Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Narsist ebeveynlerle büyüdüm şu an yetişkinim hayat benim için çok zor oluyor
Merhaba ben narsist anne ve babayla büyüdüm artı olarak ayrı olmaları çocukluk ve ergenlik sürecinde hayatı benim için 10x zorlaştırdı. Babam küçüklüğümden bu yana sürekli iğneleyerek ve aşağılayarak babalık yaptı neden böyle yapıyorsun dediğimde hep şu cümleyle geldi “yarın öbür gün bana çok dua edeceksin” bu durum yetişkinliğimde yetersizliğe depresyon ve ansiyeteye sebep oldu. Yetişkinliğimde de bana sürekli bu kadar özgüvensiz olma ne bu suçluluk duygusu diye söyleniyor gerçekten dayanamıyorum. Anneme gidip zor bir dönemimde sorunumu anlattığımda 1 cümlelik “aman geçer” diyerek hemen kendi sorunlarını anlatmaya başlıyor kendilerinin asla farkında değiller hem çocukluğum hem ergenliğim he yetişkinliğim mahvoldu ve bir yandan biz yaşlanıyoruz bize bakıcaksın baskıları başladı ben ne yapmam gerek bilmiyorum boşlukta asılı kalmış gibi hissediyorum .
Gizli Kullanıcı
Arkadaşlarım arasında 'psikolog' rolüne hapsoldum. Bu yükü ve beklentiyi nasıl dengeleyebilirim?
Çevrem sorunlarını sürekli bana anlatıyor ancak verdiğim farkındalık odaklı tavsiyelere rağmen aynı döngüde kalmaları beni zihnen yoruyor. Empati kurarken karşımdakinin sorumluluğunu üstlenmekten kendimi alamıyorum. Yardımcı olma isteğimle kendi ruhsal enerjim arasındaki dengeyi nasıl kurabilirim? Dinleyici rolünden çıkıp sadece arkadaş kalabilmek için nasıl bir iletişim dili geliştirmeliyim? Kendi çözüm yöntemlerimi başkalarına dayatmadan, onların durağanlığı karşısında sakinliğimi koruyarak sınırlarımı belirlemek istiyorum. . Teşekkürler💗
Gizli Kullanıcıçok kötüyüm
ben 5 yıllık evliyim mutluyum huzurluyum bı tane oğlum var ama eşimden yana hiç sıkıntı çekmezdim takı 1 hafta önceye kadar mesajlarını yakaladım eski sevgilisiyle konusmlarni yakaladim ve oda evli ama konuşuyorlar eşim inkar ediyor yok diyo konuşmuyorum diyo şifresini değiştirdi ve ben kendi gözümle gördüm konuştuğunu eşimden gizli karşı tarafla konuştum oda yok öyle bir şey dedi ağzıma geleni söyledim umarım bu daha olmaz ama affettim yine dayanamadım ama aklımdan çıkmıyor kafayı yemek üzereyim ne yapmam gerekiyor akıl verin bana lütfen
Gizli Kullanıcısürekli kötüyü düşünüyorum nasıl daha pozitif olabilirim
kötü düşüncelerden kurtulmak nasıl mümkün olabılır sürekli olmayan şeyleri kafamda kuruyorum ve stres yapıyorum bundan nasıl kurtulabılırım mutlu ve huzurlu olsamda hep ya bi sağlık sıkıntım olacak ya da bır şey olacak gıbı düşünüyorum gergin akşama kadar tetikteyim bu durum nasıl düzelebilir her şeyi denedim ama çözüm olmuyor nefes egzersizi dışarı çıkmak her şey takviyede kullanıyorum terapi mi almalıyım ?
Gizli KullanıcıHerşeyi kafaya takmak
herşeyi çok fazla kafaya takıyorum sanırım biri niye öyle dedi niye böyle yaptı ne demek istedi bugün bana neden soğuk davrandı acaba biri benim için kötü bişey mi dedi niye onlarla samimi de bana uzak gibi niye sürekli laf sokar gibi bu genelde işte şefle oluyor aslında bizim şefle dışarıda da iletişimimiz var ama bazen bana zoru var gibi geliyor
Gizli Kullanıcıİyi hissedemiyorum
Kendimi her zaman yorgun hissediyorum ama mental olarak hayata karşı bağlı hissetmiyorum kendini yeme bozukluğuyla uğraşıyorum kendimi beğenmiyorum hayatımda hep stres var kaygı endişe bi türlü bunlardan kurtulamıyorum birşey yapma isteği gelmiyo hep geçmişi düşünüyorum kafamda senaryolar kuruyorum geçmişi deşip hep bir şeylerden pişman oluyorum ailemle kavga edip duruyorum dersleri saldım çünkü LGS stresini kaldıramadım çok çalışmama rağmen istediğim yere varamadım ve istemediğim bi okula gidiyorum gelecekle ilgili plan yapma hevesim kayboluyo telefondan kalkamıyorum ve hep mutsuz hissediyorum psikolojik olarak çökmüş gibi hissediyorum kendi bedenimi sevmiyorum ağlayıp durmaktan nefret ediyorum kilomdan dolayı dışarı çıkmak bile istemiyorum kendime yeni kıyafetler almaktan çekiniyorum sürekli masturbasyon çekip duruyorum ve bunun doğru mu yanlış mı olduğunu da bilmiyorum
Gizli KullanıcıSosyal ortamda hep rahatsız hissediyorum.
Sosyal ortamlarda çok çabuk geriliyorum insanların bakışlarından rahatsız oluyorum ben sosyal anksiyete tarzı bir şeyim olabilir diye düşündüm çünkü yani insanların karşısında asla konuşamam panik olurum kalp atışım hızlanır elim ayağım titriyor falan ne yapıcam bilmiyorum. .bunun psikolojik rahatsızlık olduğunu hissediyorum ama kımseye kanıtlayamıyorum hepsi genelde çok utangaçsın ondandır diyor ama bilmiyorlarki ben samimi olduğum insanların yanında böyle değilim sâdece toplum içinde böyleyim.
Gizli KullanıcıDavranışlarım bozuldu her şeyi düşünüp takıyorum
7 yıldır hiç arkadaşım yok ondan öncede çok sosyalleşemezdim geride kalırdım. En azından arada bir güzel anım oluyordu. Canımı her şey sıkıyor takılıyorum herkese . geçen üç kişilik bi grubumuz var arkadaşım kuzenim ben arkadaşım kuzenimle grupta konuşuyordu sonra sana anlatmam gereken bi şeyler var dedi hani grup orası hep beraber konuşalım. Bildiğimiz kız kendi kendine bi şeyler yapıyor çok sinirlendim ne yazsam acaba diye düşündüm ama yazmadım çünkü kendimi savunamıyorum sürekli birinden destek almam gerekiyor yoksa sert davranırım yada kendimi savunamam. Bu arada arkadaşım yok demiştim gerçekten yok bu grubuda kuzenimde vardı öyle oldu zaten kuzenimi yakın gördüğünü dile getiriyor. Çok sinirleniyorum ama bu sefer lafımı söyleyeceğim yeter kendini bi şey sanıyor. Dara düşünce beni arıyor. Ben onlardan uzaktayım geçen gün buluştular kuzenim arıyım demiş o da aman boşver diyip geçiştirmiş sonra aradılar bana diyoki hep aklımızdaydın falan sinirim bozuldu . Yalan söylüyor. İlk kuzenimle tanıştılar ama bunun samimiyetimizle bi alakası yom sonradan da tanışsaydı yine iyi anlaşırlardı ve o günden beride sürekli yok o kardeşim gibi o yüzden çok seviyorum onu diyip diyip duruyor. Ben de dedimki beni ilk görünce ilk nasıl biri olarak gördün soğuk biriymişim ama içe kapanık anlamında yani kendi tercihim değilde işte böyle bi izlenim vermişim. 7 yıldır hiçbir şey yapmamışım sadece düşünüyorum. Her yerde dışlanıyorum.
Gizli KullanıcıYaşadığım durumdan nasıl kurtulabilirim?
Merhaba adım İlknur 23 yaşındayım, 7 yıldır devam eden bir ilişkim var. Erkek arkadaşım da benimle aynı yaşta. İlişkimiz yıllardır gayet iyi gidiyor hiçbir sorun yok ben onu çok seviyorum o beni çok seviyor . Asıl sorun şuan ki yaşadığım şeyler ve artık delirmek üzereyim. Bana birden bire Erkek arkadaşıma karşı olan sevgim bitmiş hissi yüklendi. Eskisi gibi olamıyorum ama onu da kaybetmek istemiyorum ve bundan çok korkuyorum çünkü o benim geleceğim geçmişim ve ortada hiçbir sebep yokken bu şekilde beynim de bunları düşünmek bana çok acı veriyor. Artık o kadar fazla düşünüyorum ki delirmek noktasına geldim ne yapacağımı bilmiyorum. Günlük hayatta yaptığım aktivitelerden zevk almaz oldum ,yalandan gülüyorum ,sürekli ağlıyorum ama onu da kaybetmek istemiyorum asla. Onu kaybetmek hissi bile aklımdan geçince delirecek gibi oluyorum, beynim asla susmuyor sanki erkek arkadaşıma karşı error veriyor her defasında. Bu olay beni hayattan soğuttu resmen günlerdir yaşayan ölü gibiyim. Yaşadığım bu durum nedir ,nasıl geçer yada geçecek mi bilmiyorum ama ben eski halime dönmek istiyorum ,eski mutlu günlerimize
Gizli KullanıcıEşimin ailesiyle ilişkisi
20 senedır evlıyız bana saygı duyulmuyor fazla fedakarlık yapıyorum, kendimi hiçbir şeye layık göremiyorum. Hep çocuklarıma olsun ben önemli değilim modundayım. Eşimden ailesinin yanında yanlışa yanlış dıyemez saygısızlık olarak görüyor. beni ve aılemı koruyamıyor. Bunu dıle getırınce ben hatalı oluyorum. Ailesı hep haklı. . dogruları göremiyor. Böyle bir insana nasıl doğruları gösterebilirim aılesının kendını kullandıklarını işleri düşünce var olduğunu nasıl farkına vardırırım
Gizli Kullanıcı
