ailem sevgilimi istemiyor ne yapacağım

Merhaba Sevgili Danışan,

Yazdıklarınızı okurken ben de kalbimde bir ağırlık hissettim. Bir yanda o sevdiğiniz insana duyduğunuz derin bağlılık, diğer yanda ailenizin üzerinizdeki baskısı ve geleceğe dair o koca belirsizlikler... Gerçekten de tek başınıza taşıması hiç kolay olmayan yükler bunlar. Böyle bir ortamda, duygularınızın hangi yöne savrulduğunu anlamaya çalışmak bile ne kadar yorucu olabilir, değil mi?

Öncelikle o aile baskısı konusunu görmezden gelmek mümkün değil. Ailenizin sevgilinizle ilgili öne sürdüğü gerekçeler, sanki onun kişiliğinden ya da size olan davranışlarından ziyade, sadece duyduklarına ve maalesef o katı ön yargılarına dayanıyor gibi. Özellikle o "roman olmak" üzerinden kurulan dışlayıcı yaklaşım, içinizde ayrı bir yara açmış olabilir. Sürekli sevdiğiniz kişiyi savunmak, hem kendinize hem de ailenize açıklamalar yapmak zorunda kalmak... Bu çaba zamanla insanı hem çok yoruyor hem de yalnız hissettirebiliyor.

Sevgilinizin uzakta olması, ilişkinizi gizli saklı yürütmek zorunda kalmanız ve iletişiminizin kısıtlanması da tüm bunların üzerine eklenince, kendinizi gerçekten de köşeye sıkışmış gibi hissedebilirsiniz. Burada durup, o ilişkinin size nasıl hissettirdiğine bir bakmanızı rica edeceğim. Her şeye rağmen birlikte yürümeyi düşündüğünüz biri söz konusu; peki siz bu ilişkinin içinde gerçekten sevildiğinizi, güvende olduğunuzu, birlikte hayaller kurabildiğinizi hissedebiliyor musunuz? Sevgilinizin evlenme konusundaki yaklaşımı da biraz düşündürücü geldi bana. Sizi uzunca bir süre beklemeye yönlendirmesi, beraber çalışmakla ilgili çekinceleri... Acaba bunun altında hayatın yükünü tek başına taşımak istemesi mi yatıyor, yoksa başka bir endişesi mi var? Belki bu soruyu hem kendinize hem de sevgilinize açıkça sormak faydalı olabilir: "Biz birlikte hangi engelleri aşabiliriz? Hangi konularda seninle güç birliği yapabilirim, nerede yollarımız ayrılıyor?"

O gizli ilişkiyi yaşamak, sürekli yakalanma korkusu, yalan söylemek zorunda kalmak zamanla insanın kendi içinde de bir ağırlık oluşturmaya başlar. Bazı şeyler netleşmeden, geleceğe dair elinizi kolunuzu bağlayan, sizi sürekli beklemeye ve kaygılanmaya iten bir ilişki biçimi uzun vadede size iyi gelmeyebilir. Burada kendinize en dürüst soruyu sormaktan çekinmeyin: "Ben şu anki halimden birkaç yıl sonra bambaşka bir yerde olsam, bugünkü kararıma ne derdim? İçim rahat olur muydu?" Belki de minik bir ara verip, kendi ihtiyaçlarınıza odaklanacağınız, gerçekten ne istediğinizi tartabileceğiniz, küçücük de olsa bir "nefes alma alanına" ihtiyacınız var.

Kafanız çok karışıksa, size küçük bir egzersiz önerebilirim: Bir kağıt alın ve iki sütun oluşturun. Bir tarafa "İlişkim bana neler hissettiriyor, bana ne katıyor?" yazın, diğer tarafa ise "Beni ne konuda sıkıştırıyor, zorlanıyorum?" şeklinde başlık atın. İçinizden geldiği gibi, acele etmeden, dürüstçe hissettiklerinizi bu sütunlara yazın. Sonra da biraz uzaklaşıp, sanki dışarıdan biriymiş gibi o listeye bakın. Belki bazı şeyleri daha net görmenize yardımcı olur bu.

Hikayenizin bu kısmı gerçekten çok hassas bir döneme denk gelmiş. Biraz yavaşlamak, tüm bu karmaşanın ortasında sizin neye ihtiyacınız olduğunu duymaya çalışmak çok önemli. Buradan nasıl bir yol çıkacağı zamanla netleşecektir. Kendinize arada bir şu soruyu sormayı ihmal etmeyin: "Ben bu seçimde gerçekten mutlu olabilir miyim? Kendi iç sesimi duyabiliyor muyum?" Dışarıdan ne kadar güçlü ve dirayetli göründüğünüzün bir önemi yok; eğer içinizde bir yorgunluk hissediyorsanız, o sesinizi dinlemekte hiçbir sakınca yok. ❤️

Umarım cevabım sizin için yeterli olabilmiştir. Aklınıza takılan noktalar ya da sormak istediğiniz farklı durumlar için sorularınızı her zaman yeniden yöneltebilirsiniz. Hoşça kalın…

Sevgiler,

Psikolog

Ayşe Tuba Aksakallı