Kendime nasil daha iyi davranırım?

Tekrar merhaba sevgili danışan.

Yazdıklarınızı okurken ne kadar arada kaldığınızı ve bu durumun sizi duygusal olarak ne kadar zorladığını hissedebiliyorum… Bir yanda annenizin yalnızlığı, kaygıları ve üzülmesi; diğer yanda sevdiğiniz insanla kurmaya çalıştığınız hayat ve onu kaybetme korkunuz var. Sanki bu süreç sizi bir seçim yapmaya zorluyor gibi hissettirmiş olabilir.

Anlattıklarınıza baktığımda, uzun zamandır “ailenin yükünü taşıyan kişi” olmuşsunuz gibi duruyor. Babanızın olmayışı, abinizin yaşadığı süreçler, annenizi yanınıza alışınız… Bunların hepsi oldukça ağır deneyimler. Bu nedenle annenize karşı yoğun bir sorumluluk ve koruma hissi taşımanız çok anlaşılır geliyor. Özellikle “onu üzmüş olmak” düşüncesi sizde güçlü bir suçluluk duygusu yaratıyor gibi görünüyor.

Bir yandan da annenizin kaygısının, evlilik süreci yaklaştıkça daha görünür hale gelmiş olabileceği düşünülebilir. Sanki sizi kaybedecekmiş gibi hissetmesi, sık sık araması, haber alma ihtiyacı duyması belki de bu korkunun bir yansıması olabilir. Ancak burada zorlayıcı olan nokta, bu kaygının zamanla sizin alanınıza ve ilişkinize de taşınmış olması gibi duruyor.

Nişanlınız açısından bakıldığında ise, onun da geleceğe dair bazı endişeler yaşamış olması mümkün olabilir. Özellikle evlilik gibi yeni bir düzen kurulurken, çiftler bazen ilişkideki sınırları, özel alanı ve birbirlerinin aileleriyle olan dinamiklerini daha fazla düşünmeye başlayabiliyorlar. Bu da iki tarafın da farklı hassasiyetlerini görünür hale getirebiliyor.

Burada dikkat çeken şeylerden biri de, sanki herkesin duygusunu taşımaya çalışırken sizin ne hissettiğinizin geri planda kalmış olması… Anneniz üzülmesin, nişanlınız kırılmasın, düzen bozulmasın diye çabalarken siz kendi duygularınızı bastırıyor gibi hissediyor olabilirsiniz. Oysa bu kadar yoğun bir süreçte yorulmanız, ne yapacağınızı bilememeniz, suçluluk ve çaresizlik arasında gidip gelmeniz oldukça anlaşılır bir durum.

Bazen insan, sevdiği kişilere sınır koymayı onları yalnız bırakmak ya da sevgisini eksiltmek gibi yaşayabiliyor. Özellikle uzun zamandır birinin duygusal yükünü taşımaya alışmış kişilerde bu durum daha yoğun hissedilebiliyor. Ancak bir yandan da insanın kendi hayatını, ilişkisini ve ihtiyaçlarını düşünme isteği de oldukça doğal bir ihtiyaç. Bu iki duygunun aynı anda var olması, sizin kötü ya da sevgisiz biri olduğunuzu göstermez.

Belki de bu süreçte, annenizle küçük küçük konuşmalar yapmayı denemek de sizin için bir başlangıç olabilir. Örneğin; “benim evlenecek olmam sana olan sevgimi ya da seninle olan iletişimimi değiştirmeyecek. Seni merak ettiğini bildiğim için aradığını da anlayabiliyorum ama gün içerisinde sürekli telefonla konuşmak ikimizi de yorabiliyor. Belki birlikte ortak bir saat belirleyip o zaman konuşabiliriz” gibi bir dil, hem annenizin duygusunu görmeye hem de kendi ihtiyacınızı ifade etmeye alan açabilir. İlk başta buna üzülmesi ya da tepki vermesi mümkün olabilir. Ancak bu durum her zaman yanlış bir şey yaptığınız anlamına gelmeyebilir; bazen insanlar alışık oldukları düzen değişmeye başladığında zorlanabiliyorlar.

Benzer şekilde nişanlınızla da, bu süreçte yaşananları tamamen çözmek zorundaymış gibi değil de, onu anlamaya çalıştığınızı ve ilişkinize emek vermek istediğinizi hissettiren bir iletişim kurmak rahatlatıcı olabilir. Çünkü bazen insanlar kusursuz bir süreçten çok, birlikte çaba gösterilebildiğini görmek isterler.

Şunu da söylemek isterim: Siz annenizi tamamen yalnız bırakmaya çalışmıyorsunuz. Belki de uzun süredir çok iç içe geçmiş olan ilişki düzenini biraz daha dengeli hale getirmeye çalışıyorsunuz. Ancak bunu yapmaya çalışırken suçluluk hissetmeniz, kıyamamanız ve üzülmeniz de oldukça anlaşılır görünüyor.

Şu an belki de en zorlayıcı taraflardan biri, ortada net bir “doğru” cevabın olmaması… Çünkü herkes bir yerden kırılmış, herkesin duygusu gerçek gibi görünüyor. Böyle dönemlerde insan bazen hemen bir çözüm bulmak istiyor ama bazen önce kendi duygularına alan açmak da önemli olabiliyor. Şu an en çok hangi duygu sizi yoruyor gibi hissediyorsunuz? Suçluluk mu, kaybetme korkusu mu, annenize kıyamamak mı, yoksa tüm bu yükü tek başınıza taşıyor gibi hissetmek mi?

Tekrardan sormak, danışmak istediğiniz bir konu olursa her zaman profilimden veya buradan bana ulaşabilirsiniz.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner