babam annemi aldatıyor ve bugün öğrendik

Merhaba,

Bunu öğrenmek, özellikle de ailen “sakin ve yolunda” görünürken, insanın iç dünyasında büyük bir sarsıntı yaratır. Şaşkınlık, öfke, üzüntü, hayal kırıklığı ve aynı anda her şeyi toparlama isteği… Yazdıklarından, bu yükü tek başına taşımaya çalıştığın ve kimin neye ne kadar hazır olduğunu kolladığın çok net hissediliyor. Bu gerçekten ağır bir sorumluluk.

Şunu baştan söylemek isterim: Bu yaşananlar senin sorumluluğun değil. Bir ebeveynin yaptığı bir hatanın yükünü çocukların taşıması gerekmez; ama pratikte çoğu zaman tam da bu olur. Sen şu an hem kendi duygularını bastırmaya çalışıyor hem de anneni, kardeşini ve aile dengesini korumaya çalışıyorsun. Bu da insanı çok çabuk tüketir.

Annenin konuşmuyor olması, “yok sayıyor” anlamına gelmek zorunda değil. Bazı insanlar böyle bir gerçekle karşılaştığında önce kendi içinde toparlanmaya çalışır, özellikle çocuklarını korumak için duygularını saklayabilir. Ama bu belirsizlik senin için çok zorlayıcı; bunu hissetmen son derece anlaşılır.

Babanın yüzüne bakmakta zorlanman da çok doğal. Güven duygusu sarsıldığında, kişiyle kurulan bağ bir anda yabancılaşabilir. Kendini buna zorlamak zorunda değilsin. Şu an “nasıl davranmam gerekir?”den çok, “ben neye dayanabiliyorum?” sorusu daha önemli.

Çözüm odaklı bir yerden bakarsak, şu anda her şeyi çözmeye çalışmak yerine yakın hedeflere odaklanmak seni korur:

– Annenle, uygun bir anda, yargılamadan ve yönlendirmeden sadece şunu söylemen yeterli olabilir:

“Bu olanlar beni çok sarstı ve kafam çok karışık. Senin nasıl olduğunu bilmeye ihtiyacım var.”

Bu bir hesap sorma değil; bağ kurma cümlesidir.

– Kardeşin konusu acele edilmesi gereken bir karar değil. Onun yaşı, duygusal dayanıklılığı ve annenin tutumu birlikte düşünülmeli. Bu yükü tek başına sırtlanma.

– Boşanma ihtimaliyle ilgili korkun, aslında “ailem tamamen dağılır mı?” endişesini anlatıyor. Ama bir evliliğin nasıl devam edeceği ya da etmeyeceği, sadece bugün yaşanan şokla değil, zamanla verilen kararlarla şekillenir. Şu an kesin senaryolar kurmak seni daha çok yorar.

Kendin için küçük bir egzersiz de önermek isterim:

Günde bir kez, kısa bir süre ayırıp şu soruları yaz:

– Bugün beni en çok zorlayan düşünce neydi?

– Bu düşünce bana hangi duyguyu yaşattı?

– Şu an bu duyguyla baş etmek için yapabileceğim tek küçük şey ne?

Bu “küçük şey” bir yürüyüş, bir arkadaşla konuşmak ya da sadece sessizce oturmak olabilir. Amaç güçlü olmak değil; yükü biraz hafifletmek. Aşağıya birkaç küçük ama etkili egzersiz daha bırakmak istiyorum, lütfen dene.

Şu an güçlü görünmek zorunda değilsin. Karışık hissetmen, bazen hiçbir şey yapmak istememen, bazen çok öfkelenmen çok insani. Bu süreçte destek istemen bir zayıflık değil; aksine kendini ve aileni korumaya çalıştığının göstergesi. Yalnız değilsin ve bu karmaşanın içinde yol bulmak mümkün. Umarım yardımcı olabilmişimdir, ben buradayım, sevgilerle...