Kaygı

Anksiyete ataklarımla nasıl başa çıkabilirim?

Gizli Kullanıcı18 Haziran 2025 16:57

Aniden gelen o korku hissi… Kalbim sanki yerinden çıkacak gibi atıyor, nefes alamıyorum, başım dönüyor. O anlarda kimse beni anlamıyor gibi hissediyorum. “Bir şey olacak” korkusu içimi sarıyor ama nedenini ben de bilmiyorum. Bu hisler günlük yaşamımı zorlaştırıyor. Anksiyete atakları yüzünden bazen dışarı çıkmaktan, yalnız kalmaktan çekiniyorum. Artık hayatım bu krizlerin etrafında dönmeye başladı. Anksiyete atakları geldiğinde ne yapmalıyım? Bu ataklarla başa çıkmanın bilimsel ve psikolojik yolları neler olabilir?

Bu soru 19 Haziran 2025 13:33 tarihinde Klinik Psikolog İrem Aşıkkutlu tarafından cevaplandı.

  • Cevaplandı

  • Paylaş:

Merhabalar,

Bahsettiğiniz durumlar anksiyetenin fizyolojik belirtileridir. Nefes alamama, boğulacakmış gibi hissetme, kendini iyi hissedememe ve ölüm korkusu yaşama gibi tepkiler, anksiyete durumunda sıkça karşılaşılan fiziksel belirtilerdir.

Anksiyete ile gerçek hayattaki korkuyu ayıran temel fark şudur: Anksiyete, hem gerçekleşmesi muhtemel olaylara hem de gerçekleşme olasılığı çok düşük olan olaylara verilen bir tepkidir. Ancak genellikle, gerçekleşmesi pek mümkün olmayan bir duruma karşı verilen bir tepkidir.

Korkuda ise nesne bellidir. Yani korku, somut ve gerçek bir tehdide verilen tepkidir. Örneğin, yolda yürürken üzerinize doğru koşan bir köpekten korkmanız doğaldır. Ama henüz ortada bir köpek yokken, “Acaba şimdi bir köpek gelir mi?” diye endişelenmek kaygıdır.

Eğer zaman zaman kaygı atakları yaşıyorsanız, öncelikle hangi durumlarda bu kaygıyı hissettiğinizi fark etmeniz çok önemlidir. Sizi tetikleyen durumları tanımlayabilmek ve bu tetikleyicileri keşfetmek sürecin yönetimi açısından oldukça kıymetlidir.Bu tetikleyicileri fark edebilmek için şunları yapabilirsiniz:Kaygı günlüğü tutun. Her atak sonrası şu üç soruyu yazın:

– O anda ne oldu? (Olay)

– Aklımdan ne geçti? (Düşünce)

– Ne hissettim ve bedenimde ne oldu? (Duygu ve fizyolojik tepki)

Bu çalışma, zihninizin nasıl çalıştığını gözlemlemenize ve tekrar eden düşünce kalıplarını fark etmenize yardımcı olur.


Kaygıyı bastırmak yerine tanımaya çalışın. Kendinize “Bu anda gerçekten bir tehlike var mı, yoksa zihnim gelecekteki bir olasılığı mı tehdit gibi gösteriyor?” sorusunu sorun. Bu farkındalık,kaygıyla mesafe kurabilmenin ilk adımıdır.

Derin nefes egzersizleri ve bedeni sakinleştiren teknikler (örneğin 4-7-8 nefes egzersizi ya da gevşeme egzersizleri) sinir sisteminizin regülasyonuna destek olabilir.

Eğer kaygılarınızın yoğunluğu yaşamınızı zorlaştırıyorsa, bu süreci kendi başınıza yönetmekte zorlanıyorsanız, mutlaka psikolojik destek almanızı öneririm.

Terapi süreci, kaygının kökenlerini keşfetmenize ve onunla baş etme becerilerinizi geliştirmenize yardımcı olur. Gerekli durumlarda bir psikiyatristten medikal destek alınması da sürecin bir parçası olabilir.

Unutmayın; kaygı aslında hepimizin zaman zaman yaşadığı bir duygudur. Onu bastırmak değil, anlamak ve yönetebilmek önemli olan. Ve bu da destekle, farkındalıkla ve doğru tekniklerle mümkündür.

Umarım bu cevabım size yardımcı olmuştur. Aklınıza takılan başka sorular olursa bizimle her zaman iletişime geçebilirsiniz.

Sağlıcakla kalınız.

Klinik Psikolog İrem Aşıkkutlu






Yasal Bilgilendirme: Bu içerik tanı ve tedavi niteliği taşımayan, genel psikolojik bilgilendirme amaçlıdır.

Cevaplanmış benzer sorular

Kaygı

Duygumdan nasıl emin olurum

Ezgi hanım merhabalar💐,aslında genel olarakta anksiyeteye yatkın birisiyim örneğin bir misafir beklediğimde herşeyin mükemmel olmasını isterim en iyisi olsun isterim zamanında yetişsin isterim ve aşırı stres yaşarım,bu benim huyum sanıyorum çünkü hiç bırakamadım yani mutlu giden ilişkimde partnerim bianda soğuk olursa ve ben bunu hissedersem yemek yiyemem ondan mesaj beklerim bütün günüm mahvolur ki partnerim içinde bu böyle trip atıyorsam o hatalıysa gerçekten moralim düzelene kadar onunda morali bozuluyo beni o yüzle görmek istemiyormuş. Aslında benim duygusal ihtiyaçlarım bu ilişkide daha önceden çok daha karşılanıyordu ama yaklaşık 5-6 aydır bu eksik yeterince iletişim kuramıyoruz işlerinden kaynaklı ve ben haliyle bu duruma bozuluyorum çünkü en ufak bir afedersin kusura bakma konuşması yapmıyor direk benim hayatıma devam etmemi istiyor ve ben bunu kabul edemiyorum,zorundaymışım gibi bi tavır olarak görüyorum bu durumu ve kimse hiçbişeye zorunda değil. Ben naz yapmak istiyorum trip biz kadınların en doğal hakkıyken ben bundan da nasibimi alamıyorum yani ben bişey yapmadım kusura bakma diyo ki buluşma ayarlayamayan partnerim bu durumda. Yani şuanda daha öncede sizinle paylaştığım üzere de gelgitli bir dönemdeyim ama şununda farkındayım duygusal bir olgunluk yaşadım bunu çok zor geçirdim aşırı zor geçirdim yani kaç defa sizlere yazdım bilmiyorum ama çocuk gibi severken şimdi olgun gibi seviyorum bu bana yeni gelen bi duygu evet heyecan var ama o eski çocuksu şeyler yok daha olgun tavırlar ve düşüncelerdeyim daha kadın olduğumu hissediyorum. Evliliğe adım atmama sebebimde babamla yaşayamadığım anlar ve vakitler şuanda emekli oldu ve tamamen bizimle bu zamanların tadını çıkartmak istiyorum çünkü zaman çok kısa evet belki bizim içinde kısa ama bilemiyorum:(. Geçmişte yaşadığım hiçbir kaygım yok açıkçası en uzun ilişkimi yaşıyorum şuanda kimseyle evlilik düşünmemiştim biz evlilik için çeyizlik eşyalarımızı bile aldık o kadar ileri gittik ama o geçmişteki bendi Buda şimdiki ben istemiyorum tamamen değil sadece evlilik olgunluğu yuva kurabilme hissiyatı bunların üstesinden gelmem için gerçekten o kıvama gelmem lazım yoksa çabuk pes ederiz. Bu ilişkiye gerçekten çok değer veriyorum kendimi huzurlu hissettiğim mutlu hissettiğim sayısızca an var ve olmaya devam edeceğini düşünüyorum bilemiyorum tabiki ama henüz konuşamadık partnerimle iyi sonuçlanırsa inşallah böyle devam eder:). Ailemle ilişkimi hiç kıyaslamadım aslında Ezgi hanım çünkü burası çoğunluk ve alışılmış bir düzen diğer tarafta sadece ikimiz ve çok sakin bir ortam,ailemle beraberken herkes kendi düzenindeyken ben partnerimle beraber oluyorum yani mesajlaşıp konuşuyoruz her zaman hep beraber olamayız babam tv izlerken kardeşim ders çalışıyor ve ben tek kalıyorum kendisi de o durumda öyle tabi ama o tek çocuk evi kalabalık değil oda annesini bırakmak istemiyor benim gibi evlerimizde çok uzak şimdi o yakın istiyor annesine bende babama yakın istiyorum hatta alt katında yaşasak nasıl mutlu olurum ama bu süreç biraz zor olucak gibi görünüyor.