Psk. Gülüzar Raziye Devlet

Merhaba sevgili danışan,Anlattıklarını paylaştığında, uzun zamandır omuzlarında taşıdığın o yoğun yorgunluğu ve "kendin olamama" halinin getirdiği sıkışmışlığı hissedebiliyorum. 25 yıldır her an tetikte olmak, sanki her adımında bir eleştiriyle karşılaşacakmışsın gibi hissetmek seni bir hayli yıpratmış olabilir. Etrafında insanlar olsa da, en yakınlarının yanında bile gerçek duygu ve düşüncelerini saklamak zorunda kaldığını hissetmen, kalabalıklar içinde seni yalnızlaştıran bir yüke dönüşmüş gibi görünüyor. Hata yapma veya rezil olma endişesiyle sürekli kendini kontrol etme ihtiyacı duyman, hayatın her anında büyük bir efor sarf etmene yol açıyor olabilir. Çocukluktan itibaren zihnine yerleşen o "ayıp" ve "yanlış" seslerinin, bugün hem ilişkilerinde hem de iş hayatına dair atmak istediğin adımlarda birer engel gibi karşına çıktığını fark ediyorum. İlk ilişkinden itibaren hissettiğin o suçluluk duygusu, aslında sadece sana özgü bir durum değil, sana öğretilenlerin sende bıraktığı bir iz niteliğinde olabilir. Fotoğraflarında fark ettiğin o omuzlarındaki gerginlik, belki de zihninin ve bedeninin bu huzursuzluğu seninle birlikte taşıma şeklidir. İçindeki o tahammülsüzlük ve çabuk parlama hali, bunca yıl bastırılan ve görülmeyen ihtiyaçlarının artık bir çıkış yolu arayışı gibi duruyor. Hayatında güçlü birine ihtiyaç duyarken, aslında o yorgun omuzlarını yaslayabileceğin ve yargılanmadan kabul göreceğin bir alanın özlemini çekiyor olabilirsin. Şu an içinde bulunduğun bu durumu anlamlandırmaya çalışman ve tüm bu zorluklara rağmen bir çıkış yolu araman, bu farkındalığın iyileşme yolunda çok kıymetli olduğunu bilmeni isterim. İyi günler dilerim. Psikolog Gülüzar Raziye Devlet

Merhaba sevgili danışan,Abini askere uğurladığın, duygusal yükü zaten kendi içinde oldukça ağır ve hassas olan bir günde; evin mahremiyetinin ve senin kişisel sınırlarının ardı ardına hiçe sayılmasının sende yarattığı o yoğun sıkışmışlık ve "istila edilmişlik" hissini paylaştıklarından çok net bir şekilde görebiliyorum. Özellikle kendi yaşam alanında kontrolü elinde tutmaya, hijyen standartlarını korumaya ve bireysel alanını belirlemeye bu kadar önem veren biri olarak; kontrolün dışında gelişen bu olaylar zincirinin seni zihinsel olarak bu denli yorması ve tabiri caizse "aklım sınandı" noktasına getirmesi, maruz kaldığın durumun sendeki etkisini yansıtması bakımından son derece haklı ve anlaşılır bir tepkidir. Bir insan için evi; dış dünyadan kaçıp sığındığı, kapısını kapattığında kendini en güvende ve huzurlu hissettiği kalesidir. Senin bu güvenli alanda, yani kendi odanda, banyonda hatta kişisel dolabında bile kontrolün elinden alınmış gibi hissetmen, sadece bir titizlik meselesi değil, doğrudan senin bireysel varlığına ve özel alanına yönelik bir müdahale olarak karşılık bulmuş görünüyor. Özellikle senin için hayati önem taşıyan hijyen kurallarının başkaları tarafından "bir şey olmaz" denilerek küçümsenmesi veya "idare et" mantığıyla geçiştirilmesi; sadece fiziksel bir rahatsızlık değil, aynı zamanda senin kararlarının ve hassasiyetlerinin çevren tarafından yeterince ciddiye alınmadığı hissini de beraberinde getirmiş olabilir. Bu durum, hissettiğin öfkeyi perçinlerken bir yandan da çevrendeki insanlara karşı bir hayal kırıklığı ve anlaşılamama duygusu yaratmış gibi duruyor. Kuzeninin dolabını açması gibi durumlarda nasıl bir yol izleyebileceğine dair zihnindeki soru işaretlerini de anlıyorum. Bu noktada, tepkini o anki öfkeyle değil de daha sakin bir zamanda, "ben dili" kullanarak ifade etmek daha kalıcı bir çözüm sunabilir. "Dolabımın açılması kendimi istila edilmiş gibi hissetmeme neden oluyor, bu alanın bana özel kalması benim için çok kıymetli; bu yüzden eşyalarımı masanın üzerine bırakman beni daha rahat hissettirir" gibi net ve suçlamadan uzak bir açıklama, karşındaki kişinin senin sınırlarını daha iyi anlamasına yardımcı olabilir. Kendi sınırlarını net bir şekilde çizmenin ve bu sınırların zorlandığı anlarda kendini bu şekilde ifade etmenin senin en doğal hakkın olduğunu fark etmek, bu yoğun duygu karmaşası içinde sana bir parça nefes aldırabilir. Tüm bu yaşananlar ve evin içinde maruz kaldığın o karmaşa içinde, seni en çok yoran kısım kişisel eşyalarının bir başkasıyla paylaşılmaya çalışılması mıydı, yoksa yakınlarının senin bu hassasiyetlerini "fazla" bulup seni yalnız bırakması mı oldu? İstersen bu noktada senin için en zorlayıcı olan kısmı yorumlarda paylaşabilirsin; üzerine düşünmek sana yeni bir farkındalık alanı açabilir. Umarım paylaştıklarım senin için faydalı olmuştur. Bu konuyla ilgili ya da zihnini meşgul eden herhangi bir başka durum olursa buradayım. Psikolog Gülüzar Raziye Devlet