Kaygı problemini aşmak

Ben bugün minibüse bindim. bir saat içinde belki üç-dört kez rezil oldum—ya da daha doğrusu ben kendimi rezil olmuş gibi hissettim. İlk olarak, durakta yanlış yerde beklemişim; orada otobüs durmuyormuş. Bunu da rezil olmak gibi görüyorum, biri bana burada otobüs durmuyor dedi. İçinde belkide cahil dedi. Sonra otobüse bindim, kartımı yanlış almışım, içinde bakiye yokmuş. Birinden kart istemem birkaç dakika sürdü, neredeyse panik atak geçirecektim. O da benden para almadı, ben yine rezil oldum gibi hissettim.Sanki 10 klo bir şey ala biliyor marketden bakiyesi yok demiş gibi. Sonra şoför “burada mı indireyim” neden önceden söylemiyorsun dedi, biraz bana ters davrandı. O anda yine hiçbir şey söyleyemedim. Çünkü o an bir şey olduğunda tepki veremiyorum. Saatler geçtikten sonra ne demem gerektiğini hatırlıyorum. O anda sanki donup kalıyorum. Bunlar size belki küçük şeyler gibi gelebilir, ama bana öyle geldi ki herkes bana gülüyor, içinden “rezil oldu” diye düşünüyor gibi hissettim. Elimde poşet, kartımda bakiye yok—oysa yanlış kartı almıştım. Bunu size açıkça anlatmamın sebebi şu: belki büyük bir şey değil ama ben bunu en az bir ay düşüneceğim. Kendi kendime “rezil oldun, hiçbir şey diyemedin” diyeceğim. Kafamın içinde sürekli dönecek. Ve çoğu zaman gerçekten böyle oluyorum: bir yere gittiğimde eğer o an iyi giyinmemişsem, mesela topuklu ayakkabı giymemişsem, kendimi çok değersiz hissediyorum. Sanki dilenciymişim gibi. Biraz özgüven hissettiğim tek zaman, iyi giyindiğim, hazırlandığım, süslendiğim zamanlar. Yoksa normalde de asla bakımsız gitmem ama yine de sanki insanlar bana “ne kadar kötü giyinmiş, ne kadar da çirkin” diye bakıyormuş gibi geliyor. Biliyorum bu psikolojik bir problem, ama aşamıyorum. Kendimi çok kötü hissediyorum. Bunu mesela bir ay boyunca kafamda döndürüp duracağım. O an ne yapmam gerektiğini bilmiyorum ve kendimi çok kötü hissediyorum. Benim bütün günüm, yani gün içinde olan iyi şeylerin hepsi sanki bunun yüzünden zihnimde silindi. Bütün gün bunu düşüneceğim, buna odaklanacağım: “şöyle oldu, ben böyle rezil oldum” diye. Dışarı çıkacağım, birden otobüsteki o insanlar yine beni görecek ve “aa, geçen sefer rezil olan kız” diyecekler gibi geliyor. Biliyorum, küçük bir şeyi büyütüyorum, pireyi deve yapıyorum, ama bu elimde değil. Bu beni o kadar yoruyor ki bazen yaşamak bile istemiyorum, inan. Evden dışarı çıkmak istemiyorum, “niye çıktım ki” diyorum. Keşke hiç çıkmasaydım diyorum. Çıktığım zaman da kendimi rezil olmuş gibi hissediyorum. Zaten kilolu biriyim, çok da güzel değilim. Nasıl davranmam gerektiğini, nerede nasıl hareket etmem gerektiğini bilmiyorum gibi hissediyorum. Sanki elim yüzüme dolaşıyor, ne yapacağımı şaşırıyorum. Yani zaten bir iş hayatım da yok. Çok dışarı çıkan biri değilim. Sadece mecbur kaldığımda çıkıyorum. Ama çıktığım zaman da sudan çıkmış balık gibi oluyorum sanki. Herkes bana bakıyormuş gibi geliyor. Herkes normal, bir tek ben orada normal değilmişim gibi hissediyorum. Sanki herkes bunu fark ediyor, hissediyor. Ben onlara ait değilim, onlar gibi değilim. Benim özgüven dediğim şey yüzde yüz ise, bende onun sadece yüzde sıfır nokta beşi var. Onu bile hissedebilmem için çok iyi giyinmem, çok iyi hazırlanıp süslenmem gerekiyor. Zaten her zaman da öyle giyinemiyorum. Yani bu hayatta neyi başarabildiğimi bile bilmiyorum. Neyin üstesinden gelebileceğimi bilmiyorum. Bu yüzden dışarı çıkmak istemiyorum, iş hayatına da atılamıyorum. Çünkü donup kalıyorum. Birine bir şey sormaya bile korkuyorum, çekiniyorum. Bu gerçekten çok yorucu. Sizden ricam şu: bana bir yol gösterin. 25 yaşındayım ve bunu aşamıyorum, gücüm de yetmiyor.