Anneme karşı hislerim

Merhaba,

Yazdıkların, uzun süredir taşıdığın bir duygusal yükü ve bunun artık seni ne kadar yorduğunu çok net gösteriyor. Annenle yaşanan çatışmaların tek bir olaydan değil, tekrar eden bir döngüden kaynaklanması insanı gerçekten tüketir. Sürekli öfkenin sana yöneltilmesi, anlaşılmadığını hissetmen ve bunun zamanla kendi evine, eşinle olan ilişkine taşması çok insani bir sonuç. Burada “neden böyle hissediyorum”dan çok, “bu kadar yükle böyle hissetmem çok normal” demek önemli.

Şunu özellikle söylemek isterim: Sen kötü bir evlat, yetersiz bir eş ya da duygularını yönetemeyen biri değilsin. Uzun süre empati görmeyen, sınırları ihlal edilen biri doğal olarak içe çekilir, enerjisi düşer ve savunmaya geçer. Bu, karakterin değil; koşulların bir sonucu.

Annenle iletişimde en zorlayıcı nokta, onun duygularını sana boşaltması ve senin de bunu taşımak zorunda kalman gibi hissetmen. Burada amaç anneni değiştirmek değil; onunla arandaki mesafeyi sağlıklı bir sınıra çekebilmek. Bunu yaparken “sen hep böylesin” gibi cümleler yerine, kendi deneyimini anlatan bir dil işe yarar.

Örneğin:

“Anne, konuşmalarımız bu şekilde olduğunda kendimi çok sıkışmış hissediyorum ve içime kapanıyorum. Sana bağırmak ya da uzaklaşmak istemiyorum ama bu dili taşıyamıyorum.”

Bu tarz bir ifade suçlamaz, savunma yaratmaz ve seni görünür kılar.

Kardeşinle yaşanan çatışmalarda hissettiğin tedirginlik de aslında geçmişteki deneyimlerin bir yansıması. Zihnin, “yine aynı şey olacak” diye alarm veriyor. O anlarda durup kendine şunu hatırlatabilirsin: Şu an annemle değilim, geçmişte değilim, bugün buradayım. Bu küçük iç konuşma, duygunun şiddetini azaltabilir.

Kısa bir egzersiz önermek isterim:

Günün sonunda 5 dakikanı ayır ve şunları yaz:

1. Bugün beni en çok zorlayan cümle/olay neydi?
2. O anda ne hissettim?
3. O his bana ne anlatmaya çalışıyordu? (korunma, anlaşılma, dinlenme ihtiyacı gibi)
4. Bu egzersiz, duygularını eşine ya da annene boşaltmadan önce kendinle temas kurmana yardımcı olur.

Eşine karşı enerjinin düşmesi ise sevginin bittiğini değil, senin pilinin boşaldığını gösterir. Kendini suçlamak yerine, “ben şu ara çok yorgunum” diyebilmek ilişkide iyileştirici bir adımdır.

Unutma, annenle olan ilişki hayatındaki tek bağ değil ve seni tanımlayan tek hikâye de değil. Kendi aileni, kendi sınırlarını ve kendi duygusal alanını kurma hakkın var. Bu süreç zaman alır ama mümkündür.

Sona küçük bir alıntı bırakmak isterim:

“İnsan, kendini korumayı öğrendiğinde bencilleşmez; nihayet nefes almaya başlar.”

Bu nefesi hak ediyorsun. Aşağıya kendini rahatlatabilmen, stresi vücudundan atabilmen için bir egzersiz önerisi daha vereceğim, lütfen dene.

İstediğin zaman yazabilirsin, buradayım, sevgiler...