Ailemle aramız iyi değil okul sağlık baskı hepsi üst üste geliyor artık dayanamıyorum

Merhaba Sevgili Danışan,

Yazdıklarınızı okurken hem bedensel hem de duygusal olarak ne kadar yoğun bir yük taşıdığınızı hissedebiliyorum. Özellikle uzun süredir sağlık problemleriyle uğraşırken bir yandan da okul baskısı ve aileden beklediğiniz desteği görememek oldukça yorucu görünüyor. Sanki bedeniniz bir süredir size “zorlanıyorum” sinyalleri verirken, çevrenizden gelen tepkiler de bu yükü hafifletmek yerine daha da artırıyor gibi... Karnınızın ağrıdığını söylediğinizde anlaşılmak yerine geçiştirildiğinizi hissetmeniz, zamanla kendinizi daha yalnız ve çaresiz hissetmenize neden olmuş olabilir.

Bahsettiğiniz çölyak, böbreklerdeki kist ve taşlar ile protein kaçağı gibi durumlar zaten başlı başına takip edilmesi gereken sağlık sorunları. Bu nedenle yaşadığınız ağrılar ve yorgunluklar sizin için oldukça gerçek ve önemli deneyimler. Bazen fiziksel rahatsızlıklarla mücadele eden kişiler çevrelerinden “kendini dinleme”, “takılma” gibi yorumlar duyabiliyorlar. Ancak kişi ağrıyı yaşayan taraf olduğunda, anlaşılmadığını hissetmek ayrıca yıpratıcı olabiliyor.

Üstelik hastalıklarınız nedeniyle belki de en çok desteğe ihtiyaç duyduğunuz kişilerden biri olan aileniz tarafından anlaşılmadığınızı hissetmeniz de bu süreci daha zor hale getiriyor gibi görünüyor. Ailenizin okul konusunda neden bu kadar ısrarcı olduğunu tam olarak bilemesem de, onların kaygıları ile sizin yaşadığınız deneyim arasında bir kopukluk var gibi duruyor. Onlar belki geleceğiniz için endişeleniyor olabilirler; ancak bunu ifade etme biçimleri sizde desteklenmek yerine eleştirildiğiniz, hatta sevilmediğiniz duygusunu uyandırıyor olabilir. Çünkü bazen söylenen sözlerin niyetinden çok, bizde bıraktığı etki belirleyici olur.

Merak ediyorum; “artık dayanamıyorum” dediğinizde sizi en çok zorlayan şey ne oluyor? Hastalıklarla mücadele etmek mi, okul konusunda geride kaldığınızı hissetmek mi, yoksa bütün bunları yaşarken kendinizi yalnız hissetmek mi?

Yazınızda ayrıca “artık yaşamak istemiyorum” ifadesini kullandınız. Bu cümleyi kurduğunuz anda aklınızdan neler geçiyordu? Daha çok her şeyden uzaklaşmak, dinlenmek ve bu yükün son bulmasını istemek gibi bir his mi vardı, yoksa kendinize zarar verme düşünceleri de eşlik ediyor muydu?

Bu soruyu yargılamak için değil, şu an ne kadar zorlandığınızı daha iyi anlayabilmek için soruyorum. Çünkü anlattıklarınız, uzun süredir tek başınıza taşımaya çalıştığınız oldukça ağır bir yük olduğunu düşündürüyor.

Bir de size küçük bir şey önermek isterim. Gün içinde yalnız kalabildiğiniz kısa bir an olduğunda, birkaç dakika boyunca sadece bedeninizin neye ihtiyaç duyduğunu fark etmeye çalışın. Karnınız ağrıyorsa ağrıyı, yorgunsanız yorgunluğu değiştirmeye çalışmadan gözlemleyin. Bazen sürekli mücadele etmek zorunda kalan kişiler, kendi ihtiyaçlarını duymaya fırsat bulamayabiliyorlar.

Belki kendinize şu soruyu sormayı deneyebilirsiniz: “Şu an en çok neye ihtiyacım var?” Dinlenmeye mi, anlaşılmaya mı, güvende hissetmeye mi, biraz yalnız kalmaya mı? Bu sorunun tek bir doğru cevabı yok. Ancak bazen ihtiyaçlarımızı fark etmek, yaşadığımız yükü anlamlandırmamıza yardımcı olabiliyor.

Son olarak şunu söylemek isterim; anlattıklarınızdan uzun zamandır hem fiziksel hem de duygusal olarak oldukça yoğun bir mücadele verdiğiniz anlaşılıyor. Hastalıklarla uğraşırken bir yandan okul kaygısı, diğer yandan aile baskısı taşımak kolay değil. Tüm bunların içinde bunalmış, çaresiz ya da tükenmiş hissetmeniz anlaşılabilir bir durum.

Eğer şu an kendinize zarar verme düşünceleriniz varsa ya da güvende olmadığınızı hissediyorsanız, lütfen bunu tek başınıza taşımayın ve güvendiğiniz bir yakınınızdan veya bir sağlık profesyonelinden destek almaya çalışın.

Tekrardan konuşmak, paylaşmak ya da danışmak istediğiniz bir konu olursa bana her zaman buradan veya profilim üzerinden ulaşabilirsiniz. Sizi dinlemek ve yaşadıklarınızı birlikte anlamlandırmaya çalışmak için burada olacağım.

Sevgiyle Kalın

Psikolog Ecem Bakıner