Neye ihtiyacım olduğunu ne yapmam gerektiğini bilmiyorum mücadele duydum az

Sevgili danışan; yaşadığın bu tıkanmışlık, suçluluk ve geleceğe dair duyduğun o yoğun kaygı hissi o kadar anlaşılır ki... Şu an hem içindeki durumdan memnun değilsin, hem burayı değiştirecek gücü bulamıyorsun, hem de bu halsizliğin için sürekli kendini suçluyorsun. Bu duruma kısır döngü diyebiliriz. Üstelik gelecek, emeklilik, yaşlılık gibi çok büyük ve haklı kaygıları bugüne taşıdığında, o yükün altında ezilip tamamen hareketsiz kalman psikolojik olarak bir savunma mekanizması olabilir.

Bir psikolog olarak sana ilk söylemek istediğim şey şu: Sen "böyle bir insan" değilsin; sen şu an "böyle bir evre"den geçiyorsun. Kendini tembel, iradesiz ya da hevessiz olarak etiketlemek suçluluk duygunu artırabilir ve seni daha da hareketsizleştirebilir. Hayalini kurduğun hayat için bile hevesinin olmaması, aslında iradenle ilgili bir sorun değil. Yoğun stres, belirsizlik ve baskı özellikle son dönemde yaşadığın ailevi ve ilişkisel krizler beyninin ödül mekanizmasını ve enerjisini etkilemiş durumda olabilir. Ruhun şu an bir nevi "kış uykusunda" diyebiliriz. "Yaşlanınca ne yapacağım, emekli olabilecek miyim?" sorusu 24 yaşındaki bir insan için bugünden çözülebilecek bir soru değildir. Dağın zirvesine bakıp "Ben oraya nasıl tırmanacağım?" dersen, dizlerinin bağı çözülür ve adım bile atamazsın. Bunun için bir hedef belirleyip adım adım o hedefe yönelmen gerekir. Cümlelerinde sürekli "bir şey yapmak zorundayım", "planlamam gerekiyor" kelimeleri geçiyor. Psikolojide biz buna "melimalı kalıpları" deriz. Zihin bir şeyi "zorunluluk" olarak algıladığında, ona karşı içsel bir direnç ve isyan başlatır. Hevesin bu yüzden kaçıyor olabilir. En büyük yanılgılardan biri, bir işe başlamak için önce "heves veya motivasyon" gelmesini beklemektir. Heves, eylemden önce gelmez; heves, eylemin arkasından gelir. Küçük de olsa bir şey yaptığında, başarma hissi sana bir sonraki adım için heves verir. Hayatının geri kalanında ne yapacağını şu an bilmek zorunda değilsin. Yanlış bir seçenekle başlamak, hiçbir şey yapmamaktan daha iyidir. Çünkü yanlış yola girsen bile "Tamam, bu bana göre değilmiş" diyerek kendini daha iyi tanırsın. Denemeden "doğru" seçeneği bulamazsın. Gelecekteki yaşlı kadını korumanın yolu, bugünkü 24 yaşındaki kadını suçlayarak hırpalamak değil; ona bugün küçük bir adım atması için güvenli bir alan yaratmaktır. Bugün kendine çok yüklenmeden, sadece tek bir küçük, önemsiz görünen adım atmakla başlayabilirsin. Gerisi çorap söküğü gibi gelecektir. Desteğe ihtiyacın olduğunda, senin için buradayım...