anda yine hiçbir şey söyleyemedim. Çünkü o an bir şey olduğunda tepki veremiyorum. Saatler geçtikten sonra ne demem gerektiğini hatırlıyorum. O anda sanki donup kalıyorum. Bunlar size belki küçük şeyler gibi gelebilir, ama bana öyle geldi ki herkes bana gülüyor, içinden “rezil oldu” diye düşünüyor gibi hissettim. Elimde poşet, kartımda bakiye yok—oysa yanlış kartı almıştım. Bunu size açıkça anlatmamın sebebi şu: belki büyük bir şey değil ama ben bunu en az bir ay düşüneceğim. Kendi kendime “rezil oldun, hiçbir şey diyemedin” diyeceğim. Kafamın içinde sürekli dönecek. Ve çoğu zaman gerçekten böyle oluyorum: bir yere gittiğimde eğer o an iyi giyinmemişsem, mesela topuklu ayakkabı giymemişsem, kendimi çok değersiz hissediyorum. Sanki dilenciymişim gibi. Biraz özgüven hissettiğim tek zaman, iyi giyindiğim, hazırlandığım, süslendiğim zamanlar. Yoksa normalde de asla bakımsız gitmem ama yine de sanki insanlar bana “ne kadar kötü giyinmiş, ne kadar da çirkin” diye bakıyormuş gibi geliyor. Biliyorum bu psikolojik bir problem, ama aşamıyorum. Kendimi çok kötü hissediyorum. Bunu mesela bir ay boyunca kafamda döndürüp duracağım. O an ne yapmam gerektiğini bilmiyorum ve kendimi çok kötü hissediyorum. Benim bütün günüm, yani gün içinde olan iyi şeylerin hepsi sanki bunun yüzünden zihnimde silindi. Bütün gün bunu düşüneceğim, buna odaklanacağım: “şöyle oldu, ben böyle rezil oldum” diye. Dışarı çıkacağım, birden otobüsteki o insanlar yine beni görecek ve “aa, geçen sefer rezil olan kız” diyecekler gibi geliyor. Biliyorum, küçük bir şeyi büyütüyorum, pireyi deve yapıyorum, ama bu elimde değil. Bu beni o kadar yoruyor ki bazen yaşamak bile istemiyorum, inan. Evden dışarı çıkmak istemiyorum, “niye çıktım ki” diyorum. Keşke hiç çıkmasaydım diyorum. Çıktığım zaman da kendimi rezil olmuş gibi hissediyorum. Zaten kilolu biriyim, çok da güzel değilim. Nasıl davranmam gerektiğini, nerede nasıl hareket etmem gerektiğini bilmiyorum gibi hissediyorum. Sanki elim yüzüme dolaşıyor, ne yapacağımı şaşırıyorum. Yani zaten bir iş hayatım da yok. Çok dışarı çıkan biri değilim. Sadece mecbur kaldığımda çıkıyorum. Ama çıktığım zaman da sudan çıkmış balık gibi oluyorum sanki. Herkes bana bakıyormuş gibi geliyor. Herkes normal, bir tek ben orada normal değilmişim gibi hissediyorum. Sanki herkes bunu fark ediyor, hissediyor. Ben onlara ait değilim, onlar gibi değilim. Benim özgüven dediğim şey yüzde yüz ise, bende onun sadece yüzde sıfır nokta beşi var. Onu bile hissedebilmem için çok iyi giyinmem, çok iyi hazırlanıp süslenmem gerekiyor. Zaten her zaman da öyle giyinemiyorum. Yani bu hayatta neyi başarabildiğimi bile bilmiyorum. Neyin üstesinden gelebileceğimi bilmiyorum. Bu yüzden dışarı çıkmak istemiyorum, iş hayatına da atılamıyorum. Çünkü donup kalıyorum. Birine bir şey sormaya bile korkuyorum, çekiniyorum. Bu gerçekten çok yorucu. Sizden ricam şu: bana bir yol gösterin. 25 yaşındayım ve bunu aşamıyorum, gücüm de yetmiyor.
Gizli Kullanıcıbirini unutmak için ne yapabilirim
bana hata yaptı ve 3. kere ona karşı içimde beslediğim şey sadece nefret desemde dün 5. ayımız oluyordu ve o kadar yaşanmışlığı bir anda söküp atmak kolay değil ona asla hakkımı helal etmeyeceğim son yazdığım paragraftada hangi kızı ekliyorsan ekle demiştim ve gerçekten eklemiş canım yanıyor her dakika ağlıyorum kalbim sıkışıyor midem bulanıyor başım dönüyor ailemede yansıtıyorum napacağımı asla bilmiyorum kafama çok takıyorum
Gizli KullanıcıGeciken tepkiler nelere yol açabilir?
Merhabalar. 34 yaşındayım bi kızım var iki kez boşandım. Artık kimseye uğraşacak gücüm kalmadı. İnsan sevmiyorum. tepkisiz ve gerginim. Olaylara ani tepkiler vermek yerine, sürekli içime atıyorum. “bişey yok, bişey yok” deyip geçiştiriyorum. Bir hedefim var bu yolda ilerlerken tükendiğimi hissedip, yine kendimi teselli ediyor yola devam ediyorum. Kendime çok yüklendiğimi düşünüyorum. Bu boş vermişlikten nasıl kurtulabilirim?. Öneriniz nedirTeşekkür ederim.
Gizli KullanıcıKorkumla nasıl başa çıkabilirim?
merhabalar, Ben aşırı her şeyi düşünen ve kafaya takan bir insanım. Bu beni olumsuz anlamda çok etkiliyor. Sürekli bir düşünme, korkma eğilimindeyim. Düşündükçe kafayı yiyorum. Her şeyden kaçıyorum, korkuyorum. Ama korkarak yaşanmayacağını da biliyorum. Kendimden, her özelliğimden çok bıktım. Canım çok yanıyor. Yapmak istediğim şeyleri bile korktuğum için yapamıyorum. Etrafımdakilerden her zaman sakin ol, çok utangaçsın laflarını duymaktan da bıktım. Artık cesur bir insan olmak istiyorum. Korkmamak, kendi istediğim şekilde doya doya yaşamak istiyorum. Sizce nasıl bunu başarabilirim? Lütfen bana bir yol gösterin.
Gizli KullanıcıAyrılmak üzere olduğum nişanlım
Ben nişanlımla ayrılmak üzereyim bir suçum yok ailesinin bana iftira atması üzerine oldu bu ve nişanlım bitti demiş ama bana demiyor konuşmuyor bu ilişkiyi sen bitirdin diyor. Bitsin istemiyorum yalvarıyorum resmen aileler bile birbirine girmiş ama bu çocuk beni sevse bile arkamda duramadı zoruma gidiyor aramızda şehirler var ama gelmiyor da napcam bilmiyorum ya yardım edin bana nolursunuz çok kötüyüm
Gizli KullanıcıSorunumun ne olduğunu bulamıyorum
Merhaba ben çok içe dönük biriyim. Genelde hayatımı kimseye kolay kolay açmam çok büyük arkadaş çevrelerimde yoktur. Ama şimdi kimse kalmadı çevremde. Stresli olaylarda çok midem bulandığı için iş ve sosyal hayattan uzağım. Hayatıma biri girdi ve ben geçmişte ilişki yaşadım yalnız kalacağım korkusuyla ona çok bağlandım ve bana ne hata yaparsa yapsın affettim. Ama mutsuz içe kapanık hemen bir olay yaşayınca suratı asılıyor diye terk edildim. Yaşatılan olay büyüktü. Yani bu kırık cam teorisi gibi mi öne atılıyor yoksa ben hiçbir ilişkiyi yürütemiyor muyum anlamıyorum. Arkadaşım beni hergün arıyordu ee haliyle sürekli biten ilişkimden 6 ay boyunca konuştuk sonra bana hep derdini anlatıyorsun diyerek bitirdi arkadaşlığımızı ben ona çok yazdım o ben dengeyi kuramıyorum insanlarla ya çok yakın ya çok uzağım dedi. Tüm suçu üstüme almalı mıyım bilmiyorum şimdi. Diğer grup biten ilişkimin olduğu grup bu durumu öğrendiler sonra arkadaşım bana alttan alttan laf sokmaya beni denemeye başladı ayrıldığım ortak arkadaşlarla neden görüşmüyorum diye o çocuk uzun zamandır bana göndermeli şarkılar yolluyordu dönmüyordu. Dönmeyince dalga geçiyorlardı. Arkadaşım bana kafada kuruyorsun dedi ve o çocuğu arayınca yoo bilmeden bir şey mi yaptım dedi arkadaşım bana sen herkesi yıpratıyorsun diyip kendi hatalarını görmeyip kırık cam teorisi gibi hayatından çıkardı beni. En zor günümde yanımda bile değildi. Eski arkadaşımın söylediklerini kullandı sen zor günümde bana bunu yapıyorsun diye Oysa ki onlar yapıyordu yanımda bile olmuyordu ama herkes beni suçlu biliyor ya onlar da beni suçlu hissettirdi.
Gizli KullanıcıEvlilikte cinsel istek ve isteksizlik savaşı
Merhabalar 37 yaşında 6 yıllık evli bu süreçte 3 çocuk doğurmaya zorlanmış bir kadınım ilk günden itibaren başta erken boşalma kalkmama sonrasında aşırı sertlesme derken cinsel ilişki yasayamadim eşimle istediğim için zorbalandim. şimdi engel yok ama esim aylarca ilişkiye girmiyor artık bende istemiyorum banane dedim diye olmuyor onunda işine geliyor bu durum çok mutsuzum sevgisizlikten olduğunu düşünüyorum çünkü bir erkek cinsel isteksizliği neden olsun doğuran ben lohusa olan ben 6 yılda 3 çocuk yapıp perişan olan ölümlerden dönen ben 2 çocukta sürekli neden olmuyor sorun varsa çözelim gidelim dedim hiç oralı olmadı hep kavga etti. 3. Çocukta bende rahatsızım zaten omuzumda aşırı ev çocuk yükü var ayni zamanda ek is yapıyorum evden çanta kaplaması gece cocuklar uyuyunca dinlenmem gereken zamanda onları yapıyorum çünkü harçlığım yok ilk günden eksideyiz nedeni ise tek başına çalışmasıymış sırf sussun diye bütün altınlarımı verdim ben şuan 6aylik bebeğimle çocuklarımla mutlu gibiyim ama hergun eşime öfke duyuyorum hicbirsey yapmasada duyuyorum öylesine beni bu durumda bıraktığı için ilk Evliliğim de cinsellik yaşadım hep bu evliligimde sıfır ve bu bilmişlik beni daha mutsuz yapıyor bosanmak istedim ama 3 çocuğum var bu benim bu dünyadaki sınavım mı ne yapmalıyım. Bu arada ona göre cinsellik istemeyen benmişim afedersiniz hem beceriksiz hem bilmiş 3 ayda bir cinsellikmi olur soruyorum
Gizli KullanıcıAilevi sorunlar anne baba boşanması
21 yaşındayım. Annem babamı aldatmıştı, daha küçüktüm, sustum, bir şey demedim. 2. kez aldatıyor şu an ve babamaı hissettim. Aylarca bunu düşündüm, önce annemle konuştum, ama annem önemsemedi, kendiliğinden dedi, hatta babana söylersen söyle dedi, babanla benim bildiğim ama senin bilmediğin şeyler var dedi. Bu da beni daha da çıkmaza soktu ve sonrasında hiç bir şey olmamış gibi davrandı. Ben de ertesi günü babama söyledim, boşanmak istediğini söyledi ve bunun için delil toplamam gerek, mahkemeye sunmak için çünkü mesaj yok, yazışıp engellediği için. Onunla hep ben yan yana olduğum için ben almaya çalışıyorum, mahkeme için şimdiden bir mesaj ya da ses kaydı almam gerek ve bunu yaşarken çok daha kötü bir şey öğrendim. Annemden zaten tiksinmişken, bunu da yaşadım. En küçük kardeşim, annemin aldattığı kişinin çocuğuymuş ve babam üvey kardeşim 4 yaşındayken öğrenmiş. Kardeşim şu an 11 yaşında bunu ve buna rağmen kabullenmiş, çocuğu gibi. Biliyorum o çocuğun suçu yok ama çok ağır bir dönemden geçiyorum, ne yapmam g söyleme ihtiyacerektiğini bilmiyorum. Annemin bilmediğin şeyler var dediği mesele buymuş, meğer zaten şüphem vardı. Orası ayrı konu ama emin olmak, duymak daha üzücü oldu. Babam da annene söz verdim, o yüzden söylemedim, imasını bile etmedim. Ama annen böyle bir şeyi kendisi başlatıp öne sürdüğü için, 'Bende söyleyeyim' dedi, ama ben tahmin ettim, oİşte çok kötü ve garip hissettim. Annem benim için hiçbir şey ifade etmiyor artık, ama kardeşime da doğru dedi. üzüldüm. Öz olmasa da kardeşim, normalde iyi anlaşamam, çünkü annem her konuda onu korur, savunur, daha ilgi gösterir. Bu yüzden de anlaşmazlık oluyordu hep, ama nedense onun daha çok üzerine düşüp korumak istiyorum. Ben küçükken de zor şeyler yaşadım. O da yaşanmasını istemiyorum. Ama maalesef ki yaşayacak, ileride gerçeği öğrenecek. Sonra nasıl olur bilmiyorum. İşte onu daha çok sarıp sarmalayasım geldi. Tüm bunlar bir yana, en yakınım bunu yaptı. Güvenim herkese karşı sarsıldı artık ve üstüne de hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Annem, ben ona panik atak yaşadığımı, her çıktığını söyledim. 'Benim yüzümden mi oldu?' dedi. 'Tek stres kaynağın ben miyim?' deyip geçiştirdi. En ufak bir yerimde egzama, üzüntü, pişmanlık yoktu ve şu an benle babam anneye hiçbir şey söylemedik. En kısa ve doğru zamanda, kanıtlarla birlikte dava açılacak. İşte, ben de ne yapsam bilmiyorum, bir şey yapamam ama yıpranıyorum. Bir de bir şey sormak istiyorum, belki bu başka bir konuya girer ama sevgilime bundan bahsetmek istiyorum. 3 yıllık ilişkim var, ona güveniyorum. Aslında tabii, hemen söylemek zorunda değilim ama hayatımı paylaşmayı düşündüğüm biri olduğu için söylemek de istiyorum. Tek korkum, kavgada, tartışmada yüzüme vurur mu diye. İşte, neyse, hem bu hem de aylardır babama nasıl anlatacağım diye düşünüp bahsettiğim gün, bunun ağırlığı zaten üzerimdeyken, bir de üzücü gerçeği öğrendim. Aynı gün, hem kötü ve öfkeli hissediyorum, hem de aptal yerine konmuş gibi hissediyorum. Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Gizli Kullanıcı
