Ablam benimle sürekli tartışıyor ve ailem ona inanınca zoruma gidiyor ve ağlıyorum

Sevgili Danışan; Yaşadığın bu durumun sende ne kadar büyük bir kırgınlık, çaresizlik ve öfke yarattığını çok net görebiliyorum. Kendini en güvende, en anlaşılmış hissetmen gereken yer olan ailende böylesine haksızlığa uğramak ve "duvara konuşuyormuş gibi" hissetmek duygusal olarak gerçekten yorucu olabilir. Anlatmaya çalıştıkça sözlerinin yok sayılması, üstüne bir de ağladığın için "kinci ve vicdansız" gibi ağır etiketlerle suçlanman, hissettiğin acıyı katlamış görünüyor. Ağlamak, zayıflık ya da kincilik değildir; anlaşılamamanın, çaresizliğin ve biriken hayal kırıklığının vücuttan taşma şeklidir. Çok doğal bir insani tepkidir.Ailenin seni "kinci" veya "vicdansız" olarak etiketlemesi, senin gerçekten öyle olduğun anlamına gelmez.Neyin ne olduğunu sen biliyorsun. Kendi adaletinden ve doğruluğundan şüphe etmemen seni daha özgüvenli hissettirebilir.

Şu an hissettiğin bu yoğun çaresizlik duygusu hayatının sonuna kadar sürmeyecek. Şu an bir kriz anındasın ve duygular en tepe noktada. Zamanla sular durulacak, bu olay sıcaklığını kaybedecektir.Hayatına bu şekilde devam etmek istemediğini söylemişsin. Bu döngüyü kırmanın yolu kendini yıpratmak değil, onların yargılarını hayatının merkezinden çıkarmak olabilir. Eğer bu durum ev içinde sürekli tekrarlanıyorsa ve kendini çok sıkışmış hissediyorsan, okulundaki rehber öğretmenden ya da bir psikologdan profesyonel destek almayı düşünebilirsin. Profesyonel kişiler ailen ve senin aranda daha sağlıklı bir köprü kurmada önemli bir rol oynayabilir.Desteğe ihtiyacın olduğunda senin için buradayım…