Ailevi sorunlar anne baba boşanması
21 yaşındayım. Annem babamı aldatmıştı, daha küçüktüm, sustum, bir şey demedim. 2. kez aldatıyor şu an ve babamaı hissettim. Aylarca bunu düşündüm, önce annemle konuştum, ama annem önemsemedi, kendiliğinden dedi, hatta babana söylersen söyle dedi, babanla benim bildiğim ama senin bilmediğin şeyler var dedi. Bu da beni daha da çıkmaza soktu ve sonrasında hiç bir şey olmamış gibi davrandı. Ben de ertesi günü babama söyledim, boşanmak istediğini söyledi ve bunun için delil toplamam gerek, mahkemeye sunmak için çünkü mesaj yok, yazışıp engellediği için. Onunla hep ben yan yana olduğum için ben almaya çalışıyorum, mahkeme için şimdiden bir mesaj ya da ses kaydı almam gerek ve bunu yaşarken çok daha kötü bir şey öğrendim. Annemden zaten tiksinmişken, bunu da yaşadım. En küçük kardeşim, annemin aldattığı kişinin çocuğuymuş ve babam üvey kardeşim 4 yaşındayken öğrenmiş. Kardeşim şu an 11 yaşında bunu ve buna rağmen kabullenmiş, çocuğu gibi. Biliyorum o çocuğun suçu yok ama çok ağır bir dönemden geçiyorum, ne yapmam g söyleme ihtiyacerektiğini bilmiyorum. Annemin bilmediğin şeyler var dediği mesele buymuş, meğer zaten şüphem vardı. Orası ayrı konu ama emin olmak, duymak daha üzücü oldu. Babam da annene söz verdim, o yüzden söylemedim, imasını bile etmedim. Ama annen böyle bir şeyi kendisi başlatıp öne sürdüğü için, 'Bende söyleyeyim' dedi, ama ben tahmin ettim, oİşte çok kötü ve garip hissettim. Annem benim için hiçbir şey ifade etmiyor artık, ama kardeşime da doğru dedi. üzüldüm. Öz olmasa da kardeşim, normalde iyi anlaşamam, çünkü annem her konuda onu korur, savunur, daha ilgi gösterir. Bu yüzden de anlaşmazlık oluyordu hep, ama nedense onun daha çok üzerine düşüp korumak istiyorum. Ben küçükken de zor şeyler yaşadım. O da yaşanmasını istemiyorum. Ama maalesef ki yaşayacak, ileride gerçeği öğrenecek. Sonra nasıl olur bilmiyorum. İşte onu daha çok sarıp sarmalayasım geldi. Tüm bunlar bir yana, en yakınım bunu yaptı. Güvenim herkese karşı sarsıldı artık ve üstüne de hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Annem, ben ona panik atak yaşadığımı, her çıktığını söyledim. 'Benim yüzümden mi oldu?' dedi. 'Tek stres kaynağın ben miyim?' deyip geçiştirdi. En ufak bir yerimde egzama, üzüntü, pişmanlık yoktu ve şu an benle babam anneye hiçbir şey söylemedik. En kısa ve doğru zamanda, kanıtlarla birlikte dava açılacak. İşte, ben de ne yapsam bilmiyorum, bir şey yapamam ama yıpranıyorum. Bir de bir şey sormak istiyorum, belki bu başka bir konuya girer ama sevgilime bundan bahsetmek istiyorum. 3 yıllık ilişkim var, ona güveniyorum. Aslında tabii, hemen söylemek zorunda değilim ama hayatımı paylaşmayı düşündüğüm biri olduğu için söylemek de istiyorum. Tek korkum, kavgada, tartışmada yüzüme vurur mu diye. İşte, neyse, hem bu hem de aylardır babama nasıl anlatacağım diye düşünüp bahsettiğim gün, bunun ağırlığı zaten üzerimdeyken, bir de üzücü gerçeği öğrendim. Aynı gün, hem kötü ve öfkeli hissediyorum, hem de aptal yerine konmuş gibi hissediyorum. Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Bu soru 7 Mayıs 2026 14:37 tarihinde Uzman Psikolog Gizem Yıldırım tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba sevgili danışan. Yaşadığınız bu sıkıntılı süreçte hem kardeşinize hem de babanıza gösterdiğiniz hassasiyeti çok net bir şekilde anlatmışsınız. Bütün bu yaşananlardan dolayı kırgınlık, öfke, yorgunluk, güvensizlik, suçluluk duyguları hissetmeniz çok normal. Özellikle güvensizlik hissetmeniz çok anlaşılır. Anneniz tarafından böyle bir durumla karşı karşıya gelmiş olmak kolay değil. Taşıdığınız yük oldukça ağır görünüyor. Hem yıllardır içinizde tuttuğunuz o sırrı babanızla paylaşıyorsunuz ama bunun doğru olup olmadığından emin değilken kardeşinizle ilgili gerçekle yüzleşiyorsunuz. Üst üste gelen bu darbeler sizi sarsmış olmalı.
Öncelikle şuradan başlamak istiyorum. Bu sırrı saklamak zorunda kalmış olmak, bunları duymuş ve görmüş olmak sizin suçunuz değil. Bu aileyi kuran anne ve babanız bütün sorumluluğu almalı. En sonunda babanızla paylaşmış olmak belki de en doğrusu oldu diyebiliriz. Bütün bunlara sessiz kalmaya devam etmek hem sizin için hem de babanız için daha zor olacaktı. “Zararın neresinden dönsen kardır” gibi düşünebilirsiniz.
Bir diğer yandan annenizin size karşı geçiştiren tavrı ve kardeşinize karşı ekstra korumacı olmasından kaynaklı yaşadığınız anlaşmazlıkların sebebini öğrenmiş olmak bir nebze olsun sizi açıklığa kavuşturmuş olmalı. Şu anda kardeşinize karşı olan korumacı tavrınız çok kıymetli. Dediğiniz gibi kardeşinizin bu durumda hiçbir suçu yok. “Ben zor şeyler yaşadım, o yaşamasın” duygusu… bu, yüreğinizin ne kadar yumuşak olduğunu gösteriyor.
Şu anda kardeşiniz bu durumu bilmiyor ancak siz ona ne kadar yakın olursanız, ilerde öğrendiğinde yanında güvenebileceği bir büyüğünün olması onun için çok önemli bir kaynak olacaktır. Şimdiden kendinize şunu hatırlatın: “O olduğunda, kardeşime ‘senin hiçbir suçun yok, sen benim kardeşimsin’ diyebileceğim.”
“Artık annem gibi hissetmiyorum” dediğinizi görüyorum. Bu raddeye gelmiş olmak sizi çok üzüyor olmalı ancak bu tamamen bilinçdışı bir biçimde beyninizin sizi koruma iç güdüsü. Eğer ki ilk bakım veren kişiye karşı güvensizlik duyguları varsa, çevredeki insanlara karşı da güvensizlik hissetmeniz çok doğal. Erkek arkadaşınızla ilgili düşünceleriniz de bu durumu çok net açıklıyor. Erkek arkadaşınızla yaşadıklarınızı paylaşmak istemeniz çok doğal ve insani bir ihtiyaç. Aslında bunu yapabilmek size kendinizi daha iyi de hissettirebilir. Fakat bu kadar özel bir konuda seçici davranmanız da çok anlaşılır. Bu konuda karar verebilmek için bazı değerlendirmeler yapabilirsiniz. Erkek arkadaşınız daha önce anlattığınız bir şeyi sizi incitmek için kullandı mı? 3 senelik bir ilişki bazı temellerin sağlam olduğunu gösterir istisnai durumlar dışında. İlişkinizin dinamiklerini değerlendirmeniz bu noktada size yol gösterici olacaktır. Bir diğer başlık da erkek arkadaşınız size zor zamanlarınızda genelde yargılayarak mı, yoksa dinleyerek mi yaklaşır? Bu iki sorunun cevabını düşünmenizi istiyorum.
Bu süreçte kendi duygularınızı ve ruh sağlığınızı ihmal etmemelisiniz. Size küçük bir öneri: Her gün sadece 5 dakika, odanızda yalnız kalıp şu soruyu kendinize nazikçe sorun: “Bugün bu yaşadıklarımın içinde, kendimi korumak için ne yaptım?” Kendinizi ne kadar yorgun hatta çaresiz hissettiğinizi görebiliyorum. Bunlar asla sizin suçunuz değil. Sizi dünyaya anne ve babanız kendi istekleri doğrultusunda getirdiler ve bütün bu yaşananlar da onların kendi arasındaki problemler. Annenizle ilgili duygu ve düşünceleriniz zamanla değişir veya değişmez bunu ileride göreceksiniz. Ama siz çok kıymetlisiniz ve çevrenizde size iyi gelen şeylerden uzaklaşmamaya gayret gösterin. İsterseniz bir sonraki seferde, babanızla ve kardeşinizle ilişkilerinizi nasıl daha sağlıklı tutabileceğinizi de konuşabiliriz.
Sevgilerimle
Uzm. Psk. Gizem Yıldırım
💪 Psikoloğun Önerdiği Egzersizler
Gerginlik – Rahatlama Tekniği
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
