Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Vazgecme veya takintimi

Oncelikle merhaba Karsi cins ile ufak bir flortlesme oldu yarim kaldı gibi birsey oldu . İmkansizda aslinda biliyorum ama onun dostluguda cok hosuma gitti ama yarim kaldigi icin ben be oldugunu anlayamiyorum . Bana ne yaptigini anlayamiyorum. Aklimdan bir saniye cikmiyor surekli bakasim geliyor sosyal medyadan. Ruyalarima girip duruyor. Ne yapacagimi bilmiyorum. Asla yazmak istemiyorum . Kendimi tutuyorum bakmamaya soz verdim ama aklima mani olamiyorum. Acaba oda beni dusundugu icin enerji aktarimi mi diye de dusunuyorum belki kendimi kandiriyorum bilmiyorum . Kendimi baska seyelre veriyorum ama yok veremiyroum. Ne yapmaliyim unutmak icin ?

Kafamda sürekli geçmişi düşünüp senaryolar üretmeyi nasıl durdurabilirim ?

Geçmişte yaşadığım olumsuz şeyleri iyi şeylere tutunarak hayatımda tutmaya çalışıyorum onlar yanımda olmasalar bile zihnimde onlarla yaşıyorum ve bunu susturamıyorum. Sürekli kötü olayları kafamda senaryo şeklinde düşünüp kendi kendimi bitiriyorum. Onlar yeni hayatlarına devam ederken ben sanki olduğum yerde sayıklıyorum ve çok acı çekiyorum. Üstünden aylar geçmesine rağmen sanki hiç atlatamıyacakmışım gibi geliyor kime anlatsam ya anlamıyor yada geçiştiriyor Bende artık anlatmayı bıraktım.

Onu unutamıyorum ne yapabilirim?

Aramızda hiç birşey olmadı. . Bir ilişki bile. Lise aşkımdı, benden 3 yaş büyük daha arkadaşları ile benle dalga geçiyordu. Kaç yıldır yüzünü bile görmüyorum ben. Ama ne onu, ne bana yasattıklarını unutamıyorum. Asla aklımdan çıkmıyor. Sevgi de hissetmiyorum ama olmak için canımı bile verebilirdim. . Sürekli o olanlarla aşık olduğum kişi aklımdan çıkmıyor. Aynı anda hep sevip hemde nefret ediyorum. Nasıl unutabilirim bilmiyorum sürekli elim hesaplarına bakmaya gidiyor. Ve lisedeki olaylarıda unutmak istiyorum

Psikoloji

Ders çalışmaya başlayamamak ve arkadaşlık ilişkileri

Merhaba 19 yaşındayım ve yks sınavına ikinci defa giricem 1 kez mezuna kaldım ve çok çalışmamıstım ikinci defa giricem ama ders çalışmaya bir türlü başlayamadım çalışmak istiyorum ama masa başına geçince her hangi bir dersle alakalı konu anlatım videosu açıyorum ama çok çabuk sıkılıyorum ve videoyu izleyemiyorum ve dikkatim dağılıyor sınavı bu sene kazanmam lazım ve psikolog olmak istiyorum bir türlü başlayamadım çok bir vaktim kalmadı kazanmak zorundayım odaklanma sorununu ve çok çabuk sıkılma durumunu nasıl yenebilirim. Arkadaşlık ilişkilerinde çok değer veren taraf ben oluyorum çok Sevgi gösteren taraf ben oluyorum ama karşı taraftan bu sevgiyi alamıyorum karşı taraf beni seviyorsa eğer bu sevgiyi hissettirmesini istiyorum, asosyal biriyim özgüven eksikliği yaşıyorum diyolog kuramıyorum aklıma konuşucak konu gelmiyor sohbet nasıl başlatılır bilmiyorum ve çok çekingen bir insanım tanışmak istediğim insanların yanına çekindiğim için gidemiyorum ve sohbet nasıl başlatılır bilmediğim için gidip tanışamıyorum bu yüzden kendimi çok yalnız hissediyorum konuşucak arkadaşım yok denicek kadar az 2 tane arkadaşım var ve bu arkadaşlarımın beni sevdiklerini zannetmiyorum bir arkadaşım mesajlara uzun süre bakmıyor diğer arkadaşım ise üniversiteye gidiyor ve sınavlara çalıştığını söylüyor bu yüzden bakamıyorum diyor ve bakıcam diyip bakmayı sürekli unutuyor bu dedikleri bence bir bahane yeni arkadaşlar edindi ve beni unuttu gibi hissediyorum ben yazmazsam hiç yazmaz bu 2 arkadaşım beni umursamıyorlar Rus sanal arkadaşım yogun bir hayatı olduğunu söylüyor ve işe gittiğini bu yüzden bakmadığını söylüyor ama bilerek bakmadığını düşünüyorum değer veren insan her türlü her koşul da yazardı değer verdiği insana, sevilmek istiyorum ilk başta kendimi sevmek istiyorum ama kendimden nefret ediyorum dış görünüşümü sevmiyorum kilom yüzünden dışarıya çıkamıyorum bu anlattığım durumları nasıl yenicem bilmiyorum ve son olarak şunu söylemek istiyorum anlattığım 2 yakın arkadaşımı hayatımdan çıkarmak istiyorum ama biriyle 5 yıl diğeriyle 4 yıl arkadaşlıgım var ama silemiyorum onları hayatımdan çıkaramıyorum çıkarırsam yalnız kalıcam konuşucak kimsem yok bu arkadaşlarımı silersem yalnızlıktan psikolojim bozulucak kendimi hiç iyi hissetmiyorum psikolojimi iyi hissetmiyorum yalnızlıktan kafayı yiyicem yakın arkadaşım dediğim 2 arkadaşımın yakın arkadaşı bile değilim onların gözünde, dostum diyebilicegim kimse yok dertleşicegim kimse yok. kendimi çok sevmek istiyorum kendimle barışık olmak istiyorum belki kendimi seversem kendime yeterim diye düşünüyorum ama nasıl kendimi severim bilmiyorum artık kafayı yemek üzereyim bu yalnızlık hissinden dolayı yardımcı olursanız çok sevinirim

Nasıl ilişki kurarım

Hiç sevgilim olmadı. Hep ilişkilere dışarıdan baktım. Başkalarının ilişkilerini ve geçmişteki ilişkilerini kıskandım. Platonik aşık oldum açılamadım. Asla kendisine ulaşamayacağım bir bayana aşık oldum. Onun başkasıyla ilişkisi olması çok canımı yaktı. Şimdi her şeye geç kalmış gibi hissediyorum. Hayatı çok anlamsız yaşadığımı düşünüyorum. Hiç bir şeye cesaretim yok. İyi bir işim yeterli düzeyde maaşım var. Ama hayatı anlamsız yaşadığımı ve her şey için çok geç kaldığımı düşünüyorum

Sosyal Hayat

Problemlerimin Üstesinden Nasıl Gelirim?

Problemlerim: Sürekli "başkası benim hakkimda ne düşünüyor" diye düşünüyorum. Derin ilişkiler kuramıyorum. İlk yüzeysel iletişimden sonra istemsizce kaçıyorum. (Karşı taraf iletisimi devam ettirmeye çalışsa bile)Sosyal bir ortamda asla sonradan açılamıyorum. Ṣu şekilde düşünüyorum: herkes beni boyle kalıplastırmıṣ ve ben bu kaliplarin disina çıkarsam çok garip duracak. Birkaç defa bunu kırmaya çalıştım fakat çok garip ve gergin hissettim. Dışarıda tanıdık biri görürsem kaçıyorum. Yani normal bir yabancıyla kurabileceğim yüzeysel basit sohbetden bile tanıdık görünce kaçıyorum. Duygularımı yansıtamıyorum. (birine sinirlenemiyorum ya da sevimli bir kediyi seveMİyorum)NOT: Bu davranışları samimi olduğum 3,4 çocukluk arkadaşımla ve çekirdek ailemle yaşamıyorum. Travmalar tarzı birşey:Ailem ve akrabalar ile kalabalık bir eve doğdum. Kürt asıllıyız evde genelde kürtçe konuşulurdu (çocukken utangaçlığımı hep buna bağlardım ama öyleyse akrabalara karşı utanmamam gerekirdi) Benimle yaşıt bir hayli haylaz kuzenim vardı. Kuzenlerimle oynadığımda annem bana bayağı şiddetle kızardı. Sonra biz ailecek uzak bir yerde ayrı eve taşındık. Annem ile babam çok sık tartışırdı. (araya akrabalar da giremeyince bazen dozu artardı. )Lise başlarında sivilceler başlayınca çok içime kapandım. Çevredekilerden çok zorbalığa uğradım. Fakat yalnız kalmayayım diye mesafede koyamadım. Problemlerim yüzünden emek verdiğim şeylerde insanlara performans gösterirken hep başarısız oldum. (Basketbol,müzik,YKS,ingilizce) Şimdi geride kalmışlık, yalnızlık, değersizlik, başarısızlık, staj bulma stresi derken kendimi burada buldum.

Bu yaşadığım şey ne zaman geçer?

Yaklaşık 1 hafta önce ağır bir grip geçirdim ve antibiyotik kullanmaya başladıktan sonra bir anda ilişkimle ilgili istemsiz düşünceler yaşamaya başladım. “Acaba artık eskisi gibi sevmiyor muyum?” düşüncesi geldiğinde yoğun panik, kalp çarpıntısı ve huzursuzluk hissettim. Sonraki günlerde bu düşünceler sıklaşmaya başladı ve günlük hayatımı etkilemeye başladı. Şu an gün içinde sürekli hislerimi kontrol etme ihtiyacı hissediyorum. Birlikte vakit geçirirken veya mesajlaşırken “Şu an ne hissediyorum?”, “Gerçekten seviyor muyum?” gibi düşünceler geliyor. İçimden gelen davranışlardan sonra bile “Acaba rol mü yapıyorum?” diye sorguluyorum. Özellikle sabahları bazen direkt bu düşüncelerle veya ayrılık senaryolarıyla uyanıyorum. Bu süreçte yoğun korku, iç sıkıntısı ve zihinsel yorgunluk yaşıyorum. İlk zamanlarda atak sırasında başımın üstü, ense ve kollarda yoğun yanma hissi oluyordu, sanki birisi kaynar su döküyormuş gibi. Aynı zamanda bazen kendime veya yakınlarıma yabancılaşmış gibi hissettim. Sanki onlara bakınca yüzlerini tanımıyormuş gibi ya da hiçbir şey gerçek değilmiş gibi. 1-2 ay önceki eski fotoğraflara bakıp ağlıyorum bazen bir daha öyle olmayacak mı diye. Şu an atakların azalması bile beni korkutuyor çünkü zihnim bunu “Demek ki düşünce gerçek” şeklinde yorumluyor. Sürekli internetten OKB, ROCD ve anksiyete araştırıyor, kendimde kesin bir cevap arıyorum. 2 senedir beraberiz hiçbir sorunumuz yoktu bir anda başladı sanki sevgi ne biliyordum da unutmuşum gibi hissediyorum.

Aile

Kocamin bana narsist tanisi koyması

13 yıllık evliyim kocam bana narsist tanisi koydu. dokdor felanda değil sürekli kavga ediyoruz,3 yıl önce beni aldatigini ögrendim,bana ister inan ister inanma diyo hiç umrunda değil, ona güvenemiyorum,3 tane çocuğum var çocuklarım için çekiyorum,bir yandan yaptıklarına rağmen ondan kopamiyorumda,kimseyle bir iletişimi yok herkesi kötülüyor ve beni yanlizlastırmaya calisiyor kendisi gibi,ailesiylede hiç bir bagi yok. hic çevremiz kalmadı,bana sürekli sen narsistsin yada bipolar hastası demesi beni çok rahatsız ediyor. Telefonda sürekli açık sacik Kadinlara bakıyor,bana hiç ilgi göstermiyor,13 yıllık kocam birkez düğüne gidip dans bile etmedik,çok özeniyorum etrafımdaki çiftlere,kendisi ben agir insanları severim diyor,ama bende aksine çok sevecen sevgi bekleyen bir insanım. halbuki bana biraz ilgi gösterse belki hersey düzelicek,ne yapacağımı hiç bilmiyorum. biz Almanya’da yasiyoruz,sürekli benim kavgalarımızda burda Almanya’ya bırakıp kendisi Türkiye’ye gidiyor bir kaç ay sonra geri geliyor. ocaktan belli piskologa gidiyorum ilaç alıyorum ama sanki hiç bir ise yaramıyor. en çokta beni yaralayan bana sürekli sana oldum olası güvenmiyorum demesi,halbuki benim gözüm ondan başkasını hiç bir zaman görmedi. Ama derler ya hani kişi kendinden bilir işi diye,acaba oda gerçekten öyle mi,bana 13 yıldan belli bana güvenmediğini söylüyor. belki bunları okuyup sizde bana herkes gibi diyeceksiniz niye bu adami çekiyorsun? Ben kendimi anlayabilsem zaten hersey çözülecek gibi….

gamze27

Eğitim

Üniversite

Merhabalar. Ben üniversite birinci sınıfta bir vakıf üniversitesine gittim aile evinde kalmaya devam ettim daha sonra ikinci sene yatay geçişle devlet üniversitesine geldim ama gittiğim devlet üniversitesinin eğitimi hocaları çok yetersiz ortamı iyi değil yatay geçiş yaptığıma çok pişman oldum. Eski hocalarımı , eski sınıf arkadaşlarımı , okulun ortamını çok özledim. Başka okula geçmek aile evinden ayrılıp yurda geçmek beni çok yordu. Aile evine de çok sık geliyorum yurtta dayanamayıp eve kaçıyorum. Bazen çok sinirleniyorum kendime neden böyle bir şey yaptım diye. Ağlama krizleri tutuyor bazen. Kendimi nasıl sakinleştireceğimi bilmiyorum. Okulun bitmesine iki sene kaldı. Bu okulda kalmaya devam edersem eğitimin kalitesiz olduğu yerden mezun olacağım. Başka bir devlet üniversitesine geçmeye gücüm olduğunu düşünmüyorum. Sizce eski okuluma geri dönüp kaliteli eğitim alıp aile evinde kalıp para ödemek mantıklı olur mu ? Ya da devlet üniversitesinde kalıp kendi kendimi mi geliştirmeliyim sizce hangisi? Bu konuda sinirlendiğimde kendimi nasıl yatıştırırım?

Aile

Kendimi inşa etmek için neden ailemle savaşıyorum?

Ben 19 yaşında bir kızım. Özgürlüğüme oldukça düşkün biriyim. Bir gün kendi evime çıkıp öyle yaşamak istiyorum fakat ailem bunun için fazla baskıcı. Üniversiteyi başka bir şehirde okumak isterdim ama okuduğum bölüm için iyi üniversitelerden biri şu an okuduğum üniversite. 3 çocuklu bir ailenin en küçük ve tek kız çocuğuyum. Ailem muhafazakardır ve abilerim de sınırları genişletmek için çaba sarf etmediler. Bu ailenin 'uçarı' çocuğu benim diyebiliriz. En basitinden tırnağımın uzun olmasına bile babam karışır, giydiğim kıyafetlere bile karışır. Ama ben bu triplere gelebilen biri değilim ve üstüne oldukça kafa yoruyorum ve bu beni çok yoruyor. Artık bağımsız olmak istiyorum ve ailemden yavaş yavaş kopmak istiyorum ama buna izin vermiyorlar. Bunun için maddi bağımsızlığımı kazanmam gerektiğini biliyorum ama gençliğimde istediğimi yapamamak beni kırıyor. Aslında üstüme titrerler bu kadar üzgün olduğumu bilseler ama duygularımı gösteremiyorum. Kısacası artık ailemin beni bağımsız biri olarak görüp kararlarımı destekleyen bir pozisyona gelmelerini istiyorum ama onları değiştiremeyeceğimi biliyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum içimde sürekli bir fırtına kopuyor.