Arkadaş ilişkilerinde nasıl olmalıyım?

Merhaba,

Anlattıkların, aslında duygusal ihtiyaçlarınla sosyal ilişkilerin arasında bir denge kurmakta zorlandığını gösteriyor. Bu durum düşündüğün kadar “vefasızlık” ya da “yanlış bir kişilik özelliği” değil; çoğu zaman ilişkilere yatırım yapma biçimimiz, bağlılık tarzımız ve içsel güven duygumuzla ilgili olabilir.

Erkek arkadaşınla yakın olmak istemen birlikte zaman geçirmek, sürekli konuşmak, onun sana verdiği duygusal yakınlıktan beslenmek oldukça anlaşılır bir ihtiyaç. Bir ilişki yeni başladığında veya duygusal olarak yoğun olduğunda, birçok kişi partnerini merkeze koymaya meyilli olur. Bu aslında sevginin bir işareti olabilir; fakat denge kaybolduğunda, çevredeki diğer ilişkiler doğal olarak geri planda kalır. Bunun sonucu olarak arkadaşlarınla arana mesafe girince kendini suçlaman, aslında onların önemsiz olduğu için değil, “iki tarafa da yetemiyorum” hissinden kaynaklanıyor. Arkadaşlarının kırılması karşısında adım atmakta zorlanman da çok sık görülen bir durum. Çünkü gönül almak, çoğu insanın sandığından daha hassas bir süreçtir. Kırılan birine yaklaşmak, özür dilemek, açıklama yapmak; “ya beni yanlış anlarlarsa?” ya da “yine yetemezsem?” gibi kaygıları tetikleyebilir. Bu nedenle bazen geri çekilmek daha güvenli hissedilir. Fakat bu geri çekilme bir süre sonra sana “pasif” veya “duygusal olarak uzak” gibi gelebilir; bu da kendini beğenmemeye, kendinle küsmeye yol açabilir. Evde zaman geçirmek istemen ve sosyalleşmekten uzaklaşman da tamamen anlaşılır bir coping (baş etme) yöntemi olabilir. İnsanlar duygusal yük taşıdıklarında çoğu zaman içe çekilmeyi seçer. Ancak bu içe çekilme uzun sürdüğünde yalnızlık ve değersizlik duygularını artırabilir. Bu da seni tekrar içine döndüren bir kısır döngü yaratır.

Bu konuda yol alabilmek için birkaç noktaya dikkat edebilirsin:

1. Kendine karşı daha yumuşak ol.

Bu durum kişilik kusuru değil; duygusal ihtiyaçların yoğun olduğunda diğer ilişkilerin gölgede kalması oldukça insanî bir süreç.

2. Arkadaşlıklar “sürekli temas”la değil “samimiyet”le devam eder.

Araya şehirler bile girse, bağ sürer. Bazen bir mesaj, küçük bir hal hatır sorma bile ilişkiyi canlı tutmaya yeter. Sürekli konuşmak zorunda değilsin.

3. Gönül almak zor bir beceridir, ama öğrenilebilir.

Basit bir “Sana yeterince zaman ayıramadığım için üzgünüm, bu ara biraz yoğunum ama seni önemsiyorum” cümlesi bile çoğu kırgınlığı onarabilir. Mükemmel bir açıklaman olmasına gerek yok.

4. Partnerinle sınır koymayı düşün.

Onu seviyor olman, hayatının tamamını kaplaması gerektiği anlamına gelmez. “Bugün arkadaşlarımla görüşmek istiyorum” ya da “Bir süre telefonsuz kalmak istiyorum” demen ilişkine zarar vermez. Aksine daha sağlıklı bir alan yaratır.

5. Sosyalleşmek için kendini zorlamana gerek yok, ama küçük adımlar işe yarar.

Bir buluşmaya katılmak, kısa bir yürüyüş yapmak, 5 dakikalık bir telefon konuşması bile içe kapanma döngüsünü kırar.

6. Bu duygularını küçümseme.

Hem ilişkiyi hem arkadaşlıkları korumaya çalışmak kolay değildir; bunun seni yorması ve zaman zaman kendini kaybolmuş hissetmen çok doğal.

Sen vefasız biri değilsin. Sadece yoğun duygusal bir dönemde, kişisel sınırlarını ve ihtiyaçlarını yeniden tanımlama sürecindesin. Bu süreçte dengeleri kurmak zaman alabilir; ama farkında olman, kendini yargılaman yerine anlamaya çalışman, zaten önemli bir adım. Seans içerisinde daha detaylı konuşmak en sağlıklısı bana profilimden ulaşabilirsiniz🙏🏻