Aile baskısı sırf evden gitmek için üniversite okumak istiyorum ama sınava da çalışamıyorum

Merhaba,

Bunu yaşarken sonsuzmuş gibi hissettirebilir ama bilmeni isterim: bu dönemler geçicidir. Şu an içinde bulunduğun sıkışmışlık, çaresizlik ve “buradan çıkamayacağım” duygusu, hayatının tamamını tanımlamaz. Bugün zorlanıyor olman, yarın da böyle olacağın anlamına gelmez. İnsan hayatı düz bir çizgi değildir; özellikle ergenlik ve genç yetişkinliğe geçişte duygular yükselir, kafa karışır, yön duygusu kaybolur. Bu, bozulduğun değil; değiştiğin bir süreçtir.

Şu an ailene bağlı, onların kuralları ve beklentileri içinde olabilirsin ama bu hep böyle kalmayacak. Zamanla kendi alanını, kendi sınırlarını ve kendi hayatını kurma gücün olacak. Geleceğin, bugünkü çaresizliğinle mühürlenmiş değil. İstediğin gibi şekillendirebileceğin, sana ait bir yol var ve o yol henüz başlamamış olsa bile mümkün.

Şunu da hatırla: Ders çalışamıyor olman, geleceğini sabote ettiğin anlamına gelmez. Bazen zihnin “önce beni iyileştir, sonra hedeflere bakarız” der. Bu sesi bastırmak yerine ciddiye almak, uzun vadede seni daha güçlü kılar.

Kısa bir egzersizi biraz genişletmek isterim:

Gözlerini kapat ve kendini 3–4 yıl sonrasında hayal et. Nerede olduğunu değil; nasıl hissettiğini düşün. Daha özgür, daha sakin, daha kendin gibi. Sonra kendine şunu sor: Bugünkü halime o gelecekten ne söylemek isterdim? Aklına gelen ilk cümleyi bir yere yaz. Bu cümle, yönünü kaybettiğinde sana hatırlatıcı olur.

Sinir, ağlama ve taşan duygular da geçicidir. Dalgalar gibidir; yükselir, kırılır ve geri çekilir. Sen dalga değilsin; onu taşıyan denizsin. Duygu gelir ve gider, sen kalırsın.

Sona bir alıntı bırakmak isterim:

“Hiçbir kış sonsuza kadar sürmez; hiçbir bahar da vaktinden önce gelmez.”

Şu an yaşadıkların seni tanımlamaz; sadece bir dönemini anlatır. Ve bu dönem, sandığından daha kısa. Aşağıya da rahatlamak istediğinde uygulayacağın bir egzersiz bırakıyorum, lütfen dene.

İstediğin zaman yazabilirsin, buradayım, sevgiler...