Açıldığımı aileme söylemekten korkuyorum ne yapmam lazım?
Merhaba ben 24 yaşındayım 17 yaşımdan bu yana sürekli açılmayı düşünmeme rağmen ailemin tepkisinden çekinip erteledim, üniversiteye gittiğimde de yine atandıktan sonra diye ertelemeye devam ettim ama bu süreçte arkadaşlarımla ve lisedeki hocalarımla bu konuyu ne yapmam lazım, istemiyorum, zorladıkça soğuyorum diye konuştum. Çok küçük yaşta kapandım ben 12 yaşında falandım bu benim tercihim gibi görünsede değildi bence bir çocuk için bu bir tercih sayılmaz, tercihin ne olduğunu bilmez. Bu konu yazın arkadaşımla tatile gidene kadar kafamda düşünce olarak kalmaya devam etti, açılmak istediğimi bilen arkadaşımla tatile giderken orada ufak bir adım atacağım ve bakacağım kendimi kötü mü hissediyorum normal mi hissediyorum dedim, yaptığımda sanki aslında normalde öyleymişim gibi hissettim hatta arkadaşımda dedi sen sanki hep böyleymişsin gibi hissettim diye. Bunu mezun olduğumda Ablama söylediğimde anneme söylemişti açılacakmış diye, annem de babama söylemişti. Babam da yok şaka yapıyordur dedi sonra bana, beni silersin o zaman,dedi. Ben de bişi demedim o an. Hepsinin ilk tepkisi böyleydi. Tatilden geldikten sonra da annemle ve ablamla tekrar konuştum. Annem biraz üzüldü ama anladı ne istediğimi. Ablam da istemiyorsan olmaz zaten falan dedi. Babam bilmiyor. Şu an kendi evime çıkacağım kırmadan dökmeden bunu babama nasıl söyleyebilirim. Mektup yazdım ama yol haritam eksik gibi hissediyorum.
Bu soru 8 Aralık 2025 20:08 tarihinde Uzman Klinik Psikolog Merve Akdikmen tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba ,
Öncelikle bunu hissettiğiniz duyguları açmanız gerçekten çok kıymetli. Yıllardır içinizde taşıdığınız, ertelediğiniz ve zamanla olgunlaştırdığınız bir konuyu burada güvenle paylaşmanız, sürecinize ne kadar çok emek verdiğinizin göstergesi.
Çok küçük yaşta sizin adınıza verilmiş bir kararın yetişkinlikte yeniden ele alınması son derece doğal olan bir süreç . Açılmayı denediğinizde kendinizi daha kendiniz gibi hissetmeniz de aslında içsel olarak neyin size iyi geldiğini uzun zamandır bildiğinizi gösteriyor olabilir.
Ailenizin ilk tepkilerinden çekinmeniz de son derece anlaşılır, bu tarz değişiklikler özellikle ebeveynlerde duygusal olarak dalgalanmalara sebep olabiliyor.
Şu anda özellikle de babanıza karşı bunu nasıl söyleyeceğinizle ilgili bir yol arayışındasınız. En çok çekindiğiniz şey bu belki de öncesinde silerim gibi söylemde bulunması bu kaygınızı arttıran bir şey olmuş. Burada önemli olan, hem kendinizi koruyan hem de iletişimi gereksiz çatışmaya sokmayan bir çerçeve
oluşturabilmekte.
Unutmayın, Bir ebeveynin ilk tepkisi, kalıcı tutumu olmak zorunda değildir. İlk anda sert, reddedici ya da şaşkın davranabilir ancak zaman geçtikçe birçok baba gibi o da alışabilir. Bu yüzden ilk tepkiyi kişisel bir reddedilme olarak değil, bir uyum süreci olarak görmek sizi duygusal olarak daha sağlam tutabilir.
En önemlisi, siz yanlış bir şey yapmıyorsunuz. Eğer bu kararı alırken bedeninizle, kimliğinizle ve yaşam konforunuzla ilgili tüm detayları düşündüğünüzde, tarttığınız, denediğiniz bir sürecin sonuysa kendi iyilik halinize en uygun olanı seçmişsiniz demektir.
Bu süreçte kendinizi yalnız hissetmeniz çok anlaşılır. Aileyle sınır koymak, yetişkinlikte en zorlanılan adımlardan bir tanesidir. Dilerseniz bu konuyu daha detaylı ele alabileceğiniz, duygusal yükü hafifletebileceğiniz düzenli bir terapi süreci sizin için son derece destekleyici olabilir.
Bu konuda profesyonel bir destek almanız sürecinizi çok daha güvenli ve sağlıklı hale getirecektir. Eğer bu konuda benden destek almak isterseniz seans planlaması yapabiliriz.
Sevgiler. 🌸
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
