Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
İlişkimde affetme yolu
36 gün önce bir ihanet gördüm. Eşim ve öz ablam 9 aydır beraberlermiş. Ve ben düşünüp taşındım, eşimi affedeceğim. Sadece kafamda yaşadıkları detaylar aklıma gelince panik atak geçiriyorum. Kaygım, çok fazla kıskanclık. Ama duygularım eşime çok yoğunlaştı. Sevgim, hissim anormal mi düşünüyorum? Nasıl rahatlayabilirim… O da pişman gibi ve inanmak istiyorum. Kafamda bir yerlere oturdu bir şeyler. Bana yardımcı olursanız sevinirim.
Gizli Kullanıcı
Bu kadar emeğimin karşılığı bu olmamalı diye düşünüyorum
İyi akşamlar hocam, ben 29 yıllık evliyim. Mesleğim özel yat kaptanı. Ben yazın seferde oluyorum, kışın da ikamet ettiğim İstanbul’a dönüyorum. Eşimi ben çok seviyorum. Hiçbir kötü alışkanlığım yok. Bütün zamanımı evde ailemle geçiriyorum. Tabii bazen fikir ayrılığı oluyordu ama bugüne kadar böyle olmamıştı. Ben bir yanlışım oldu. İban vererek dolandırıcıların tuzağına düştüm ve 1 aydan beri benden ayrı yaşıyor ve yarın boşanma davamız var. Ben boşanmak istemediğimi söyledim. Kendisi, "Anlaşmalı boşanalım, ileride belki tekrardan bir araya geliriz," dedi. Benim eşim evde olan biten her şeyi ailesine anlatıyor; en ufak dahi çocukların üzerinde otoritem yokmuş. Kızım 28 yaşında, boşanmış; bir de torunum. Oğlum var, 24 yaşında. Seni bu yüzden boşuyorum, çocuklara ben vurmadım diye. Bütün sorun bu. Kızımın hatalarını da bana yükledi. Ben kızımı dövmediğim için, her şey benim otoriterliğim olmadığı için ve ben eşimi çok seviyorum. Şimdiden teşekkür ediyorum, hocam.
Gizli KullanıcıBu durumdan nasıl kurtulurum
Merhaba, bir ortak arkadaş grubunda ilişki yaşadım. O dönem herkes bu ilişkinin içindeydi. Yakın arkadaşım benim her şeyimi o tarafa anlatıyordu. Kendi haklılığını ispatlamak için beni ortaya atıyordu resmen. Ben herkese açıklama yapmak zorunda kalıyordum. Doğum günümde hesabı erkek arkadaşım ödedi. Arkadaşım teşekkür etmeden gitmiş, erkek arkadaşım buna takılmıştı. Ben de arayı bulmak için laf arasında söyledim, sanki para istemişim gibi, beni hiç dinlemeden olayı büyütüp para atmıştı. Rezil olmuştum. Bana laf sokuyordu sürekli ortak kız arkadaşımızı kıskandığımı ima etmeye çalışıyordu. Onlar evli çocukları var sanki onlara özeniyormuşum gibi beni deniyordu. Resmen beni onların gözünde kötü konuma sokmaya çalışıyor. Ben bu insanın her şeyinde yanında oldum. O beni kopyalıyor diye insanlara anlatıyor halbuki asla öyle bir şey yok kendisi bunu yapıyor. Laf sokuyor. Ben de aynı şekilde dönüş yapınca, insanlara beni kıskanç gibi gösteriyor. Ben de ortak olanı çıkardım, hesabımdan sonra kıskanç diye repost almış, kaldırmış, bana ispat et, aramızda ne var da böyle davrandın diyor. Resmen benimle oynuyor. Ben eski erkek arkadaşıma dönmeyeceğimi ona anlatıyorum. Çocuk düşünmüyorum, çalışacağım diyorum. O bunu 'onları kıskanıyorum, laf sokuyorum' şeklinde anlıyor. Ben durumu anlattım. Benim o dönemde yanımda olmadın dedim. Ama sorun başka: Arkamdan hala böyle söyleyip beni konuşturuyor hissediyorum. Haklıyım, beni kıskanç göstermek için benimle oynuyor. Ayrıldık diye onu suçladığımı sanıyor ama sorun kendisinin davranışları
Gizli KullanıcıKıskanç bir insanım ve durduramıyorum
Kıskanç bir insanım bu huyumu bırakmaya çalışıyorum bir erkek arkadaşım var kafelere gitmesine bile izin vermiyorum sırf orada açık kızlar var diye. Bu huyumu bırakmaya çalışıyorum bazen gitsin diye izin veriyorum fakat orada kaç kız var yanında oturuyo mu acaba açıklar mı diye düşünüyorum çünkü erkekler dekolteye bayılır biliyorum ve rahatsız oluyorum sonra sürekli aramaya başlıyorum bu davranışımdan ben de rahatsızım fakat yapmadan duramıyorum sonra kavga ediyoruz. Şiddetli kavgalara kadar gidebiliyor. Onu çok seviyorum ama bu şekilde ilişkimiz yıpranıyor. Bir de kendisi ben onun arkadaşları ile sorun yaşadığımda kız erkek fark etmeksizin hep onları savunuyor beni değersizleştiriyor. İnsanların gözünde de küçük düşünüyor tabi sonra ben de onu küçük düşürüyorum. Tekrar kavga ediyoruz.
Gizli KullanıcıSevgilim çok konuşuyor her şeyi
Sevgilimle çok farklıyız o sokaklarda kötü insanlarla muhattap olmuş ama şu an çok farklı ben hayatımda hiç kötü çocuk denen kişilerden hoşlanmadım sevmem de. Ben dindar ailedeyken o ailesiz olduğu için cinselliği de normalleştirmiş,ben ise hala utanıyorum sevgilimle olup eve dönüce 25 olmama rağmen,onun dünyasında ise her şey çok açık, arkadaşlarının takıldığı kızla otururken, kız arkadan ilişki yaşadığını kocasına kendini sakladığını vs söylemiş ya da gelen müşterisi kocasını aldattığını anlatıyor. O bana bunları anlattıkça midem bulanıyor neden bunları ona söylediklerini söylüyorum sürekli tartışıyoruz. Başkaları yüzünden ona kızmamı anlamadığını bir daha bir şey anlatmayacağını söylüyor. Ama ben bu kişilerle aynı ortamda bulunup onların da bunları anlatabilmelerine kızıyorum. Bana önyargılısın sana ne onların hayatından diyor, ben onları umursamıyorum,sevgilimin böyle iğrençlikleri normalleştirebilmesine üzülüyorum. Maalesef ki ben de aptallık ettim ve onunla oldum artık kimse beni böyle kabul etmez o böyle şeylerin kabul edildiği bir çevredeyken ben tek biriyle oldum diye. Zaten onu ve geçmişte ilişkisi olduğunu kabul etmem güvenmem çok zordu bir de üstüne hastalık bulaştırdı. Benimleyken ne kadar destekleyici iyi olsa da arkadaşlarıyla farklı. Bilmiyorum her şey bitmiş gibi hissediyorum. Kimseye güvenemiyorum o her şeyi anlatıyor ama yine de bana zarar veriyor. Keşke başta onunla olmasaydım kim beni böyle kabullenir ki artık. Onu çok sevsem de bilmiyorum
Gizli KullanıcıGeleceğim nasıl şekillenecek bilmiyorum.
Hamileyim, tek başıma yaşıyorum. Eşimin yanında hafta sonları gidebiliyorum sadece. Sözleşmeli olduğum için doğumdan sonra bir 7-8 aylık sürem kalıyor. Ama o kadar rapor almam sıkıntı olacak ve ben çocuğumu bırakıp tekrar buraya dönmek istemiyorum. Buradaki evi kapatmam gerekecek. Tekrar ev açmam sıkıntı olacak. Bunları düşünmemeye çalışıyorum ama devamlı aklımda . Beynimi kurcalıyor. Şu an bile eşimden ayrı kaldığım için kendimi çok kötü hissediyorum. Oysa ben eşimle, çocuğumla hamileliğimi geçirmek istiyordum.
Gizli KullanıcıNasıl düzelirim bilmiyorum
Merhaba 21 yaşındayım ve bugüne kadar sağlıklı bir ilişkim olmadı. Sadece uzak mesafeli, hiç buluşmadan biten bir deneyimim oldu. Benimle sosyal medyadan iletişime geçen erkekler oluyor, kısa süre konuşabiliyorum ama konu buluşmaya gelince kaçıyorum. Gitmiyorum. Bunun nedenini tam olarak bilmiyorum ama incinmekten korkuyor olabilirim. Birinden hoşlandığımda bunu içimde yaşıyorum, platonik kalıyor. Eğer bir şekilde karşı tarafa bu durum giderse çok yoğun panik yaşıyorum, utanıyorum ve yok olmak ister gibi hissediyorum. Bunun geçmişimle ilgili olabileceğini düşünüyorum. Annemle babam 25 yıllık evliydi. Babam annemin üzerine kuma getirmek istedi, annem kabul etmedi. Buna rağmen babam uzun süre annemi aldattı. Annem her öğrendiğinde boşanmak istedi ama aile büyükleri devreye girip annemi ikna etti ve babam geri döndü. Sonunda ben 17 yaşındayken babam evi satıp bizi terk etti. O dönem annem, kardeşlerim ve ben çok zorlandık. Küçük kardeşlerim vardı ve bu süreçte ben, annem ve abim birlikte çalışarak hem geçinmeye hem de ayakta kalmaya çalıştık. 21 yaşıma kadar çalıştım ve hâlâ çalışıyorum. Bu süreç bizi çok yıprattı ama birlikte bir ev alabildik. Şu an erkeklere karşı yaklaşmak isteyip aynı zamanda geri çekildiğimi fark ediyorum. Güvenmek istiyorum ama içimde bir korku var. Ayrıca hiç evlenemeyeceğim, kimsenin beni gerçekten beğenmeyeceği gibi yoğun korkularım da var. Bu düşünceler beni daha da geri çekiyor. Genel olarak özgüvenim düşük, kalabalık ortamlarda geriliyorum ve insanlar bana bakıyormuş gibi hissediyorum. Düşüncelerimi ifade etmekte zorlanıyorum. Bunun nedenlerini anlamak ve bu döngüyü kırmak istiyorum. Tek başıma başaramıyorum ve destek almak istiyorum.
Gizli KullanıcıNasıl özgüvenli olurum
Kendimi beğenemiyorum. Hiçbir şeye cesaretim yok. Biriyle tanışıp buluşmaya, yeni şeyler yapmaya yeltenemiyorum bile. Kalabalık ortamlar beni geriyor, herkes bana bakıyormuş gibi hislere kapılıyorum. Aynada kendime bakınca bir sürü kusur buluyorum kendimde, çevremden güzel olduğuma dair sözler alsam bile bu değişmiyor asla. Biriyle diyalog kuracağım zamanlar aklımdan geçenle dilimden dökülen cümleler kelimeler bir olmuyor asla. Cesaretim yok hiç bir şeye kendimi sevemiyorum
Gizli KullanıcıMerhaba takıntılarım var ve yenemıyorum
Takıntılarım var, yapmazsam kötü bir şey olacak gibi hissediyorum ve bu çok zorluyor, hayatımı mahvetti. El yıkama ya da akla bir düşünce gelince yapacağım şeyi yapamama gibi insanlardan sosyal hayatımdan uzaklaştım. Dokunamıyorum, daha kötü birçok şey. Mesela mesajları hemen siliyorum, biri dokununca elimi yıkıyorum, dokuz kere yıkamalıydım, yanlış sayı oldu, kötü hissediyorum, oluyor bir şey olacak gibi düşünüyorum. Çok kotu napcam bilmiyorum
Gizli KullanıcıPartnerime karşı intikam duygusu ?
Merhabalar, daha önce partnerimle ilgili bir soru sormuştum sizlere. Sonrasında 1 kez ayrıldık, sonra o tekrar geldi, barıştık. Fakat ne yaparsam yapayım, ondan intikam almak istiyorum. Onun beni oyaladığını ve sevmediğini düşünüyorum. 2,5 yıl oldu ve hâlâ bir adım atmıyor. Ben artık sözlerine inanmıyorum; kimsenin yaptığı davranışlara bakıyorum. Benim yaşadıklarımı o da yaşasın istiyorum. Yani bir süre sonra o beni çok isteyecek, geleceğinde ama ben onu istemeyeceğim, istesem de istemiyormuş gibi davranacağım. Çünkü bunu hak ediyor, ondan ayrılmak istiyorum ama nasıl yapacağım onu da bilmiyorum, çok severken. Aslında gerçekten çok mu seviyorum, yoksa takıntı mı yapıyorum, onu da bilmiyorum? Ve artık çocuk değilim, neyi isteyip istemediğimi bildiğim yaşlardayım ben de, partnerim de, ve bu yüzden beni istemediğini düşünüyorum. Sürekli evleneceğiz diyor, yok 2 ay sonra, yok şubatta, yok martta gidiyor da gidiyor. Napmam gerekiyor bilmiyorum ama ondan nefret ediyorum. Ara sıra onu yarı yolda bırakmak istiyorum!!!!
Gizli Kullanıcı
