Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Sosyal ortamda hep rahatsız hissediyorum.
Sosyal ortamlarda çok çabuk geriliyorum insanların bakışlarından rahatsız oluyorum ben sosyal anksiyete tarzı bir şeyim olabilir diye düşündüm çünkü yani insanların karşısında asla konuşamam panik olurum kalp atışım hızlanır elim ayağım titriyor falan ne yapıcam bilmiyorum. .bunun psikolojik rahatsızlık olduğunu hissediyorum ama kımseye kanıtlayamıyorum hepsi genelde çok utangaçsın ondandır diyor ama bilmiyorlarki ben samimi olduğum insanların yanında böyle değilim sâdece toplum içinde böyleyim.
Gizli Kullanıcı
Davranışlarım bozuldu her şeyi düşünüp takıyorum
7 yıldır hiç arkadaşım yok ondan öncede çok sosyalleşemezdim geride kalırdım. En azından arada bir güzel anım oluyordu. Canımı her şey sıkıyor takılıyorum herkese . geçen üç kişilik bi grubumuz var arkadaşım kuzenim ben arkadaşım kuzenimle grupta konuşuyordu sonra sana anlatmam gereken bi şeyler var dedi hani grup orası hep beraber konuşalım. Bildiğimiz kız kendi kendine bi şeyler yapıyor çok sinirlendim ne yazsam acaba diye düşündüm ama yazmadım çünkü kendimi savunamıyorum sürekli birinden destek almam gerekiyor yoksa sert davranırım yada kendimi savunamam. Bu arada arkadaşım yok demiştim gerçekten yok bu grubuda kuzenimde vardı öyle oldu zaten kuzenimi yakın gördüğünü dile getiriyor. Çok sinirleniyorum ama bu sefer lafımı söyleyeceğim yeter kendini bi şey sanıyor. Dara düşünce beni arıyor. Ben onlardan uzaktayım geçen gün buluştular kuzenim arıyım demiş o da aman boşver diyip geçiştirmiş sonra aradılar bana diyoki hep aklımızdaydın falan sinirim bozuldu . Yalan söylüyor. İlk kuzenimle tanıştılar ama bunun samimiyetimizle bi alakası yom sonradan da tanışsaydı yine iyi anlaşırlardı ve o günden beride sürekli yok o kardeşim gibi o yüzden çok seviyorum onu diyip diyip duruyor. Ben de dedimki beni ilk görünce ilk nasıl biri olarak gördün soğuk biriymişim ama içe kapanık anlamında yani kendi tercihim değilde işte böyle bi izlenim vermişim. 7 yıldır hiçbir şey yapmamışım sadece düşünüyorum. Her yerde dışlanıyorum.
Gizli KullanıcıYaşadığım durumdan nasıl kurtulabilirim?
Merhaba adım İlknur 23 yaşındayım, 7 yıldır devam eden bir ilişkim var. Erkek arkadaşım da benimle aynı yaşta. İlişkimiz yıllardır gayet iyi gidiyor hiçbir sorun yok ben onu çok seviyorum o beni çok seviyor . Asıl sorun şuan ki yaşadığım şeyler ve artık delirmek üzereyim. Bana birden bire Erkek arkadaşıma karşı olan sevgim bitmiş hissi yüklendi. Eskisi gibi olamıyorum ama onu da kaybetmek istemiyorum ve bundan çok korkuyorum çünkü o benim geleceğim geçmişim ve ortada hiçbir sebep yokken bu şekilde beynim de bunları düşünmek bana çok acı veriyor. Artık o kadar fazla düşünüyorum ki delirmek noktasına geldim ne yapacağımı bilmiyorum. Günlük hayatta yaptığım aktivitelerden zevk almaz oldum ,yalandan gülüyorum ,sürekli ağlıyorum ama onu da kaybetmek istemiyorum asla. Onu kaybetmek hissi bile aklımdan geçince delirecek gibi oluyorum, beynim asla susmuyor sanki erkek arkadaşıma karşı error veriyor her defasında. Bu olay beni hayattan soğuttu resmen günlerdir yaşayan ölü gibiyim. Yaşadığım bu durum nedir ,nasıl geçer yada geçecek mi bilmiyorum ama ben eski halime dönmek istiyorum ,eski mutlu günlerimize
Gizli KullanıcıEşimin ailesiyle ilişkisi
20 senedır evlıyız bana saygı duyulmuyor fazla fedakarlık yapıyorum, kendimi hiçbir şeye layık göremiyorum. Hep çocuklarıma olsun ben önemli değilim modundayım. Eşimden ailesinin yanında yanlışa yanlış dıyemez saygısızlık olarak görüyor. beni ve aılemı koruyamıyor. Bunu dıle getırınce ben hatalı oluyorum. Ailesı hep haklı. . dogruları göremiyor. Böyle bir insana nasıl doğruları gösterebilirim aılesının kendını kullandıklarını işleri düşünce var olduğunu nasıl farkına vardırırım
Gizli Kullanıcıİlişki sorunu anlaşamama
merhaba uzun süreli bir ilişki icerisindeyim sevdigim kız beni üzüyor ve sürekli bir sorunları benim cıkarttıgımı benim sebebimden oldugunu ben egolu ve yüksekten bakan birisi oldugumu söylüyor ama onun kendi yaptıklarını görmüyor 2 defa güvenini yıpratı ona yapma dedigim bir şeyi yaptı ama mesela anlaştık konuştuk bir sorunu ben hoşlanmıyorum diyorum o da saygı duymuyor ama ben bu sürece kadar sürekli saygı duyan üzmeyen bir insan oldum ondan gördüğüm kötülükler eskiden de tartışıyorduk ama ben hic farkına varamadım böyle birisi oldugunun ben ayrılma kararı aldım kızgın ve kırgındım ben her tartışmada sürekli ilişkiyi toparlayan taraf oldum o ise özür bile dilemeyi bilmiyorken ben onu hep afettim, bu defa affetmedim son tartışmamızda onu sadece artık benden özür dilesin hatasının farkına varsın diye şunları söyledim ( İstediğini yapabilirsin artık hayatında seni ne yapıyorsun diye önemseyen birisi yok çünkü hatalıyım demen bir şeyi düzeltmiyor sadece ne kadar geç kaldığını gösteriyor sen daha bu ilişkinin ağırlığını taşıyamamışken o büyük egonla neleri umursayıp umursamayacağın artık benim meselem değil hatalarınla yaşayabilirsin ama artık o hataların içinde ben olmayacağım benim için sıradan bir yabancıdan farksızsın bu saaten sonra ne yapsan ancak kendine yaparsın) o da şunu söyledi İstediğimi yaparım ister yüzsüz olurum ister olmam bu seni ilgilendirmez tamam mı bu ilişkiyi yaşarken sence bunları düşünüyor muydum bunları umursuyor muydum da bundan sonra umursayacağım amacım degerimi anlar mı ya da bir gün bana böyle davrandığı icin pişman olur mu bana net cümleler ile yanıt verirseniz sevinirim şimdiden teşekkür ederim
Gizli Kullanıcıparentification ve aile ile barışma
tekrardan merhabalar,ben 20 yasindayim, ve universiteye gidiyorum. ben 17 yasimdayken, bir kardesim dunyaya geldi. ve kendisi istenilen bir cocuk degildi. annem 17 sene sonra bir bebege bakmak istemesede yinede kardesimi dunyaya getirdi. o dogdugunda cok sey degisti. annem alisamadi, babamda oyle. abim zaten okula gidip geliyordu sadece. annemle babamin arasi pek iyi degildir. evliler ama gorucu usulu, ustelikte cok anlasamiyorlar ama ayrilmak biraz "tabu" gibi. kardesim dogduğunda ben lisede cocuk gelisimi okuyordum. ve onla surekli ilgileniyordum, yemek yapiyor ve camasirlari katliyordum. cok yalniz biri oldugumdan, disarida cikmazdim. zaten 4 senedir depresyonla mucadele etmis birisiyim. annem kardesim 6 aylikken ise basladi. saat 6 dan 12ya kadar (oglen). ben ise okuldan gelince, tatillerde ve hafta sonlarinda besik salliyordum. bunlarin olmasi gereken bir sey oldugunu soyluyordu annem "sen onun ablasisin". ben kendimi iyice izole ettim, herkesten. hic kimseyle konusmuyor geceleri ise odamda agliyordum. 2 sene oncesine kadar ailecek tatile gidince, onlarla surekli beraberdik. onlara o kadar ofkeli davraniyordum ki? anlamiyordum. gecen sene mesafe koydum terapi aliyorum, antidepresanda kullaniyorum. ama hala ara sira agliyor ve derin bir aci hissediyorum. cocukken cok yalniz birakildim annem hep dertlerini anlatir ama, ben hic. abimle kiyasladilar, notlarim kotuydu zorbaliga ugrardim. simdi ise onlari affedemiyorum. artik ofkeli degilim, ama aci hissediyorum.
Gizli KullanıcıSuçluluk hissi
Öncellikle merhaba, ben 20 yasindaydim. psikolojik danismanlik okuyorum ve ilk senemdeyim. Belcikada dogdum, buyudum. genel olarak cocukken cok zorbaliga ugradim ve notlarim kotuydu. Zor bir cocukluk gecirdim. terapi goruyorum, antidepresan kullaniyorum. yetersizlik hissiyle surekli mucadele etmis biriyim. kaygi, depresyon ve stress cok yasiyorum. ozellikle okulda ve ailemde, dinimde, sucluluk duygusu cok baskin. ya iyi biri degilsem? ya basarisiz olursam? ya okulumu bitiremezsem? ya iyi bir musluman olamazsam? ya kotu bir evlatsam? gibi gibi. universitenin ilk doneminde derslerimden kotu notlar aldim baya. simdi ise hala mucadele ediyor ve birakmiyorum ama surekli tetikte hissediyorum. ya sinavlar iyi gecmezse? surekli bir sucluluk duygusu, bir tetikte olma hali. surekli hayat mucadelesi veriyormusum gibi geliyor. surekli kabus gordugumden, zinde bile uyanamiyorum. dersle ilgilenmedigimde bile "yapmadin iste, basarisizsin, aptalsin" diye dusunebiliyorum. psikologum disinda konusabilecegimde pek kimse yok aslinda. neden surekli tetikte, suclu ve basarisiz hissediyorum? neden huzurlu hissedemiyorum? bazen oyle kaygilaniyorum ki, cogu zaman nefes darligi yasiyorum. 3 hafta sonra yine sinavlarim var, cok kaygili hissediyorum.
havvanur20Evliliğimle ilgili nasıl ilerlemem gerektiğini bilmiyorum
konu kısaca şöyle: eşimin hesabında vize başvurusunda göstermek için annemden aldığımız bir miktar para var. Bu para kullanmak için değil sadece göstermek içindi. Anneme geri verelim dedim ihtiyacı olur söyleyemez diye. Konu buradan uzadı, borçlarımız var ani bir durum olursa elimizde kalsın para acelesi yoksa sonra verelim dedi eşim. Bende acelesi yok ama bir kısmını versek iyi olur dedim. Amcam hasta her an ölebilir o zaman memlekete gitmek gerecek yol vs çok masraf olacak dedi. Bende annende vardır fındık satıp kenara atmıştır dedim bize öyle bir zamanda borç verebilir öderiz sonra dedim çünkü annesi kendi bana söylemişti az çok kenara attığını. Buradan da konu uzadı ve bana söylediği son cümle şu oldu : “en çok neye üzülüyorum biliyor musun? Sevgiliyken ve evlenmeden önce klasik Türk kızı düşünce yapısına sahip olmadığını düşünüyordum vizyonlu olduğunu düşünüyordum. Kayınvalidenle problem yaşayamadığın için kendince sorun üretiyorsun. Aldığım evlilik kararını sorguluyorum. ” Bende sadece “bitti mi konuşman ?” Diye sordum bitti dedi ve salonda oyun oynuyor. Ben de şuan ne yapsam diye düşünüyorum. Evi terk edip bir süre ayrı kalalım mı desem ? Ya da bir geceliğine ablasına veya kuzenine mi gitsem? Kime gideceğimi kiminle konuşacağımı ne yapacağımı bilmiyorum. Bu evlilik devam etmeli mi onu bile bilmiyorum. Problemler çözülebiliyor evet bende bazen sert konuşabiliyorum ama hiçbir zaman karakterine birşey söylemiyorum yada hakaret etmiyorum. Kendisine veya ailesine asla hakaret içerici veya suçlayıcı bir tavır sergilemiyorum. O ise tam tersi, hakaret yok belki ama “aptal aptal düşüncelerin, aptal aptal tavırların “ vb cümleler kurabiliyor. Sinirlendiği zaman beni hep en hassas olduğum yerlerden vuruyor daha önce bunu yapmamasını konudan uzaklaşmamasını söyledim ama devam ediyor. Bu konuştuklarımızı ailem veya arkadaşımla paylaşmak istiyorum ama kendisi bizim aramızda olan şeylerin bu evde kalması gerektiğini kimsenin bilmemesi gerektiğini söylüyor. veya terapiste gidelim diyorum terapist benim ilişkimi bilemez hiçbir faydası yok ben gitmem diyor. Çözümsüz ve yalnız hissediyorum
Gizli Kullanıcıİnsanlarla o dengeyi sağlayamıyorum
Merhaba buna sebep ben miyim bilmiyorum. İlişki içerisinde olduğum bir arkadaş grubum vardı. Benim çok sessiz olmam bazı olaylarda ara bulucu olmaya çalışmam vs çok yanlış anlaşıldı ve benim iletişim bilmemem olarak yorumlandı. Ben ortamlarda kendisini çok öne atmayan savunmayan biriyim evet ama damarıma basıldığında çok şeyi de siler atarım. En yakın arkadaşım kendini çok özgüvenli diye ispat etmek için beni bir olayda öne attı ve ne yapacağımı şaşırdım özür diledim suçum bile yoktu. Onun tüm sırlarını bilmeme rağmen kimseye anlatmamıştım. Onlardan öğrendiklerini benim üzerimde demiyorlardı. İşlerini alttan alta yürütüyorlar seni konuşturup alacağını alıyorlar herkesle arasını iyi tutup olayları senin üzerine bırakıyorlar. Kendilerini her olaydan sıyırıyorlardı. Ben ilişki yaşadığımda kötü çok şey olmuştu bizim arkadaşlıklarımız bozulmasın diyerek hiç bir şeye karışmıyoruz diyip arkamdan konuşuyorlardı. olan bana oluyordu. Ben tahammülü bırakıp onlara onlar gibi cevap vermeye başladığımda kötü ilan edildim. O kız o kadar sinsi biriydi ki kendimi açıklayamıyordum her buluşmamızda benim onları sevmediğimi işte yaşanan şeyleri bilerek yaptığımı vs böyle işliyordu arkadaşımı kendimi açıklamaktan yoruldum en son tamamen çıkardım hayatımdan onları. Ben olduğum gibiydim böyle oluşum onlara sürekli bir çıkar çatışması var gibi yansıtılıyordu. Laf sokarak alttan alta işleyerek benim yaptıklarımı kendilerini daha üste çıkararak gösterip beni kötüleyerek dışladılar. Aynılarını yaptım onlara zorunda kaldım daha doğrusu.
Gizli KullanıcıEvliliğimdeki sorunlar
Merhabalar evliyim 15 yıl oldu bir konu var çözüme ulaşmıyor ve bizim evliliğimiz boyunca tek tartışmamız tek sorunumuz bu;Eşim ticaret ile uğraşır ve çok fazla Hanım müşterisi var konu içeriği işi ama bazen uzayan gereksiz konuşmalar oluyo aralarında ben çok rahatsız oluyorum çünkü daha önce bir müşterisi evli olmasına rağmen arkadaşlık teklif etmişti bundan mıdır bilmem bende kendimi güvende hissetmiyorum eşime seni kıskanıyorum müşteri ile olan diyalogları kısa tutar mısın veya daha net ve kısa cevaplar verir misin dediğimdeBen zaten para kazanma derdindeyim o müşteriyi bağlamam lazım tabikide konuşucamSen ruh hastasısın git tedavi ol bu benim işim beyinsizsin beynini değiştir kafanın içinde kuruyorsun diyor ve bende artık kendimi sorguluyorum kıskanmak suçmu hastalıklı mı daha önce o beni kıskandığını söylediğinde bu duygunun ne kadar can yaktığını bildiğim içinOna daha sevgi ve şefkat ile yaklaşıp kıskanılmak güzel bir duygu ama ben seni çok seviyorum diyip şirinliklerle onunla ilgilenmiştim peki neden benim aldığım karşılık hakaret aşağılanma duygularımın küçümsenmesi ve ben kendimi yalnız kimsesiz hissediyorum bu konuyu konuşabileceğim danışabileceğim hiçbir yakınım yok. Şimdiden teşekkür ediyorum
Gizli Kullanıcı
