Affettikçe dahası olacak mı düşüncesi

Merhaba sevgili danışan,

Öncelikle sorunu geç yanıtlayabildiğim için özür diliyorum.

Seni ailenden bile kıskanması, sürekli gözünün üzerinde olması ve senin neşeni bile sabote etmesi aslında çok tipik bir savunma mekanizmasıdır. Kendi iç dünyasında sadakat sorunları olan veya zihni bu tip kadın konularıyla meşgul olan kişi, partnerinin de öyle yapabileceğini düşünür. Seni kısıtlaması aslında seni korumak değil, kendi içindeki o yanlış yapma potansiyelini sende görerek seni kontrol altında tutma çabasıydı. Yani o kısıtlamalar, bugünkü yanlışlarının birer sinyaliymiş aslında.

"Kadınlar moral bozukken rutinden koparken, erkekler neden cinselliğe yöneliyor?" sorunun cevabı hem biyolojik hem de psikolojik aslında. Erkeklerin bir kısmı için cinsellik, sadece bir haz aracı değil; stresi, başarısızlık hissini veya moral bozukluğunu hızlıca susturan bir duygusal anestezidir.

Sorunlarla yüzleşecek olgunluğu olmayan bir erkek, stres anında beynini dopaminle uyuşturmak ister. Cinsellik onlar için bir rahatlama yoludur çünkü o anlık haz, gerçek hayatın sorumluluklarını ve vicdan azabını baskılar.

Kadınlar genellikle stresi işleyerek, konuşarak ve bağ kurarak çözmeye meyillidir. Moral bozukken cinsellik hayal etmemen çok normal; çünkü senin için yakınlık, güven ve huzurla başlar. Güvenin olmadığı yerde arzunun sönmesi kadın ruhunun doğasında vardır.

Bir kadın yaptığında ne olurdu demişsin.. Bu sorunun cevabı maalesef toplumsal çifte standartlarımızda gizli. Bir erkek yaptığında elinin kiri ya da stresten yaptı gibi içi boş bahanelerin arkasına sığınılırken, bir kadın bunu yapsa toplum ve hatta aynı yapıdaki eşi tarafından çok daha ağır, geri dönülemez etiketlerle yargılanırdı. Eşinin seni ailenden bile kıskanacak kadar kısıtlayıcı olması, senin bu tip bir yanlışını asla stres diye karşılamayacağının en büyük kanıtıdır.

Onun yeminlerine inanmamakla aslında çok büyük bir adım atmışsın. Artık ıspat ya da yemin peşinde koşmayı bırakmalısın. Çünkü o dürüstlüğü değil, günü kurtarmayı seçiyor. Senin için önemli olan onun ne dediği değil, senin ne bildiğin ve neye inandığın olmalı.

Sen kendi imkanlarınla gerçeği bulduğunda delirmek yerine şunu söyle: "Ben gerçeği biliyorum ve onun yalan söylemesi benim değil, onun karakter sınavıdır." Topu ona at, suçluluk duygusunu sen taşıma.

Seni ailenle bile eğlenirken mutsuz eden o baskıcı tavrın artık hayatını yönetmesine izin verme. Onun yaşattığı bu güvensizlik ortamında, senin en büyük sığınağın kendi sosyal bağların ve ailen olmalı.

"Daha büyüğüyle gelecek" korkusu, belirsizliğin yarattığı bir kaygıdır. Kendine şu soruyu sor: "Eğer gerçekten daha büyüğü gelirse, benim sınır çizgim neresi? Nerede 'dur' diyeceğim?" Bu sınırı netleştirmek, o ürpertiyi biraz olsun kontrol etmeni sağlar.

Eşinin yalanı bir strateji haline getirmesi, seninle bir hayat ortaklığı değil, bir kedi-fare oyunu oynadığını gösteriyor gibi. Sen dürüstlük bekledikçe o köşe kapmaca oynamaya devam edecek.

Şu an asıl karar vermen gereken şey şu: Sen ömür boyu bir dedektif gibi iz sürmeye ve her yeminde biraz daha eksilmeye mi devam edeceksin, yoksa onun bu yalan sarmalından bağımsız kendi huzur alanını mı inşa edeceksin?

Bu konuda daha fazla soru sormak istersen burada oluyor olacağım.. Tekrardan geç cevapladığım için çok çok üzgünüm.

Sevgilerle

Aşağıda bu konunun seni gerdiği zamanlar için rahatlatacağını düşündüğüm bir egzersiz de bırakıyorum.