Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Ergen oğlum
Esim 10 yil once doguda yaralandi gazi oldu. Oglum o zaman 22 aylikti. kizimin dogumuna 3 hafta vardi. Esim hastanede kaldi 2 yil kadar. Ben ise apar topar hataya annemlere gelmek zorunda kaldim. Orda dogum yaptim. Oglum suan 12 yasinda. Bana karsi inanilmaz ofkeli. Ben haric herkesin sozunu dinlerken bana karsi ve kardesine dusman gbi davranıyor. Cok uzuluyorum artik. Kardesini kendisinden ayri tuttugumu onu daha cok sevdgimi düşünüyor. Isin asli asla oyle olmadgini defalarca kez anlatmama ragmen hala en ufak bir gerilmede tartismada konu kardesi dahi olmasa bile hemen konuyu oraya cekiyor. Sözümü dinlemiyo hep zitlasiyor. Bise dedgm an ise sen zaten hep boylesin diye beni elestirmeye basliyor. Artik gerçekten çok yiprandim. Ne yapacağımı bilemiyorum. Desteginiz icin simdiden teşekkür ederim
Gizli Kullanıcı
eşim ve bana karşı davranışları için ne yapabilirim?
eşim beni ailesi olarak görmüyor varsa yoksa kök ailesi bende aşırı rahatsızım bu konuda ailesini atsın istemiyorum ama benide ötekileştirsin istemiyorum benide sevsin saysın istiyorum dışarıya herkese bir melek adeta ama bana gelince gerçekten çok farklı hep beni bir şeylere mecbur görüyor misal ailesine yardım söz konusuysa ben mecburum ama söz konusu bana yardım ise hiç kimse mecbur değil onların kendi kararları bende mutsuzum sürekli bir tartışma içerisindeyiz kendimi ona bir türlü anlatamıyorum yada o anlamak istemiyor çok yoruldum artık dışarı çıkmak istemiyorum kimseyi görmek istemiyorum içime kapandım ve artık bu mutsuzluğum anlaşılmamam sinir stres olarak geri dönüyor bana ve ister istemez çocuğuma yansıtıyorum bu konuda ne yapabiliriz yardımcı olur musunuz?
Gizli KullanıcıHayatım
Merhaba nasılsınız rahat sız ettiysem ozur diliyorum Çok yoruldum onların dediklerini yaparsam beni seviyolar ama yaptırdıkları işler erkek işleri beni hiç sevmiyorlar sürekli baskı bağırma çok yoruldum napayım evimizde tek bana böyle yapıyorlar ama ablamları gızel yetısdırmişler onlara ağır isleri yaptırmıyolar evdeki tum erkek işlerini ben yapıyorum azarlananda ama ben oluyorum hayır desem ağzına geleni söyliyolar kısaca çok yoruldum
aselaSevgilimden ayrılmalı mıyım ayrılmamalı mıyım
Öncelikle lise 11. sınıfta bizim okula geldi x ilk gördüğüm an beğendim ama sadece arkadaş olduk birkaç ay geçti sonrasında ondan da çok fazla haraket gelmeyince olmaz diyerek vazgeçtim ve 2. dönem dershaneye başlayınca karşıma y kişisi çıktı erkeksi ve güçlü bir karakter bende neden olmasın diyerek çıktım hem libidosu yüksek hemde hediyeler aldı ve prenses gibi davrandı kapımın önüne çıkıp gelmeler sevgili olmadan çiçek almalar fln tabi ki hoşlanmaya başladım fakat arkadaş ortamında anlatırken çocuğu x kişisi sürekli konuyu kapatmaya başladı ve kıskanmaya başladı aramızda uzaktan bir çekim de başlayınca y kişisiyle 3 haftalıkken ayrıldım ve ayrıldıktan 1 buçuk ay sonra x kişisiyle çıkmaya başladım fakat çok çocuksu ve feminen bence eğleniyoruz fln ama date lere çıkartacak parası da yok ve öyle hediyeler fln da yok libido desen o da yok 2 yılı geçiyoruz ben bir şekilde çok sevdiğim için idare ettim zor zamanımda hep yanımda oldu fakat çok da tembel işe gir yazın diyorum yatıo evde parası olmasa bile çalışması gerekir bence erkeği çekici yapan bu ben üniversitede okuyorum ona rağmen iş buldum çalıştım ve yaz oldu hala başka bi işte çalışıyorum bu ilişki tarzı bana uygun değiş gibi sürekli x kişisini değiştirmeye çalışıyorum azıcık değişiyor ama benim istediğim birisi olamaz korkak ve tembel birisi ne yapsam sizce
Gizli KullanıcıBir psikolojik rahatsızım var mı yoksa Bu Yaşadığım sorunların nedeni ne
Bende düşünce uçuşması Yani sürekli düşünme ve dikkat dağınıklığı var ama bu arada olan bir durum değil Sürekli olan bir durum yani bunu yaşamadığım bir an yok ve bu kesinlikle sosyal hayatımı ve insanlarla iletişimimide etkiliyor bununda farkındayım onun dışında kesinlikle Hayatımın her yerini kaplayan bir beyin sisi ve odaklanma güçlüğüde var bu da hala öğrenci olduğum için çok sıkıntı çektiğim bir durum ama psikolojik rahatsızlıkları araştırdığımda hiçbirine sahip olmadığımı görüyorum yani Bu Yaşadığım durumlar ne kadar beni sosyal hayatımı etkilesede beni ele geçirmiş olsada asla peşimi hayatımı bırakmıyor olsalarda bir psikolojik rahatsızlığın var demek için yeterli sebepler olmadığını gördüm kendi çapımda yaptığımm araştırmalarda, normalde okulda veya sosyal hayatımdada dışarıdan insanların beni gözlemlediklerine göre Sürekli mutsuz ağlamaklı bir sorunum sıkıntım varmış gibi çökkün ve bitkin göründüğümu söylüyorlar nispeten bunlarda doğru sayılabilir ama beni ele geçirmiş kadar çok yoğun hissettiğim duygular başta bahsettiğim düşünce uçuşması sürekli düşünme bundan dolayı sosyal hayatımın insanlarla olan ilişkilerimin etkilenmesi kimseyle iletişime geçememe bunun getirdiğini düşündüğüm bir bitkinlik hissi ve sosyal aktivitelerde bulunmama sosyal hayata katılamama ve yine tüm hayatımı olduğu gibi en çok öğrencilik hayatımı etkileyen beyin sisi ve odaklanma gücü çekiyorum Yani benim hayatımı ele geçirmiş olan temeldeki en büyük iki sorun Bunlar en çok Bunlar beni etkiliyor ama bunların yoğunluğu çok olsa dahi bir psikolojik rahatsızlık tanısı için belirti olmaya yeterli mi
Gizli KullanıcıHocam mühtecen videoları izlemeyeni tamamen bırakmak ve mast isteği gelmesin
Hocam ben aklıma cinsellik ilgili süreklendiren şeyler geliyor sosyal medyadan keşfete karşıma çıkan kadını izleyince aklıma şeyler gelmesin ve yapmamaya çalışıyorum az süre sonra 5 dk uzanınca canım çekiyor her yaptıktan bir süre sonra kesinlikle yapmaya izin vermeyecem diyorum kendimi uyarıyorum kızıyorum kendime birkaç gün sonrada yine canım çeker ne yapmalıyım hocam bıktım artık kendimden soğuyorum ne yapacağımı bilemiyorum içerik ve mast yüzünden hayatım mahvoluyor resmen
hasanhan06Çok kafam karışık
Şöyle bir çocuk vardı. İlk zamanlarda sürekli bakışıyorduk. Arkadaşımın ablasının tanıdığıydı. Bana sık sık bakıyor, bazen ben fark edince utanıp gözlerini kaçırıyordu. Sonra ona istek attım, kabul etti ve ilk mesajı o attı. Ancak mesajlarıma genelde iki saat sonra cevap veriyordu. Bunun üzerine fake bir kız hesabı açtım. Kız "Hiç sevgilin ya da sevdiğin oldu mu?" diye sorunca, "Olmadı ama ablamın arkadaşlarından bir kız beni beğenmiş. Sırf ablam ayıp olmasın diye ilk mesajı attım, sonra konuşmadım. " dedi. Fake kıza ise "Çok güzelsin. " diyerek iltifat etti ve konuşmak için bahaneler aradı. "O kızı engelle. " denince de "Bulursam engellerim, hesabını kapatmış. " dedi. Bugün annesi alışverişe geldiğinde ben annesiyle konuşurken bana gülümsüyordu. Arkadaşımın bana aldığı Kinder'i poşetlerin içinden bulup yanıma koydu. Poşetleri taşırken de elimden aldı. Sürekli bana bakıyordu. Geçen gün bana da çiğ köfte almış, hatta ablasına "Şimdi kıza versem çıkma teklifi gibi duracak. " demiş. Bugün şefin yanına geldiğinde göz göze geldik. Gözlerini benden ayırmadı. Giderken de sürekli bana bakıyordu. Şef gülerek "Önüne bak. " deyince o da gülümseyerek yoluna devam etti.
Gizli Kullanıcıkardeşimi kaybettim
evimizin en küçüğünü (20) erkek kardeşimi 70 gün önce hiç beklenmedik ve tahmin edemeyeceğimiz şekilde kaybettik. acısı hiç geçmeyecek gibi geliyor, kocaman bir boşluk var sanki hayatımda. yeteri kadar iyi abla olsaydım belki bana açılabilir, ona destek olabilirdim ve şu an hâlâ aramızda olabilirmiş gibi düşünüyorum. daha çok özlüyorum, daha çok konuşmak istiyorum ama bunlar için çok geç olması canımı yakıyor. derdimi ona anlatmak istiyorum, yanımda olsun istiyorum. arıyorum bazen ama ulaşılamıyor diyor. herşeye normal devam ederken birden dank ediyor onun artık olmadığı o hayatımdaki boşluk. son kez seni seviyorum dememiş olmam canımı yakıyor belki deseydim yanında olduğumu yeterince hissettirseydim hâlâ burda olurdu diye düşünüyorum. bazen ne yaşadığımı anlayamıyorum. bunun benim başıma gelmiş olmasını kabullenemiyorum. sanki böyle birşey olmamış uzaktaymış, arasam açıcakmış gibi geliyor. onu bu kadar yalnız bıraktığımız, bu kadar kendini yalnız hissetirdiğimiz için kendimi suçluyorum. sanki herşey rüyaymış gibi onun gittiğini kabullenemiyorum. sanki hiç gitmemiş gibi hayatıma devam ediyorum sonra onun olmadığı aklıma gelince yaşadığım herşeyden,mutlu olmaktan pişmanlık duyuyorum. bazen film izlediğimde, şarkı dinlediğimde o da severdi keşke olsaydı diye düşünüp, o bunları yapamıyorken ben yaptığım için kendime kızıyorum. zamanında onun isteyipte yapmadığım, yapamadığım şeyler için kendime kızıyorum. eksik bi ablaymışım gibi. boşluktaymışım gibi. yaşadığım şeyi bir türlü idrak edemiyorum. kabullenemiyorum.
Gizli KullanıcıÇevreme Karşı Aşırı Güven Problemim Başladı
Bundan 1. buçuk yıl öncesine kadar kafam biraz daha rahattı ama 2026 başında aile Ve arkadaş ortamına karşı aşırı bir güvensizlik başladı. Beni bu duruma getiren neydi bilmiyorum hatırlıyorum diye bilirim,onlara karşı sevgim saygım azaldı sevdiğim insan hayatımdan aldatarak çıktı yakın zamanda sevgilim bu artık garip bi hale dönmeye başladı insanlardan uzaklaşmaya başladım kafamda sürekli ses var durduramıyorum Anlaşamıyorum Sessizliği Sağlamak için adrenaline İhtiyaç duyuyorum sanırım motor sürerken hız yapmak veya araba sürmek yüksek sesle arabada şarkı dinlemek . Saygılarımla Teşekkür Ederim
Gizli KullanıcıEŞİM AİLEMLE YAŞADIĞI OLAYLARI AŞAMIYOR
Merhaba eşimle 2. 5 yıldır beraberiz. 1. 5 yıl nişanlılık ve 5 aydır da evliyiz. Eşim biz nişanlıyken anlık bir duygu boşalması yaşadı ve annem ve babamın yanında ağladı. Nişanlılığımızın uzun sürdüğünü söyledi sadece ama annem çok tepki verdi ve defolsun gitsin böyle yaparsan seni kimse sevmez tarzında laflar söyledi. Bu yaşananlar buluşuldu ve konuşuldu her şey düzeldi gibi geliyordu fakat eşim söylenilen laflardan dolayı çok yaralı hissediyordu. Hala daha aynı şekilde hissediyor ve 1. 5 yıl önce yaşanmış olayı öne sürerek kavga ediyoruz. Ben bu durumda sakin kalmasını söyledim. Ben elimden geleni yaptığımı düşünüyorum anneme böyle yapmaması gerektiğini ve bizi yıprattığını söyledim. Annem de tamam konuşmayacağım bir daha bu konu hakkında dedi ama eşim benden özür dilemediler ben ne yapacağım beni mahvettiler psikolojik şiddete maruz kaldım diyerek neredeyse 5 aydır 10 defa bu meseleden dolayı kavga edip tartışıyoruz ne yapmam gerektiğini anlamıyorum ve bilmiyorum. Annem çok baskın bir karakter bu zamana kadar hep bu şekildeydi. Küçükken bir şey söylediğimizde bizi baskılardı. Şimdi ise tekrar baskıladı ve bu laflar eşime ağır geliyor ne yapmalıyım bilmiyorum. Eşim annemden bir özür bekliyor ama annem özür dileyecek bir karakterde insan değil ne yapmalıyım bilmiyorum.
Gizli Kullanıcı
