Konuşmak istemiyorum

Kimseyle konuşmak istemiyorum başkaları da bana uzun uzun birşeyler anlatsın istemiyorum sadece sessizlik ve kendimle baş başa kalıp vakit geçirmek istiyorum kendimleyken hiç başkasıyla olmadığım kadar mutlu ve güvende hissediyorum ancak başkası yanımdayken bu duygular geçerli değil tam tersi bıkınlık ve uazklaşma isteğiyle doluyorum ancak bu durum etrafımdakileri olumsuz etkiliyor bana birşey yapmışlar da ben ondan onlarla özelikle konuşmuyormuşum gibi bir algı yaratıyor ve onları kırıyor kişisel olmadığını söylememe rağmen beni tam anlamıyla anlamıyorlar ben onları kırmak da istemiyorum hata bir arkadaşımı bu konuda kırdığım için çok pişmanım bir insanı kırmak üzmek en son isteyeceğim bir şey bile değil ama elimde olmadan kırdım özür diledim hakklı olduğunu kabul ettim tövbe de ediyorum ancak içim de rahatlamış değil beni affetiğinden emin olduktan sonra ancak biraz olsun rahatlatabilirim onu tekrar kırmamak için onunla konuşuyor ve sohbet açmaya çalışıyorum bunların yanı sıra da konuşmak istediğim anlar da oluyor o kadar duyguyu içimde yaşamak bazen yoruyor ve paylaşmaya ihtiyaç duyuyorum bu ihtiyacımı da ya sevdiğim bir öğretmenle sohbet etmek oluyor yada yanında rahat olabildiğim ve çok da söylediklerimin altından binlerce anlam aramayan arkadaşımla havadan sudan konuşmak oluyor. Böyle mutluyum kendimle olmayı seviyorum ancak etrafımdakilere de kötü bir enerji yaymak istemiyorum