Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Sadık kalamıyorum..
Merhaba. 6 senelik ilişkim var. Çok iyi anlaşıyoruz birbirimizi seviyoruz, hatta evlilik yolundayız. Ortak hobilerimiz, ten uyumumuz, kafa yapımız hepsi mükemmel ama benimle ilgilenen başka birisine karşı bir şeyler daha hissediyorum, hoşlanıyor muyum anlamıyorum. İçim kıpır kıpır oluyor. Beğenilmek mi beni böyle yapan bu kadar? Onunla konuşmak çok iyi geliyor, konuşmayı bırakmak istemiyorum. Ve bu olay bir seferlik değil. Başkalarına karşı da dönem dönem böyle oldum. Yine de sevgilimden ayrı düşünemiyorum geleceğimi, evlenmeyi istiyorum onunla ama ona sadık kalamıyorum. Her şeyi arkamda bırakmak ve tek onla olmak istiyorum ama yapamıyorum. Onu üzmeyi istemiyorum, benim için çok değerli. Beraber yaşlanacağım kişi olarak görüyorum onu hatta. Ama ben neden böyleyim? Kendime bu yüzden çok kızıyorum. Bunu aşmak istiyorum. Nasıl yapabilirim? Kişilik bozukluğum mu var, travmam mı? Bunun arkasında yatan sebep ne olabilir? Lütfen bana yardım edin. ..
Gizli Kullanıcı
Ailemin "Düşüncelerin Değişir" Baskısı Karşısında Kendi Kararlarıma Nasıl Güvenebilirim?
"Merhaba,"25 yaşında bir sağlık öğrencisiyim. Bir yıldır büyük güven ve fedakarlık üzerine kurulu bir ilişki yaşıyorum. Erkek arkadaşım mühendislik mezunu, daha önce mühendislik de yaptı; ancak şu an geleceğimiz için gururunu bir kenara bırakıp fabrikada işçilik yapıyor ve yüksek lisans tezini yazıyor. Kendisi işini henüz tam oturtamadığı için benden toparlanmak adına 2 yıl süre istedi; 2028’de atanmamla hayatımızı birleştirmeyi hedefliyoruz. Ailem onu hiç tanımıyor; konuyu sadece annemle paylaştım. Ailem, 'O çalışan biri, senin gibi öğrenciyle ne işi olur? İleride fikirlerin değişir, seni bırakmayacağı ne malum? En çok biz seni düşünürüz' diyerek psikolojik baskı yapıyor. Babam uzun sevgililiğe karşı ve 'aklı başında' olmadığımı savunuyor. Evdeki huzuru korumak adına aileme 'ilişkim ciddi değil' diyerek stratejik bir sessizliğe büründüm. Sevgilimin bizim için fabrikada ter dökmesi bana sonsuz güven verse de ailemin sürekli aşıladığı 'Ya haklı çıkarlarsa, ya kandırılıyorsan?' söylemleri zihnimi bulandırıyor. Yoğun bir vicdan azabı ve gelecek kaygısı içindeyim. Sorum şu: Kendi hayat yolumu çizerken aileme karşı hissettiğim bu suçluluk duygusuyla nasıl başa çıkarım? Ailemin güvensizlik tohumlarının kararlarımı zehirlemesini nasıl engellerim? 2028'e kadar bu gizlilik altında iç huzurumu nasıl koruyabilirim?"
Gizli KullanıcıKendimi hep bir mutsuz hissediyorum
Bilmiyorum aslında sadece galiba birilerine bir şeyleri anlatmak içimdekiler artık atmak istedim için buradayım bir anda modum düşüyor hayattan soyutlanmak istiyorum sanki benim değer verdiğim insanlar dan aynı karşılığı da görmüyorum hep bir yetersiz miş gibi davranılıyor ama her koşulda ben varım yarım ediyorum , yaptıklarım görülmüyor sürekli bir baskı sürekli bir eleştiri ben insanlara hep güzel yaklaşırken onlar hep bi kendine olarak bakıyorlar
Gizli KullanıcıCinsel isteksizlik
Merhaba, 12 yıllık evliyiz. Karım uzun süredir cinsel ilişkiye girmek istemiyor. Kendisiyle konuştuğumda nedenini bilmediğini sadece canının istemediğini söylüyor. Eskiden de böyleydi ama en uzun süre 1-2 ayı geçmez düzelirdi. Beni sevdiği, bir başkasının olmadığı da kesin. Sürekli yorgunum ve uykusuzum gibi cevaplar almaktayım. Aramızda da iletişim iyi -orta seviyede. Kendisinde bu konuda fazla ısrarcı olmuyorum. Eşime de 1-2 haftada isteğimi söylüyorum.
Gizli Kullanıcıailemle nasıl düzelteceğimi bilmiyorum ne yapmalıyım
Kimse özellikle ailem beni dinlemek istemiyor sınav senem yeterince yoruldum artık ne yapacağımı bilmiyorum ailemle anlaşamıyorum yaptığım her hatada elimden sevdiğim şeyleri almaya yönelik davranıyorlar ne yapabilirim kendimi sevmiyorum kendimi sevmek istiyorum çok fazla her şey üstüste gelıyor kaldıramıyorum ailem sürekli tartışıyor sürekli benim hatam oluyor ne yapsam yaranamıyorum her şeyde beni suçluyorlar şu an bile tartışıyorlar sadece huzur istiyorum
Gizli KullanıcıKız arkadaşım çok toxicleşmeye başladı
Merhaba,ben lise son sınıf bir öğrenciyim ve 18 yaşındayım,sevgilimlede okulda bir süre arkadaşlık edip sonradan beraber olduk. Onunla beraber olmadan önce hiç kavga etmeyeceğimizi çok uyumlu olduğumuzu konuşmuştuk kısaca ama başladığından itibaren birsürü kavgalar etmeye başlamıştık garip ve anlamlandıramadığım kıskançlıkları vardı ilk aylarda benim artık konser gibi etkinliklere gitmememi,eve geç gitmememi,manisada oturuyorum arkadaşlarımla izmire gitmememi vesayre gibi birsürü şey istiyordu bende ilk başlarda bunların hepsini kabul edip elimden geldiğince yapmaya çalışmıştım tabi bende onu kısıtlamıştım iki şeyden erkek arkadaşı olmasın istiyordum ve çok fazla açık giyinmemesini kabul etmişti benim sınırlarım başından beri bu kadardı. Kavgalarımız asla bitmiyordu ama çözüyorduk bir şekilde şuan 5. Ayımıza gireceğiz ilişkide ama artık istekleri hala bitmemeye başladı ve elimde olmayan şeyler yüzünden yargılanmaya başladım beni aşırı derecede kıskanıyor tabiri caizse çok komik şeylerden dolayı bile kısıtlamaya çalışıyor bana film izleme kadın var, instagram reelsimde kadın (komedyen dahi olsa)beni suçluyor ve bazen büyütüp aglamaya dahi başlıyor bunun benim elimde olduğunu sanıyor,dinledigim sarkı kapağında kadın var diye bile sucluyor ve daha bir çok şey var. Ben artık isteklerini bunları yapamayacağımı soyledigimde sen çok değiştin eskiden olsa beni kırmamak için ugraşırdın herseyi yapardin diyor artık disari cikmam mekan degistirmem bile sorun haline gelmeye başladı cevap gelirse dahada konuşabilirim
Gizli KullanıcıKendimi nasıl iyi hissederim
Zaman zaman herkesten nefret edip kinleşiyorum buna ailem kardeşlerimde dahil kendimi değersiz mutsuz hissediyorum sanki kimsenin umurunda değilmişim gibi olur olmadık şeylere sinirlenip gereksiz tepkiler veriyorum sonra pişman oluyorum sürekli insanlara kendimi açıklama ihtiyacında bulunuyorum yanlış anlaşılmaktan korkuyorum (ailemle tartışmaya girdiğimde bi şekilde kendimi suçlu hissedip ya da hissettirilip suçluluk duygusuna kapılıyorum) nişanlılık dönemindeyim ve çok kaygılıyım bununla başa çıkamıyorum ne yapmam gerekiyor
Gizli Kullanıcıkayınvalidem her hareketime karışıyor, eşim sınır koyamıyor
Biz Evlendik ev yapıldı düğün yapıldı altın falan tüm masraflar üzerimize kadı ve mecbur annesiyle beraber iş yapmak zorunda kaldık. Çok borç vardı çünkü Sonra bir sene sonra kardeşi evlendi onların tüm düğün masrafları bize kaldı eşimin annesi onlara hiçbirşey demedi bu borçlar benim üç senemi aldı. Şimdide kayın validen her hareketime karışıyor eşim sınır koyamıyor ne yapmalıyım. Kısaca anlattım.
Gizli KullanıcıMerhaba ne yapacağımı bilmiyorum çıkmazda kaldım
PSİKOLOĞA SUNULACAK DURUM ÖZETİ Bir süredir duygusal bir ilişkim vardı. Aramızda yaşanan son olay, iletişim biçimimizle ilgili ciddi bir kırılma yarattı. Bu süreci sağlıklı değerlendirebilmek ve kendi durumumu netleştirmek için bu özeti paylaşıyorum. Bir tartışma sonrası kendisini aradım. Amacım sakin bir şekilde konuşmak ve durumu kırmadan çözmekti. Telefonda “ne yapıyorsun” diye sorduğumda, bana sert ve küçümseyici bir tonla “ne diyorsun sen be, işim var” şeklinde karşılık verdi. Bu tavır beni çok tetikledi. Sinirle kırıcı bir şey söylememek için telefonu kapattım. Daha sonra, kalbini kırmamak ve niyetimin kavga olmadığını anlatmak için WhatsApp’tan açıklayıcı mesajlar yazdım. Bu mesajlarda: - Haklı çıkma derdinde olmadığımı - Sadece insan gibi, sakin bir şekilde konuşmak istediğimi - Hakaret ve sert dilin beni kırdığını - “İki dakika bekle” denebilseydi bunun sorun olmayacağını anlattım. Bu mesajlardan sonra beni WhatsApp’tan engelledi. Bunun üzerine SMS ile yazmaya devam ettim. Yazdığım mesajlarda suçlayıcı olmamaya özellikle dikkat ettim. Davranışlara odaklandım, kişiliğine saldırmadım. Karşı tarafın mesajlarında ise: - “Nefret ediyorum” - “Umurumda değil” - “Sen sorun çıkarıyorsun” - “Kendi düşüncelerinle nefsini besle” gibi ifadeler yer aldı. Sürekli olarak sorunun bende olduğunu söyledi. Kendi sertliği, hakaretleri ve tonu için sorumluluk almadı. Özür dilemedi. Ben sakin kaldıkça, o daha çok savunmaya geçti. Son mesajlarında “şimdi uzak dur benden” diyerek konuşmayı tamamen kapattı. Bu cümleyi ben değil, o kurdu. Ben bu süreçte: - Kendimi ifade etmeye çalıştım - Kırıcı olmamaya özen gösterdim - Uzun uzun açıklamalar yaptım - En sonunda da konuyu zorlamadan kapattım Ancak karşı tarafta: - Yüzleşme - Sorumluluk alma - Özür - Duyguyu anlama gibi bir tutum görmedim. Şu an benim kafamı kurcalayan sorular şunlar: 1. Bu yaşananlarda benim iletişimimde ciddi bir hata var mı? 2. Karşı tarafın davranışları duygusal olgunluk açısından nasıl değerlendirilir? 3. Bu tür bir iletişim biçimi sağlıklı bir ilişkiye evrilebilir mi? 4. Onun geri dönme ihtimali psikolojik olarak var mı, yok mu? 5. Benim bu noktada üzülmem normal mi, yoksa mesafe koymam doğru bir adım mı? 6. Sessiz kalmam mı, yoksa tamamen kapatmam mı daha sağlıklı olur? Bu süreci objektif bir bakış açısıyla değerlendirmeye ve kendi ruh sağlığım için doğru adımı atmaya ihtiyacım var.
Gizli KullanıcıHayattan keyif alamıyorum artık
Merhaba uzun süredir hayatımda atanamama iş bulamama yanlış ortamlar yanlış insanlar kaygı mide bulantıları sonucunda yapayalnız kaldım. Uzun süren arkadaşlıklarım dağıldı resmen kimsem kalmadı. Ne derdimi anlatacağım bir arkadaşım ne işim var. Bana öyle şeyler yaşattılar ki onlara biraz sınır çizmeye kalkınca hemen kötü ilan edildim bütün gruptan dışlandım herkes birden bana laf sokmaya onlara attıklarım üzerinden beni zayıflığımdan vurmaya başladı. oysa ben bu insanların her şeyinde yanındaydım. Sosyal medyadan laf sokmalar kendini diğer insanlara ispatlamak için din üzerinden namaz fotoğrafları paylaşarak laf sokarak üstüme gelmeler çok yoruldum. Bu insanlar her fırsatta benim arkadamdan konuştu. Ben bunu söyleyince gidip benimle alakalı her şeyi anlattı diğer tarafa hepsi birlikte bana cephe aldı. Her gece çocuk gibi ağlıyorum. Ailem nelerle savaştığımı bilmiyor. Onlar da benden beklenti içindeler mide bulantılarım yüzünden işe gidemiyorum. Sorun bende herhalde Git gide yük oldum herkese ama hiç ses çıkarmasam eskisi gibi fedakar olsam tüm hataları affetsem bu insanlar benim sonsuza kadar arkadaşım olurdu. Yeni ortamlara da giremiyorum içim öyle bir daralıyor ki beni yalnız bıraktılar bakalım ne yapacak gelip eskisi gibi özür mü dileyecek telafi mi edecek diye. O kadar yorgunum ki yapayalnız kaldım. Onlar birileri var sanıyorlar yalnız kalma pahasına bile kimseyi istemiyorum artık
Gizli Kullanıcı
