Ecem Bakıner

Psk. Ecem Bakıner

Türkiye, Adana

Psikoeğitim | İlişkiler | Bağlanma

5.0
(53 Yorum)

Uzman Hakkında

Ecem Bakıner, psikoloji lisans eğitimini 2025 yılında tamamlamış bir psikolog ve içerik üreticisidir. Klinik psikoloji alanında uzmanlaşmayı hedeflemekte; gelişim psikolojisi, çocukluk dönemi deneyimleri, bağlanma stilleri, duygusal ihmal, ebeveynleşme ve romantik ilişkiler üzerine çalışmalar yürütmektedir. TÜBİTAK (A-2209) destekli bir projede, çocuklukta ebeveynleşmenin yetişkin romantik ilişkiler üzerindeki etkisini inceleyen araştırma ekibinde yer almıştır. Akademik ve saha deneyimlerini, psikolojik bilgiyi daha erişilebilir kılmak amacıyla dijital platformlara taşımaktadır.

Eğitim

  • Çağ Üniversitesi - Lisans

Seminerler / Konferanslar (Sertifikalar)

  • 22. Psikoloji Kongresi
  • 1. Düzey Şema Terapi Eğitimi
  • Aile Danışmanlığı Uygulayıcı Eğitimi (Devam Ediyor)

Uzmanlık Alanları

Yas
Öfke Yönetimi
Duygular
Fobi
Aile Danışmanlığı
İlişki Sorunları
Çocuk ve Ergen Psikolojisi
Evlilik ve Evlilik Öncesi Konular
Flört Şiddeti
Aldatılma
Sınav Kaygısı
Kardeş Kıskançlığı
Kariyer Rehberliği
Çift Terapisi
Aile ve Çift Terapisi

Çalışma Ekolleri

  • Şema Terapi
  • BDT

Cevaplar (161)

Merhaba sevgili danışan,Yazdıklarınız oldukça ağır deneyimler olarak duyuluyor. Satırlarınızı okurken çocukluğunuzda ne kadar korku, yalnızlık ve çaresizlik yaşamış olabileceğinizi çok net görebiliyorum. . Hadi gelin, anlattıklarınızı birlikte ele alalım. Çocukluk döneminde bir çocuğun en çok korunmaya, anlaşılmaya, sevgi ve güven hissetmeye ihtiyacı vardır. Ancak siz bu ihtiyaçlarınızın karşılanması gereken yerde şiddet, korku ve eleştiriyle karşılaşmışsınız. Babanızın size ve kardeşlerinize uyguladığı şiddet, sizi koruması gereken annenizin sessiz kalması, hatta yaşananlardan dolayı sizi sorumlu tutan sözleri… Bunların her biri bir çocuk için oldukça incitici deneyimler. Üstelik şiddetin duyulmaması için camların kapatılması, korkunuzu ve çaresizliğinizi kimseyle paylaşamadığınız bir ortamda büyüdüğünüzü düşündürüyor. Bir çocuğun gülmesi, ruj sürmesi, istediği kıyafetleri giymesi veya kendisini ifade etmesi şiddeti hiçbir şekilde haklı çıkarmaz. Bunların hiçbirinde sizin suçunuz yoktu. Siz yalnızca çocukluğunu yaşamak, sevilmek ve güvende hissetmek isteyen bir çocuktunuz. Babanızın size yaşattığı şiddetin izlerini bugün hâlâ bedeninizde hissediyor olmanız da üzerinde durulması gereken bir deneyim. Geçmişte yaşanan travmatik olayların etkileri yalnızca anılarımızda kalmayabilir; bazen bedenimizde, duygularımızda ve bugün verdiğimiz tepkilerde de kendini gösterebilir. Anlattığınız o tokadın ağırlığını, bedeninizde oluşan morlukları hâlâ hatırlıyor olmanız, yaşadıklarınızın sizin için ne kadar derin izler bıraktığını gösteriyor. Bazen geçmişte yaşananlar geride kalmış olsa da o dönemde hissettiğimiz korku, bugün kendimizi güvende hissetmemizi ve ilişkilerimizi etkileyebilir. Evde kendinizi savunabildiğinizi ancak dışarıda sınırlarınızı korumakta zorlandığınızı söylüyorsunuz. Acaba çocuklukta kendinizi koruyabilmek için geliştirdiğiniz bazı tepkiler, bugün farklı ilişkilerde de kendini gösteriyor olabilir mi? Sürekli eleştirilmek, yanlış bir şey yapmaktan korkmak veya kendinizi açıklamak zorunda kalmak, zamanla başkalarının tepkilerini fazlasıyla önemsemenize ve kendi ihtiyaçlarınızı geri plana atmanıza neden olmuş olabilir. Belki de bugün birine hayır demekte, kendi kararlarınızın arkasında durmakta veya kendinizi savunmakta zorlandığınızda, geçmişteki o çaresizlik duygusu yeniden ortaya çıkıyor olabilir. Bunları bir eksiklik ya da güçsüzlük olarak değerlendirmek yerine, geçmişte içinde bulunduğunuz koşullarda geliştirmiş olabileceğiniz tepkiler olarak anlamaya çalışabiliriz. Ailenize karşı aynı anda hem sevgi hem öfke hissetmeniz de oldukça anlaşılır. Kardeşlerinize yabancılaştığınızı, onları yeterince tanımadığınızı ancak başlarına bir şey gelmesinden üzüleceğinizi söylüyorsunuz. Küçük kardeşinizi korumaya çalışmış olmanız da o yaşta sizin de korunmaya ihtiyacınız varken kardeşiniz için sorumluluk üstlendiğinizi düşündürüyor. Ailenize bağlı hissetmeniz, onlara yönelik öfkenizi ortadan kaldırmak zorunda değil. Özellikle annenizin sizi korumamış olmasına ve babanızın yaşattığı şiddete yönelik öfkenizin olması çok anlaşılır. Ailenizi affetmek zorunda değilsiniz. İyileşmek, yaşadıklarınızı unutmak, yapılanları kabul etmek veya ailenizle yeniden yakın bir ilişki kurmak demek değildir. Bazen iyileşmek, yaşananların sorumluluğunun size ait olmadığını kabul etmek ve kendiniz için güvenli sınırlar oluşturabilmektir. Yetişkin olmak ve özgüven kazanmak istediğinizi söylüyorsunuz. Burada size şunu hatırlatmak isterim: Yetişkin olmak, her kararı hiç zorlanmadan verebilmek veya herkese karşı güçlü durabilmek değildir. Kendi isteklerinizi fark edebilmek, seçimlerinizin arkasında durabilmek, gerektiğinde hayır diyebilmek ve başkalarının onayından bağımsız olarak kendinize değer verebilmek de yetişkinliğin önemli parçalarıdır. Çocuklukta kendi kararlarını verme alanı tanınmamış, tercihleri sürekli eleştirilmiş birinin bugün karar vermekte zorlanması şaşırtıcı değil. Belki de uzun süre kendi isteklerinizden önce ailenizin ne düşüneceğini, nasıl tepki vereceğini hesaplamak zorunda kaldınız. Ancak artık kendi isteklerinizi keşfetmek ve hayatınızla ilgili kararları kendiniz verebilmek için alan oluşturabilirsiniz. Bunu bir anda başarmak zorunda değilsiniz. Küçük seçimler yapmak, kendi ihtiyaçlarınızı fark etmek ve bu ihtiyaçları önemsemek de kendinize güvenmeyi öğrenmenin bir parçasıdır. Sevgiyi sürekli dışarıda aradığınızı söylemeniz de oldukça. Çocukken ihtiyaç duyduğunuz sevgi, şefkat ve kabulü yeterince göremediğinizde, yetişkinlikte bunları başkalarının ilgisinde ve onayında aramak mümkün olabilir. Belki de uzun zamandır birilerinin sizi koşulsuz kabul etmesini, eleştirmeden dinlemesini, incitmeden yaklaşmasını ve olduğunuz hâlinizle sevmesini bekliyorsunuz. Bu ihtiyaç çok insani. Ancak sevilmeye değer olduğunuzu hissetmek için sürekli birilerinin bunu size göstermesine ihtiyaç duymak zorunda değilsiniz. Zamanla kendi duygularınızı önemsemeyi, kendinize şefkat göstermeyi ve başkalarının size nasıl davrandığından bağımsız olarak kendi değerinizi görebilmeyi öğrenebilirsiniz. Bütün bunları tek başınıza çözmek zorunda değilsiniz. Anlattıklarınızın çocukluk döneminden bugüne uzanan, birbirleriyle bağlantılı pek çok duygusal etkisi olduğunu düşünüyorum. Bu nedenle travma ve çocukluk çağı yaşantıları konusunda deneyimli bir psikologdan bireysel psikoterapi desteği almanızı özellikle öneririm. Terapi sürecinde geçmişte yaşadığınız şiddetin üzerinizde bıraktığı etkileri, ailenize yönelik öfkenizi, sevgi ve kabul ihtiyacınızı, sınırlarınızı korumakta ve kendi kararlarınızı vermekte neden zorlandığınızı güvenli bir ortamda ele alabilirsiniz. Burada amaç sizi geçmişi unutmaya veya ailenizi affetmeye yönlendirmek değil; yaşadıklarınızı kendi hızınızda anlamlandırabilmeniz, bugünkü ihtiyaçlarınızı keşfedebilmeniz ve kendiniz için daha güvenli bir yaşam kurabilmeniz olacaktır. Bir konuyu da özellikle sormak isterim. Anlattıklarınızda geçmişte babanızın size ve kardeşlerinize uyguladığı fiziksel şiddetten söz ediyorsunuz. Bugün babanızın size veya kardeşlerinize yönelik fiziksel şiddeti, tehditleri ya da korkutucu davranışları devam ediyor mu? Ailenizle aynı evde yaşarken kendinizi fiziksel olarak güvende hissediyor musunuz? Bunu sormamın nedeni, öncelikle güvenliğinizin önemli olması. Eğer bugün de şiddet veya tehdit söz konusuysa bunu tek başınıza göğüslemek zorunda değilsiniz. Güvendiğiniz bir kişiden destek almanız ve gerektiğinde profesyonel ya da kurumsal yardım yollarına başvurmanız önemli. Size son olarak birkaç soru bırakmak isterim: Bugün kendi hayatınızla ilgili bir karar vermeye çalıştığınızda sizi en çok durduran şey ne oluyor? Yanlış bir karar vermekten mi korkuyorsunuz, ailenizin tepkisinden mi çekiniyorsunuz, yoksa kendi isteğinizin ne olduğunu belirlemekte mi zorlanıyorsunuz? Bir de kendinize şu soruyu sormanızı isterim: Hayatınız boyunca başkalarının beklentilerine göre yaşamaya çalışmak yerine, kendi ihtiyaçlarınızı ve isteklerinizi merkeze alsaydınız bugün nasıl bir hayatınız olurdu?Yaşadıklarınız sizin değerinizi belirlemiyor. Çocukken size gösterilmeyen şefkati bugün kendinize gösterebilmeyi, kendi sesinizi duyabilmeyi ve kendi hayatınızın kararlarında söz sahibi olabilmeyi öğrenebilirsiniz. Bunun için geç kalmış değilsiniz. Kendinize zaman tanıyın. Siz de en az başkaları kadar korunmayı, anlaşılmayı ve sevilmeyi hak ediyorsunuz. 🌿Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olursa her zaman bana ulaşabilirsiniz. Sevgiyle KalınPsikolog Ecem Bakıner

Devamını Oku...

Merhaba sevgili danışan,Yazdıklarınızdan bu durumun sizi hem sosyal ilişkilerinizde hem de iş hayatınızda ne kadar zorladığını anlayabiliyorum. Bir yandan insanlarla rahat iletişim kurmak, kendinizi daha özgüvenli ifade etmek istiyorsunuz; diğer yandan heyecanlandığınızda fazla konuştuğunuzu, ayrıntılara girdiğinizi ve telaşlandığınızı fark ediyorsunuz. Sonrasında da bunun başkaları tarafından nasıl algılandığını düşünüyor olabilirsiniz. Öncelikle şunu söylemek isterim: Heyecanlı bir yapıya sahip olmak, özgüvensiz olduğunuz ya da insanlarla iletişim kuramadığınız anlamına gelmez. Bazen yeni insanlarla tanışmak, kalabalık ortamlarda bulunmak veya kendimizi ifade etmemiz gereken durumlar bizde kaygı yaratabilir. Bu kaygı arttığında daha hızlı konuşmak, düşüncelerimizi toparlamakta zorlanmak, gereğinden fazla açıklama yapmak ya da bedenimizde telaş hissetmek gibi tepkiler verebiliriz. Burada üzerinde durabileceğimiz önemli bir nokta var. Acaba heyecanlandığınız anlarda başkalarının sizin hakkınızda ne düşündüğüne fazlasıyla odaklanıyor olabilir misiniz? Örneğin yanlış anlaşılmamak, kendinizi doğru ifade etmek veya karşı tarafın sizi olumlu değerlendirmesini sağlamak için normalden daha fazla açıklama yapma ihtiyacı hissediyor olabilirsiniz. Bazen kendimizi ne kadar iyi anlatmaya çalışırsak o kadar çok ayrıntıya giriyor ve bu sırada kendi heyecanımızı daha fazla fark etmeye başlıyoruz. Böylece bir kısır döngü oluşabiliyor. Bir noktayı daha sizinle paylaşmak isterim. Daha önceki paylaşımınızda aileniz tarafından sık sık eleştirildiğinizden, kendinizi ifade etmekte zorlandığınızdan ve çoğu zaman anlaşılmadığınızı hissettiğinizden bahsetmiştiniz. Acaba bugün sosyal ortamlarda yaşadığınız heyecanın bir kısmı, geçmişteki bu deneyimlerinizle de ilişkili olabilir mi? Sürekli eleştirilmek veya kendinizi açıklamak zorunda kalmak, zamanla kişinin başkalarının kendisi hakkında ne düşündüğüne daha fazla odaklanmasına neden olabilir. Belki de yeni insanlarla tanıştığınızda kendinizi olduğunuz gibi ortaya koymak yerine, nasıl göründüğünüzü, ne söylediğinizi ve karşı tarafın sizi nasıl değerlendirdiğini daha fazla kontrol etmeye çalışıyorsunuz. Elbette bunun sizin deneyiminizde nasıl bir karşılığı olduğunu anlamak önemli. Bu noktada kendinize biraz daha alan açmanızı öneririm. Her konuşmada kendinizi kusursuz ifade etmek zorunda değilsiniz. Bir cümle kurduktan sonra durabilir, düşüncelerinizi toparlamak için birkaç saniye bekleyebilirsiniz. Sessizlikleri doldurmak, her ayrıntıyı açıklamak veya karşı tarafın sizi mutlaka doğru anlamasını sağlamak zorunda değilsiniz. Özellikle heyecanlandığınızı fark ettiğiniz anlarda konuşma hızınızı biraz yavaşlatmayı, derin bir nefes almayı ve dikkatinizi nasıl göründüğünüzden ziyade karşınızdaki kişinin söylediklerine yöneltmeyi deneyebilirsiniz. Bir diğer önemli nokta da kendinizi sosyal ortamlara alıştırırken küçük adımlarla ilerlemek. Örneğin önce kendinizi daha rahat hissettiğiniz ortamlarda sohbet başlatmayı, yeni biriyle tanışırken kısa konuşmalar yapmayı deneyebilirsiniz. Zamanla bu deneyimlerin artması, sosyal ortamlara ilişkin kaygınızın azalmasına yardımcı olabilir. Ancak bunu yaparken kendinizi sürekli gözlemleyip değerlendirmenize de gerek yok. Bazen yalnızca o anın içinde kalmak ve sohbetin tadını çıkarmaya çalışmak yeterlidir. Özgüven konusuna da değinmek istiyorum. Özgüven, her ortamda sakin kalabilmek, hiç heyecanlanmamak veya her zaman doğru kelimeleri seçebilmek değildir. Bazen heyecanlanmanıza rağmen konuşmaya devam edebilmek, bazen bir cümleyi tamamladıktan sonra durabilmek, bazen de kendinizi açıklamak zorunda hissetmemek de özgüvenin bir parçasıdır. Dolayısıyla hedefimiz heyecanınızı tamamen ortadan kaldırmak değil, heyecanlandığınızda da kendinizi rahatça ifade edebilmenizi sağlamak olabilir. Size bir de şu soruyu sormak isterim: Yeni insanlarla tanıştığınızda veya kalabalık bir ortama girdiğinizde en çok neyin olmasından endişe ediyorsunuz? Yanlış anlaşılmaktan, beğenilmemekten, komik duruma düşmekten ya da heyecanınızın fark edilmesinden mi çekiniyorsunuz? Belki de telaşınızı anlamlandırabilmek için öncelikle bu anlarda zihninizden geçen düşüncelere biraz daha yakından bakmak faydalı olacaktır. Son olarak, kendinize karşı biraz daha anlayışlı yaklaşabilirsiniz. Heyecanlandığınız için kendinizi eleştirmek yerine, o anlarda neye ihtiyaç duyduğunuzu anlamaya çalışın. Kendinizi ifade etme biçiminiz üzerinde çalışabilirsiniz ama bunu yaparken olduğunuz kişiden memnuniyetsizlik duymanız gerekmiyor. Kendinize zaman tanıyın; küçük adımlar da zamanla önemli değişimler yaratabilir. Tekrardan danışmak istediğiniz bir konu olursa her zaman yazabilirsiniz. Sevgiyle KalınPsikolog Ecem Bakıner

Devamını Oku...

Merhaba sevgili danışan,Yazdıklarınızdan ne kadar uzun zamandır kendinizi baskı altında, anlaşılmamış ve sıkışmış hissettiğinizi görebiliyorum Bir yandan kendi hayatınızı istediğiniz gibi yaşamak, kendinizi ifade edebilmek istiyorsunuz; diğer yandan bunu yaptığınızda ailenizin tepkisiyle karşılaşmaktan korkuyorsunuz. Sanki kendi isteklerinizi yaşayabilmekle kendinizi güvende hissedebilmek arasında bir seçim yapmak zorunda kalmışsınız gibi…İsterseniz anlattıklarınızı biraz birlikte ele alalım. Öncelikle kapanma öykünüzden başlamak istiyorum. Henüz 9 yaşındayken kapanmışsınız. O yaşlarda insanın kendi isteklerini, kimliğini ve hayata dair tercihlerini keşfetmesine daha çok zamanı varken sizin böyle bir kararla karşı karşıya kalmanız sizi oldukça etkilemiş gibi. Üstelik yıllar boyunca yalnızca giyiminiz üzerinden değil, davranışlarınız ve tercihleriniz üzerinden de eleştirildiğinizi anlatıyorsunuz. Belki de zamanla ne yaparsanız yapın yanlış bir şey yapacakmışsınız, birilerinin tepkisini çekecekmişsiniz gibi hissetmeye başladınız. Sürekli kendinizi açıklamak, yanlış anlaşılmamak için çabalamak ve eleştirilme ihtimalini düşünmek insanı oldukça yorabilir. Babanızın geçmişte size şiddet uyguladığını da anlatmışsınız. Bir çocuğun kendisini güvende hissetmesi gereken yerde korkuyla yaşaması, duygularını ve isteklerini ifade etmesini zorlaştırabilir. Ailenizin tepkilerinden bugün bile korkuyor olmanızın, geçmişte yaşadıklarınızdan bağımsız olmadığını düşünüyorum. Üstelik anlattıklarınızda yalnızca başınızı açmak ya da istediğiniz gibi giyinmek değil, duyulmak, anlaşılmak ve kendi kararlarınızı verebilmek isteği de var gibi görünüyor. Belki de uzun zamandır en çok ihtiyaç duyduğunuz şeylerden biri, kendinizi savunmak zorunda kalmadan olduğunuz gibi var olabilmekti. Başınızı açmak istemeniz, saçlarınızı şekillendirmeye özenmeniz ve gençliğinizi kendi istediğiniz gibi yaşama arzunuz sizin için oldukça anlamlı görünüyor, aslında bunlar oldukça doğal ihtiyaçlar. Ama bir yandan, bunları isterken bir yandan da ailenizin tepkilerinden korkuyorsunuz. Bu iki duygunun aynı anda var olması zorlayıcı olabilir. Hem kendi hayatınızı yaşamak istemeniz hem de korkmanız mümkün. Korkuyor olmanız, kendi isteklerinizden vazgeçmeniz gerektiği anlamına gelmediği gibi, özgür olmak istemeniz de kendinizi hemen bir karar vermek zorunda hissetmeniz gerektiği anlamına gelmiyor. Belki bu kararınızı ailenizle paylaşmak ya da onlarla bu konuyu konuşmak şu an sizin için oldukça zorlayıcı olabilir. Kendinizi hazır hissetmediğiniz bir konuşmayı yapmak zorunda değilsiniz. Eğer kendinizi yakın hissettiğiniz, güvendiğiniz ve yanında yargılanmadan kendiniz olabildiğiniz biri varsa, öncelikle onunla yaşadıklarınızı ve hissettiklerinizi paylaşmak size iyi gelebilir. Böylece bu süreci tek başınıza taşımak zorunda kalmaz, kendinizi daha güvende hissedeceğiniz seçenekleri birlikte düşünebilirsiniz. Özellikle ailenizin tepkilerinden ve geçmişte yaşadığınız şiddetin tekrarlanmasından korkuyorsanız, herhangi bir adım atmadan önce güvenliğinizi ve ihtiyaç duyduğunuzda kimden destek alabileceğinizi düşünmeniz önemli. İş yerinde başınızı açıp evde kapalı kalma düşüncenizi de bu açıdan anlıyorum. Belki bu, kendinize ait bir alan yaratabilmenin ve uzun zamandır özlediğiniz özgürlüğü biraz olsun deneyimleyebilmenin bir yolu gibi geliyor. Ancak babanızın geçmişteki şiddetini düşündüğümüzde, ailenizin bunu öğrenmesi hâlinde kendinizi nasıl koruyabileceğinizi de göz önünde bulundurmak gerekiyor. Şu an böyle bir adım atıp atmamanızdan önce, kendinizi fiziksel olarak güvende hissedip hissetmediğinizi ve olası bir tepki karşısında destek alabileceğiniz birinin olup olmadığını düşünmeniz önemli. Eğer şiddet görme ihtimaliniz varsa bunu tek başınıza göğüslemek zorunda değilsiniz. Eğer şiddet hâlâ devam ediyorsa, bu durumu tek başınıza taşımak zorunda olmadığınızı bilmenizi isterim. Kendinizi güvende hissetmeniz çok önemli. Böyle bir durum yaşıyorsanız güvendiğiniz birinden veya ilgili destek kaynaklarından yardım almanız, kendinizi koruyabilmeniz açısından önemli bir adım olabilir. Bir noktayı da özellikle vurgulamak isterim: Kendi hayatınızı yaşamak için evlenmeyi beklemek zorunda hissetmeniz, özgürlüğünüzün başkalarının kararlarına bağlı olduğu duygusunu daha da güçlendiriyor olabilir. Oysa kendi isteklerinizi keşfetmeniz ve kendi hayatınız üzerinde söz sahibi olmak istemeniz oldukça anlaşılır. Belki şu an hemen bir karar vermekten ziyade, bugüne kadar ailenizin beklentileri arasında geri planda kalmış kendi sesinizi duymaya başlayabilirsiniz. Size bir soru sormak isterim: Ailenizin sizi yargılamayacağından, size kızmayacağından ve size zarar vermeyeceğinden emin olsaydınız, kendi hayatınızla ilgili nasıl bir seçim yapmak isterdiniz? Bu soruya vereceğiniz yanıtı hemen hayata geçirmek zorunda değilsiniz. Belki öncelikle kendi isteğinizin ne olduğunu, korkunuzdan ve başkalarının beklentilerinden ayrı olarak anlayabilmek önemlidir. Son olarak, 23 yaşında bir yetişkin olarak kendi hayatınızla ilgili kararları verme ve kendi tercihlerinizi keşfetme hakkınız olduğunu da hatırlatmak isterim. Ailenizin düşünceleri ve beklentileri sizin için önemli olabilir; ancak bu, kendi isteklerinizin ve ihtiyaçlarınızın önemsiz olduğu anlamına gelmez. Kendi hayatınızla ilgili kararlar alabilmeniz, bunu yaparken kendinizi güvende hissetmeniz ve kendi seçimlerinizi korku duymadan değerlendirebilmeniz de önemli. Bunun için hemen bir adım atmak zorunda değilsiniz; kendinize zaman tanıyarak, sizin için güvenli ve sürdürülebilir bir yol belirleyebilirsiniz. Yaşadıklarınızı tek başınıza taşımak zorunda değilsiniz. İhtiyaç duyarsanız bir psikologtan destek almak, hem geçmişte yaşadıklarınızın üzerinizdeki etkilerini anlamlandırmanıza hem de kendinizi güvende tutarak kendi kararlarınızı verebileceğiniz bir yol oluşturmanıza yardımcı olabilir. Tekrardan destek olabileceğim bir konu olursa bana her zaman ulaşabilirsiniz. Sevgiyle KalınPsikolog Ecem Bakıner

Devamını Oku...

Merhaba sevgili danışan,Yazdıklarınızdan gerçekten de zihninizin ne kadar karışık olduğunu, anlamlandırmakta zorlandığınız birçok durumun içerisinde olduğunuzu hissedebiliyorum. Yazdıklarınızı birlikte ele alalım isterim. Aslında ne kadar arada kalmış olduğunuzu hissetmek hiç zor değil. Sanki bir yandan kendinizi iyi hissettiğiniz ama bir yandan da tam olarak rahatlayamadığınız aile eviniz, öte yandan kendinizi ait hissetmekte zorlandığınız kendi eviniz var. Sanki bir yanınız, “Ben gerçekten neredeyim? Nereye aitim?” diye soruyor ve bunun yanıtını bir türlü bulamıyor gibi. Anne-baba evindeyken kendinizi daha mutlu hissetmeniz oldukça anlaşılır. Orada çocuklarınızla ilgilenen, sizinle vakit geçiren ve belki de günlük sorumluluklarınızı bir nebze olsun paylaşabildiğiniz insanlar var. Ancak aynı anda, çocuklar yaramazlık yaptığında kendinizi “fazlalık” gibi hissetmeniz ve “Rahatsız etmeyeyim, evime gideyim. ” diye düşünmeniz de dikkat çekici. Sanki bir yanınız orada kalmak, sevdiklerinizle vakit geçirmek ve kendinizi iyi hissettiğiniz ortamda bulunmak isterken, diğer yanınız başkalarını rahatsız ediyor olabileceği düşüncesiyle geri çekilmek istiyor. Bir yanda “Orada kendimi iyi hissediyorum. ” duygusu, diğer yanda “Acaba fazlalık mı oluyorum?” kaygısı… Bu iki duygu arasında kalmanızın zihninizi karıştırması oldukça anlaşılır. Ancak kendi evinizde de mutsuz ve oraya ait değilmiş gibi hissetmeniz üzerinde durmaya değer. Acaba evinizde size kendinizi ait hissettirmeyen şeyler neler? Bu, evin kendisiyle mi ilgili, yoksa evin içerisinde yaşadığınız duygularla, eşinizle olan iletişiminizle ve karşılanmadığını hissettiğiniz ihtiyaçlarınızla mı ilgili? Çünkü anlattıklarınızdan, eşinizle daha fazla paylaşımda bulunmak istediğiniz izlenimini ediniyorum. Belki birlikte daha fazla vakit geçirmek, belki küçük anılar biriktirmek, belki de eşinizin sizinle bir şeyler yapmayı kendiliğinden istemesini görmek istiyorsunuz. Bunların her biri oldukça anlaşılır ihtiyaçlar. Evlilikte birlikte bir hayat kurmanın yanı sıra, o hayatın içerisinde birlikte vakit geçirebilmek, paylaşımda bulunabilmek ve duygusal yakınlık hissedebilmek de önemli. Eşinizin işinin getirdiği yorgunluk nedeniyle evde kalmayı tercih etmesi anlaşılabilir olsa da sizin de birlikte vakit geçirmeye ve paylaşım yaşamaya ihtiyaç duymanız aynı ölçüde anlaşılır. Çünkü, belki de evde baş başa geçirebileceğiniz küçük tatlı bir an bile birçok şeyi değiştirebilir. Belki de şu anda anne-baba evinde kalabalığın içerisinde ama zaman zaman kendinizi fazlalık gibi hissediyor; kendi evinizde ise daha özgür olmanıza rağmen yalnızlık yaşıyorsunuz. İki yerde de farklı ihtiyaçlarınızın karşılandığı ve karşılanmadığı alanlar olabilir. Bu nedenle kendinize hemen “Neden böyleyim?” diye yüklenmek yerine, yaşadığınız duyguların size ne anlatmaya çalıştığını anlamaya çalışmanız daha faydalı olabilir. Küçük bir önerim var: Bu hafta eşinizle sakin bir zamanda, onu suçlamadan ve “Sen hiç dışarı çıkmıyorsun. ” demeden, kendi ihtiyacınızı paylaşmayı deneyebilirsiniz. Örneğin, “Seninle birlikte vakit geçirmeyi özlüyorum. Bazen birlikte kahve içmeye gitmek ya da küçük bir şeyler yapmak bana çok iyi gelir. ” diyebilirsiniz. Belki büyük planlar yapmak yerine, ikinizin de kendisini rahat hissedeceği küçük adımlarla başlayabilirsiniz. Bir de kendinize şu iki soruyu sormanızı isterim:“Anne-baba evine gittiğimde hangi duygularım karşılanıyor, kendimi nasıl hissediyorum?”“Kendi evime geldiğimde hangi duygularım ağır basıyor ve kendimi daha huzurlu, mutlu ve ait hissetmek için neye ihtiyaç duyuyorum?”Bunları düşünmek, hatta yazıya dökmek bile içinizdeki karmaşayı biraz daha somutlaştırabilir. Eğer bu duyguların günlük yaşamınızı zorlaştırdığını hissediyorsanız ya da yaşadığınız karmaşayı anlamlandırmakta zorlanmaya devam ediyorsanız, bir psikologla görüşmek de kendinize ayırabileceğiniz destekleyici bir alan olabilir. Bu süreçte duygularınızı daha yakından tanıyabilir, ihtiyaçlarınızı keşfedebilir ve kendinizi daha iyi hissetmenize yardımcı olabilecek yolları birlikte değerlendirebilirsiniz. Unutmayın, hem anne-babanızla vakit geçirmekten keyif alabilir hem de kendi evinizde mutlu bir yaşam kurmayı isteyebilirsiniz. Birini istemeniz, diğerinden vazgeçmeniz gerektiği anlamına gelmez. Belki de şu anda ihtiyacınız olan şey, kendinizi hangi evde daha çok tutmanız gerektiğine karar vermekten önce, her iki ortamda da neye ihtiyaç duyduğunuzu anlamaktır. Tekrardan destek olabileceğim bir konu olursa her zaman bana ulaşabilirsiniz. Sevgiyle KalınPsikolog Ecem Bakıner

Devamını Oku...

Değerlendirmeler (53)

UserGizli Kullanıcı13 Kasım 2026 13:25

İyiki varsınız Psikolog Ecem Hanım . Beni anlıyor oluşunuz ve soruma samimiyetle yanıt vermeniz çok mutlu etti ve verdiğiniz yanıt farkındalık yarattı . Şuan babamın şiddeti devam etmiyor ama eline fırsat geçse yapar sinirlenince çok kırıcı sözler söylüyor . Kendimle ilgili karar vermeye çalıştığımda beni en çok durduran yanlış birşey yapma korkusu ve eleştirme korkusu tabiki var sanki kafeste kuşum ve o kafesten çıkamıyorum ve kendim neyi isteyip istemediğimi bilmiyorum. Kendi isteklerimi gerçekleştirsem . En azından denemiş olurdum iyiki varsınız sizin yaklaşımınız ve detaylıca her konuya cevap vermeniz kafamda soru işareti bırakmadı sizi çok seviyorum

Cevabı görüntüle →
UserGizli Kullanıcı28 Ekim 2026 14:39

Teşekkür ederim yüreğinize ve parmaklarınıza sağlık Ecem hanım gerçekten tespitleriniz harika .

Cevabı görüntüle →
UserGizli Kullanıcı15 Ekim 2026 15:16

Öncelikle o kadar iyi geldi ki teşekkür ediyorum. Örneğin 2 gün peş peşe ailemin evine gidiyor olmam bile eşim için sorun. bu ev sana batıyor mu? Evinde otur demesini bile anlamlandıramıyorum.. Eşim benim hiçbir duygusal ihtiyacımı karşılayamıyorum sevdiğim şeyleri benim için yapmıyor Örneğin yürüyüşe bile çıkmıyor. Ev içinde ortak paydamız bir kahve içmek günün değerlendirilmesi hayatımızda ötesi yok ne beraber çocuklarımıza birşeyler alırız ne başka birşey

Cevabı görüntüle →
UserGizli Kullanıcı4 Ekim 2026 16:31

Ecem Hanım; Bilgi ve paylaşımlarınızı içtenlik ve iyi niyetle paylaşmanız beni gerçekten mutlu etti. Mesleğinizi içerisinde verimli bir şekilde ve anlayışla yol aldığınız kanaati içerisinde oldum. Sizinle sorun olarak gördüğüm durumlarım için bilgi ve yeteneklerinizi tecrübe etmek beni mutlu eder. Esen Kalın İlker TOPAL

Cevabı görüntüle →