Ailemin psikolojime etkisi
Merhaba ben 19 yaşındayım, ailemle hep çatışma içerisindeydik özellikle annemle annem narsist bir insan onun istediklerini yaparsam beni sever yapmazsam sevmez kendi kararlarımı almamdan rahatsız olur,onun istediği bir şey yapmazsam çıldırır ve öyle bir hal alırki sanki annem değilde düşmanın bana karşı hep öyleydi öyle hakaretler ediyorki bana, Bir insan evladına nasıl böyle şeyler söyler şoka giriyorum. üstüne ağlayarak bana vicdan azabı çektirmeye çalışıyor. Bir insan kızına şeytan der mi inşallah ömür boyu mutlu olamazsın sürünürsün diye beddua etti, tabiki benimde hatalarım vardır yoktur diyemem ama ben asla hakaretle yaklaşmadım. Dışardan herhangi bir insan bana böyle aşağılayacı hakaretlerde bulunsa üzülmem, ama o benim öz annem, insanı annesi sevmezse kim sevebilirki, Ve eskiden ağlardım bana hakaret ettiğinde şu an ağlayamıyorum sanki duygularım alınmış belkide alışkanlıktandır. Donma tepkisi veriyorum. Ve maalesefki ona karşı sevgim kalmadı annem olsa bile ona annem gözüyle bakamıyorum bunun nedenide bana olan kötü davranışları, psikolojim o kadar bozuldu ve herşeyi o kadar içinde yaşamışımki geçen gün sinir krizi geçirdim bağırdım ve rahatladım sanki. Hayatta hiçbir şey istediğim gibi olmadı kendimi de hiç sevemedim zaten dış görünüş, karakter hep kusur buldum kendimde, hep başkaları beni çok sevsin diye çırpındım, annenin doyuramadığını dünya doyuramazmış diye bir laf vardır o kadar doğru ki, Ben daha kendi annemden sevgi, ilgi alamamışım elin insanlarından beklemem saçma, Babam desen hayatımla alakalı hiçbir şey bilmez, uzun zaman şehirdışında çalıştı oda eski düşünceli, muhazakar bir insandır. Doğum günümü bilir mi oda şüpheli, gitmek istiyorum evden, içim acıyor, üzülmekten yoruldum sevilmemekten yoruldum. Hep yetersiz görülmek hep vazgeçilen kişi olmaktan yoruldum. Annemin bana vermediği sevgiyi ben herkese vermeye çalıştım ama yinede yaranamadım, olmadı, ne sevilebildim nede bu hayatta mutlu olabildim. Bazen yaşamak bile zor geliyor çünkü mutlu hissetmiyorum. Ne yapabilirim ?
Bu soru 30 Mayıs 2026 16:35 tarihinde Psikolog Hamide Güven tarafından cevaplandı.
- Paylaş:
Merhaba,
Yazdıklarınızı okurken en çok dikkatimi çeken şey, yıllardır yalnızca bir ebeveynle yaşanan anlaşmazlıklardan değil, çok daha derin bir duygusal yoksunluk hissinden söz ediyor olmanız oldu. Bir çocuğun en temel ihtiyaçlarından biri, koşulsuz kabul gördüğünü ve sevildiğini hissedebilmektir. Siz ise uzun yıllar boyunca sevginin koşullara bağlandığı, kendi isteklerinizin ve sınırlarınızın yeterince tanınmadığı bir ilişki içinde kalmış gibi görünüyorsunuz. Bu nedenle bugün yaşadığınız üzüntünün yalnızca annenizin söylediği sözlerden değil, yıllardır biriken kırgınlıklardan kaynaklanması çok anlaşılır bir durumdur.
Özellikle bir annenin evladına ağır hakaretler etmesi, beddualar etmesi veya sevgisini bir ödül-ceza sistemi gibi kullanması insanın iç dünyasında derin yaralar bırakır. Çünkü yabancı bir insanın söylediği kırıcı sözler ile bir ebeveynin söylediği sözler aynı etkiyi yaratmaz. Çocukluk boyunca insanın kendine dair oluşturduğu algının önemli bir kısmı anne ve babasının ona nasıl davrandığından etkilenir. Bu nedenle zamanla kendinizde sürekli kusur bulmanız, yeterli hissetmemeniz, insanların sizi sevmeyeceğinden korkmanız veya hep başkalarının sevgisini kazanmaya çalışmanız tesadüf değildir. Bir yanınız sanki yıllardır alamadığı sevgiyi dışarıdan toplamaya çalışmış gibi görünüyor.
Annenize karşı sevginizin azalması ya da onu artık eskisi gibi görememeniz de sizi kötü bir insan yapmaz. İnsanlar bazen ebeveynlerini değil, ebeveynlerinden görmek istedikleri sevgiyi kaybederler. Sürekli incinmek, aşağılanmak ve değersiz hissettirilmek zamanla duygusal bir uzaklaşmaya neden olabilir. Bu, ruhunuzun kendisini koruma yollarından biridir. Benzer şekilde eskisi kadar ağlayamamanız da duygusuzlaştığınız anlamına gelmeyebilir. Uzun süre yoğun stres altında kalan insanlar bazen ağlamak yerine donma tepkisi verebilirler. Duygular ortadan kalkmaz; sadece bir süreliğine erişilemez hale gelirler.
Yazınızda dikkatimi çeken bir diğer nokta da, sevgi vermek konusunda çok çaba göstermiş olmanız. Sanki içinizdeki boşluğu başkalarına iyi davranarak, onları severek doldurmaya çalışmışsınız. Ancak insan ne kadar sevgi verirse versin, çocuklukta açılmış bazı yaralar yalnızca başkalarının sevgisiyle kapanmaz. Çünkü aslında ihtiyaç duyulan şey, başkalarının sizi seçmesi değil; sizin kendinizi değerli bir insan olarak görebilmeyi öğrenmenizdir. Bu kolay bir süreç değildir ve zaman alır.
Evden gitme isteğinizin altında da yalnızca fiziksel olarak uzaklaşma arzusu değil, yıllardır maruz kaldığınız duygusal yükten kurtulma isteği olduğunu düşünüyorum. Eğer eğitim, iş veya ekonomik koşullarınız izin veriyorsa zaman içerisinde daha bağımsız bir yaşam kurmak ruhsal açıdan size iyi gelebilir. Ancak şu anki duygusal yükünüzün sadece mekân değişikliğiyle tamamen ortadan kalkmayacağını da bilmek önemlidir. Çünkü yıllardır içinizde taşıdığınız değersizlik, terk edilme ve sevilmeme duygularının da ele alınması gerekir.
Bir diğer önemli nokta ise son cümleniz. Yaşamanın bazen zor geldiğini ve mutlu hissetmediğinizi söylemişsiniz. Bu kadar yoğun üzüntü, yalnızlık ve umutsuzluk taşıdığınız için böyle hissetmeniz anlaşılabilir. Ancak eğer zaman zaman kendinize zarar verme düşünceleri yaşıyorsanız veya yaşamı sürdürmek istemediğinize dair düşünceleriniz oluyorsa bunu tek başınıza taşımamanız çok önemlidir. Böyle durumlarda güvendiğiniz bir yakınınızla paylaşmanız ve bir ruh sağlığı uzmanından destek almanız gerekir.
Umarım yazdıklarım sizin için faydalı olur. Eğer konuşmak istediğiniz başka bir şey olursa burada olacağım.
Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.
