Başarmak istiyorum ama hevesim yok

Bedenim ve ruhum 1 yıldır ağır bir travmadan geçiyor. 5 yıllık bir ilişkim bitmişti. Çok narsist biriydi. Onun yüzünden panik atak + anksiyete oluştu. O benden ayrıldı ,çok bekledim aylarca ama gelmedi . Her şeyden ümidi kestim, karşıma birisi çıktı, ona şans vereyim derken tacize uğradım . Ama bu kişi şu an benim sevgilim. Aylarca peşimden koştu. Şu an o niyetle yaklaşmıyor . Başarı konusunda ise, aylardır çalışacağım diyorum ama asla çalışmıyorum. Hedefim var ama istikrar ve istek yok. 1 yıldır evdeyim, imkânım var ama gayretim yok; sadece telefonla oynuyorum , sabaha kadar uyumuyorum , uyanmıyorum. Günlerim verimsiz geçiyor . Genel hayatımda da zaten yalnız bir insanım, kimsem yok . Sadece odamda vakit geçiyorum . Hep güçlü durmaya çalışıyorum; içim kan ağlarken bile gülümsüyorum. Annem babam bu yaşıma kadar tek bir gözyaşı bile görmediler. Kendimi buna mecbur hissediyorum. Şu an benim tek isteğim kendi ayaklarımın üstünde durabilmek ve anksiyetemi yenmek. Ortamlarda rahatça konuşabilmek, gülerken ağzımı kapatmamak, biri yüzüme bakınca garip hareketler etmemek, bir şey anlatınca ortamda kelimelerimin birbirine girmemesi, kavga etmekten korkmak, biri kavga edince çok rahatsız hissetmek, toplu alanlara girince saçma bir şekilde gülme isteği; bunların hepsini aşmak istiyorum. Bu anksiyete bana 5 yıllık eski sevgilim yüzünden geldi; belki de onun yüzünden beynim 1 yıldır donuk. Ders bile çalışamıyorum; sınava 2 ay kaldı ama ben daha başlamadım bile …