Ailemi affedemiyorum ne yapmalıyım?

Merhaba, öncelikle samimi bir şekilde içinizi açtığınız için teşekkür ederim. Yazdıkların bana tanıdık bir iç çatışmayı anımsatıyor; Affedememek ile özgürleşmek istemek arasındaki o gerilim. Şunu söylemek isterim. Affedemiyor olmak bir kusur değildir. Bazen affedememek bir koruma kalkanı görevi görür. Seni bugün hala zorlayan şey sadece geçmişte yaşananlar değil; bunların zihnindeki döngüsü ve bugün nasıl hala canladığıdır. Ailenle ilgili anılar, bir filmin tekrar tekrar döngüsü gibi kapanıp bitmiş değil, tetikte ve yeniden oynuyor. Bu yüzden fotoğraflara bakarken hissettiğin o acı tam olarak burada doğuyor: ''Bir daha o karede olmayacağım'' düşüncesi yalnızca senin için bir gerçeklik değil, bir yas tepkisini de andırıyor. Benim burada üstünde durmak istediğim şey ''Affetmek zorunda değilim ama hayatımı bu öfkeyle yaşamak zorunda da değilim.'' Affetmek zorunda kalma hissi bazen acıyı arttırır. ''Nasıl unuturum?'' diye sormuşsun. En dürüst cevap: Unutmak bir çözüm değil olur. Hedef, anının sende yarattığı düşünceyi dönüştürmek olmalı. ''Bana bunları yapmamış olsalardı bugün böyle olmazdı'' ya da ''ailem yüzünden eksik kaldım'' gibi düşünceleri geçmişte tutan bir kanca olarak görebilmek. Ailenle görüşmenin seni mutlu etmediğini anlıyorum, ilişkiyi sürdürmek zorunda olmak sevgi göstergesi değildir fakat bunun bir kaçınma mı yoksa sağlıklı bir sınır mı olduğudur. Sevgili danışan sende iki güçlü parça görüyorum; Acı çeken çocuk (hak etmediği şeyler yaşamış olan) ve hayatta kalmış yetişkin (18 yaşında ülke değiştirecek kadar güçlü olan). Şu soruyu kendine lütfen nazikçe sorabilirsin: ''Bugünkü ben o zamanki bana ne söylemek isterdi?'' Affetmek yerine özgürleşmeyi deneyebilirsin. Fotoğraflara baktığında suçluluk yerine mesafe hissedebilmek, ''Ben kötü bir evlat mıyım?'' sorusunun gücünü kaybetmesini sağlayabilmek, anıları düşündüğünde bedenindeki etkileri, yorgunlukları azaltabilmek. Bunlar belki küçük şeyler gibi gözükebilir ama iyileşme göstergeleridir. Affetmek bir gün gelirse gelir, gelmezse de hayat devam edebilir. Asıl mesele geçmişte yaşananların bugünkü o cesur kadını etkilemesine izin verip vermediğindir. Umarım yazdıklarım biraz da olsa içinizdeki o sisi dağıtmaya yarayabilmiştir. Güzel, huzurlu günler diliyorum...