Narsist ebeveynlerle büyüdüm şu an yetişkinim hayat benim için çok zor oluyor

Merhaba,

Anlattıklarınızda insanı en çok yoran şey yalnızca yaşadığınız olaylar değil, duygusal olarak hiç gerçekten görülmemiş ve tutulmamış hissetmek gibi görünüyor. Çocuklukta bir ebeveynin sürekli eleştirmesi, küçümsemesi ya da sevgiyi koşullu hissettirmesi insanın iç dünyasında çok derin izler bırakabilir. Özellikle bir çocuk için ebeveynin sesi zamanla iç sese dönüşür. Bu yüzden bugün yaşadığınız özgüvensizlik, suçluluk duygusu ya da sürekli kendinizi eksik hissetmeniz sadece kişilik özelliğiniz değil; yıllarca maruz kaldığınız ilişkinin psikolojik sonucu olabilir.

Babanızın yarın bana dua edeceksin diyerek yaptığı aşağılamaları eğitim ya da güçlendirme gibi sunması aslında duygusal olarak çok kafa karıştırıcı bir durum yaratmış olabilir. Çünkü çocuk zihni şunu öğrenir: Sevilmek için eleştirilmeye dayanmalıyım ya da değerli olmak için sürekli kendimi düzeltmem gerekiyor. Böyle büyüyen insanlar yetişkinlikte çoğu zaman kendi kendilerine de sert davranırlar. Hata yaptıklarında yoğun suçluluk hisseder, en küçük eleştiride dağılabilir ya da sürekli yetersiz hissedebilirler. Çünkü dışarıdaki eleştirel ebeveyn zamanla içselleşir.

Annenizle yaşadığınız durum da başka bir yalnızlık yaratmış gibi görünüyor. İnsan zor zamanında anlaşılmak, sakinleştirilmek ve duygusunun taşınmasını ister. Fakat siz ne zaman duygusal olarak yaklaşsanız, alanın tekrar onun ihtiyaçlarına dönmesi sizin için benim duygularımın yeri yok hissi yaratmış olabilir. Bu da zamanla kişinin kendi ihtiyaçlarından utanmasına neden olabilir. Bazı insanlar bu yüzden yardım istemekte zorlanır, bazılarıysa sürekli onay arar çünkü çocukken duygusal karşılık alamamıştır.

Şu anda yaşadığınız boşlukta asılı kalmış hissi çok anlaşılır. Çünkü bir yanınız hâlâ ebeveynlerden görmek istediği sevgiyi, anlayışı ve güveni bekliyor olabilir; diğer yanınız ise artık yorulmuş ve incinmiş durumda. Bu iki taraf insanın içinde ciddi bir çatışma yaratır. Özellikle şimdi biz yaşlanıyoruz, bize bakacaksın baskısının başlaması sizde sadece sorumluluk değil, aynı zamanda öfke, suçluluk ve sıkışmışlık hissi yaratıyor olabilir. Çünkü çocukluğunda duygusal olarak taşınmamış birine, yetişkin olduğunda bakım verme görevi yüklenmesi çok ağır gelebilir.

Burada önemli olan şey şu: Bir ebeveyne bakım vermek ile hayatını tamamen onlara adamak aynı şey değildir. Sınır koymak bencillik değildir. İnsan kendi ruhsal sağlığını korumadan başkasına sağlıklı şekilde bakım veremez. Siz yıllardır kendi duygularınızı bastırarak yaşamış gibi görünüyorsunuz; şimdi içinizdeki yorgunluk daha görünür hale geliyor olabilir.

Ayrıca şunu fark etmeniz önemli: Siz bugün yaşadığınız sorunların farkındasınız. Bu çok değerli bir şey. Şu an ihtiyacınız olan şey kendinizi yeniden kurabileceğiniz, yargılanmadan var olabileceğiniz ilişkiler ve alanlar yaratmak olabilir. Çünkü insan sadece güçlü olmaya çalışarak iyileşmez; bazen ilk kez gerçekten duyulduğunda iyileşmeye başlar.

Mümkünse bir psikolog desteği almanız size çok iyi gelebilir. Özellikle narsistik ebeveynlerle büyüyen kişilerde terapi, yalnızca geçmişi konuşmak değil; suçluluk duygusunu anlamak, sınır koymayı öğrenmek, içselleşmiş eleştirel sesi fark etmek ve kendi benliğini yeniden inşa etmek açısından çok destekleyici olabilir. Çünkü şu an anlattığınız yük, tek başınıza taşımaya çalıştığınızda gerçekten çok ağır hissettirebilir.

Umarım yazdıklarım sizin için faydalı olmuştur. Konuşmak istediğiniz başka bir şey olursa burada olacağım.