Hedef ve isteğim yok. Sizce sorun nedir?

Merhaba sevgili danışan,

Satırlarını okurken, kelimelerin arasına sessizce yerleşmiş bir yorgunluk, hatta hafif bir tükenmişlik duygusu hissettim. “Hiçbir şeyden keyif almıyorum” ve “yenilenmiyorum” dediğinde, uzun zamandır içinizde devam eden bir arayışın belki umut ederek, belki de artık biraz yorularak sürdüğünü düşündüm. Hayatın, kendi kendine ilerleyen bir döngüye sıkışması gibi.

Dışarıdan bakan biri, düzenli yaşamanı, işindeki istikrarı, attığın adımları görüp “her şey yolunda” diyebilir. Ama insanın kendi içinde taşıdığı boşluk ve tatminsizlik duygusu çoğu zaman görünmeyen bir yerde büyür. Başarı, terfi, maaş gibi şeyler bir süreliğine iyi hissettirse de, bir noktadan sonra kurak bir toprağa su serpmiş gibi. Islatır ama canlandırmaz, değil mi?

Özellikle bu cümlenizde "Maaşımı ve pozisyonumu yükselterek bir şekilde 10 sene idare ettim." Bu bir hayatta kalma hikayesi. Para ve pozisyon, sizin için bir ödül değil, bir bariyer, bir tampon görevi görmüş. Bu tampon, sizi yetersizlik hissinizden (ki bu hissi kendiniz de dile getiriyorsunuz: "kendimi çok yeterli bulmasam da...") ve dünyanın zorluklarından korumuş.Ama gelin görün ki, o iç sesiniz (yetersizlik inancınız) o kadar güçlü ki, en yüksek maaş bile onu susturamıyor. "Bak, başarılısın!" diyor dış dünya. "Ama bu gerçek başarı değil," diyor iç sesiniz. İşte o yüzden ne kadar kazanırsanız kazanın, ruhunuz tatmin olmuyor. Çünkü aradığınız şey para değil, kendi gözünüzde değerli olmak.

Şu an yaşadığınız o erteleme, sosyal medyada gezinme ve kalkmak istememe hali, aslında ruhunuzun verdiği bir tepki. Vücudunuz ve zihniniz protesto ediyor.

Bir süre zihnini oyalayacak, “geçer” dediğin şeylere tutunmuş olabilirsin. Ama zamanla keyif alanların silinmiş, sosyal alan daralmış, uykuların bile bu döngüye eşlik etmeye başlamış. Bu da insanı ister istemez yalnızlaştıran, ağırlaştıran bir süreç yaratıyor. Adını tam koyamadığın bir boşluk, duygu donukluğu ya da bıkkınlık hali…

Sana şöyle bir yönlendirme yapmak isterim: Bu hislerinin altını biraz daha incelemeyi dene. “Benim enerjimi tüketen tam olarak ne?” ve “Neden hiçbir şey istemiyor gibiyim?” sorularıyla yavaşça içe bakabilirsin. Küçük bir egzersiz de önereyim: Sabah uyanınca ya da akşam yatmadan önce 5 dakika boyunca “Bugün gönülden ‘evet’ diyebileceğim tek bir şey olsaydı, o ne olurdu?” diye sor kendine. Cevap gelmese bile sorun değil. Soruya devam etmek bile, bir süre sonra içten gelen ipuçlarını çıkarır. Bazen “hiçbir şey” demek bile bir başlangıçtır.