Sosyal Dışlanma ve Grup İçinde Görünmez Hissetme

Üniversiteye gidiyorum. Sınıfta başka konuşacak kimse yoktu, herkes kendi grubunda takılıyordu. Önceden tamamen yalnızdım; ceketimi alıp dışarı çıkıyor, eve gidiyordum, kimseyle konuşmuyordum ve bana garipmişim gibi bakıyorlardı. Sonra sınıftan biriyle tanıştım ve onun grubuna dahil oldum. Tanıştığım arkadaşım iyiydi, dinlerdi, tavsiye verirdi, beni ciddiye alırdı. Ama o şimdi başka sınıfta, dersleri farklı olduğu için sadece teneffüslerde grup olarak konuşabiliyoruz. O olmadığında diğerleriyle teneffüste yokmuşum gibi hissediyorum.Yanlarında sanki yokmuşum gibi gidip geliyorum. Birbirlerine bakarak konuşuyorlar, gülüşüyorlar. Telefona falan bakıyorum nereye kadar bilmiyorum. Bir de ağızları bozuk, çok küfürlü konuşuyorlar. Ben normal ciddi bir şey sorsam hemen küfürlü cevap geliyor, özellikle birinden. Böyle kalesiz gibi, garip bir cins. Konuşmayı kessem çok tuhaf olur. İllaki grup ödevleri olacak, dışarda kalmak istemem. Stratejim grubu tamamen en yakın arkadaşlarım olarak değil, sınıf içi bir sosyal ağ ve ödevleri garantiye alma alanı olarak görüyorum. Onlardan duygusal bir yakınlık beklemiyorum, sadece pratik bağları koparmıyorum. Böylece o manzarayı çekmek zor olsa da en azından gelecekteki projelerde dışarıda kalmamış oluyorum. Bu durumda ben kendimi daha fazla hırpalamamak için tam olarak ne yapmalıyım? Görünmez hissettiğim, ciddiye alınmadığım, küfürlü bir üslupla karşılaştığımda nasıl idare edebilirim? Tamamen kopmak yalnızlık ve ödevler yüzünden riskli, ama katlanmak beni çok yoruyor. Dengeyi kurarken bana ne tavsiye edersiniz?