EVLİLİK HAKKINDA DÜŞÜNCELER
daha çok gencim baya gencim ama hatta evlilik konuşucak yaşlara bile girmedim ama büyüdüğümde evlenmek istemiyorum yani istememe sebebim dramlık bir yerden değil dümdüz istemiyorum saçma buluyorum hatta.ben tek başıma vallahi çok mutluyum kimseye bağlı olmayan biriyim her anlamda ne aileme ne arkadaşlarıma bir gün yalnız kalsam bile kötü hissetmem tuhaf hissederim ama böylesi daha iyi yani açıkçası bir müslüman olarak evlilik çocuk sahibi olma veya sev****** eylemi bile insan olmama rağmen tuhaf geliyor yani hiç olmasa daha iyi sanki daha farklı olabilirdi dünya diyorum yani evlenmek kavramı gerçekten çok tuhaf geliyor ben kendimi bildim bileli hiç evlenmek istemedim hiç gelinliğin içinde kendimi hayal edemiyorum.asıl sorun şu bakın çok baskın bir isteksizlik bu ve bir gün fikrim değişir diye korkacak kadar ciddiyim veya sırf bu yüzden annemle gerçekleşen bir muhabbet bile canımı çok sıkıyor.hem de çok fazla sıkıyor.açıkçası hep bağımsız kendi düşüncesine inanan kendine dönük biri oldum duygusal anlamda sadece birinden tabiki hoşlandım denir mi bilmem de bir şeyler hissettim okey ama bu kadar yani ilerisini ne istedim ne de bir şey hayal ettim yani o yüzden dediğim gibi duyguyla kaldı o his ve öyle de kalmasını istedim.çünkü ben saçma gelicek belki ama psikolojiyle ilgili bir bilgim yok evet farkındayım ama mesela bende klostrofobiydi galiba adı belki yanlış hatırlıyorum bir yerde kapalı kalma korkusu ben hareketlerimin sınırlanması kendi düşüncelerim olarakta sınırlanmayı çok nefret eden biriyim ve bunların hepsi birbiriyle alakalı sanki kim nefret etmez ayrı ama yani özgürlük kuş gibi uçuyor gibi hissetmek derin nefes almak tek başıma huzur içinde oturmak bunlar bana iyi geliyor vallahi bakın yaşlanınca da tek başıma kasaba gibi bir yerde bahçeli bir evde yaşar ve cafe işletirim dinime dönük olurum yaşlanır giderim.evlenme ihtimali felaket rahatsız ediyor düşüncesi.dinen sıkıntımı emin değilim ama yine mantık kuruyorum sünnet olan bir şey herkesin yapabileceği bir şey olsaydı farz olurdu sanki:) kader konusu da anlamıyorum kaderimde varsa ve istek yoksa zamanla benden bağımsız rabbim kalbime o isteği koyucak ve evlenicek miyim çok korkunç.umarım ne dinen ne de başka anlamda kötü şeyler söylemiyorumdur ama ben buyum.ve mutluyum.çok kaygılıyım ciddi.biri gelecekten gelip ne evlenme konusu hakkında biriyle tartışıyorsun ne de evleniyorsun olmuyor dese içime öyle su serpilir ki size anlatamam🥹 gerçekten iyice analiz etmenizi istiyorum. sağlıcakla.
Bu soru 14 Haziran 2026 15:56 tarihinde Psikolog Hatice Can tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Sevgili danışan; merhaba, yazdıklarını o kadar samimi ve net anlatmışsın ki... Seni çok iyi anlıyorum. İçindeki o sıkışmışlık hissini, "Ya ileride fikrim değişirse" korkusunu ve "Ben sadece kendimle, özgürce mutlu olmak istiyorum, bu neden bu kadar tuhaf karşılanıyor?" isyanını buraya kadar hissettim.
Öncelikle derin bir nefes al. Çünkü kesinlikle dinen ya da insani olarak kötü bir şey söylemiyorsun. Tam aksine, okuduğum kadarıyla kendini çok iyi tanıyan, sınırlarının farkında olan ve ne istediğini bilen, yaşına göre inanılmaz derecede farkındalığı yüksek birisin. Hareketlerinin, düşüncelerinin ve alanının kısıtlanmasından nefret ettiğini söylemişsin. Klostrofobi benzetmen çok doğru bir metafor. Toplumun bize sunduğu "büyü, evlen, çocuk yap, yaşlan" şablonu, senin gibi bağımsızlığına ve kişisel alanına düşkün ruhlar için adeta klostrofobik bir oda gibidir. Sen yalnızlıktan beslenen, kendi kendine yetebilen birisi olduğunu ifade etmişsin. Bu bir kusur değil, bir kişilik özelliğidir. Kimisi kalabalıklarla var olur, kimisi senin gibi kendi sessizliğinde huzur bulur. Gelelim seni en çok ürküten "Kaderimde varsa ve benden bağımsız olarak rabbim kalbime o isteği koyarsa?" düşüncene. Korkunu çok iyi anlıyorum, sanki iraden elinden alınacak ve istemediğin bir tiyatronun içinde başrol olacaksın gibi hissediyorsun. Olayı şöyle düşün: Allah kalbine bir istek koyacaksa, bu senin canını yakarak, seni zorlayarak olmayacaktır. Eğer bir gün (ki olmak zorunda değil) fikrin değişirse, bu senin kendi rızanla, mutlu olarak ve "Ben bunu gerçekten istiyorum" diyerek yapacağın bir şey olur. Yani bugünkü seni zorla nikah masasına oturtan bir kader mekanizması yok. Eğer o istek kalbine hiç gelmezse, zaten evlenmezsin. Her iki ihtimalde de sen "istemediğin bir şeyi" yaşamak zorunda kalmayacaksındır. İçin bu konuda tamamen rahat olsun. Annenle bu konular açıldığında çok büyük tartışmalara girip kendini savunmak zorunda hissetme. Çünkü sen savundukça karşındaki bunu "gençlik hevesi/geçici bir inat" gibi görüp daha çok üstüne gelecektir. Konu açıldığında "Hayırlısı anneciğim, kısmet, daha çok gencim önümde okul/kariyer var" diyerek konuyu tatlılıkla kapatabilirsin. Zamanı geldiğinde senin bu kararlılığını zaten sessizce kabul edeceklerdir.Şu an evlenmek zorunda değilsin. Yarın da değilsin. Bu baskı sadece zihninde var. Kendine "Şu an güvendeyim, geleceğim bana ait ve ben ne istersem o olacak" demeyi deneyebilirsin. Desteğe ihtiyacın olduğunda senin için buradayım...
Ağlayarak okudum yanıtınızı ama üzüntüden değil anlaşılma duygusunu ilk defa yaşadım.hafta sonu sınava giricektim ve sınavla ilgili de bir de kafamı her an kurcalayan bu düşüncelerimi susturdunuz anında çok teşekkür ederm ara ara okur ve rahatlarım.inanın ne kadar yardımcı oldunuz anlatamam.ruhuma su serptiniz içim ferahladı.🤍sanki tam boğuluyorken ve yalnızken biri beni gelip kurtardı.
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
Yorumlar
Psk. Hatice Can
Anlaşılmak bu dünyadaki en kıymetli şeylerden biri, size bu duyguyu hissettirebildiysem ne mutlu bana... Bu geri dönüşünüz için teşekkür ederim.
14 Haziran 2026 17:59