Yüksek derece asosyal olduğumu düşünüyorum
2023 ün sonunda haksız nedenlerle isimden ayrılmak zorunda kaldım o günden insanlara güvenemiyorum herkes bana kötülük yapacak gibi evden çıkamıyorum hayattan zevk alamıyorum ve sosyalleşmek istemiyorum her şeyden vazgeçmiş gibiyim hayatım boyunca çalıştım ağır işlerde çalıştım günde 16 saat çalışıyordum eski isyerimde hakkımı ne devletim korudu nede tanidiklarim beni yok saydilar ama insanlar hep bana kötülük yapacakmış bana karşı kötü düşünceleri varmış gibi hissediyorum ve utanıyorum sanki bu kadar çalışmama rağmen ne evim ne arabam bisikletim bile yok ailemin durumu kötü olduğu için hep onlar için çalıştım ama aslında pek ailem yokmuş gibi ben tek basimaymisim gibi bana yakın davranmaya çalışan kadınlardan bile uzak duruyorum maddi durumumdan dolayı beni ezer diye kendimi çok küçük görmeye başladım ama kimseye karşı kalbi olarak yakın hissetmiyorum sanki duygusuzluk gibi buna ailemde dahil etrafımdaki herkes bana artık samimi ve içten gelmiyor
Bu soru 18 Ocak 2026 15:31 tarihinde Psikolog Songül Çiğel tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba sevgili danışan, 2023 sonunda işinden haksız ve kontrolün dışında nedenlerle ayrılmak zorunda kalman, ruhsal olarak sadece “iş kaybı” değildir.
Bu tür durumları psikolojide “ahlaki yaralanma “ ve travmatik adaletsizlik olarak ele alabiliriz. Çok çalıştığın, kurallara uyduğun halde devlet ya da tanıdıklar tarafından korunmaman zihninde şu şekilde bir temel inanc oluşturmuş olabilir:
“Ne yaparsam yapayım, sonunda yok sayılırım.” Bu düşünce, hayata ve insanlara olan temel güvenini sarsar.
İnsanlara güvenmemen ve dışarı çıkamama problemini travma sonrası korunma tepkisi olarak ele alabiliriz. Travma sonrası beynin şunları yapar : tehlike algısını geniletir, herkesi tehdit olarak algılar ve “bir daha zarar görmeyeyim” düşüncesi ile seni geri plana çeker. Bu sebeble de evden çıkmak istemiyor, insanların niyetini sorguluyor olabilirsin. Bu durum bir travma sonrası korunmadır.
Hayattan zevk alamamanı ele alırsak eğer “Hiçbir şeyden zevk alamıyorum”,
“Kimseye karşı içten bir şey hissetmiyorum”
söylemlerin depresif duygu kaybı ve duygusal bir uyuşmaya işaret ediyor gibi. Zihnin şunu yapıyor “ bu kadar acı ve güvensizlik varsa hissetmemek daha güvenli”. Bu yüzden ailene karşı yabancı hissetmek, sevgiye karşı mesafe ve karşı cinse karşı geri çekilme oluşur bu duygu kaybı değil kendini kapatma halidir.
Kendini küçük görme kısmında ne evim var ne arabam demende ise zihnin şu hatayı yapıyorsun : sistem adaletsizliğini kendi değerinle karıştırıyorsun bu da utanç, kendini eksik görme ve ezilme korkusunu yaratıyor. Bu utanç senin hatan değil çok çalışıp karşılığını alamamanın yarattığı bir kırılma hali.
Son olarak toparlamam gerekirse tembel, değersiz ve yetersiz değilsin. Sadece çok uzun süre destek almadan ayakta kalmışsın. Bu noktada bir psikologla görüşmek, iyileşmek çok kıymetli olur. Şuan bir psikologla çalışamam dersen kendi kendine uygulayabileceğin bir kaç egzersiz tavsiyesinde bulunabilirim. 1) “Bende bir bozukluk yok”u netleştir buna yeniden çerçeveleme de diyebiliriz.
Her gün kendine yüksek sesle ya da yazarak şu cümleyi kur:“Yaşadığım şeyler, yaşadıklarımdan sonra gelişen bir korunma tepkisi.”
Bu adım önemli çünkü:Utanç azalır, Kendini suçlama yavaşlar. zihin rahatlamaya başlar. Bunu bir kere değil, günde en az 1 kez yap.
2) İnsanlara değil, ritme düzene bağlan
Şu an insanlara güvenmeye çalışma. Bu erken.Onun yerine:
- Her gün aynı saatte uyan
- Aynı saatte kısa yürüyüş yap
- Aynı saatte bir şeyler ye
Beyin önce hayata, sonra insana güvenir.
3) Düşünceyi susturmaya çalışma yaz.
günde 10dakika bir kağıda şunu yaz :
- Bugün aklıma gelen en rahatsız edici düşünce
- Yanına: “Bu bir düşünce, gerçek değil” yaz.
bu teknik zihinsel yükü azaltır, kaygıyı düşürür. Ama yazdıklarınla tartışma sadece kağıda bırak.
💪 Psikoloğun Önerdiği Egzersizler
4-7-8 Nefes Tekniği
Renk Nefesi
Allah razı olsun
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
