Psk. Ayşe Özdemir

Yazdıklarınızı okurken, eşinizle gerçekten sohbet etmek istediğinizi ama bunu bir türlü sürdürememenin sizi ne kadar zorladığını hissettim. “İki kelimeyi bile zor kuruyorum” diye belirtmeniz, bu durumun sizin için ne kadar sıkışmış ve yorucu bir hale geldiğini düşündürüyor. Eşinizin sizinle konuşmak istemesi, sohbet etmeye çabalaması aslında ilişkiniz adına çok değerli ama aklınıza hiçbir şey gelmediğinde insan ister istemez kendini yalnız veya eksik hissedebiliyor. Şakalaşma konusunda geri çekildiğinizi söylemeniz de çok anlaşılır. Canınız acıyacak gibi hissettiğinizde sohbeti bitirmek istemeniz, çoğu zaman konuşamamaktan değil, incinmemek için kendini korumaya alma hâlinden kaynaklanabiliyor. Bu sizin için bir güvenli alan zihniniz bunu kabul etmiş olabilir. Böyle anlarda zihin gerçekten boşalabiliyor,afallayabilir ne söyleyeceğini bilemeyebilir, donup kalabilirsiniz bu çok sık yaşanan bir durum. Belki de burada kendinize şefkatle bakarak şunu sormak iyi bir başlangıç olabilir:Eşimle konuşurken beni en çok geren şey ne?Şakalaşma neden bende canım acıyacakmış hissi yaratıyor?Yanlış bir şey söylersem diye mi kendimi tutuyorum?Sohbet etmek her zaman uzun uzun konuşmak ya da eğlenceli olmak zorunda değil. Bazen gün içinde aklınıza takılan küçük bir düşünceyi, bir duyguyu paylaşmak bile bir bağ kurma yolu olabiliyor. Ama bunu kendinize görev gibi yüklemek yerine, sadece fark etmeye çalışmak daha yumuşak bir adım olabilir. Ücretsiz destek konusuna gelince herkesin bireysel destek alması her zaman mümkün olmayabiliyor, bunu anlıyorum. Bu süreçte platformdaki egzersizler ve içerikler, kendinizi ve bu iletişim anlarında neler yaşadığınızı fark etmenize yardımcı olabilecek küçük destekler sunabilir. Bu durumu fark edip yardım istiyorum demeniz, hem kendiniz hem de ilişkiniz için önemli bir adım. İsterseniz yaşadığınız bir sohbet anını ya da içinizde kalan bir duyguyu burada tekrar paylaşabilirsiniz. Yalnız değilsiniz.