Boşanma ve çocuk

Merhaba sevgili danışan,

Öncelikle soru sorma cesaretinde bulunduğunuz için kendinizle gurur duymalısınız, soru sorduğunuz için teşekkür ederim .Mesajınızda, hem anne rolünüzün varlığı hem de yaşadığınız ilişki sürecinin yükleri aynı anda çatışmaya başlamış ve sizi oldukça yıpratan bir taraftan gibi görünüyor. Sizi anlamaya çalıştığımı belirtmek isterim. Bir taraftan evladınız için en iyisi ne onu arıyor oluyorsunuz, diğer bir taraftan ise her attığınız ya da atacağınız adımda suçluluk duygusu ağırlığını hissettiriyor gibi. Zihinde sık tekrarlayan bir otomatik düşünce “Ne yaparsam yapayım, bir taraf hep eksik kalacak” Babasıyla ilgili tarafsa şöyle görünüyor: Kızınız babasını seviyor, babası da onu seviyor ve orada bir düzen, eşyaları, alıştığı bir ortam var. Bu, çocuğun gözünde çok kıymetli; “benim odam, benim oyuncaklarım, bildiğim ev” hissi. O yüzden cuma günlerini iple çekmesi, “sizi reddetmesi” demek değil; iki ayrı hayatın ortasında, kendince en çok tanıdığı düzene koşması demek.

Sizin tanımınızla “en doğru karar”ı nasıl verebilirsiniz?sorusuna şu noktalardan bakmak faydalı olabilir; Bu davada biraz kanıt arıyor olalım.

1. Günlük bakım: Şu anda kim çocuğa karşı daha düzenli, daha sakin bir günlük yaşam sunabilir? Sabah akşam rutini, yemek düzeni, uyku, okul ödevleri gibi durumlar.
2. Duygusal iklim: Hangi evde daha az kavga, daha az gerginlik, daha çok sakinlik olabilir?sormanızı isterim
3. Sizin gücünüz: Şu dönemde çalışmanız, ayakta kalmanız için kızınızın bir süre babasında olması size iyi mi gelir, yoksa sizi çok fazla zorlar mı?

İki tarafa da zarar vermeden bu süreci yönetebilmek adına şöyle bir yol düşünebilirsiniz: Eğer çocuğunuz babasıyla iletişim kurulabiliyorsa, bu oldukça yararlı bir taraftan“Bu dönemi bir geçiş süreci” gibi düşünmek ve deneyimlemek. Örneğin, kızınızın hafta içi babasında, hafta sonu sizde olması. ama her durumda sizinle olan bağını düzenli ve öngörülebilir şekilde korumak. Kızınız için önemli olan, “Annemi ne zaman göreceğim, beni unutacak mı?” sorusunun cevabının her zaman net bir şekilde biliyor olmasıdır.

Kızınıza da yaşına uygun, sakin bir dille şöyle bir cümle kurabilirsiniz “Şu an benim ve bizim için bazı işleri yoluna koymam gerekiyor, o yüzden bir süre babanda daha çok kalıyor olacaksın ama bu, seni daha az sevdiğim anlamına gelmiyor. Sen benim kızımsın ve ben her zaman buradayım.” Bu tür cümleler, çocuğa ortada bir durum var evet annem duygularımı anladığını da söyledi o zaman rahat olabilirm sinyalini verebilir. Her ne kadar insanlar suçluluk duygusuna daha kolay erişse de önemli olan bunu fark edip hızlı bir müdahalede bulunabilmektir. Bu yüzden şunu kendinize karşı hatırlatıyor olmak yararlı olabilir kolay ya da basit olanı değil, sahip olduğum sorumluluğu düşünüp karar vermeye çalışıyorum. Bu düşüncenin varlığı size, kızım için önem veriyorum hissini canlandırabilir.Bu hafta kendinize küçük bir alan açın; belki tek başınıza kısa bir yürüyüşte şu soruyu düşünün: “Kızım ileride büyüdüğünde, bu dönemi anlatsam, hangi kararı ‘o zaman için elimden gelenin en iyisiydi’ diye anlatmak isterim?” Çoğu zaman cevabın ipucu, tam da burada saklı oluyor.Umarım cevabım faydalı olmuştur. Bizlere her zaman yazabilirsiniz.

Musmutlu ve sevgilerlerle kalmanız dileğiyle,

Klinik Psikolog Nuray Halaç.