Annem kendini beğenmiş mi?

Merhaba,

yazdıklarınızı okurken uzun süredir hem annenizle hem de aile içinde çok yorucu bir duygusal yük taşıdığınız hissediliyor. Bir yandan anlaşılmak ve saygı görmek isterken, diğer yandan sürekli suçlanmak, yanlış anlaşılmak ve arada bırakılmak insanı gerçekten tüketir.

Anlattıklarınızda, annenizin ilişkilerde sizden sürekli onay, destek ve “yanında olma” beklentisi içinde olduğu; bunu göremediğinde ise kırgınlık, suçluluk hissettirme, taraflaştırma ve kendini mağdur konumuna koyma yoluna gittiği görülüyor. Bu durum zamanla kişide “ne yaparsam yapayım yetmiyor” duygusunu yaratır ve içten içe bir öfke birikir.

Sizin üç aydır konuşmama kararınız, dışarıdan bakıldığında sert görünebilir; ancak anlattıklarınız ışığında bu, bir cezalandırmadan çok kendinizi koruma çabası gibi duruyor. Sürekli incindiğiniz, sınırlarınızın ihlal edildiği bir ilişkide geri çekilmek bazen nefes alabilmek için gerekli olabilir.

Burada zor olan şu:

Annenizin davranışlarını değiştirmek sizin elinizde değil. Onu fark ettirmek, ikna etmek ya da “anlatmak” için ne kadar uğraşırsanız uğraşın, karşı taraf buna hazır değilse sonuç değişmeyebilir. Ama siz, bu döngünün içinde kalıp kalmamayı seçebilirsiniz.

Kendinize şu soruları sormanız yardımcı olabilir:

– Onunla temas ettiğimde beni en çok inciten şey ne?

– Bu incinmeyi azaltmak için hangi sınırlar bana iyi gelir?

– Herkesin duygusunu taşımaya çalışırken kendimi nerede kaybediyorum?

Babanızın ve kardeşinizin yaşadıkları da elbette üzücü; ancak aile içindeki huzursuzluğun tüm yükünü tek başınıza taşımanız sizin sorumluluğunuz değil. Siz yetişkin bir birey olarak, kendi ruhsal alanınızı koruma hakkına sahipsiniz.

Bu süreçte biriyle konuşmak, duygularınızı düzenlemek ve suçlulukla sınır arasındaki farkı ayırt etmek sizi rahatlatabilir. Bazen mesele “kimin haklı olduğu” değil; kimin kendini daha az yaralayarak ilişkide kalabildiğidir.

Yaşadıklarınız anlaşılır, yalnız değilsiniz.

Sınır koymak sevgisizlik değil; bazen kendine sahip çıkmaktır. Alta küçük bir egzersiz koymak istiyorum, sizi rahatlatacaktır.

Sessiz bir anda, kâğıt kalemle yapman yeterli.

Amaç çözüm bulmak değil; netleşmek.

1. Aklına gelen ilk cümleyi yaz:

“Annemle ilgili beni en çok zorlayan şey…”

Filtreleme yapmadan, yumuşatmadan yaz.

2. Ardından şu soruya cevap ver:

“Bu durumda benden beklenen ama bana iyi gelmeyen şey ne?”

(Başkasını memnun etmek, susmak, arabuluculuk yapmak gibi.)

3. Şimdi şunu yaz:

“Benim sorumluluğum olan kısım…”

Ve hemen altına:

“Benim sorumluluğum olmayan kısım…”

Burada özellikle başkalarının duygularını, evdeki huzuru, yetişkin bireylerin kararlarını yazıp yazmadığına dikkat et.

4. Son olarak tek bir cümle kur:

“Bu ilişkide kendimi korumak için şu anda yapabileceğim en küçük şey…”

Bu bazen daha az konuşmak, bazen bir konuyu kapatmak, bazen de “şu an buna girmeyeceğim” demek olabilir.

Bu egzersiz küçük ama etkili olacağına eminim, bir sorunuz olduğunda yine burada olacağım, sevgiler...