Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Sosyal becerilerimi kaybetmiş gibi hissediyorum
Arkadaşlarımla sıradan bir gün geçiriyoruz ve ertesi gün nasıl geçecek sıkıcı olmamalıyım diye sürekli strese giriyorum ve bu gerginlik beni sessizleştiriyor. Saçma bir şey söylemekten korkup kasılıyorum aptal birine dönüştüm. Derslerime dahi odaklanamıyorum unutkanlaştım herhangi bir yerde konuşan birileri gördüğümde acaba sürekli konuşacak ne buluyorlar diyorum eskiden böyle değildi. Mesela bugün arkadaşlarım küstü 3 kişilik grubum vardı ve diğeri ile ben kaldım. Kendi kendime sürekli stres oldum çünkü yarın bütün sosyal beceri yükü bana kalmış olacak. Konuşacak onu bulmakta zorlanıyorum, mimiksiz oldum. Ayrıca biri birşey söylüyor belki normal birine saçma gelmeyecek olsa bile bana saçma geliyor. Bu yüzden kimseyle konuşamıyorum mükemmelliyetçi birine benzedim
Gizli Kullanıcı
Olumsuz ve en kötü şeyi düşünmek
Merhaba, bir olay yaşadığımda hemen olumsuz şeyleri düşünüyorum. Bazen kendimi düzgün bir şekilde ifade edemiyorum; özellikle sinirlenince çok heyecanlanıyorum, cümleleri toparlayamıyorum. Daha sonradan keşke böyle deseydim diyorum. Kendimi iyi ifade etmek istiyorum bazen bi toplumda konuşmak istiyorum fakat kendimi çok yeterli hissetmiyorum o yüzden susup dinlemeyi tercih ediyorum. Bu gibi durumlari nasıl düzeltebilirim öneriniz nedir? Teşekkür ediyorum kolaylıklar diliyorum iyi çalışmalar.
Gizli KullanıcıKendimi nasıl çok düşünmekten alıkoyabilirim ve beni birinin de sevebiliceğini düşünebilirim
Ben herşeyi çok düşünüyorum hayatım o kadar karmaşık oluyorki düşünmekten odaklanamıyorum. Normalde çok eğlenceli biriyim ama düşünceler geldiğinde dünyanın en çekilmez insanı oluyorum. Sinir stres vücudumda baş ağrısı kaşıntı falan yaptı. Ben her doktora gittiğimde beni psikolojik diyip gönderdi, şimdi yine çok başım ağrıyor hiç kimse beni sevemez gibi geliyor, korkak hissediyorum, napcagimi bilmiyorum nasıl devam ederim? Bundan nasıl kurtulurum bilmiyorum. Özellikle sınav haftalarimda ekstra uyku bastırıyor, vücudumda uykuyla ve geçmeyen yorgunluk bırakıyor, sürekli hayal ve gelecek, geçmişi düşünüyorum, vazgeçemiyorum dikkatim dağılıyor. Hatta dün bir arkadaşimla tartıştık çünkü ayağına 10 defa bastım ben niye bu kadar kötü hissediyorum bilmiyorum.
Gizli KullanıcıSevgilimden ayrıldım çok kötü hissediyorum
2 yıllık beraberliğimiz oldu askerdeydi benden ayrıldı ailesi beni istemiyor diye, bende çok üzüldüm aileni ikna edemez misin dedim bilmediğin şeyler var dedi. Birbirimizi unuturuz bu süreçte daha iyi olur ikimiz için dedi, çok çabaladım ama o istemedi ailesi beni doğuluyum diye istemiyor. Ailesi bu konuda çok katıymış daha tanışmadım bile ailesiyle bana karşı çok önyargılılar gerçekten çok üzgünüm unutamıyorum napıcam ben
Gizli KullanıcıNasıl ailemi düşünmeyi bırakabilirim
Dayım babamdan borç almış, yüklü miktarda ve bu parayı ödeyememiş. 3 aydır da kredi yüzünden de maaşı gelmiyor babama. Buzdolabımız bomboş ve ben 12. sınıf öğrencisiyim. Sınavla uğraşmam gerekirken ailemle uğraşıyorum. Annemle babam her gün kavga ediyor. Ben artık bunaldım, başımı alıp gitmek istiyorum ama gidecek kimsem yok. Doğrudürüst ders bile çalışamıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bana yardım edin. Borç yüzünden üniversiteye gidemeyeceğim diye korkuyorum, sanırım da gidemeyeceğim. Annemin psikolojisi bozuldu. Evde huzur yok. Her gece ağlayıp uyuyorum. Psikolojim bozuldu. Artık bu sıkıntılardan anneannemden borç istedik, vermedi. Kendi oğlu verse ölecek sanki de vermiyor. Diğer dayım da anneannemin maaşını biz alıp yiyeceğiz sanıyor. Herhalde o da maaşı vermek istemiyor. Dedem yaşasaydı bulurdu, borç-harç olurdu. Yok ama dedem hayatta değil. Bu borç yüzünden annemle babam boşanmayı düşünüyorlar boşanırlarsa ben napıcam kimse beni almazsa nolacak
Gizli KullanıcıKendime sevgi gösteremiyorum
Bir çocuk beni başka bir kız için terk etti. 3 ay etkisinden çıkamadım ve kendime olan sevgim gittikçe azaldı. Şimdi çocuktan vazgeçtim. Başka bir çocuk seviyorum ama hâlâ kendime saygı ve sevgi gösteremiyorum. Kendimi hiçbir şekilde güzel bulamıyorum. Herkes güzel dese bile, içimdeki his değil, diyor. Normalde böyle asla hissetmem ama çok garip psikoloji testini yaptım; 229 çıktı, depresyonda gibi hissediyorum ve kendime özen göstersem bile asla kendimi güzel hissetmiyorum. Özenle cevaplarsanız sevinirim. Ne yapmam gerek?
Gizli KullanıcıEski sevgilim hakkında sormak istiyorum
İlk sorduğum sorudaki çocukla ilgili, yine benden ayrılıktan sonra ben ayrılık mesajına kısa ve net “tamam” yazarak tepki verdim. Arayan 20 gün geçti; ben hiçbir şekilde iletişime geçmedim ve bir gönderme falan atmadım; sessiz kaldım. Tiktok hesabından stalklamış ve beğenmiş gönderilerimi. Ben tam unutulmuşken bunu neden yapıyor, yoksa sadece bir tesadüf mü? Yazar mı sizce bu durum ne ifade ediyor, bir anlam yüklemeli miyim?
Gizli KullanıcıAblam Ekmekten soğudu ne yapabilirim
Benim ablam yaklaşık 8 senedir akrabaların kilolusun ilerde sıkıntı olur genetiğinizde aşırı kiloluk var dedikleri için ekmekten soğumuş çok az bir şey yese bile kendini kilolu hissediyor kilo vermenin yollarını arıyor internetten kilo vermek için içecek arıyor biz ne yapabiliriz bu durumda çok üzülüyoruz ne yaptıysak nafile 22 yaşında olmasına rağmen 40 kilo zayıf olduğunu söylememize rağmen bizi dinlemiyor bir yol gösterir misiniz?
Gizli KullanıcıDuygusal aldatıldım, nasıl atlatırım?
15 yıl boyunca eşim beni hiç aldatmadı fakat kendisine bir işinden dolayı sinsi bir şekilde yaklaşan bir kız arkadaşımla WhatsApp üzerinden yazışarak önce arkadaşça sonra yavaş yavaş duygusal yakınlaşmaya dönüşerek beni duygusal olarak aldattı. Kız arkadaşım hiç aklıma gelmedi çünkü pek görüşmüyoruz fakat eşimde bir şeyler olduğunu sezmistim. Yine de delilim olmadığı için konduramadım. Cinsel birliktelikleri yok. Bu duygusal yakınlaşma yazışmaları bir buçuk, iki ay kadar devam etmiş. İçsel huzursuzluğum arttığı için gizlice telefonuna baktığımda yazışmalarını gördüm. Eşim o kadına beni çok sevdiğini ama onu da sevdiğini söylemiş. "Bakalım kendine cezam ne olacak, ne ceza kesilecek" diye de söylemiş. Eşim çok pişman ve çok utanç içinde. Neden diye sorduğumda öyle bir niyeti olmadığını, alkollü haliyle yazdığını, haddini aştığını söyledi. Kız arkadaşımı sorguladığımda yazılanların dışarıdan bakınca çok çirkin göründüğünü, yanlış olduğunu fakat aralarında hoşlanma, aşk, cinsellik gibi bir şey olmadığını, neden yazdığını bilmediğini söyledi. Eşim bana samimiyetle, sevgi ve şefkatle yaklaşıyor fakat bir buçuk aydır bu ihaneti unutamıyorum, aklımdan bir saniye bile çıkmıyor. Güvenim çok sarsıldı, resmen travma yaşadım. İkimizin yaşı 48. sevgi ve cinsel sorunumuz hiç olmadı. Yetiştirilme tarzına bağlı olarak ufak tefek birkaç şey dışında hep uyumluyduk. Hala regl oluyorum, bakımlıyım, yaşımı göstermiyorum. Çalışan bir kadınım, çevresi tarafından sevilen, saygı gören, dışa dönük, kültürlü bir insanım. Karşı tarafla kıyaslamaya hiç girmedim, sadece durumumu belirtmek istedim. Eşime psikolojik destek almayı önerdim fakat istemiyor. Dediğim gibi çok büyük bir pişmanlık ve utanç içinde olduğunu görüyorum. Kalbim çok acıyor. Bu acıyı nasıl atlatırım?
Gizli KullanıcıEşimin ailesi çocuğumu eleştiriyor
Oğlum çok başarılı ve bunu eşimin ailesi kabullenemiyor. Lgs'de de yks'de de derece yaptı. Kimse okumamış; özellikle kaynatam oğlumu azarlıyor, nerede görse bunu gören kaynatam oğlumu eleştiriyor, böyle yetiştirilmez, mahvettiniz çocuğu deyip duruyor. Oğlumun umurunda değil, cahil insanlar anne diyor. Eşim birkaç kere benim oğlum başarılı, iki gün sonra randevu alıp girersiniz dedi; sallayan olmadı. fakat anne olarak kabullenemiyorum kayınlarım bıle okuduğu okuldan adam çıkmaz diyor
Gizli Kullanıcı
