Eşimin ailesi çocuğumu eleştiriyor

Merhaba sevgili danışan, anlattıklarını okurken hem bir anne olarak çocuğunu koruma isteğini hem de sürekli eleştirilen bir ortamda kalmanın yarattığı yorgunluğu hissetmek çok zor değil. Bir yandan oğlunun başarılarıyla gurur duyuyorsun, diğer yandan eşinin ailesinin bu başarıyı görmezden gelip küçümsemesi seni hem öfkelendiriyor hem de çaresiz hissettiriyor gibi görünüyor.

Burada önemli bir noktayı birlikte netleştirebiliriz: Bu durum aslında sadece “çocuğa yapılan eleştiri” değil, aynı zamanda senin anneliğinin ve değerlerinin de sorgulanması gibi yaşanıyor. Bu yüzden verdiğin tepki çok anlaşılır. Çünkü bir anne için “çocuğuma zarar veriliyor” hissi oldukça tetikleyicidir.

Eşinin ailesinin tutumu büyük ihtimalle onların kendi inanç sistemleriyle, başarıya bakış açılarıyla ve belki de kontrol ihtiyacıyla ilgili. Ancak bu durumun doğru olduğu anlamına gelmez. Burada kritik olan şey, bu eleştirilerin çocuğun üzerinde nasıl bir etki bıraktığı ve sizin çekirdek ailenizin sınırlarının nasıl korunduğudur.

Şunu fark etmek önemli: Oğlun şu an “umurumda değil” diyerek kendini koruyor olabilir. Bu sağlıklı bir savunma gibi görünse de uzun vadede sürekli eleştiriye maruz kalmak, içten içe değersizlik ya da öfke biriktirmesine neden olabilir. Yani mesele sadece şu anki tepkisi değil, maruz kaldığı atmosfer.

Bu noktada senin rolün çok kıymetli. Çocuğunun yanında net ve sakin bir duruş sergilemen, onun için en güçlü koruyucu faktörlerden biri. Özellikle şu mesajı hissettirmesi çok önemli: “Sen olduğun halinle yeterlisin ve ben senin yanındayım.”

Eşinle olan kısım da burada belirleyici. Eşin aslında arada kalıyor gibi duruyor; bir yandan seni desteklemek istiyor ama diğer yandan kendi ailesine karşı net bir sınır koymakta zorlanıyor olabilir. Bu durumda eşinle “kimin haklı olduğu” üzerinden değil, “çocuğumuzu nasıl koruyabiliriz” üzerinden konuşmak çok daha işlevsel olur.

Kendi içinde de küçük bir ayrım yapmak sana iyi gelebilir: Bu eleştiriler gerçekten çocuğunla mı ilgili, yoksa onların kendi bakış açılarını dayatma biçimi mi? Çünkü bu ayrım netleştiğinde, onların sözlerini daha az kişisel almaya başlayabilirsin.

Kendin için küçük bir egzersiz önerebilirim: Bir dahaki eleştiri anında hemen tepki vermek yerine içinden şu üç soruyu geçir: “Bu gerçekten çocuğumla ilgili mi, yoksa onların bakış açısı mı?” “Bu durumda çocuğumun ihtiyacı ne?” “Ben nasıl bir anne olarak davranmak istiyorum?” Bu kısa duraksama hem duygunu regüle eder hem de daha net bir sınır koymanı sağlar.

Unutma, sınır koymak çatışma çıkarmak değildir; sınır koymak, kendi aileni korumaktır. Ve bunu sakin ama net bir şekilde yapmak mümkündür.

Umarım yardımcı olabilmişimdir, herhangi bir sorun olduğunda çekinmeden sorabilirsin, sevgiler...🙏🏻