Aile - Babamla olan sorunlar

Gizli Kullanıcı17 Nisan 2024 20:28

Babamla aramız hiç iyi değil konuşamıyoruz geçmişte bana öyle büyük acılar yaşattı ki affedemiyorum her konuşmamızda geçmiş geliyor aklıma ve kızgınlığım öfkem geçmiyor onu nasıl affedicem bilmiyorum nasıl hayatıma devam edeceğim ilerleyemiyorum ve bu bütün hayatıma yansıyor nasıl davranacağım ona nasıl yaklaşacağımı bilmiyorum sizce ne yapmalıyım?

  • Cevaplandı

Merhaba,


Babanız ile yaşadığınız geçmişteki acıları affetme süreci zor olabilir, ancak bu süreci yönetmeniz için önerebileceğim adımlar:


1- Kendi İyiliğinize Odaklanın: Öncelikle kendi duygusal ve zihinsel sağlığınızı önemsemeniz önemlidir. Kendinize iyi bakmak, stresi azaltmak ve zihinsel sağlığınızı korumak için öz bakım uygulamalarını deneyebilirsiniz.


2- Duygularınızı İfade Etmeyi Deyebilirsiniz: Kızgınlık ve öfkenin normal duygular olduğunu unutmayın. Bu duyguları ifade etmek, yazmak veya bir terapistle konuşmak duygusal yükünü hafifletebilir.


3- Empati Kurmaya Çalışın: Babanızın da kendi yaşadıkları, deneyimleri ve duyguları olduğunu hatırlayın. Onu anlamaya çalışmak, duygusal iyileşme sürecinde önemli bir adım olabilir.


4- Bağışlama Sürecine Hazırlık: Bağışlama, kendinize zarar veren kızgınlık ve acıyı serbest bırakmanın bir yoludur. Ancak bu süreç zaman alabilir ve acele etmemelisiniz. Kendini hazır hissettiğinde bağışlamayı düşünebilirsiniz.


5- Sınır Koymak: Babanızla olan ilişkinizi yeniden düzenlemek ve sınırlarını belirlemek önemlidir. Sınır koymak, sizin duygusal iyiliğinizi korumaya yardımcı olabilir.


6- Profesyonel Yardım: Bir psikolog veya terapistle çalışmak, duygusal olarak zor bir süreçte destek almanın etkili bir yoludur. Terapist, duygularınızı anlamanıza, kabul etmenize ve yönetmenize yardımcı olabilir.


Bu süreçte sabırlı olmalısınız ve kendinize karşı nazik olmalısınız. Geçmişte yaşadığınız acıları affetmek zaman alabilir, ama kendi iyiliğini için adımlar atarak ilerlemeye başlayabilirsiniz.


Psk. Eslem Yılmaz

Cevaplanmış benzer sorular

Aile

Geçmişi her konuya dahil etmeden nasıl anda kalabilirim?

Geçmişte yaşadığım olayların etkisini üzerimden atamıyorum. Haksız yere patlanan o kişi olup işler kötüye gitmesin diye susmayı tercih ederek yada mecbur kalarak iyi olacağını düşündüğüm şeylerin sonrasında da yapılan yanlışın görülmemesi ve aynı şekilde haksız konuşmaların devam etmesi sonucunda en ufak yaşanan olayda itham da bütün kötü hissettiğim anların duyguların içimi kaplaması ve bunu biriyle paylaştığım da bana karşı yargıların oluşması mesela senin ailende böyle davrandı gibi ama ortada öyle bişey yok sırf konuyu manipüle edilmesi için söylenen asıl konudan uzaklaşmaya sebebiyet verdiği için daha çok sinirlerim anlasilmadigimi ailesine karşı korunmadigimi düşündugum için yüksek sesle konuşmaya ve fiziksel olarak kendimi iyi hissetmemeye başlıyorum geçmişte içimden atamadigim soyleyemedigim iyi olacağını düşünürek yaptığım hiçbir şeyin karşılığını ilerleyen zamanda da görmemek kalbini kırıyor ve bu kirikliklar hiç beklemedigim bı anda aklıma gelip hem düşüncelerimi hem vaktini hem enerjimi bitiriyor ama ben anı yaşamak istiyorum o an veremedigim tepkinin sorumlulugunu yada suclulugunu yaşamak istemiyorum çünkü bu hem beni hemde eşimi çok yoruyor herşey guzelken bir anda ne olduğunu anlayamıyorumyaşanılanlar annesi yüzünden yaşanılanlar içime sığmıyor hak etmediğim halde bu muameleyi görmek devam ettirilmesi canımı çok yakıyor uzaklaşmak istemiyorum ama yakında olamıyorum değersizlik hissediyorum hakkım savunulmamis gibi mutluluğum bı anda hiç alakasız biri yüzünden elimden gidince içimdeki duygulara sahip cikamadigim için kendimi suçluyorum kimden ne bekliyorum bilmiyorum neden böyle tekrarlayan düşünceler sariyo bilmiyorum çözmek ve geçmişi kiriklarla dolduran birinin geleceğimife mahvetmesine izin vermek onların manipülasyonlarina gelmek istemiyorum beni ve ilişkimi yıpratıyor siradanlasmis gibi hissediyorum sevdiğim adamı içimdeki duygularla anksiyeteyle baş edemediğim için bırakıp gitmek istemiyorum herşeyi akışına bırakmak istiyorum her zaman biriyle iyi olmaya çalışmak yada biriyle kötü olmak fikri beni neden geriyo bilmiyorum bı kerede kaybeden onlar olsun kendimi varlığımı göstermeye ihtiyacım yok ama neden bunu davranışlarına yansitamiyorum.Bu düşüncelerle başa çıkamayip anımı da kaybediyorum düşünce silsilesinden çıkmak istiyorum kendime eşime çocuğuma odaklanmak ve akışında gelen duygularla iyi ya da kötü yaşamak istiyorum eşimle bir olup bu mücadeleyi vermek bu hayatı yaşamak istiyorum enerjimi sömüren insanlardan benim hakliligimi anlamalarını istiyorum ve bunun ne yapmam lazım üstüme düşen görev ne bilemiyorum düşüncelerim içinde kayboluyorum ve durgunlasiyorum bu ilişki dinamigine iyi gelmiyo hassas bı insan miyim birazcık ilgimi bekliyorum eşimin beni sevdiğini yanımda olduğunu biliyorum ama bazen de gönlüm hoş edilsin minik jestler bekliyorum bu karışık duygu durumunu anksiyetemle öfkemle nasıl baş edil anda kalıp anı yaşayıp anı değerlendirebilirim ?