Özgüven problemi aşmak

Dediklerim belki çok karışık olacak. Çünkü şu an içim de böyle, yani karmakarışık. O yüzden olduğu gibi devam etmeyi düşünüyorum. Ben kendimi iyi hissetmiyorum. Daha doğrusu, kendimi mutlu hissetmiyorum, hiçbir yere ait hissetmiyorum. Çok dışarı çıkan biri değilim. Bazen çıkarım o zamanda çabuk eve gelmek istiyorum sıkılıyorum.Dışarısı bana güvensiz geliyor . Sanki ben bir balık misali sudan kuruya düşüyorum.25 yaşım var ve bir işim bile yok. Çünkü çalışacak gücü kendimde bulamıyorum. Tembel değilim ama korkuyorum. Başarısız olma korkusu. Mükemmel olacağım diye diye hiçbir şey olamadım. En iyisi olsun diye bekledim, bekledim ve yaşım 25’e geldi. Ve kendimi birçok şeye geç kalmış gibi görüyorum. Herkes sanki bu hayatta yolunu bulmuş ama ben bulamıyorum. Şimdi diyebilirsiniz ki bir işe gir. Ama bana o kadar zor geliyor ki… Sanki yapamam diye korkuyorum, utanıyorum. Yani sıradan işlerde çalışmak bile—mesela satış danışmanı gibi—utanılacak bir şeymiş gibi geliyor. Çünkü etrafımdaki insanların çoğunun devlet işi var. Benim böyle acınası bir durumda olmam beni çok üzüyor. Kendimi çok küçümsüyorum. Mesela kiloluyum, stresten yiyorum. Tabii ki bunun dışında insülin direncimin olması, D vitaminimin çok düşük olması da kilo almama sebep oluyor. Ama bilmiyorum… Sanki herkes beni aşağı görüyormuş gibi geliyor. Sanki herkes bana gülüyor, “şişman”, “çirkin”, “hiçbir işe yaramaz” diyormuş gibi. Bu cümleleri kendime kurmak istemiyorum. Çünkü diyorlar ki bir şeyi ne kadar söylersen o kadar gerçek olur. Ama bu benim elimde değil ki. Dilimi susturabilirim ama içimi nasıl susturayım? Yani benim oturup derin derin konuşabileceğim biri yok. Öyle bir dostum yok. Ama ben herkese ulaşmışım. Herkesin hayatı yoğun, bu normal, kimseyi de suçlamıyorum. Ama birine 5-10 dakika ayırıp telefonda “nasılsın?” yazmak bence o kadar zor değil. Artık ben de yazmıyorum. Bunun dışında başarılı insanları da kıskanıyorum. Bu duygu beni kötü yapıyor. Bende ne eksikse onu kıskandığımı fark ettim. Ve biliyor musun, neredeyse artık her şeyi kıskanıyorum. Bu da demek oluyor ki hiçbir şeyim yok. “Olsun” diyorum ama bir şey yapamıyorum. Belki birine “şunu yap, bunu yap” demek kolaydır. Ama benim için çok büyük geliyor. Korkuyorum, korkularım var. Bu özgüvensizliği aşamıyorum. Artık… bilmiyorum, gerçekten zor.