Kendime nasil daha iyi davranırım?

Nisanlimla annemin cok uzun süredir devam eden baskıcı hali yüzünden tartıştık ama normal bir tartisma gibi degil ayrılık eşiğindeyiz düğüne 1 ay var. Annem ayni 5 yasinda çocuk gibi ben disarda oldugum zaman arayip eve cagiriyor telefon acilmadiginda delirmis gibi arıyor korkuyo strese giriyor her ne durumda olursam olayim o telefonu acmami istiyo nisanlim da bu sekilde bizim bir ozel hayatimiz olmayacagini benim de bi sınır koymayacagimi dusundu biz kavga edince anneme de senin yuzunden dedim anlayabilmesi icin çünkü daha once cok cok kez denedim anlatamadim ileri derecede kaygi bozukluğu var saat basi haber almak istiyor. Simdi durum nisanlimla aram kötü evliligimize inancini kaybetti annem anlattiklarimi anlayamadigi için onu istemiyoruz sanip üzülüyor yüzü bes karis ve aralari bence iyice açıldı. Dahasi kac gündür bu konuyla ilgili kime danissam annemle ilgili hep haksız olduğu ve kotu seyler soylendi suan hic iyi hissetmiyorum kendimi evet annemin aşırı bir baskısı olduğu icin bunlarin olduğunun farkındayım ama anneme cok üzülüyorum babam yok abimin madde bagimliligi yuzunden ben memur olduktan sonra ben yanima aldim burda kimsemiz yok aksama kadar evde tek basina duruyor abim calisiyo suan ama aksam gelir o da bagirir cagirir uzer suan tekken bide onu üzmüş olmam beni mahvediyor hic kiyamiyorum ama öbür türlü de bir hayatim olmayacak is ve annem arasinda olmam gerekecek ne yapacagimi şaşırdım aslinda ne yapmam gerektiğini biliyorum ama annem o kadar üzgün ki kıyamıyorum üzüntüden icim yaniyo evlenip gidince annem iyice tek kalacak diye de yaniyo içim lutfen bana bisey söyleyin bu ruh halinden nisanlimi kaybedip iyice yalnizlasmak da istemiyorum annemin de mutlu olmasini istiyorum çok üzgünüm ne yapmalıyım?