Yks destek yardım almadan çalışıyorum
Hataylı depremzede biriyim. Bazen hayatın bana geç kaldığını düşünüyorum. 21 yaşındayım ve üniversite sınavına son kez hazırlanıyorum. Bir yardım almadan çalışıyorum ama yapamayacağım, sanıyorum. Bazen olumsuz düşünceler beynimi yiyor ve kendimi her açıdan çok eksik hissediyorum. Bu durum için neler yapacağımı bilmiyorum kafam çok karışık ve birilerden yardım almaya ihtiyacım var ruh halim düzensiz gibi herşey karışık ve çıkmaz hissi
Bu soru 19 Mart 2026 11:55 tarihinde Psikolog Ecem Bakıner tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba sevgili danışan,
Öncelikle ne kadar zor ve yoğun bir duygusal süreçten geçmenize rağmen hâlâ çabaladığınızı duyabiliyorum. Özellikle Hatay’da yaşananlar da buna eklendiğinde, hem sınav dönemi hem de yaşadıklarınız gerçekten hiç kolay değil.
Aslında sizi dinlerken şöyle bir durum canlanıyor: Siz elinizden geleni yapmaya çalışıyorsunuz ama sanki her şey zihninizde daha çok olumsuza dönüyor gibi… Özellikle bu dönemde, hem yaşadıklarınızın etkisi hem de sınavın yükü, düşüncelerinizin daha karamsar bir hale gelmesine neden olmuş olabilir.
Bir yanınız “yapmak istiyorum” derken, diğer yanınız “yapamayacağım, olmayacak” diyor gibi… Bu iki düşünce arasında kalmak insanı gerçekten yorabilir. Zaten çoğu zaman bu “yapamayacağım” sesi, kaygının ve yorgunluğun sesi olur.
Bununla ilgili size şunu sormak isterim:
“Sizi hayata geç kaldığınızı düşündüren şeyler neler?”
“Hangi konularda böyle hissediyorsunuz?”
“Kendinizi en çok hangi anlarda ‘geç kalmış’ hissediyorsunuz?”
Çünkü hayata geç kaldığınızı düşünmeniz de biraz buradan geliyor olabilir. Ama şunu da hatırlatmak isterim ki, herkesin hayat yolu ve temposu farklıdır. Siz belki kendinizi yaşıtlarınızla kıyaslıyor ya da geç kaldığınızı düşünüyor olabilirsiniz, ancak yaşadığınız koşulları da göz ardı etmemek gerekir.
Sınav kısmına gelirsek… “Yardım almadan çalışıyorum” demeniz bana sadece ders anlamında değil, duygusal olarak da bu süreci tek başınıza yürütüyormuşsunuz gibi hissettirdi. Böyle olunca, en küçük olumsuz düşünce bile büyüyüp “ben yapamam” noktasına gelebiliyor. Oysa özellikle böyle bir süreçten geçerken duygusal olarak da desteğe ihtiyaç duymak oldukça doğaldır.
Bu noktada şunu da merak ediyorum:
“Ders çalışırken en çok zorlandığınız anlar hangileri oluyor?”
“O anlarda içinizden geçen cümleler genelde nasıl oluyor?”
Küçük bir öneri olarak şunu deneyebilirsiniz:
Kendinize “günde 600 soru çözmeliyim” gibi büyük hedefler koymak yerine, “konu tekrarı + soru çözümü” gibi daha ulaşılabilir hedefler belirlemek, kendinizi daha yeterli hissetmenize yardımcı olabilir.
Bir de o anlarda kendinize şu soruyu sormayı deneyebilirsiniz:
“Bu düşünce gerçekten doğru mu, yoksa şu anki kaygımın sesi mi?”
Bu süreçte kendinize biraz daha şefkatli davranmaya çalışın. Çünkü siz depremle, kayıpla ve belirsizlikle birlikte sınava hazırlanıyorsunuz. Bu, gerçekten kolay bir süreç değil.
Tekrardan destek almak istediğiniz bir konu olursa her zaman bana ulaşabilirsiniz. 🌿
Sevgiyle Kalın
Psikolog Ecem Bakıner
Gayet ilgi bir konuda yardımcı oldu bana teşekkürler
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
Yorumlar
Gizli Kullanıcı
Genelde yaşıtlarım ya evlenmiş yada bir meslek alanında ileri bakıyorlar ben tek başıma masa mücadele ediyorum ve biraz duygusal süreçler oluyor bazen bu yönden geç kaldım hissediyorum eğitim alanında sanırım çevremde kimse pek yok çok sayıda arkadaşım kaybetim depremde en zorlandığım an genelde çevremde koçluk yada danışmanlık alanlar oluyor duyunca biraz üzülüyorum çünkü bu yolda tek başıma mücadele ediyorum iyi derde miyim değil miyim bilmiyorum onu .
19 Mart 2026 14:12Psk. Ecem Bakıner
Tekrardan merhaba sevgili danışan, Duygusal süreçler yaşamanız ve yaşıtlarınızın farklı noktalarda olduğunu görmek, sizin hâlâ mücadele ediyor olmanızı daha da zor hissettirebilir. Bu çok anlaşılır bir durum. Özellikle yaşadıklarınızı düşündüğümüzde, bu duyguların ortaya çıkması oldukça insani. Bu noktada şunu yeniden hatırlatmak isterim: Herkesin hayat yolu ve zamanı aynı olmak zorunda değil. Siz şu an sadece bir sınava hazırlanmıyorsunuz; aynı zamanda çok büyük bir kaybın, değişimin ve belirsizliğin içinden geçerek ilerlemeye çalışıyorsunuz. Bu yüzden kendinizi başkalarıyla aynı yerden değerlendirmek, sizi olduğunuzdan daha eksik hissettirebilir. Bazen “geç kaldım” gibi hissettiren şey aslında geride kalmak değil, sadece yolun daha zor bir kısmından geçiyor olmaktır. Hatta bazı şeylerin daha geç olması, insanı o sürece daha hazır, daha farkında ve daha güçlü bir yerden taşıyabilir. Tek başınıza mücadele ediyor gibi hissetmeniz de çok anlaşılır. Çevrenizde destek alan insanları görmek, ister istemez insanın kendi sürecini sorgulamasına neden olabilir. Ama şunu da söylemek isterim ki, tek başına ilerliyor olmanız “yetersiz” olduğunuz anlamına gelmez. Bu, içinde bulunduğunuz koşullarda elinizden geleni yaptığınız anlamına gelir. Yine de bu süreci tamamen tek başınıza taşımak zorunda değilsiniz. Bazen sadece bir kişiyle konuşmak, anlaşılmak, yükün biraz hafiflemesine yardımcı olabilir. Şunu da merak ediyorum: Bu “iyi miyim, değil miyim” diye sorguladığınız anlarda, kendinize en çok ne söylüyorsunuz? Çünkü bazen bizi en çok zorlayan şey, dış koşullardan çok, o an kendi iç sesimiz olabiliyor. Burada kendinize küçük bir alan açmayı deneyebilirsiniz: “O an kendime söylediğim şey bana yardımcı oluyor mu, yoksa beni daha da mı aşağı çekiyor?” Eğer aşağı çekiyorsa, o sesi biraz daha yumuşatmayı deneyebilirsiniz. Belki şu şekilde: “Zorlanıyorum ama bu, yapamayacağım anlamına gelmez.” Unutmayın, siz zaten çok zor bir yerden ilerlemeye devam ediyorsunuz. Bu bile başlı başına bir güç göstergesi. İhtiyaç duyduğunuz herhangi bir konuda destek olmak için her zaman bana ulaşabileceğinizi belirtmek isterim. Başarılar dilerim, sevgiyle kalın ✨🌸 Psikolog Ecem Bakıner
21 Mart 2026 12:32