Sosyal ilişkiler

Merhabalar, üniversiteye başlamamdan itibaren beni rahatsız eden bir durum var: arkadaşlık ilişkileri. İlk sene tanıştığım arkadaşlarımla ilişkimiz devam ediyor ama ben onlara karşı çok ilgiliyken onlar okulda geçirdiğimiz zorunlu vakitten sonra isteyerek buluşmak, bir şeyler yapmak için çaba sarf etmiyorlardı. Bunu uzunca bir zaman benim abartmam olarak kabul ettim ama kendileri için bir çıkar durumu olduğunda anında orada olduklarını görebiliyorum artık. Bunun sonucunda da sürekli olarak hissettiğim hayal kırıklığı artık yerini bir başkasına bağımlı hale gelen kendime üzülme durumuna bırakmıştı. Artık arkadaşlığa bakış açımızın farklı olduğunu kabullenmeye başladım. Bütün bunların yanında hissettiğim diğer sorun da sürekli bunları düşünüyor olmam. Bulaşık yıkarken, duş alırken ya da benzeri bazı durumlarda. Beklentilerimi azaltmak kendimi biraz daha iyi hissettirsede yalnızlık duygumu değiştirmedi. Kendimi sıkılırken ve her şey hep böyleydi ve böyle gidecek hissine kapılmışken yakalıyorum. İnsanlar genelde romantik ilişkilerinde böyle problemler yaşarken ki hiç romantik ilişkim olmadı, benim arkadaşlık ilişkilerimde böyle sorunları kafaya takmam bana normal gelmiyor ama önünü de kesemiyorum. Romantik olarak da hiç platonik bile sevemedim kimseyi. Burada sevemedim diyorum çünkü sevmek isterdim gibime geliyor. Neden bu iki ilişki hali arasında böyle uçurum var diye meram ediyorum. Diğer insanlar ilişkilerini bu kadar sık düşünüyor mu yoksa benimkisi mi sağlıksız bir düşünce yapısı.