Anneme karşı olan öfkem ve çaresizliğimi nasıl tolere ederim

Merhabalar,

Paylaştıklarınızda yoğun bir yorgunluk, çaresizlik ve suçluluk duygularının ön planda olduğunu söyleyebiliriz. Bir yandan annenizi kaybetme korkusu yaşarken diğer yandan artık dayanmakta zorlandığınızı ifade ediyor olmanız, iki güçlü ve sizi etkileyen durum arasında sıkışmış hissetmenize neden oluyor gibi görünmektedir.

Öncelikle şunu vurgulamak isterim: Bu denli yorulmuş ve tükenmiş hissetmeniz, kötü bir evlat olduğunuz anlamına gelmemektedir. Uzun süre boyunca hasta bir yakına bakım verme sorumluluğunu üstlenmek, özellikle bu süreçte tek başına kalındığında, kişinin duygusal ve fiziksel dayanıklılığını ciddi biçimde zorlayabilmektedir. Telefonda öfkeyle konuştuğunuz ya da konuşmayı sert bir şekilde sonlandırdığınız anlar, aslında içinizde biriken hayal kırıklığı, öfke ve çaresizliğin dışavurumu olarak değerlendirilebilir. Aynı anda hem korku hem de bıkkınlık yaşamak, oldukça ağır ve zorlayıcı bir duygusal kombinasyondur.

Annenizin mevcut durumu, hem fiziksel hem de psikolojik açıdan profesyonel destek gerektiren bir tabloya işaret etmektedir. Diş sağlığı sorunları, katarakt, kişisel bakımda belirgin bozulma ve evden çıkmaktan kaçınma gibi belirtiler ihmal edilmemesi gereken durumlardır. Ancak siz gerekli girişimleri yapmak isteseniz dahi annenizin sağlık kuruluşlarına gitmeyi reddetmesi kendinizi çaresiz hissetmenize yol açıyor. “Sorumluluk bende ama elimden bir şey gelmiyor” düşüncesi, bu sürecin en zorlayıcı yanlarından biri gibi.

Bu noktada sizin sorumluluk alanınız ile kontrolünüz dışında kalan durumları ayırt etmek önemlidir. Kendinize şu soruyu sormanızı önerebilirim: “Ben nelerden sorumluyum, nelerden sorumlu değilim?” Annenizi aramak, durumunu takip etmek, randevu almak ya da gerekirse acil destek çağırmak sizin yapabilecekleriniz arasında yer alır. Ancak iyileşmek istemeyen birini zorla tedaviye ikna etmek ya da onun tüm yaşamını tek başınıza düzene sokmak sizin sorumluluğunuz ve gücünüz dahilinde değildir.

Anneniz hastaneye gitmeyi reddettiğinde, bulunduğunuz il ya da ilçedeki evde sağlık hizmetleri, aile hekimliği veya belediyenin sosyal hizmet birimleri ile iletişime geçerek durumu bildirmeniz mümkün olabilir. Bazı durumlarda ev ziyareti planlanabilmekte ve hem hasta bireye hem de bakım veren yakına rehberlik sunulabilmektedir.

Bununla birlikte, bu süreçte sizin için de bir destek planı oluşturulması büyük önem taşımaktadır. Güvendiğiniz bir yakınınızla konuşmak, psikolojik destek almak ya da yargılanmadığınızı hissettiğiniz bir alan yaratmak duygusal yükünüzü hafifletebilir. Şu anda hissettiğiniz öfke, uzun süredir görülmeyen ve karşılanmayan ihtiyaçlardan kaynaklanıyor olabilir.

Son olarak kendinize şu soruyu yöneltebilirsiniz: “Bugün hem annemin hem de benim iyiliğim için küçük bir adım ne olabilir?” Bu adım bazen ilgili bir sağlık kurumunu aramak, bazen de o gün annenizi aramayı erteleyip kendinize kısa bir nefes alanı açmak olabilir. Her iki seçenek de bu süreçte size eşlik eden tükenmişlik duygusunu önleyebilir. Bu süreçte size destek olacak birinin olmadığını belirtmişsiniz. Burada olmanız, çözüm arıyor olmanız ve yardım istemeniz, duygusal duyarlılığınızın ve sorumluluk bilincinizin önemli bir göstergesidir. Sürecin devamı için ve desteğe ihtiyaç duyduğunuz anlarda burada olduğumu hatırlatmak isterim.

Sevgilerle,

Kl. Psk. Esra Nur ERBİR