Psk. Hatice Can

Sevgili danışan; satırlarından herkesi memnun etmeye çalışırken kendisini unutan bir bireyin yardım çağrısını okudum. .. Bazen insan çevresinde ne kadar arkadaşı, ailesi, sevdiği de olsa kendisini kimsenin anlamadığını düşünebiliyor. 'Ben bu kadar iyi niyetliyim herkesi dinliyorum, anlıyorum, dertlerine koşuyorum ancak kimse beni anlamıyor' düşüncesi beyninde dönüp duran bir kaset gibi çalıyor görünüyor. Anlaşılmamak ise insanı gayet tabii öfkelendiren bir durum. İnsanın yaşı ilerledikçe çevresinde hangi özelliklere sahip insanlar olsun istiyor, nasıl ortamlarda bulunmak istiyor bunların ayrımını daha net yapıyor. Aslında yaşadığın bu durumda seni rahatsız eden olayları ve davranışları o kadar net ifade etmişsin ki. .. Okuduklarımdan yola çıkarak sana yalnız hissettiren, senin kaygını arttıran insanlara karşı sınırlarını belirleyebilseydin bu sana nasıl hissettirirdi? Güven konusuna gelince, zayıflıklarının sana karşı kullanıldığını ve sen insanların sırlarını saklarken onların dedikodunu yaptığını ifade etmişsin. Farklı bir yönden bakarsak sana böyle davranan kişileri yeniden tanıdığın bir süreç geçirmişsin diyebiliriz. Tepkini ortaya koymuşsun ve laf sokarak hayatından çıkarmışsın. Bu durum yeni bir çevre geliştirmek için doğru bir zamanı da beraberinde getirmiş olabilir mi?Kaygı duyduğun konular veya durumlar tam olarak neler? Senin zihninden geçenler mi seni daha çok kaygılandırıyor yoksa yaşadığın durumlar mı? Kaygı duyduğunda biraz nefesine yoğunlaşarak kendini duyduğun kaygıdan uzaklaştırabilirsin. Son olarak gece yatağa uzandığını hayal et, yastığa başını koyduğunda kendine yargılayıcı değil de şefkatli bir tonda konuşsaydın, kendinde neler değişirdi? Bugün bu satırları yazarak kendin için oldukça faydalı bir adım attın. Yazdıklarımdan yola çıkarak biraz düşünmeye ne dersin? Destek almak istersen senin için buradayım. ..