Suçluluk hissi

Merhaba sevgili danışan, yazdıklarınızdan gördüğüm kadarıyla kendinizi eleştirmek ve yargılamak yaşantılarınızın size öğrettiği bir şey olmuş. Dini baskı ve yaşadığınız zorbalıklar bunun en temeli gibi görünüyor. Eğer aile yapınızda da eleştirel ve baskıcı bir tutum varsa, çocukken size “ben yetersizim” veya “yeterince iyi değilim” gibi olumsuz inançlarla kodlanmış olmalı. Sanki her alanda “iyi olmak zorundayım” diye çabalayan, ama bir yandan da sürekli yargılanan bir tarafınız var gibi.

Bir mizacıyla dünyaya gelir. Belki sizin mizacınız temelden kaygılı bir yapıyı da içeriyordu ve aile ortamı, okul ortamı, arkadaşlıklar mizacın şekillenip kişiliğin/karakterin şekillenmesini sağlar. Sizin yaşadığınız bu olumsuz tecrübeler kaygılı yapınızı tetiklemiş ve bir yerden sonra “suçu kendine yükleme” evresine ulaşmış olabilir. Ve o inanç, şu an üniversitedeki her sınavda, her aile beklentisinde, dini konularda bile tekrar tekrar tetikleniyor olabilir. Yani çocuk halinizin size seslenişi gibi de düşünebilirsiniz.

Ancak olumlu veriler de var elimizde. Pes etmek ve köşeye sıkışmayı kabullenmek yerine kendinize sürekli yeni bir çıkış noktası aradığınızı görüyorum. Bir yandan psikiyatri tedavisi, bir yandan terapi alırken başka uzmanların görüşünü alabilmek için bizlere ulaşmışsınız, okulla ilgili olumsuz deneyimlerinize rağmen üniversite eğitimine hatta psikolojik danışmanlık bölümünde eğitim almaya başlamışsınız. Aslında bu yaptığınız cesurca bir davranış. Ama o güç, şu anda sürekli “tetikte kalma” haliyle karışmış. Sanki beyniniz “rahatlarsam, dağılırım, tamamen başarısız olurum” diye düşünüyor olabilir. O yüzden de huzur anını bile tehlike gibi algılıyor.

Psikoterapi seanslarınızda mutlaka bu travmatik konuları terapistiniz sizinle çalışacaktır diye düşünüyorum Fakat bu kaygının tavan yaptığı anlarda işinize yarayabileceğini düşündüğüm bazı nefes egzersizlerini cevaba eklemiş olacağım.

Son olarak düşünmenizi istediğim bir konu var. “Ben değerli bir insan olmak için, gerçekten %100 kusursuz olmaya mı mecburum?” Bu sorunun cevabını acele etmeden, yavaş yavaş keşfetmek… hem inancınızla, hem öğrenciliğinizle, hem de kendinizle ilişkinizi daha yumuşak bir yere taşıyabilir. Belki bu sorunun cevabını ararken dini bilgisine güvendiğiniz bir kişiyle de görüşmeniz işe yarayabilir. Yani gerçekten herkes mükemmel mi? Mükemmellik ne ile ölçülebilir? Mükemmellik herkes için aynı mı? Ve en önemlisi sizin için iyi ve değerli bir insan olmanın kriterleri nelerdir? Kim için ve ne için bunları düşünmenin yanı sıra öncelikli olarak sizin ruhsal inancınız ne söylüyor bunları bulmalısınız.

Sevgilerimle

Uzm. Psk. Gizem Yıldırım