YAŞ FARKI OLAN İLİŞKİ

Sevgili danışan, yaşadığın bu durumun sende ne kadar büyük bir hayal kırıklığı, yalnızlık ve çaresizlik hissettirdiğini görebiliyorum. Hayatınla ilgili önemli bir kararı kendi özgür iradenle vermeye çalışırken, en güvendiğin alanlar olan ailen ve profesyonel bir destek mekanizması yani bir psikolog tarafından köşeye sıkıştırılmış gibi hissediyorsun. Kendini "duyulmamış" ve "seçimlerine saygı duyulmamış" hissetmen bu şartlarda oldukça anlaşılır.

Sana bir uzman gözüyle, şu an içinde bulunduğun durumu netleştirecek ve önünü görmene yardımcı olacak birkaç noktayı aktarmak isterim; Öncelikle seanslarda yaşadığın deneyime değinmek gerekiyor. Psikoterapinin temel amacı, danışanın adına karar vermek veya onu bir yöne ikna etmek değildir. Terapist, annenin sözcüsü olmamalıdır; aksine senin duygu dünyanı, ihtiyaçlarını ve kaygılarını anlamaya odaklanmalıdır.Terapi odasında duygularının yok sayılıp sadece "toplumsal denklik" veya "el alem ne der" üzerinden bir baskı kurulması, seni terapiden ve iyileşme sürecinden uzaklaştırır. Şu an hissettiğin o baskı, terapinin doğasına aykırıdır. Eğer bu uzmanın seni manipüle ettiğini ve annenin isteklerine göre hareket ettiğini hissediyorsan, bu ilişkiyi ve seansları sorgulamakta tamamen haklısın. Erkek arkadaşının ilişkinin başından beri sana karşı dürüst olması, yaş farkını ve gelecekteki olası riskleri açıkça konuşması çok değerli bir şeffaflık. Kendi yaşıtlarında bulamadığın olgunluğu ve güveni onda bulmuşsun. Eski eşini "arkadaş gibi sevmesi" ve çocuk için görüşmeleri medeni bir durumdur. Ancak 24 yaşında bir genç kadın olarak, hayatının merkezine koyacağın erkeğin hayatında her zaman başka bir kadının ve bir çocuğun öncelikli bir yeri olacağını kabul etmek büyük bir olgunluk gerektirir. O 44, sen 24 yaşındasın. Sen hayatının en enerjik, kariyerini inşa ettiğin, belki dünyayı keşfetmek istediğin dönemindesin. O ise evlilik, çocuk, boşanma gibi evreleri tüketmiş, muhtemelen daha dingin bir hayat arayan bir dönemde. Şu anki 20 yaş farkı, o 60 sen 40 olduğunda ya da o 70 sen 50 olduğunda biyolojik ve enerjisel olarak daha farklı krizler doğurabilir. Şu an hem ayrılık acısı çekiyorsun hem de ailenden gelen baskıyla boğuşuyorsun. Zihnin çok bulanıkken büyük kararlar vermek yerine annene, mevcut psikologla kimya yakalayamadığını ve sana iyi gelmediğini net bir dille ifade etmekle başlayabilirsin. Eğer psikolojik desteğe devam edeceksen, belki okulunun psikolojik danışmanlık birimi veya senin seçeceğin bağımsız bir uzman ve annenin seans öncesi gidip konuşamayacağı tarafsız bir uzman bulabilirsin. Gerçek bir uzman, annenin isteğini değil, senin içsel gücünü ortaya çıkarmayı hedefler.Şu an zorla ayrılmış olsanız da, bu süreci partnerinin yokluğunda kendi hayatını tartmak için bir fırsat olarak gör. "Ben bu adam olmadan kimim? Yüksek lisansım, kariyerim, geleceğim ne olacak? Bu yoğun sorumluluklu ilişkiyi gerçekten hayatım boyunca taşıyabilir miyim?" sorularını, etrafta hiç ses yokken kendine sorabilirsin. Desteğe ihtiyacın olduğunda, senin için buradayım...