Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Sadece çok yakın olduğum insanlara karşı empati yapabiliyoru.

Yabanci biri veya yakın olmadığım bir tanıdığım çok üzücü bir şey anlatsa bile sanki ben de çok üzülmüş gibi davranırım ama aslında içimde öyle hissetmem ne hissettiğini rasyonel olarak anlarım ama duygusal olarak bağ kuramayabilirim ve bunun farklı ve garip bir şey olduğunu birkaç arkadaşıma anlattıktan sonra verdikleri nasıl yani gibi tepkilerden dolayı farkettim bunun tanisi nedir yani kafam çok karışık

Sosyal Hayat

Sosyal ortamda sessiz kişi olmak

Merhaba . Ben sosyal ortamlarda genelde sessiz kişi olurum. Sosyal ortamda sıkılır, bunalırım. Bazen bilinçli olarak insanlara katılmam, uzak dururum. Konuşasım gelmiyor. Arkadaş edinmeye çalışmam. Sanırım insanlar bunun için beni önemsemiyor ve küçük görüyor. Bazen kendimi çok silik, pasif, özgüvensiz hissediyorum. Fotoğraflarda bile farkında olmadan duruşumdan belli ediyorum. Sonradan fark ettiğimde moralim bozuluyor. Benim fıtratım, yapım böyle. Sizce bu durum değişmesi gereken bir durum mu ? Değişmem mi gerek ? Kendimi konuşmaya zorlamalı mıyım ? Ne yapmamı önerirsiniz ?

Kendimi nasıl sevebilirim,hayata karşı nasıl pozitif düşünebilirim ve korkularımı nasıl yenebilirim

Merhaba, 19 yaşındayım ve kendimi sevmeme durumum lise 1’de başladı ve hâlâ da devam ediyor. Ortaokulda da çok hatırlamıyorum ama kendimi sevmeme durumunu yaşıyordum. Her aynaya baktığımda kendimi çok çirkin bulmaktan bıktım. Fiziğim, boyum ve yüzümden dolayı kendimi sevmiyorum. O kadar güzel kızlar var ki, beni neden birileri beğensin ki diye düşünüyorum. Kilomdan dolayı dışarıya fazla çıkamıyorum. Bu yüzden kendimi daha çok sevmemeye başlıyorum. Ailemin kilom hakkında yorum yapması da beni çok rahatsız ediyor. Artık “İnsan niye kendini sevmez?” diye soruyorum kendime ama hâlâ cevabını bulamadım maalesef. Korkularım var. Korkularım ise şunlar: YKS sınavını kazanamamak, özgüven eksikliği, insanların ne dediğini kafaya takmak, kilo verememek, depresyon, aşırı düşünmek, negatif düşünmek, asosyallik ve diyalog kuramamak (konuşacak konu aklıma gelmiyor). Bir korkum da hayatımı değiştirememek. Hayatım hep aynı döngü içinde dönüp duruyor. Bu yüzden hayatımı yaşayamıyorum. Bu durum için ne yapmalıyım bilmiyorum. Bu korkular aklıma geldikçe nefesim kesiliyor gibi oluyor. Hayatımı yaşamak istiyorum. En çok rahatsız eden şey de düşünmek, yani aşırı düşünmek. Kendime daha çok dert ve daha çok hastalık yaratmama sebep oluyor. Bu durumları yenmek ve mutlu olmak istiyorum. Bu durumlardan dolayı hayattan hiç keyif almıyorum. Psikologla bu durumları yenebilirim ama aileme psikoloğa gitmek istediğimi söylediğimde “Sen deli misin, neden gidiyorsun?” diye sordular. Param olmadığı için onlardan para istedim ama vermediler. Bu yüzden buraya yazıp buradaki psikologlardan yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok sevinirim.

Çok yorulduğumu hissediyorum

Bir arkadaşım var her şeyinde yanında olduğum birisi onunla birlikte ortak bir arkadaşlarımız var ve onların arkadaşıyla çıktım. O taraf muhafazakardı ve ben o dönem için kıyafetlerimden fedakarlık yaptım o da başka şeylerden fedakarlık yaptı. Ama zamanla affetmeyeceğim davranışlar sergiledi ve ayrıldık. Ben bağlandım unutamadım hayatımda gelen üst üste şeyler benim iyice psikolojimi altüst etti. Arkadaşım benim hakkımda diğer tarafa konuşuyor bunu fark ediyorum. Ben ona hiçbir şey anlatmadım. Bu çocuğu aradım bu anlatmadım diye bana laf sokmaya başladı. Yaşananlardan sonra iyice hepsinden soğudum sürekli beni kıskanıyorlar moduna giriyor sureler üzerinden laf sokuyor ya bu kız o kadar muhafazakar değilken birden namaz storyleri atıyor resmen diğer tarafa ispat modunda laf sokuyor alttan alta aynısını ona yapınca bozuluyor. Ben asla hiçbir ispata girmiyorum. Kendimi anlatıyorum anlar diye beni haksız çıkarmak için benim zayıflıklarımdan kendini övüyor. Beni deniyor sürekli bir paylaşımını beğenmesem laf sokma moduna giriyor. Ben uğraşmayı anlatmayı bıraktım iyice arsızlaştı. Arkadaşım yok alttan alıyorum bu seferde haddini aşıyor. Bir aydır böyle. Her yaptığım üzerinden laf sokup bunu da paylaşıyor insanlar görsün diye. Asla hayatına özenmiyorum ben iş bulamıyorum diye üzülüyorum mide bulantılarım oluyor. Bunun üzerinden bile ben güçlüyüm paylaşımları yapıyor bir storysini beğenmedim diye. Hiçbir şey olmamış gibi davranacağım sanki.

Dikkat dağınıklığı ve kendimi ifade etme zorluğu

Son birkaç aydır ciddi şekilde unutkanlık yaşıyorum. Derslere odaklanmakta zorlanıyorum. Söylemek istediğim şeyleri kafamda toparlayabiliyorum ama konuşacağım zaman cümlelerim karışıyor ve kendimi ifade edemiyorum. Bu durum yaklaşık birkaç aydır var. Eskiden böyle değildim. Özellikle ders çalışırken ve biriyle ciddi bir şey konuşacağım zaman daha çok oluyor. Bazen anlatmak istediğim şeyleri unutuyorum ya da cümle kurarken kelimeler karışıyor. Bu yüzden derslerde ve insanlarla konuşurken kendime güvenim azalıyor. Konsantre olmakta zorlandığım için derslerim de etkileniyor. Son zamanlarda stresli olduğumu hissediyorum. Uyku düzenim de çok iyi değil. Bu durumların da etkisi olup olmadığını merak ediyorum.

Aile

ailem bana güvenmiyor

14 yaşında bi sevgilim oldu hayatım önceden şimdikine göre daha iyiydi abim telefonumu aldı ve sevgilimi öğrendi 2 ay telefonumu aldı eve kapandım biz ayrılmadık bi şekilde devam etti ben şuan 18 yaşındayım hala beraberiz annem çok sevmiyor çocuğu ilk aylarda birbirimizi aldattık oda hatalar yaptı bende ama ben düzeldiğim noktada hala o düzelmemişti devam ediyordu ve şuan geçmişe bakınca yaptıkları gözümün önünde geliyor sonra içimden sende az değildin diyerek geçiştiriyorum annem 6 ay önce ölümden döndü trafik kazası geçirdi 1 ay yoğun bakımda yattı şuan şükürler olsun çıktı ama 6 aydır ona ben bakıyorum evin işlerini ben yapıyorum bunu dışarıya çok az çıkarım gerekçe oldukça çünkü izin vermezler evde internette yok komşunun internetini kullanıyorum ama onunda haberi yok zaten bazen kapatır gider sevgilim bunu bilmiyor onunlada buluşamıyoruz ailem yüzünden sevgilim dövmeleri olan ailesi daha rahat olan biri ama bizim ailemiz öyle değil bu yüzden gelecekte sıkıntılar çekeriz diye bitirmek istiyorum ama bu isteğimde kararlı olamıyorum arkadaşımda yok sadece onunla konuşuyorum ama bi türlü ona tamamen ısınamıyorum evde çok bunaldım ağlasam sinirlensem hemen annen bu haldeyken yaptığın hoş mu diyorlar ama bende insanım değil mi kendimi önemsiz hissediyorum geçmişte evden kaçardım ama şuan olgunlaştım onuda yapmıyorum çözüm olmadığını biliyorum ama bana hala güvenmiyolar gerçekten çok bişey istemiyorum akşamları bile değil gündüzleri çıksam yeter ama yok benim ağlamam onlar için önemsiz ağladığım için suçlarlar benim kızım odasında ağlasa gider sarılırım ama onlar sinirleniyor babamın herşeyine sinir oluyorum çıkarttığı seslere yaptığı hareketler onunla aynı odada olmak bile zulum gibi benim için bazen acaba kötü bi evlat mıyım diye düşünüyorum kısacası sevgilimdende ayrılıp kendimi iyice kapatmayı düşünüyorum hiçbişeyi haketmiyorum🙂 abimde evlendi bu arada bana pek karışmıyor artık ama babamla annem daha feci şuan

İnsanın yaşamı proje midir?

Kendime sürekli projeymişim gibi davranıyordum ve artık bundan sıkıldığım için rol yapmayı bıraktım fakat çevremdeki herkes depresyona girdiğimi düşündü. 22 yıllık hayatımda hatırladığım tek şey ders ve sınav. Bunun haricinde hiçbir şey yapmadım. Bunuda istemediğim için yapmadım. Hiçbir şeye ilgim alakam yoktu. Bir kere voleybol kursuna yazılmıştım 2 gün gittim. Resim kursuna yazılmıştım düzenli gittim ama kurs kapandı. Küçükken ailem kuran kursuna gönderirdi. Ciddi anlamda hatırladığım ve böyle zevk aldığım bir anım yok. Bu şeyleride sadece “yapmış olduğumu” hatırladığım için yazıyorum. Üniversite son senemdeyim hukuktan mezun olacağım ama gerçekten hayatı ittire ittire yaşama halinden sıkıldığım ve dayanamadığım için bu sene doğru düzgün ne okula gidiyorum ne ders çalışıyorum ama bir şekilde geçtim derslerden. Proje olmak istemiyorum sanki herkes bir projeymiş gibi yaşıyor ömrünü ben bunu istemiyorum ama ne yaparım onu da bilmiyorum. Düzen , disiplin bu kelimeler en korktuğum şeyler oldu. Çok kuralcı biriyimdir kolay kolay hayatta hata yapmam . Bir gece “sırf geriye dönüp baktığımda anlatacak anım olsun “ diye tanımadığım biriyle görüşmüştüm. Yanlış olduğunu tehlikeli olduğunu bile bile. Geriye dönüp baktığımda gerçektende yaşadığımı hissettiğim bir andı oysa o kadar bir şey olmamıştı sohbet edip ayrılmıştık. Yanlış bir şey yapmış olduğum için o kadar zevk almıştım. Bu da beni korkutuyor işte. Ruhumdaki ikilik beni korkutuyor

Sosyal Hayat

Yaşamayı öğrenememek mümkün mü ?

Her şeyi geç anlıyorum insanlar konuşurken hem dinliyor hem cevap veriyor mesela ben dinlersem cevap vermek için biraz zamana ihtiyaç duyuyorum. Aynı şekilde sınavlarda da bu sorunu yaşıyorum. Okuyorum bir kerede anlamıyorum ikiye okuyorum bu sefer şıklarda zaman kaybediyorum bilgiyi biliyorum ama beynim o bilgiyi yerleştirmede çoğu zaman sorun yaşıyor. Beynim kelimeleri bulmakta zorlanıyor iletişim kurmak korkunç bir hal alıyor benim için. Hatta bu yüzden bir şeyi anlatmaya çalışırken çoğu zaman benzetme kullanıyorum. Bir şeyi hatırlayamadığım için benzettiğim şeyle anlatmaya çalışıyorum ama çoğu zaman insanlar anlamıyor haliyle. Beynim hem ağır çalışıyor hem de tepki verme açısından yani eyleme dökme) geç kalıyor. Daha önce herhangi bir zeka testi vs yaptırmadım. Hastalık hastası ya da kendimi etiketleme gibi bir derdim yok ama bir sorunum varsa bunu bilmek ve hayatımı kolaylaştırmak istiyorum. Tek isteğim diğer insanlar gibi olabilmek. Zeka seviyemi ölçtürmek için bir yol var mı çünkü gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyorum. Annem ve babam kuzen olduğu için akraba evliliğinden doğan biriyim bu durumda kafamı kurcalıyor. ben şaka yapamıyorum hatta şaka yapabilen insanlara gıpta ediyorum Çoğu zaman yapılan şakalarıda anlamıyorum. genelde çevremdeki insanlar hızlı bir şekilde iletişim kuruyor ve ben geç kalımca kendime yükleniyorum panik ve kaygıyla yaşıyorum. Galiba yaşamayı öğrenemedim.

Romantik İlişkiler

İlişkimi sabote ediyorum

Sanki sürekli ilişkimde bir sorun arıyorum. Bir ay içerisinde sevgilimin geçmişini benim ilk ilişkimde hastalık bulaştırmasını,o geçince maddiyatını o da geçince küfür etmesini o da geçince arkadaşlarıyla sınır koymammasını kafaya takıp onunla konuşuyorum. Hiç uymuyormuşuz gibi geliyor ama yan yana gayet uyumluyız saygılı olgun biri hepsini dinliyor düzeltmeye çalışıyor hak veriyor ama artık sanki bu bir rutin gibi bir şey düzelse ben başka bir şeyi takıyorum. Denk değilmişiz ve ben sanki onunla uyumlanmaya vakit harcıyor gibiyim. O bende hiçbir şeyi değiştirmeye çalışmıyor ama ben çalışıyorum bunlar karakteristik şeyler değil . Benim ailemde hakaret bile yasakken onun rahat konuşması eski ilişkileri olması her durumda aklıma geliyor bunu konuşarak aşamıyoruz. Her seferinde o beni rahatlatıyor ama döngü yine sürüyor. Ben hep bir şey iyi giderken takacak bir şey buluyorum sanki ilişkiler her türlü bitecek de ben acı çekmeyeyim diye senaryolar kuruyorum ilkim olması ve onun geçmişi olması oradan bana hastalık gelmesi bana iğrenç hissettiriyor ama yine de devam ediyorum. Bunu aştım zannederken bir başkası çıkıyor. Her şey mükemmelken bir anda kuruluyorum psikologa gidyorum fakat o da beni anlamıyor gibi hissediyorum. Sürekli problem çıkartıyormuşum gibi geliyoe hep durup dururken ve sanki bir gün o da buna dayanamayacak sanki gitsin bıraksın diye uğraşıyorum ama bırakırsa yapamam gibi de

Kendime bunu neden yaşatıyorum

Merhaba ben sosyal izolasyon yaşayan biriyim iş aşk arkadaşlık konuları benim için hep zor oldu. Geçmişte çok stresli durumlarda mide bulantılarıyla geçti hayattan kendimi soyutladım çünkü bu duruma çare bulamadım dolayısıyla yalnızlaştım hep içe kapanık anlatacağım bir şey de olmayan olmayan biriyim. İletişim konusunda eksiklerim var. Sosyal olarak hayattan uzak kaldım. Ne istediğimi bilemedim ve çok sosyal ve muhafazakar biriyle bir ilişki yaşadım Geçmiş ilişkimde birliktelik yaşadığım için kabul edilmem korkusuyla ve duygusal yoksunluktan dolayı kıyafetlerimden ödün verdim hataları hep affettim sevgiyi böyle öğrenmiştim. Çünkü kendi hayatıma dönersem orada çözülmesi gereken çok sorun vardı bağlanmıştım bu yüzden ayrılamadım. Ortamlara girince çok sessiz kalıyorum kendimi savunmakta ifade etmekte zorlanıyorum. Saf gibi gözüküyorum. İnsanlar da daha çok üzerime geliyor iyi niyetim bazen çok yanlış anlaşılıyor. Şimdi farkındalıklarım çok o kişi orta yol bulmak istedi o da fedakarlık etmek istedi çok iyi işi hayatı var herkes neden kabul etmedim diye beni sorguladı ben de seviyorum ama o ilişkiye dönmedim onlar başkası var sandı hakkımda kötü şeyler düşündüler sürekli evde ne yapıyor dediler depresyona girdim işsizlik arkadaşsızlık her şey var. Bu yalnızlıkla ne yapacağım hayatın içine kendimi atmaktan korkuyorum. Yanlış mı yapıyorum dönmemekle bilmiyorum. Gerçekten doğru olanı kaçırıyor muyum yoksa ben mi yanlışım bilmiyorum. YoksaYeniden başlamak mı