2 yıllık bağ kurduğum psikoloğum geçen ay önce askere gitti.

Merhaba sevgili danışan

İki yıl boyunca kurduğun bağın bir anda kesilmesi sadece bir terapist kaybı değil, aynı zamanda anlaşılma, tutulma ve güvende hissettiğin bir alanın kaybı gibi yaşanır. Bu yüzden hissettiklerin çok anlaşılır. Yaşadığın şey bir “bozulma” değil, aslında bir bağın ardından gelen yas süreci

Yataktan çıkamayacak kadar zorlanman da tembellik ya da güçsüzlük değil. Bu, sisteminin yaşadığı kaybı taşıma biçimi. İçten içe ne kadar zorlandığını kimsenin fark etmemesi de bu yükü daha yalnız taşımana neden oluyor.

Bir yandan terapiye ihtiyacın olduğunu bilip bir yandan gitmek istememen de çok insani. Çünkü yeni birine başlamak, yeniden açılmak, en baştan anlatmak çok yorucu gelebilir. Hatta bazen sanki eski terapistine ihanet ediyormuşsun gibi bile hissettirebilir. Ama bu bir geri çekilme değil, bağın hala senin içinde canlı olduğunu gösterir

Şu an kendine söyleyebileceğin en önemli şey şu olabilir

Ben kötüleşmiyorum, bir kaybı taşıyorum

Bu bakış açısı, kendine biraz daha yumuşak yaklaşmanı sağlayabilir.

Küçük bir egzersiz önereyim

Bugün kendine çok küçük bir hareket alanı aç

Hayatı düzene koymaya çalışma

Sadece pencereye gidip birkaç dakika dışarı bakmak ya da bir dakika ayakta durmak gibi

Bu küçük hareketler sinir sistemine şu mesajı verir

Hala buradayım ve biraz hareket edebilirim

Terapiye dönüş konusunda da şunu düşünebilirsin

Bu yeni birine başlamak değil, kendin için alan açmayı sürdürmek

İlk görüşmeyi sadece tanışma ve uyum bakma olarak düşünebilirsin

Hemen bağ kurmak zorunda değilsin

Sana şunu sormak isterim

Şu an en çok neyin eksikliğini hissediyorsun

anlaşılmak mı

güvende hissetmek mi

yoksa birinin seni tutması mı? Bu sorunun cevabı hemen gelmeyebilir ama bir yerden başlamak ve sorgulamak kendin için yeni bir kapı ve perspektif katacaktır.

Umarım ufak da olsa yardımcı olabilmişimdir, ihtiyaç halinde buradayım, istediğin zaman soru sorabilirsin, sevgiler🙏🏻