Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Kendimi sürekli çevremle kıyaslıyorum

Kendimi sürekli çevremle kıyaslıyorum. İş arayışı sürecindeyim kendimi çok başarısız hissediyorum ve kendimi hiçbi şey gibi hissediyorum. Arkadaşlarımın hayatında pozitif bir şey olduğunda onlar adına sevinemeden neden bana olmadı diye düşünüyorum. Kendimi bu yüzden de çok suçlu hissediyorum onlara seviniyorum, iyi olmalarını da istiyorum ama bana da pozitif bir şeyler olsun istiyorum. Onlar iyi olsun ama ben de iyi olayım istiyorum. Benim hayatımda olumlu bir gelişme olmadıkça buluşmalara gidesim de gelmiyor ve kendimi yanlızlaştırıp bu ruh halinden çıkamıyorum. Kendimi kıyaslamayı bırakmak istiyorum ama kendime hakim olamıyorum bir anda kendimi çok aşağılık ve yetersiz hissederken buluyorum. Kendi kendimi çok mutsuz ediyorum.

GERÇEK OLMA ÇABASIYLA MÜCADELE

Son dönemde kendimde fark ettiğim bir durum var ve bunu anlamlandırmak istiyorum. İçimde ‘gerçek olma, kendim gibi davranma’ konusunda güçlü bir hassasiyet var. İnsanlarla iletişimde ya da sosyal ortamlarda kendimi olduğum gibi değil, daha kontrollü ve filtreli bir şekilde ifade ettiğimi fark ediyorum. Bu durum bende zaman zaman ‘gerçek ben değilim’ gibi bir sorgulama yaratıyor. Bunun yanında eleştiri veya yorum aldığımda, özellikle ‘değişmişsin’ gibi ifadeler duyduğumda bunu kişisel olarak fazla içselleştiriyorum. Dışarıdan küçük bir yorum bile bende ‘yanlış mı yapıyorum, kendimi mi kaybediyorum’ düşüncesini tetikliyor. Bu da içimde gerçekliğimi koruma ve ‘ben kimim’ hissini sürekli kontrol etme ihtiyacı yaratıyor. Ayrıca kendimi sürekli gözlemleyen bir yapım var. Nasıl göründüğüm, nasıl algılandığım ve ne kadar ‘ben’ olduğum üzerine çok düşünüyorum. Bu düşünme hali bazen doğal akışımı bozuyor ve daha kasılmış bir şekilde davranmama neden oluyor. Bunun bir kimlik hassasiyeti mi, sosyal kaygı mı, yoksa başka bir bilişsel döngü mü olduğunu anlamak istiyorum. En önemlisi de bu ‘gerçek olma’ baskısını daha sağlıklı ve rahat bir hale nasıl getirebileceğimi öğrenmek istiyorum.

Sağlık anksiyetesi yaşıyorum ve bunalmış hissediyorum?

Merhabalar. yaklaşık 1 haftadır daha önce yaşamadığım baş dönmesi yaşıyorum. ve normal hayatımı altüst etti. Okula bile gidemez oldum korkudan. Yürüyünce bir şey olucak bayılacak gibi hissediyorum. kbb ye gittim ve kulakta sorun olmadığını söylediler. nörolojiye gidebilirsin dediler ve ben korkuyorum. Yani her gün araştırıyorum ya kötü bir şey varsa diye. Bu yüzden de doktora gitmeye çekiniyorum. Kötü bir şey duymak istemiyorum. Her gün çok detaylı kendimi takip ediyorum ve midem bulandığında kafam ağrıdığında yine başım döndüğünde ekstra korkuya kapılıp bütün yaşam enerjim çekiliyor. Bu durum beni bitiriyor ve ağlamak istiyorum. yardıma ihtiyacım var. Yalnız kalmaya korkar oldum. Umarım doğru anlatabilmişimdir. Şimdiden ilgilendiğiniz için teşekkür ediyorum.

Yeniden başlamak ama geçmiş korkusu

Merhaba ben uzun psikoloji okumalarım sonucu kendimle alakalı farkındalık edindim. Ben geçmiş ilişkimden dolayı kabul edilmeyeceğim ve kaygılarım dolayısıyla ve ona sebep olan başarısızlık sosyal anksiyete kendini ifade edememe başarısızlık şeklinde zincirleme gelişmişti mide bulantılarım. Sorunlarımı öteleyip başkasını unutamamış birinin yarasını sardım ne yaparsa yapsın affettim kısacası. Gizli bir fedakarlık şemasına girdim ve kendi yaralarımı bırakıp kabul edilme sevilme uğruna yapmışım bilinçli değil tabi ki sorgulayarak öğrendim. Ama kendimin de nasıl bir hayat yaşamak istediğini bilmiyordum. Bir yandan da onun hayatı doluluğu sosyal çevresi beni içine çekmişti. Kendi kuramadığım hayatın içine onunla girmiştim ama tabi uyumsuzluklar çoktu. Bir şeylerin yanlış gittiğini fark ederek ayrıldık ama ben takılı kaldım. O kişiler çok sorguladı dönmeyişimi evdeydim kaygılarım geçmiyordu. Dönmeyip bir kurtarıcı mı beklediğimi baba parası yendiğimi kısacası baştan beri ona yaptığım her şeyin bir taktik olduğunu sorgulamaya girdiler. Hepsini hayatımdan çıkardım. Sessizliğe ve kendimi bulmaya ihtiyaç duydum. Peki ben neydim kimdim her şeyi unuttum yeniden başlasam pranga gibi tüm yaşanmışlıklarım benimle mi gelecek. Ben çocuk ve evlenmek istemiyorum. Aklımdan hep şu geçiyor o zaman annemler ölürse ben yalnız kalacağım çünkü her çevre kendinden olmayanı kabul etmiyor sohbetler bile onun üzerine kimsenin bireysel hayali yok. Arkadaş bulmak için bile bir şey olmak lazım bu hayatta.

Aile

Kendime nasil daha iyi davranırım?

Nisanlimla annemin cok uzun süredir devam eden baskıcı hali yüzünden tartıştık ama normal bir tartisma gibi degil ayrılık eşiğindeyiz düğüne 1 ay var. Annem ayni 5 yasinda çocuk gibi ben disarda oldugum zaman arayip eve cagiriyor telefon acilmadiginda delirmis gibi arıyor korkuyo strese giriyor her ne durumda olursam olayim o telefonu acmami istiyo nisanlim da bu sekilde bizim bir ozel hayatimiz olmayacagini benim de bi sınır koymayacagimi dusundu biz kavga edince anneme de senin yuzunden dedim anlayabilmesi icin çünkü daha once cok cok kez denedim anlatamadim ileri derecede kaygi bozukluğu var saat basi haber almak istiyor. Simdi durum nisanlimla aram kötü evliligimize inancini kaybetti annem anlattiklarimi anlayamadigi için onu istemiyoruz sanip üzülüyor yüzü bes karis ve aralari bence iyice açıldı. Dahasi kac gündür bu konuyla ilgili kime danissam annemle ilgili hep haksız olduğu ve kotu seyler soylendi suan hic iyi hissetmiyorum kendimi evet annemin aşırı bir baskısı olduğu icin bunlarin olduğunun farkındayım ama anneme cok üzülüyorum babam yok abimin madde bagimliligi yuzunden ben memur olduktan sonra ben yanima aldim burda kimsemiz yok aksama kadar evde tek basina duruyor abim calisiyo suan ama aksam gelir o da bagirir cagirir uzer suan tekken bide onu üzmüş olmam beni mahvediyor hic kiyamiyorum ama öbür türlü de bir hayatim olmayacak is ve annem arasinda olmam gerekecek ne yapacagimi şaşırdım aslinda ne yapmam gerektiğini biliyorum ama annem o kadar üzgün ki kıyamıyorum üzüntüden icim yaniyo evlenip gidince annem iyice tek kalacak diye de yaniyo içim lutfen bana bisey söyleyin bu ruh halinden nisanlimi kaybedip iyice yalnizlasmak da istemiyorum annemin de mutlu olmasini istiyorum çok üzgünüm ne yapmalıyım?

kaybolmuşluk mu yabancılaşma mı?

merhaba iki farklı hayat yaşıyorum şu an, ailemden bir tek babamın bilmediği açık olduğum ve iş hayatımdaki herkesin beni öyle bildiği bir ben var bir de babamın bildiği kapalı bir ben. İşim yoğun olduğu için çok düşünmeye fırsatım olmuyor ama işim henüz yokken babam böyle bir şey yaparsın beni silersin dediği için kendimi geri çektim ve bir anda tüm hislerimi kaybettim o an normalde de hissetmesi zor biriyim o an o kadar güçlü yaşadım ki bu durumu bir an kendimden korktum. Şimdi yoğunum dedim ya çok vaktim yok aramaya sormaya geçen aradı beni, arada ara sor falan diye sitem etti. tamam dedim ama bir yanım hala bir gün onunla konuşacağım ve beni silecek diye kendini geri çekiyor. Bu durumu da ben kaldırabiliyor muyum bilmiyorum. Şu an yaşadığım hayat değil kendim kendime yorgunluk veriyorum gibi. Yoruldum biraz. Soğuk duruyorum eskiden olan tüm neşem gitti. Gülmek külfet gibi çok nadir eğlenip zevk alıyorum, espri kabiliyetim de eskisi kadar iyi değil artık. Ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Bir de çok uzun bir yalnızlık içindeyim. Kalbime kimse dokunmuyor. Ben insanlıktan adım adım uzaklaşıyorum gibi hissediyorum. Birini hayatıma almak istiyorum ama o doğru insan yok, çıkmıyor karşıma. Ama artık sevilmemek de kalbime bir gölge gibi siniyor. ..

niye eksikmiş gibi hissediyorum

yoruldum herşeye koşmaktan herşeyi çabalamaktan sevgilimden ilgi zaman bekliyorum veya bi sorunumu bi sıkıntımı söylediğimde ilişki için veya genel olarak bana cıvıttın yine uzatma demesinden, ailem desen abim aşağı abim yukarı geziyolar öyle kısacası yoruldum herşeyden arkamda bi dağ bile yok yaslayacağım nasıl bu kadar ayakta durabiliyorum dersen yıkılacağım bi yer bile yok diyebilirim bıkmışlık yorulma hüzün kırılma ne ararsan var

Çocuk ve Ergen

görünmemek ve değer alamamak

ben liseye giden bir öğrenciyim ve son yarım dönemdir kendimi çok kotu hissediyorum. kendi arkadas grubum vardi ancak bu yıl sınıfların birlesmesiyle baska kisilerle takilmistim ama onlari da unutmamis ve yaşadığım cogu seyi onlara anlatırdım ama onlar bi anda onlara yeterli ilgi gostermedigimi soylediler ve arkamdan da birisine insanlarin ozel konulariyla dalga gectigimi iddia etmisler ama ben boyle birsey asla yapmadim. sonra onlarla konusmadim yeni takilmaya basladigim gruba yoneldim, birinin kendisiyle cok celisen birisini ogrendigimde ve aramizda birsey oldugunu ima eden davranislar sergilediginde konusmayi biraktim ve yanimda sadece bir kiz var, onunla da gercek bagimiz varmis gibi hissedemiyorum ilk tanıştığımız gunle simdiki gun arasinda farklar var gibi. sonra baska grupla sıkıntı yaşadım ve yaptiklari sey disiplin sucu olan birseydi bende bunu ilgilendiren kisiye soyledim sonucta ona yapilan birseydi, onlarda biz sana guvendik diye benimle konusmayi kestiler. ben aslinda yaptiklarimin yanlis oldugunu dusunmuyorum ama aklima kurcalaniyor. bi de ayriyeten ben basarili bir ogrenciyim ama beni sene içerisinde hicbir program yarisma ya da etkinlige almadilar, ben gidip katilmak istiyorum da diyemiyorum cunku hocalar seciyor ve gecen sene secildigim bir program vardi ve iptal olmustu, bu sene ayni programa beni secmediler, hem mudurler basarimdan bahsedip reklam yapmak isterken hem de benim basarimi gozardi edip hep o dersi ciddiye almayan kisiler seciliyor, ben bu adaletsizlikten mutsuzum, durduk yere sinirlenip etrafa catik kaslarimla bakiyorum. gorunmez olmak istemiyorum, eski sosyalligim geri gelmesini istiyorum ve ben yeni ortama gecis yapicam bunun icin cok onemli. biraz uzun oldu ama icimde biriken cok sey varmis demek ki.

Çocuk ve Ergen

Odaklanma

Merhaba, 15 yaşındaki oğlumun odaklanma problemi için Bakırköy ruh ve sinir hastalıkları hastanesi Ergen psikiyatrisi bölümüne gittik ve bugün ikinci görüşmeyi gerçekleştirdik. Doktor dolduran formlar ve görüşmelerden sonra ilaca gerek olmadığını bu sorun için birkaç seans psikolog desteği almamız gerektiğini belirtti. . Bilgi almak mümkün mü ?nasıl bir yol izlemek gerekir. İyi çalışmalar diliyorum . ilginiz için teşekkür ederim.

Romantik İlişkiler

Kafa karışıklığı

Merhaba, üniversite 2. Sınıf ögrencisiyim. Kimseye soyleyemedigim çok arada kaldığım ve migdeme agrılar giren durumu burada size anlatmak istedim. En başta her sey Normaldi işkurdan bi çocuk vardı ümit vermedim ama ilgisinin de farkındaydım. Rahatsız oldugumu fark edince araya mesafe koydum kendimi uzaklaştırdım. Şimdi ilk bunu anlattım ki konuyu bağlayayım. Bunun bi arkadaşı vardı ama uzun zamandır konuşmuyorlar ilk dönemden itibaren aslında cok da alakalı degil ama belirtmek istedim. Bu cocuk yan taraf çaprazımda kalıyor birden bir gün bakışma başladı, nasıl oldu bilmiyorum inanın bir şekilde basladı. Aslında şöyle yazarken hatırladım ilk basta bir ders için yan yana geldik konusmaya çalıştı benimde hoşuma gitti açıkcası sonra bakışmalar en başta gizli bakıyorduk bakışları kaçırma falan bugün net bir sekilde belli etti kendini bunlar iyi hoş ben şimdi benim migdemde agrılar olma sebebine geliyorum. Çocugun ismini birkaç kızla duydum bu durumu arkadaşılarıma da anlatmıyorum çok yorucu asla onaylamayacaklar hatta kızarlar haklılarda ama kendime engel olamıyorum napayım. Ama bir yandan da diyorum ki yanlış oldugu icin mi vücudum sinyal veriyor. Ama cok heyecanlanıyorum akışına bırakayım diyorum ama düşünmeden yapamıyorum aklıma girdi bir kere. Birde ben neden bu tipte kisileri çekiyorum mesela hayatıma diger çocuk daha iyiydi karakter olarak.