ailem bana güvenmiyor

Merhabalar,

Annenin yaşadığı kaza çok üzücü, evet, ama bu senin suçun değil. Onun bakıcısı haline gelmiş olman senin bir tercihin, mecburiyetin değil. Bunu onlara anlatamazsın belki ama en azından kendi içinde bunu kabul etmen lazım.

Eve internet bağlatmamak, seni dışarı çıkarmamak... Bu bir koruma yöntemi değil. Ailenin geçmişteki meseleler yüzünden sana şiddet uygulamış olması, şu anki bakıcılık görevini bir tür cezaya dönüştürmüş muhtemelen zihinlerinde. Seni eve hapsederek hem annene baktırıyorlar hem de hata yapmanı engellediklerini sanıyorlar. Bu baskı altında senin patlamaman, sinirlenmemen imkansız.

Sevgilinden ayrılmak isteyip isteyememe konusundaki kararsızlığın muhtemelen şundan: O senin dış dünyayla, o ev dışındaki eski hayatınla olan tek bağın. Ondan ayrılırsan tamamen yalnız kalmaktan korkuyorsun belki de. Ama bir yandan da geçmişteki hatalar ve ailenin ona olan tepkisi yüzünden yaşadığın şiddet, o ilişkiyi senin gözünde bir yük haline getirmiş gibi. Şu an sağlıklı karar veremezsin çünkü çok bunalmışsın. Sırf yalnız kalmamak için mi tutunuyorsun, yoksa gerçekten o adamı mı istiyorsun? Bunu anlamak için kendine şu soruyu sor: "Eğer şu an özgür olsaydım ve her yere gidebilseydim, yine de onunla mı olurdum?"

Sana annenin durumunu hatırlatıp seni susturmaya çalıştıklarında, içindeki suçluluk duygusuna teslim olma. Sinirlenmeye, üzülmeye ve bunalmaya hakkın var. Birine bakıyor olmak, kendi duygularından vazgeçtiğin anlamına gelmez. Onlara bağırmak yerine, "Ben elimden geleni yapıyorum ama benim de nefes almaya ihtiyacım var, ben de insanım" diyerek net bir sınır çizmeye çalış (şiddet ihtimalini göz önünde bulundurarak, kendini tehlikeye atmadan).

Madem internet yok ve dışarı çıkamıyorsun, evde kendine ait bir uğraş bulmalısın yoksa senin için her şey çok zorlaşabilir. Kitap okumak, yazı yazmak ya da sadece kendine ayırdığın yarım saatlik bir sessizlik bile olsa... Zihnini o evden dışarı çıkaracak bir şeye ihtiyacın var.

İlişkini şu an bir kurtuluş yolu olarak görme. Eğer sana iyi gelmiyorsa, geçmişteki hatalar sürekli önüne geliyorsa, o da senin stresini artırıyor demektir. Belki de bir süreliğine karar vermemeye karar vermek en iyisidir. İlişkiyi akışına bırak, şu an asıl sorun o değil, senin özgürlüğün.

Ailenden başka kimse yok mu? Bir teyze, bir akraba ya da güvenebileceğin bir komşu? "Ben çok bunaldım, anneme bir gün siz bakın, ben bir saat hava alayım" diyebileceğin birini bulmaya çalış. Bu yükü tek başına omuzlamamaya çalış.

En çok neye ihtiyacın var şu an? Sadece birinin seni gerçekten duymasına mı, yoksa o kapıdan çıkıp hiç dönmemeye mi?

Kendini suçlama. Yaşadığın hayat şu an çok ağır ve senin bu tepkilerin kötü evlat olduğun için değil, tükenmiş bir insan olduğun için. Biraz daha dayanmaya çalışırken, kendi ruhunu korumak için zihninde bir yerlere kaçmayı öğrenmelisin.

Belki bir terapi sürecine girmek bu süreçte sana rahatlatıcı gelebilir, imkanın varsa buna da yönelebilirsin.

Yeni bir soru sormak istersen burada oluyor olacağız.

Sevgilerle.