Annemi sevemiyorum

Merhaba, ben sizin bu sorunuza videolu yanıt vermek istedim. İçinizi döktüğünüz için öncelikle çok teşekkür ederim. Yazlıklarınızda çok güçlü ama çok yorulmuş bir taraf hissediyorum. Bir yandan düzen bozulmasın diye idare etmeye çalışan, bir yandan da yıllardır taşıdığı yüklerin altında nefessiz kalan bir taraf hissediyorum.

Annenizi sevmediğinizi söylemeniz aslında bizim toplumumuzda çok aykırı bir taraf taşıyor olabilir. Ama çoğu insanın dile getirmeye cesaret edemediği bir gerçeği ifade etmek bu aslında. Bu kötü biri olduğunuzu değil, uzun süredir duygusal olarak yalnız kaldığınızı hissettirdi bana. Anlattıklarınızda annenizle olan ilişkinin bir sevgi ilişkisinden çok bir dengeyi kurma ilişkisine dönüştüğünü hissettim.

Sanki siz evin büyük kızı olarak sadece kendi hayatınızı değil, aynı zamanda annenizin duygularını, küslüklerini, geçmişten kalan yaralarını sırtlanmak zorunda kalmışsınız. Böyle bir ilişkide sevgi zaten zamanla yerini öfkeye bırakır. Bu çok insani bir şey. Annenizin sizi kontrol etmeye çalışması, küslükle cezalandırması ya da sizin kendi yolunuzdan gittiğinde geri çekilmesi, sizi sürekli yanlış yapıyorum duygusu yaratmış olabilir. Çok normal.

Zamanla insan kendini ifade etmekten vazgeçer böyle durumlarda. Paylaşmamak daha güvenli bir liman olarak gelir. Sosyal medyada bile kendinize açtığınız alan bunu gösteriyor aslında. Burası benim yerim, burada senin yerin yok gibi. Bir taraftan annenizin geçmişinde çok fazla sevgisizlik ve ihmal olduğunu fark etmişsiniz. Bana içgörünüzün çok yüksek olduğunu hissettirdi.

Onun yaşadıklarını anlamaya çalışmanız, empati kurmanız çok kıymetli. Ama şurada önemli bir nokta var lütfen. Birinin geçmişte çok zor şeyler yaşamış olması, bugün size ağır yükler bırakmasını otomatik olarak haklı kılmaz. Anlamak bambaşka bir şeydir, taşımak bambaşka bir şeydir.

Zihninizde büyük ihtimalle şu düşünce dönüp duruyor olabilir. Eğer ben toparlamazsam her şey dağılır. Bu düşünce sizi ayakta tutuyor gibi görünse de uzun vadede sizi çok yalnız bırakır. Çünkü bu rolde kendi ihtiyaçlarınıza yer kalmaz. Sürekli güçlü olmak çok görücü bir şeydir ve hiçbir insan sürekli güçlü kalamaz.

İnsan tarafından baktığımızda şunu söylemek çok önemli. Bir çocuğun hatta yetişkinin anne babasını sevmek zorunda kalması gibi bir kural yoktur. Sevgi baskıyla ya da suçlulukla, taşıyarak, sorumluluk alarak oluşmaz. Bazen ilişkiyi tamamen koparmadan ama duygusal olarak mesafeyi biraz arttırarak kendini korumak önemlidir.

Şu an yaşadığınız artık dayanamıyorum hissi bir kopuş çağrısı değil, bir sınır çağrısı gibi geliyor bana. Kendinizi tamamen feda etmeden annenizin duygularını düzenleme görevini yavaş yavaş bırakmaya başlamanız çok önemli. Bu bencillik değil, sağlıklı bir ayrışmadır. Bunu her çocuk ebeveynine karşı yapmalıdır. Sağlıklı olan budur zaten.

Şunu da söylemek isterim. Siz annenizi iyileştirmek zorunda değilsiniz. Onun geçmişinin telafisi, yaralarının bandı değilsiniz. Kendi hayatınızı kurma, kendi yüklerinizi seçme hakkınız var. Bir sürü sorumluluğunuz olduğunu da görüyorum. Hayatınız hakkında aldığınız kararlar, KPSS gibi çabalamanız, efor göstermeniz, kendi alanıza bir şeyler yapmanız çok önemli.

Sağlıklı olan budur. Bu bir süreçtir, zaman alabilir. Kendi yüklerinizi seçme hakkınız. Tek bir karar almana bağlı değildir hayat. Lütfen. Kendi sorumluluklarınızı zaten siz alıyorsunuz. Belki de şu an kendinize sorabileceğiniz en koruyucu soru şudur: Bu ilişkide kendim olabilmek için benim neye ihtiyacım var? Bu sorunun cevabı hemen gelmez. Zaten bu soruyu sormaya başlamanız bile kendinize doğru attığınız çok önemli bir adımdır.