Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Ne yapmaliyim bilinçli düşünüyorum

Merhabalar, 8 aydır evliyim ve 10 haftalık gebeyim. Gebeliği ilk öğrendiğimde çok sevindim ama sonra ne olduysa bir türlü bebeği istemiyorum. Günah ve çevrenin baskısı olmasa aldırırdım, doğurmak istemiyorum kesinlikle. 41 yaşındayım, ne yapmalıyım ama kesinlikle istemiyorum. Kalp sesini duydum, hormonlar deniliyor ama zannetmiyorum. En başından beridir böyle hissediyorum. Aile baskısı tehtidi var aldırırsam. Ama takmıyorum yine de ruh sağlığı önemli benim için.

Eğitim

Gelecek kaygım var ne yapabilirim

Derslerime çok çalışıyorum ama bugün ki denememde çok kötü yaptım ve ailem çok fazla baskı yaptı bana çok ağladım. üstüne abim dalga geçti, hocalarım kızdı, annem kurstan almakla beni tehdit etti. eğer iyi yapmazsam hayatımı mahvedecekmişim, eğer ben sınavı kazanamazsam hayatımın sonu olacakmış gibi davranıyorlar. her denemeye girdiğimde aklıma ben ailemin bu dedikleri geliyor. geceleri bunları düşünmekten uyuyamıyorum. hergün uykusuz kalıyorum. bugün denemeye gittim saat 9. 30’da ama akşam 4’de uyudum, hep bunları düşünmekten ders çalışamamaya başladım. aklımda hep bi soru var ve kimseye anlatamıyorum. bunları 1-2 kere anlattım herkes kafana takma demekten başka hiçbirşey demiyor. geceleri kendi kendime konuşmaya başlıyorum. bu sefer evde herkes uyuduktan sonra karanlık ve sessizlik içerisinde karşımda birisi varmış gibi hayal edip her şeyi ona anlatıyorum ağlıyorum hatta bazen anlatırken. evde odamdan çıkmıyorum. okulda da aynıyım ama kursta sevdiğim insanların yanında kendimi rahat hissediyorum. tek gülebildiğim arkadaşımın olduğu yer orası ve annem beni denemelerim kötü gelirse beni bu kursumdan almakla tehdit ediyor. ben de denemedeyken bunları düşünmekten odaklanamıyorum

Cevaplandı

Bu durumda ne yapabilirim

Merhaba, ben birini çok sevdim. Alıştıkça çok fedakârlık yaptım, çok affettim; o da yaptı ama ayrıldı. Doğrusu buydu, çünkü ben de kendimle yüzleştim; o ayrılık beni kendime getirdi. Annem bana huysuzsun, kimseyle geçinemezsin der, ama ben yalnızlığı seven, içimi sadece sevdiklerime açan, hep de zarar görmüş, yalnız bırakılmış biriyim. O yüzden bu sessizliğim, içe dönüklüğüm; kimseye muhtaç olmak istemem. Her şeyi kendi başıma hallettim hep. İçim yanar ama hep bir yolunu bulur, yaralarımı sarar, tek başıma devam ederim. Anksiyete bozukluğu yaşıyorum. Stresliyken hep midem bulanıyor. Ama o başka birini unutmaya çalışırken beni buldu, hatalar yaptı, ama hep içimdeki o çocuksu yanı da onda buldum. En son buz gibi sessiz birine dönüştüm. Sürekli ağlayan etrafım hep uyardı, ama dinlemedim. Sonunda terk edildim. Yanlış zaman var mıdır, bilmiyorum ama ben de çok içe dönüğüm; o da çok sosyal birisi. Biz çok zıt karakterleriz. Ben çok inatçıyım; sevdiğimi sahiplenirim, gözü kara biriyim ama unutunca da tamamen unuturum. Şimdi ilk defa herkesi, her şeyi sildim; içim yanmasa da devam edeceğim kendi hayatıma, çünkü onun yokluğunda ben her şeyi tek başıma atlattım. Doğru kişi bile olsa, artık bu yoldayım, çünkü orası beni çok yıprattı; kendimi çok açıkladım, çok canım yandı. Kendime güzel bir hikâye çıkarabilir miyim, buradan bilmiyorum. Yalnız kaldım. Sevgiyi değil kendimi seçtim

İnsanlar mı ben mi tuhafım?

Merhaba. Bugün sabah abimi askere gönderdik. teyzem,teyzemin kızı,anneannem ve erkek kardeşim vardı. öğle çayı içiyorduk. bizim ev yüksek giriş ve bir anda cama alıcı gibi biri vurdu ve ilk teyzem baktı ben misafirim dedi ben baba tarafı sandım bir baktım tuhaf bir adam elinde albüm rahatsız bir yakını herhalde para yardımı istiyor. bende dedimki yardım edemeyiz gidin lütfen gibi bir şey dedim. Teyze yardım eder diyor. bende gidin lütfen dedim tekrar camı kapattım. teyzem demişki adama ben misafirim. Ne alaka yani baya güldüm üzerine. sonra annemle teyzemin halası geldi. o kadar tuhaf biri ki saçma sapan konuşuyor mesela; oğlu eşini aldatmış gelinine or**** diyor oğlunun y@v***lığını kabul etmiyor. kimle aldatıyorsa ona ev tutmuş annesinden para istiyor bu halada veriyor saydırmasına rağmen ve bize dertleniyor. hem oğlundan şikayet ediyor hem yardım ediyor. iğrenç bir olay ve insanlar. nefret ediyorum. neyse ben odama geçtim odama bir anda teyzem şey geldi ve dedi ki hala yıkamamı istiyor benim sinirim bozuldu annem evde değil ne alaka teyze bizim evde niye yıkanıyor? teyzem sessiz ol dedi ve ben annemi aradım sinirli şekilde anne ne alaka dedim lif kıyafet havlu bile getirmemiş dedim. annem abimle askerlik için yolculukta eşlik ettiği için yorgundu herhalde ver kendi lifini atarsın dedi NE dedim abi ben bir bardaktan su içtikten sonra aynı bardaktan birinin bir şey içmesi bile rahatsız ediyor ne alaka dedim. gittim patik verdim el havlusu verdim. çöpe attık sonra tabiki ama acayip anormal biri. teyzemle banyoyu ayarlıyoruz bir anda kapı çalmadan kapıyı açıp ayarlamadınız mı hala diyor? sağlıksız beyinli kadın. ilk geldiğinde bana dediği şeylere bakın kızım şunlara dikkat et 1) akrabalarla arayı açma . 2)selam vermeyi ihmal etme. birde hikaye anlatıyor bir insan yolda birine selam vermiş karşıdakide surat yapıp geçmiş selam veren cennete girmiş almayan cehenneme bir tane daha anlattı lavabonun içinde ekmek varmış bir insan onu alıp yemiş diğeri de ordaki ekmek yenir mi demiş yiyen cennete gitmiş yemeye cehenneme. bu ne saçma ne komik hikayeler. Neyse yıkandı gitti teyzem anneannem kuzenim benim odamda oturduk. ben şey dedim teyze böyle iğrenç,maneviyatınızı bozucak,psikolojinizi bozacak birini halanız diye niye hayatınızda tutuyorsunuz haddime değil ama annem onu yıkamaya o iğrenç içen oğlunun orada olma ihtimaline karşı gitmesine nasıl izin verdin bir abla olarak? gibi şeyler söyledim. midem bulandı teyzem de şey dedi senin lifini ver ve ben dün yıkanmışım lif kirli yıkanmamış teyzem bir şey olmaz diyor kafamı yicektim. hala da teyzeme kullanılmış olsun nolucak demiş. böyle iğrenç bir kadının nasıl oğlu olması beklenir ki psikolojimizi bozar bunlar ben 18 yaşındayım. ve insanlara bakış açım değişti kadın diyorki abin pazar günü gidicam demişti gittiler demek ben onun için gelmiştim dedi ama yıkanmak için abimi bahane edip gelmiş pislik kadın kimse mi yok be kişisel sınıra kişisel eşyaya o kadar takıntılıyım ki bugün aklım sınandı szie de garip gelicek eminim ama birine anlatmak bana iyi gelicektir. ayrıca mesela kuzenime dolabımda yüz jeli vermiştim insan kullanınca masaya koyar şey yapmış dolabımı açıp geri koymuş bir kere daha tekrarlansın uyarıcam sizce nasıl uyarabilirim aklım onu da anlamıyor masanın üstüne koysan ben dolabıma koyarım dolap açmak sınır ihlali değilmi ben mi kasıyorum. yarında en yakın iki arkadaşımla buluşacam bu psikolojiyle:(

Neden bu kadar kötü birine dönüştüm

O kadar doluyum ki bu konuda… Benim iki tane küçük kardeşim var, ama onlara o kadar tahammül edemiyorum ki, küçükken onlara bakmak, onları tek bırakmamak zorundaydım. Annem çalışıyordu; yoktu. Bir tanesi okula giderken dolmuşta uyuyakalmisti onsuz dolmuştan indim o dolmuşta kaldı ve peşinden koşup durdurdum onu aldım ama o kadar korktum ki bu anıyı silip atamıyorum aklımdan daha bir sürü sorumluluk yüklendi bana onlarla ilgili şimdi ise onların yaptığı en ufak hata gözüme o kadar batıyor ki mesela yere içecek doktuklerinde ya da disarda beni rezil edicek hareket ettiklerinde bir yere giderken onlar olmasın istiyorum çok tetikleniyorum oysa onlar benden sevgi bekliyorlar bana güzel sözler cümleler ediyorlar sevgi içeren ama ben onlara edemiyorum içimden gelmiyor aslında etmek isterdim ama yapamıyorum tersliyorum istesem de istemesem de bu beni çok rahatsız ediyor onlar bana hiçbir şey yapmamisken onları sevmemek sevmemek derken onlara bir şey olsa mahvolurum ama onları da görmek istemiyorum bunun nedeni nedir ne yapacağım

Kardeşime nasıl davranmalıyım ?

27 yaşındayım. Kız kardeşim benden 6 yaş küçük. Onu çok seviyorum. Düzgün bir iletişimimiz olsun istiyorum ama güzel bir iletişim sürdüremiyoruz. Şu anda ben evliyim ve hamileyim. Kız kardeşim de üniversite okuyor. Üniversiteden döndüğünde zaman geçirmek için yanına gidiyorum. Birlikte ilk bir iki saat güzel geçiyor; sonrasında özensiz davranışlar, en ufak bir şeyde sinirlenip terslemeler. Saygısız davranışlar görüyorum kardeşimden. Bir süre sonra ben de karşılık veriyorum; bu nasıl bir konuşma tarzı diyorum, düzgün konuş diyorum. Karşılık verdiğimde iş çığırından çıkıyor ve artık büyük bir kavgaya dönüşüyor. Üstüme yürümeye başlıyor, sonrasında ben üzüldüğümde şimdide böyle ağlarsın işte deyip umursamaz bir tavır takınıyor. En son tekrar böyle bir durum yaşadıktan sonra şöyle geçmişe dönüp baktım ve son 2 yıldır hep aynı şeyler olmuş; bana karşı hep nezaketsiz davranmış, ben huyuna gitmeye çalışmışım, kardeşim demişim, barışmışım. Ama o tekrar aynılarını yapmış. Örneğin, ben güzel giyindiğimde bana çok iyi davranıyor, ama ben biraz halsiz olup kendime bakmadığımda veya moralim bozuk olduğunda çok saygısız davranmaya başlıyor. Şu an onu aramak hiç içimden gelmiyor. Uzun süredir çok nadiren arayıp kısa konuşup kapatıyorum. Çünkü aynı şeylerin olacağını biliyorum ama üzülüyorum da böyle olmasını istemem. Sonuçta kardeşiz; ona bazen çok ihtiyaç duyuyorum. Güzel bir iletişimimiz olsun isterdim. Ne yapmalıyım, ona nasıl davranmalıyım?

Kaygı

sosyal ortamlarda kusma korkusunu nasil yenebilirim

Ben kusarsam rezil olabileceğim yerlerde kusmaktan korkuyorum. Yaklaşık 2 yıl önce otobüsle bir yere giderken mide rahatsızlığımdan dolayı gerçekten midem bulandı, kusmamak için direndim ve kusmadım, ancak kusmamaya çalıştığım sürece yaşadığım stres ve panik ölümden beterdi. O günden sonra ne zaman sosyal bir ortamda bulunsam, boğazımda mide bulantısı gibi bir düğümlenme hissi yaşıyorum ve stres oluyorum. Bunu nasıl yeneceğimi gerçekten bilmiyorum. Gerçek bulantıyla benim yaşadığım kaygılı bulantı hissinin bir olmadığını yavaş yavaş anlamaya başladım. Bu beni az da olsa rahatlatıyor ama hâlâ dışarıda, otobüste, iş görüşmelerinde bu panik hâlini deneyimliyorum; örneğin ertesi gün bir yere görüşmeye gideceksem ve bir yolculuğa çıkacaksam, stres olmaya ve huzursuzluk yaşamaya başlıyorum; ya midem bulanırsa, ya kusarsam, kusmasam bile o panik hâlini yaşarsam diye endişe duyuyorum.

fergus41

Kimsesizlik hissi nasıl geçer?

Hocam, 27 yaşındayım, bu yaşıma kadar hep çevremi memnun ederek geçirmişim, kendimi hep yok saymışım, hatta kullanılmışım bile. Son aylarda fark ettim bunu, beni kullanlarla, iyi niyetimi suistimal edenlerle aramı açtım, istemediğim şeylere hayır demeye başladım, bu süreçte yalnız kalma ihtiyacını çok hissettiğim için daha az sosyalleştim. Yalnız bunları yaparken fark ettim ki insanlar benden çok kolay vazgeçti, kimse "Sana ne oldu, neden böyle davranıyorsun?" diye sormadı, bazı çok sevdiğim insanlarla sebebini bilmediğiim bir şekilde aram açıldı, kimse ama kimse beni anlamaya çalışmadı, şu an hissettiğim tek his değersizlik hissi. Yakınlarım tarafından organize şekilde dışlanmışım gibi, kimse için o kadar da değerli değilmişim gibi hissediyorum. Ve bu his hiç geçmeyecek gibi geliyor. Sınav dönemindeyim, aklımı derslere vermekte zorlanıyorum. Ne yapabilirim?

Cevaplandı

gecmisimden cok pismanım kendimden utanıyorum bunu nasıl duzeltebilirim

Geçmişte birçok kişiyle birçok şey yaşadım. O zamanlar bunları sorgulamıyordum ama şu an ben nasıl böyle şeyler yaptığımı sorguluyorum. Kendimi çok kötü hissetmeye başladım, aileme layık olmadığımı, hiçbir şey hak etmediğimi, değersiz olduğumu düşünmeye başladım. Yaşadığım şeylerden çok pişmanım. Keşke geriye dönebilsem. Bu düşünceler kafamdan çıkmıyor; sınava hazırlanıyorum ve bunu da etkiliyor. Bir gün önüme çıkar, ilerideki hayatımda diye çok korkuyorum. Asıl olay ise kendimi affedememem. Bunları nasıl yaptım, nasıl yaşadım diye kendimi yiyip bitiriyorum. Artık bu düşüncelerden kurtulmak istiyorum. Baska asıl zorlayan ise çok kişiyle olması. Nasıl yaptım, nasıl izin verdim bilmiyorum. O an sevgi hissetmek istemiştim sadece ama beni kullanmalarına izin verdim. Şu an düşününce de içinden çıkamıyorum.