Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Olmayan şeyleri olmuş gibi anlatmak
Hocam 7 yaşında bı oğlum var bu yıl birinci sınıfa başladı yazmakta çok zorluk yaşadı ben nasıl yapması gerektiğini anlatıyorum ama beni dinlemiyor sürekli sağa sola bakıyor dikkati daginik zorda olsa destlegimle biraz daha düzeldi okumayı hiç yapamıyormus hocası arayıp olmayan şeyleri sanki yaşamış gibi anlatıyor ve çok fazla yapıyor bunu dedi evdede vardı bu davranış ama bu denli fazla değildi neden olur ne yapmak gerek
Gizli Kullanıcı
Evliliğimde kapana kısılmış gibi hissediyorum
Merhabalar, 4 yıllık evliyim 3 aylik bir bebegim var . Esim tarafinda anlasilmadigimi ve giderek beni asagi cekiyor. çalışan kadınım hiçbir özelim yok esim tüm sınırları ihlal ediyor. Zorba bir insan o istedi diye tatile gidilir bir şeyi ben talep etsem bile onun istediği oluyor. beni yetersiz tembel hissettiriyor sözleri ile. Evlenmeden önce tehdit ile evlendik şimdi ne zaman ayrılmak istesem yine tehdit ile beni yanında tutuyor kardeşlerime zarar vermekle tehdit ediyordu şimdi ise bebegimi almakla. Rezil bir insan sinirlendiğinde gozu hiçbir şey görmüyor sakın iken sanki dünyanın en iyi insanı gibi davranıyor. Beni öperken bile rahatsız olduğumu defalarca ifade etmeme rağmen yine rahatsız ederek öpüyor bu şekilde davranınca ona karşı hiç bir isteğim kalmıyor. Evlilikte hep onun konfor alanını oluşturuyorum gibi geliyor en basitinden canım bir yemek istese benimkini değil kendininkini almam için ısrar eder. merhamet duygumu çok kullanıyor sosyal biri değil benimde sosyalleşmek belli ölçüde izin veriyor bir yerde bir harcama yapacagim diye ödü kopuyor . Ailemin beni sevmediğini surekli inandırmaya çalışıyor bu evliliğin içinde gittikçe kendimie kaybediyorum saçımı dahi taramak istemiyorum artık tükendiğini hissediyorum. O ise bana aşık olduğunu beni çok sevdiğini bana şiddet uygulamadigi vs söyleyip övünüyor evime bağlıyım paramı çarçur ermeuyirum vs diye
Gizli Kullanıcıİşe başlama korkusu
merhaba ben işe başlamaktan çok korkuyorum. mezun olalı 2 sene oldu henüz bir iş bulamadım önüme birkaç başvurabileceğim seçenekler çıktı ama sürekli bir şekilde erteledim ailemle yaşıyorum bu konuda bana öyle aşırı bir baskı yapmıyorlar sadece deneyimimin olmasının iyi olabileceğini söylüyorlar bende öyle düşünüyorum fakat ailemle; işe başlamak, bir yere başvuru yapmak, bir yere işe girmek gibi şeyler konuşmak bile çarpıntımın tutmasına ve nefes alırken zorlanmama sebep oluyor bir şekilde geçiştirip oradan kaçıyorum. bir işe girmek yerine üniversite okumaya devam etmek daha güvenliymiş gibi geliyor
Gizli KullanıcıEşim benimle cinsel ilişkiye girmek istemiyor, çok isteksiz.
Merhaba eşim ile 2 yılı geçmiş bir evliliğimiz var ve evliliğimiz sürecinde haftada 1 eşim isterse cinsel ilişki yaşıyoruz. Eşimde hiç istek veya arzu göremiyorum, ben istediğim için benimle haftada 1 ilişki yaşadığını düşünüyorum. Normalde ben çok istekliyim ve çok arzuluyorum ama fazlası olmuyor ben bu durumdan çok rahatsızım bu konuda çok defa tartışmalarımız da oldu isteksiz olduğunu eşim de kabulleniyor. İlişki sırasında kısa tutmak istiyor bazı zamanlar da acı çektiğini söyleyip bitirmek istiyor anında. Ben artık yoruldum kendimi yetersiz hissediyorum veya beni beğenmediğini arzulamadığını düşünüyorum, ama onu seviyorum da ilişkinin daha kötüye gitmesini ayrılığa gitmesini hiç istemiyorum, bunun bizi içten etkilediğini düşünüyorum. Bu konuda ne yapabilirim yardımcı olur musunuz?
Gizli KullanıcıFazla empati sorunu
İlişkimiz boyunca intihara meyilli olması nedeniyle sürekli 'acaba kendine zarar verir mi?' korkusuyla tetiklenip stresten yüzümün şiştiği, tüm bu travmatik süreçleri arkadaşlarına komik bir dille anlatıp beni en yakın arkadaşıyla aldatarak belirsizlikte bıraktığı, üstelik ayrılıp barışma amaciyla yazip onu anlamaya calismamdan sonra konuyu belirsiz birakmasi, duygularımı ve aşırı empatimi sürekli istismar ettiği bir eski sevgilim var. Kendisi beni her ortada bıraktığında veya günlerce yazmadığında yine aynı korkuyla 'acaba intihar mı etti?' diye içten içe geriliyorum nitekim birkaç gün önce yine belirsizce yazıp ortadan kayboldu Ve ben aniden "acaba kendisine zarar mi verdi?" Diye dusunmeye basladim, icimde bi rahatlik var hemde bi merak var ve ona bi yazmak istedim mesaj 2 tik vs. Muhtemelen bilerek yaptigini dusunuyorum bilmiyorum hayatina devam ediyormus ben yokken ama hep boslugumu doldurmak icin baskalariyla takildigini ve dolduramadigini soyledi diye gene oyle yapiyordur diyip dusunmek istemiykrum ama bu ihaneti yasatan insan hakkinda neden boyle korkuya sahibim? Bunu nasil asabilirim
Gizli KullanıcıHayatımda beni mutlu eden edimlere neden tutunamıyorum?
Merhaba, kendimiz tanıtmaksızın konuya giriş yapmayı tercih edeceğim. Hayatımda denediğim ve denemeye devam ettiğim pek çok ereği sevmeme ve benimsememe rağmen sürekliliğini sağlayamıyorum. Bu istikrarsızlıktan veya azimsizlikten kaynaklanmıyor, neden ve niçin o edimi yapmaya devam edeceğime, neden sevdiğime ve neden benimsediğime anlam verememek beni yıpratıyor ve süreksizliğe yelken açıyorum. Bana belki de onu yaşamaya devam etmenin anlamı getireceğini söyleyebilirsiniz ancak denediğim pek çok şey içerisinde çokça çabaladığım ve devam etmeye gayret ettiğim şeyler de bile durum farklı bir yöne evrilmedi. Biraz garip gelebilir ama bir başkası ile sevdiğim veya yakın bulduğum biri olabilir, bu kişiyle yaptığım eylemde oluşan his ile yaptığım eylemin renklerini görmeye başlıyorum fakat aynı eylemi tek başıma yapmaya başladığımda ilerleyemiyor, belirli bir his ve duygu yakalayamıyorum. Kendimi günlerce izlediğim, bir nesnevarı incelediğim oluyor, zihnim salt halinde bile iyi olduğum anları düşüncelerim de yaşamam ile gerçekleştirmem arasında farkı görebiliyor ve bu durum canımı oldukça sıkıyor. Daha uzun anlatmayı elbette isterim fakat gelen cevabın bilimsel ve öngüresel ve belkide iç açıcı bir yanı olacağına düşünüyorum. O halde neden anlatıyorum diye sorabilirsiniz, sanırım anlatmayı seviyorum veya bilmiyorum.
Gizli KullanıcıBorderline şüphesi
Borderlinedan şüphe ediyorum ve uzman desteği alacak imkanım şu an yok belirtilerin hastalık mı yoksa normal kişilik özelliği mi olduğunu nasıl anlarım ? Kendi kendime tanı koymak istemiyorum fakat şüphelerim çok kuvvetli ve kişisel hayatımı etkileyen durumlar var gerçekten anlamanın yolu var mı ve uzman yardımı almadan kendi kendime duzeltebilecegim yollar var mı acaba merak ediyorum şimdiden teşekkür ederim yardımınız için
Gizli KullanıcıOkulu Bıraktığımı Ailem Bilmiyor Ne Yapacağım?
Üniversiteyi gitmeyi bıraktım ama ailem bunu bilmiyor. Normalde 4. sınıf + 1 sene uzatmalı biliyorlar beni ama ben derslere sınavlara girmediğim için 2. sınıfım. Onlara yalan söyledim ve artık bu beni çok boğuyor. Her sene, yks çalışacağım sevdiğim istediğim bölümü kazanıp bu okulu bırakacağım dedim ama yapamadım. Gerçekten gezmekten eğlenmekten değil banyo işlerim için bile yataktan kalkamayacak haldeydim. Ve onlar bana şehir dışında olduğum için barınma ve yemek parası gönderdiler. Boş yere harcandı o para. Benden okulu bitirip işe atılmamı istiyorlar haklı olarak ve ben ne yapacağımı bilmiyorum. Özellikle annem bir daha bana asla güvenmez yalan söylediğim için. Bu beni kahrediyor. Kötü bir evladım ben. Psikoloğuma bile anlatamadım utancımdan dolayı. Yaptığımı asla takdir etmiyorum yemin ederim. Kafayı yiyecek gibiyim rüyalarımda bir şekilde öğreniyorlar kızıyorlar çok. Ne yapacam bilmiyorum. Bir de tekrar bu sene hazırlanmaya çalıştım diyelim ve kazandım. Tekrar okul masrafları olacak ve ben daha maddi kazanç da sağlayamayacağım. Yaşım ilerleyecek iyice. Aileme maddi yönden muhtaç kalacağım ve bana fazladan boşa para ödeyecekler. Ve annemle yeteri kadar vakit geçirmemişim gibi hissediyorum eğer tekrar başka yere gidersem ve ona bir şey olursa vicdan azabından kahrolurum. Ben artık gerçekten bir şeyleri yerine koyup doya doya yaşamak istiyorum ama her şey çok kötüye gidiyor. Napıcam bilmiyorum.
Gizli KullanıcıNe yapmam gerekli bu ilişkide bilmiyorum
Erkek arkadaşım yaklaşık bir yıldır yaşadığı güvensizlikler ve ilişkimizi etkileyen sorunlar için beni suçluyor; tartışmaçıkmasın diye sürekli onu önceliğim hâline getirip kendi özgürlüğümden ödün vermeme rağmen ilişkimiz giderekkötüleşti ve hakaretlere, sözlü şiddete ve tehditlere dönüştü. Beni terk etmeyi reddederken bir yandan da sevgisini haketmediğimi hissettiriyor; ilişkiyi bitirmeye veya kendimi savunmaya çalıştığımda ağlayıp bağırarak beni suçluhissettiriyor. Artık duygusal olarak tükenmiş ve kafam çok karışık; kendimi suçlu hissetmeden bu ilişkiden nasılayrılabilir ve sonunda kendime nasıl öncelik verebilirim?
Gizli KullanıcıNasıl ayrılacağımı bilmiyorum
Erkek arkadaşımdan ayrılmayı düşünüyorum bir süredir çünkü her konuda beni suçluyor bütün tartışmalarda kendini mağdur beni de ona zarar veren kişi konumuna sokuyor gerçekte böyle bir durum olmasa da ancak ayrılmayı düşündüğümde beni suçladığı şeylerle ilgili duygu sömürüsü yapıyor, sevdiklerimden bunun “intikamını” alacağını söylüyor ve bana küfürler hakaretler ediyor. Artık ayrılmak istediğimden eminim ama kendimin veya çevremdekilerin zarar görmesini istemiyorum beni korkutan durum bu oluyor açıkçası ve ayrılım konusunda nereden başlayacağımı bilmiyorum. Şu an bana ve kendi çevresine çizdiği imaj bir süredir benim yüzümden acı çektiği ve başına gelen kötü şeylerin benim yüzümden olduğu o yüzden ayrılırsam bu konuyla ilgili benim tekrar üzerime gelmesinden ya da “ intikam “ almaya çakışmasından endişe duyuyorum
Gizli Kullanıcı
