kaybolmuşluk mu yabancılaşma mı?

merhaba iki farklı hayat yaşıyorum şu an, ailemden bir tek babamın bilmediği açık olduğum ve iş hayatımdaki herkesin beni öyle bildiği bir ben var bir de babamın bildiği kapalı bir ben. İşim yoğun olduğu için çok düşünmeye fırsatım olmuyor ama işim henüz yokken babam böyle bir şey yaparsın beni silersin dediği için kendimi geri çektim ve bir anda tüm hislerimi kaybettim o an normalde de hissetmesi zor biriyim o an o kadar güçlü yaşadım ki bu durumu bir an kendimden korktum. Şimdi yoğunum dedim ya çok vaktim yok aramaya sormaya geçen aradı beni, arada ara sor falan diye sitem etti. tamam dedim ama bir yanım hala bir gün onunla konuşacağım ve beni silecek diye kendini geri çekiyor. Bu durumu da ben kaldırabiliyor muyum bilmiyorum. Şu an yaşadığım hayat değil kendim kendime yorgunluk veriyorum gibi. Yoruldum biraz. Soğuk duruyorum eskiden olan tüm neşem gitti. Gülmek külfet gibi çok nadir eğlenip zevk alıyorum, espri kabiliyetim de eskisi kadar iyi değil artık. Ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Bir de çok uzun bir yalnızlık içindeyim. Kalbime kimse dokunmuyor. Ben insanlıktan adım adım uzaklaşıyorum gibi hissediyorum. Birini hayatıma almak istiyorum ama o doğru insan yok, çıkmıyor karşıma. Ama artık sevilmemek de kalbime bir gölge gibi siniyor...