Arkadaşlarım arasında 'psikolog' rolüne hapsoldum. Bu yükü ve beklentiyi nasıl dengeleyebilirim?

Merhaba,

Çevrenizdeki insanların sorunlarını dinlerken bir süre sonra kendinizi onların hayatını kurtarmaya çalışırken bulmanızın ve verdiğiniz çabaya rağmen onların aynı döngüde kalmasının zihnen ne kadar da tüketici olduğunu yazdıklarınızdan anlayabiliyorum.

Öncelikle empati kurmak ile başkasının duygusal yükünü taşımak arasındaki o önemli farkı netleştirmek, bu süreçteki en büyük yardımcınız olacaktır. Yani birini gerçekten anlamak, onun sorununu sizin çözmek zorunda olduğunuz anlamına gelmez. Dinleyici konumunda iken kendinize "Onun hislerini anlıyorum ama bu problemin veya çözümün sahibi ben değilim" hatırlatmasını yapmak mesafenizi korumanıza ve aynı zamanda suçluluk hissetmeden geri çekilmenize yardımcı olabilir.

Ayrıca sınır koyarken uzun açıklamalar yaparak kendinizi savunmanıza veya sertleşmenize hiç gerek yoktur. Net ama şefkatli bir dil kullanmak; örneğin, "Şu an seni detaylıca dinleyebilecek veya buna çözüm üretebilecek enerjim yok, istersen bugün biraz başka şeylerden bahsedelim" demek de sizin sınırınızı çizer.

Ek olarak o otomatikleşmiş yük alma eğiliminizi şu üç kısa soruyla kontrol altına almayı deneyebilirsiniz: Şu an gerçekten anlatılanları dinleyecek gücüm var mı? Bu sorumluluk aslında bana mı ait, yoksa ona mı? Ve bu konuşma bittiğinde kendimi nasıl hissedeceğim? Bu sorular sizi otomatikleşmiş yardım etme modundan çıkarıp, duygusal yük alma eğiliminizi daha bilinçli bir noktaya çekecektir.

​Bu yeni sınırları denemeye başladığınızda hissettiklerinizi, yeni deneyimleriniz ve sorularınızı platformumuz üzerinden her zaman paylaşabilirsiniz.