Aile baskısıyla kapanmak zorunda kaldım, açılmak istiyorum ne yapmalıyım?
Merhaba,
Ben ortaokul 5. sınıftan beri başörtüsü kullanıyorum. 5–8 arasında yarı kapalıydım, ancak 9. sınıfa geçerken annemin ciddi baskı ve tehditleriyle tamamen kapandım. Annem din kültürü öğretmeni ve dini konulara çok bağlı. Günlük hayatı ibadetle geçiyor ve başörtüsüne büyük bir anlam yüklüyor.
Açılmak istediğimi birkaç kez dile getirdim ama “Açılırsan annen olmam”, “Beni kaybedersin” gibi çok ağır sözlerle karşılaştım. 9. sınıfta beni okuldan almakla da tehdit etti. Şu an 12. sınıfım ve üniversite sınavına hazırlanıyorum. Aynı şeyleri tekrar yaşamak, eğitimimin yarıda kesilmesi ihtimali beni çok korkutuyor.
Kendimi özgür hissetmiyorum. Başörtüsü benim için artık bir tercih değil, bir zorunluluk ve yük gibi. En yakın arkadaşlarımdan biri açıldı ve ona karşı özenme hissediyorum. Aynaya baktığımda özgüvenim düşüyor. Çoğu zaman isteksizce takıyorum. Önceden fotoğraf çekinmeyi çok severdim, şimdi ise doğru düzgün fotoğrafım bile yok. Makyaj yapmadan kendimi güzel hissetmiyorum.
İçimde sürekli açılma isteği var. Bunu bastırmaya çalışıyorum ama her seferinde daha da büyüyor.
Dinimden soğmak istemiyorum ama bu baskı beni uzaklaştırıyor. Ne yapmalıyım?
Bu soru 28 Mart 2026 12:53 tarihinde Psikolog Lara Yelda Aktaş tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba sevgili danışan, anlattıkların gerçekten çok ağır bir yükü tek başına taşımaya çalıştığını gösteriyor. Bir yanda kendi hislerin, bedeninin ve kimliğinin sana söylediği şeyler var; diğer yanda annenin inancı, korkuları ve seni kaybetme endişesiyle kurduğu baskı. Bu iki tarafın arasında kalmak insanın hem zihnini hem kalbini yorar ve zamanla kendine yabancılaşmış gibi hissettirebilir. Kendini özgür hissetmemen, aynaya baktığında özgüveninin düşmesi, eskiden keyif aldığın şeylerden uzaklaşman aslında bir “problem” değil; uzun süre bastırılmış bir benliğin doğal tepkileri.
Burada çok önemli bir ayrım var: Senin açılma isteğin “dinden uzaklaşmak” değil, “kendin olabilmek”. Ama annen bunu kayıp, tehdit ya da kopuş olarak algılıyor. Yani aslında çatışma değerler üzerinden değil, güven ve korku üzerinden yaşanıyor. Bu yüzden ne söylersen söyle, şu an seni duymakta zorlanıyor olabilir. Bu da senin kendini daha yalnız ve sıkışmış hissetmene yol açıyor.
Şu an içinde bulunduğun koşullarda en önemli şey, ani ve riskli adımlar atmak yerine kendini hem psikolojik hem de somut olarak koruyarak ilerlemek. Özellikle eğitiminin tehdit altında olması çok kritik bir nokta. Bu yüzden önce kendi güvenli alanını ve geleceğini korumak, sonra adım adım kendi alanını genişletmek daha sağlıklı olur. Bazen özgürlük, bir anda radikal bir değişim değil; doğru zamanı beklerken içten içe kendinle bağını koparmamaktır.
Şunu fark etmeni isterim: Sen şu an zaten kendin olma yolundasın. Çünkü bunu sorguluyorsun. Çünkü hislerini bastırmak yerine anlamaya çalışıyorsun. Çünkü içindeki sesi tamamen susturmamışsın. Bu çok kıymetli.
Küçük bir egzersiz önerebilirim: Kendine şu soruyu yazılı olarak sor ve cevapla “Ben gerçekten ne istiyorum ve bunu neden istiyorum?” Sonra ikinci bir soru ekle: “Şu an bunu tamamen yapamasam bile, kendime daha yakın hissetmek için bugün yapabileceğim en küçük şey ne?” Bu bazen sadece düşüncelerini yazmak, bazen kendine izin verdiğin küçük bir ifade alanı yaratmak bile olabilir. Ama bu içindeki benliği canlı tutar.
Unutma, kimlik gelişimi bazen dış koşullar nedeniyle ertelenebilir ama yok olmaz. Senin hislerin geçici bir heves değil, tekrar tekrar geri gelen bir iç ihtiyaç. Bu yüzden bastırdıkça büyümesi çok anlaşılır.
Bu süreçte yalnız olmadığını da bilmeni isterim. Aklına takılan başka bir şey olursa burada paylaşabilirsin, istediğin zaman soru sorabilirsin ben buradayım, umarım yardımcı olabilmişimdir🙏🏻
Psikolog Lara Yelda Aktaş
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
