Ayrıldığımız için mental olarak çok büyük bir boşluktayım ve aşırı derece mental sorun yaşıyorum

Hissettikleriniz ve vücudunuzun verdiği tepkileri çok iyi özetlemişsiniz.Yarım kalmışlığın bir sonucu olarak beyniniz hep bu durumu tamamlamak isteyecektir ve hep farklı senaryolar hayal ettirecektir size ya da geçmiş iyi anılarınızı size hatırlatacaktır.Bir ilişkiyi bitirmek hem de karşılıklı oturup konuşulmadıysa birden çok duyguyu bir arada yaşamaya neden olur.Önemli olan sizi o karanlıkta bırakan kişiden ışık beklemeyi bırakmaktır. Giden kişi için yas tutmanız ve yas tutarken onu özlemeniz bunların hepsi normaldir.Ama eğer geride kalan acıya,eski partnerinizden geriye kalan tek şeye,a tutunup buna umut derseniz devam etmeniz çok daha zor olacaktır.

Umut bazen sandığımız gibi “geri dönme beklentisi” değildir. Çoğu zaman umut, acının tamamen anlamsız olmaması isteğidir. “Bunca şey boşuna olmasın” demektir. O yüzden bir yanın onun dönmeyeceğini bilirken, diğer yanın hâlâ tutunuyor. Bu bir çelişki değil; bu bir yas tepkisi.Şu an senden “unut”, “devam et”, “güçlü ol” gibi şeyler beklemiyorum. Ama senden şunu istiyorum:

Kendini suçlamayı bırakman.

Onun kendi zihninde kurduğu hikâyeyi düzeltmek zorunda olmadığını kabul etmen.

Şu an için küçük ama önemli bir öneri:

Belki ona bir mektup yazabilirsin .Asla ona gönderme ve okutma da. Sadece söylemek istediğin her şeyi o mektuba yaz. Ne dilersen. Sonra da o mektubu bir kez oku ve at.

Bu süreçte yalnız kalmaman çok önemli. Eğer bu belirtiler devam ederse, yüz yüze bir destek almanı gerçekten öneririm. Bu bir güçsüzlük değil; bu, kendine sahip çıkmaktır.