Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Anneme karşı olan öfkem ve çaresizliğimi nasıl tolere ederim

Annem psikolojik hasta ve katarakt, dişleri döküldü bu sebeple yemek yiyemiyor,çok zayıfladı ve evden çıkmıyor kişisel bakımını yapmıyor. Onu hastaneye gitmeye ikna edemiyorum. Ölmesinden korkuyorum ama artık tahammülüm kalmadı ne görmek ne aramak istiyorum. Bazen aklıma geliyor öldümü diye kontrol etmek için bi bahaneyle arıyorum ve yine iyi değilim diyor yine nefretle telefonu kapatıyorum. Çaresiz kaldım aileden destek olacak kimse yok ne yapabilirim

Rezerve Soru

Anneme karşı hislerim

Annemle aramızda yaşanan çatışmadan ve bunun artık rutin haline gelmesinden sadece bana öfkesini yansıtmasından kardeşime ve babamda söyleyemediklerini benden çıkarmasından bana karşı empati kurmamasından çok sıkıldım daraldım ve bu daralmayı kendi evime kocama yansıtıyorım enerjim düşüyor kocama karşı enerjimi yansıtamıyorum çevremdekilerin takma demesini yapamıyorum elimden gelmiyor kardeşimle aramda yaşanan çatışmadanda çok tedirgin oluyor ve korkuyorum nasıl kendimi anlatabilirim nasıl yapabilrim

Aile baskısı sırf evden gitmek için üniversite okumak istiyorum ama sınava da çalışamıyorum

Aile baskısı sırf evden gitmek için üniversite okumak istiyorum ama sınava da çalışamıyorum psikolojimi bozuyorlar çok üzerime geliyorlar kapanıyım diye zorluyorlar her konuda ne yapacağım bilmiyorum o kadar soğudum ki ailem gibi değil yabancı gibiler kurtulmak istiyorum daha 17 yaşındayım ailem çok cahil ama dışardan öyle gözükmüyor yardım lütfen her konuda 😼 sinirimi kontrol edemiyorum duygularımı da hemen ağlıyorum aklıma geliyorlar baskıları

Kaygı

kendimi bu dunyaya ait hissetmiyorum.

benim her anlamda hep olağanüstü şeylere karsı ilgim vardı evreni araştırmayı ve gökyüzünü çok seviyorum ve kendimi bu dünyaya ait hissetmiyorum. Biraz komik olucak ama gidebilsem bambaşka bi evrene giderdim bu dünya bu insanlar bilmiyorum burası benim yerim değilmiş gibi bu kalıplaşmış düzen bu dünyanın yaşamı ve sürüklenip gitmek vs her şey çok anlamsız geliyor kendimi burda huzurlu hissetmiyorum o yüzden olağanüstü seyler ilgimi çekiyor farklılık arıyorum.

ewmls00

Ben buna katlanmak zorunda mıyım?

Ben 22 yıllık evliyim,eşime arada bir bişey olur,kendince bir sebep bulur,suratını asar,az konuşur, sürekli mutsuz gözükür ve ben dayanamayıp konuşurum uzatmamak için. Ama bu artık beni çok yıpratıyor. İki tane yetişkin çocuğumuz var,kaç kere kendisine böyle davranmamasini söylediysem de hep aynı. Şu an yine aynı durumdayız,bu defa ben de konuşmuyorum,bakalım bu durum nereye kadar gidecek. Kendimi çok çok değersiz hissediyorum,ben bunu çekmek zorunda mıyım,çok yoruldum artik. Calişan kendine yeten bir kadınım. bazen yeter artık diyorum ama ona da cesaret edemiyorum,ne yapacağımı şaşırdım doğrusu. Bu durumu da kimseyle paylasmadim şimdiye kadar,yakinimdan birine de asla anlatmak istemiyorum. Bana yardım ederseniz çok sevinirim.

Annem kendini beğenmiş mi?

Merhabalar;2kardeşiz. 1 kız bir erkek. Ben 38 yaşındayım. Erkek kardeşim 28 yaşında. Annemle uzun zamandır tarif edemediğim tavırlarında hep neden böyle dediğim sorular vardı. Şuan 3 aydır annemle konuşmuyoruz. Kendisine resti çektim. O birileri ile tartıştığında onu onaylamamız ve evet anneciğim sensin diyerek sevgi gösterisinde bulunmamızı ister. Hatasını söylediğimizde bu sefer yalan konuşarak sana duygusal tavırlar takınarak(ben sizin için ne yapmadım, siz en iyisi olun diye uğraştım)üste çıkmaya çalışır gün aramamızı eteğinde dolaşmamızı ister. Baskı yapar sen dediğini yapmazsan baban gibi der. Kardeşimle kavga etse bana gelir onu kötüler. Benle kavga ettiğinde kardeşime beni kötüler. Şuanda konuşmadığımız için kendi kardeşlerine yalan konuşarak beni kötülüyor. Babamda tam aksine çok mazlum ve sesi çıkmayan biri. Şimdi babamla evde konuşmayarak yemek vermeyerek boşanacam diyerek evde huzursuz ortam yaratıyor. S izce bu durum nedir? ne yapmam gerekir?

Psikoloji

Hep gelişmek zorundaymış gibi hissediyor zihnim ve gelişmek için bir şey yapmayınca huzursuz oluyorum bu durumdan nasıl kurtulabilirim

Neredeyse 3 yıldır üniversite sınavına giriyorum ve bu sene son senem olduğunu bilmenin stresi var üzerimde ama ona rağmen kitap okumayarak geçirdiğim her boş anımda rahatsızlık hissediyorum mesela haftada bir gün kendime ayırırım hep ve o gün dinlenmeye çalışırım o gün kitap okumazsam veya kendimi geliştirecek bir şey yapmazsam huzursuzluk duyuyorum. Tamam diyorum kitap okuyayım, kitap okuyorum okumasına not da alıyorum ama sonunda hep ne yaptım şimdi boş boş okudum hiçbir şey hatırlamıyorum acaba salak mıyım paniğine kapılıyorum bu yüzden kitap okumayı erteliyorum ayrıca zaten yks gibi yoğun bir süreçte bilgi içeren kitaplar okumak zor oluyor kendime diyorum yazın planlı bir şekilde okurum kitaplarımı ama iç sesim kendime ihanet ettiğimi söylüyor. Bir de dehbden dolayı gelen anlık ilgi değişimlerinden dolayı başladığım kitabı bitiremeyince de rahatsız oluyorum. 2025 yılında yksye çok yoğun hazırlanmıştım hatta sınavdan bir hafta önce stresten geceleri kalbim tekleyerek uyanıyordum bu yüzden sınavdan sonra kendime iki hafta serbest süre tanıdım beynimi yoracak hiçbir şey yapmadım ama o süreçte de rahatsızlık hissediyordum kitap okumadığım veya kendimi geliştirmediğim her saniye kendime ihanet ediyormuşum gibi geliyordu. Hep gelişmek zorundaymış gibi hissediyor zihnim ve gelişmek için bir şey yapmayınca huzursuz oluyorum bu durumdan nasıl kurtulabilirim

Sosyal Hayat

Yüzeysel ilişki kurmayı başaramıyorum

Üniversite öğrencisiyim,insan ilişkilerinde sürekli yara aldığım bir konu var. Bölümden insanlarla ne kadar arkadaş olmak istesem de arkadaşlıklar çok yüzeysel. Duygusal arkadaşlık değil durumsal arkadaşlık, Derslerle ilgili konuşuluyor, gündelik şeyler, sınavlar hocalar ama kimse birbiriyle gerçekten bir bağ kurup arkadaş olmuyor, Gerçek bir dostluk paylaşımımız yok. Bazen olsa da bu sadece meraklarindan dolayı oluyor, mesela erkek arkadaşımdan neden ayrildigimi soruyor ama benim ne hissettiğimi dinlemek veya bana teselli vermek destek olmak için değil o anlık merakını gidermek için sadece. Ya da bir diğeri sınavdan çıktığımda nasıl geçti diye mesaj atıyor, ben sanıyorum ki gerçekten önemsedigi için attı o mesajı, çok kötü geçti kalıcak miyim bilmiyorum diyorum kaygilarimi duygularımı paylaşıyorum, cevap bile yok. Saatler sonra gelen hmm öyle deme ya geçersin cevabı sadece,sadece kendiyle kıyaslamak için sormuş. Bense bunlara rağmen duygusal bağ kurmak istediğim için sürekli bu insanlara duygularimdan, basarisizliklarimdan, kaygılarımdan, çok kötü hissettiğim bir durumdan bahsediyorum ama karşı taraftan en ufak bir destek göremiyorum. Bu sefer iyice aptal gibi hissediyorum,yalnız hissediyorum, acaba rahatsız edici miyim, çok mu oversharing yaptım neden yüzeysel kalamiyorum diye kendime kiziyorum. Hani bir söz var ya karnının doymayacagi yerde açligini söyleme diye benimki tam o hesap oluyor. .Kendimi nasıl degistiricem bu konuda artık acı çekiyorum kendime kızıp duruyorum. .

Psikoloji

Eşime olan tepkilerimi nasıl giderebilirim

Eşimin her dediğine her yaptığına alınıyorum bana karşı ilgisi azalmış gibi hissediyorum ben hariç her şeye daha fazla enerji zaman ayırıyor ama bana gelince enerjisi bitiyor yorgun hissediyor ben niye böyle oldum her hareketine niye tepki gösteriyorum kendimi çok yalnız hissediyorum çok hemde sonra kendimi ondan özür dilerken buluyorum ben kendimi ona adadım ama o bunu görmüyor sadece yeme içme uyku oyun aktivitesi var

duygu durum bozukluğu mu ? care arıyorum

Mrb. 1998 dogumlu oglumda duygu durum bozukluguna benzer durumlar yasiyoruz. Annesine cok bagli buna ragmen iyi olmadigi zamanlar annesine eziyet cektiriyor, kufurler bizim olmemizi istemesi bazen kirip dokmeler 1,2 saat sonra kuzu gibi hicbirsey yasanmamıs gibi. bunun tersi cok iyi vakit gecirirken birden tavri degisiyor bagirmalar cagirmalar kufurler kirip dokmeler uzun zaman anti depresan ilac aliyordu dr. Birakabilecegini soylemis. Buna benzer durumlar ozunde iyi bir cocuk ama annesiyle beni bezdirdi bizler emekli insanlariz nasil basa cikacagimızi bilmiyoruz. Yardimci olabilirmisinizSaygilarimlaBabasi

ocb