Babamdan sosyal medyası konusunda şüphe duyuyorum

Sevgili danışan,

Görüyorum ki aslında senin sorumluluğunda olmayan konularla yüzleşmek zorunda bırakılmışsın. Bunun ne kadar zorlayıcı ve üzücü olabileceğini tahmin edebiliyorum. Annen için üzülüyorsun, babanın yaşattıkları için üzülüyorsun, böyle bir baba figürüne sahip olmanın yarattığı hayal kırıklığını yaşıyorsun ve tüm ailen adına bir yük taşıyorsun. Babanın bireysel ve insani zaafları, sanki tek bir kişiye değil, aynı anda tüm aile bireylerine birden acı veriyor gibi.

Bu noktada anneni bu durumdan kurtarma isteğin çok anlaşılır. Ancak zaman zaman, kendini koruyamadığını düşündüğün annen için içten içe bir öfke hissettiğini de fark edebilirsin. Bu duygu seni suçlu hissettirebilir ama bilmelisin ki bu öfke de suçluluk da çok insani ve oldukça yaygın bir tepkidir.

Asıl önemli soru şu:

Sen bu ilişkisel karmaşanın içinde kendini ne kadar koruyabiliyorsun?

23 yaşında bir genç yetişkin olarak, böylesine güvensiz ve çatışmalı bir aile ortamından gelirken hayata nasıl umutla, güvenle ve sağlıklı ilişkiler kurarak bakabilirsin? İşte asıl üzerinde durman gereken yer burası.

Evet, baban sana örnek olabilecek bir ebeveyn profili çizememiş olabilir. Anne babanın sürekli çatışma hâlinde olması, sana güvenli ve huzurlu bir ortam sunamamış olması bedeninde ve duygularında öfke biriktirmiş olabilir. Hem anneni hem babanı sevmek ve saygı duymak istiyor; aynı zamanda yaptıkları karşısında öfke hissediyor olman bir çelişki değil. Üstelik sorun çıkmasın diye sessiz kalmayı seçmiş olman, ne kadar sorumluluk aldığını da gösteriyor.

Böyle bir durumu bir psikolojik destek platformunda paylaşmış olman, çözüm arayışında olduğunun Bunun için kendini gerçekten tebrik etmelisin. Bunu kendin için bir arayışa dönüştürmeni yürekten isterim

Anlattıklarından, bu konuyu yakınlarınla da paylaşamadığını ve bu yükü tek başına taşıdığını anlıyorum. 28 yıllık bir evlilikten söz ediyorsun; belli ki hem annen hem baban kendi içlerinde mutsuz. Baban, kendi eksiklikleri ve arayışlarıyla farklı yollara saparken; annen belki birçok şeyi hissediyor ama bunu doğrudan dile getiremiyor ve başka çatışmalarla ifade ediyor olabilir.

Peki sen bu kargaşanın neresindesin?

Sana önemli bir önerim var:

Kendini bu karmaşanın merkezinden yavaş yavaş çekmeye çalış. Ailene tamamen sırtını dönmeden, çemberin sınırlarına doğru ilerle. Ailenin bir parçası olmaya devam et ama kendin için daha küçük, daha güvenli bir çember oluştur.

Annenle ebeveyn–çocuk ilişkini ayrı tut, babanla olan bağını ayrı değerlendir. Ancak onların karı–koca ilişkisini düzeltmeye çalışma. Anneni babandan koruma rolünü üstlendiğini fark ettiğin anda, kendine şu cümleyi hatırlat:

“Bu benim görevim değil.”

Onları; zaafları, korkuları, eksiklikleri ve hayata tutunma biçimleri olan iki ayrı birey olarak görmeye çalış. En büyük hedefin, onları olduğu gibi kabul ederken kendini koruyabilmek ve kendin için sağlıklı bir hayat inşa edebilmek olmalı.

“Babamın bu davranışları normal mi?” diye sormuşsun. Kafanın karışması çok anlaşılır. İnsanlar tercihleriyle var olurlar. Babanın bu arayışları, onun ihtiyaçları, zaafları ve yaşamla kurduğu ilişkiyle ilgilidir. Bu durum ne annenin değersizliğiyle ne de size olan sevgisizliğiyle doğrudan bağlantılıdır.

Her koşulda yönünü kendine çevirmeni, hayatına sıkı sıkıya sarılmanı ve kendi yaşamına güzellikler katmanı diliyorum. Anne baba olarak birlikte sağlıklı zaman geçiremiyor olsanız bile, her biriyle ayrı ayrı, mümkün olan en kaliteli zamanı geçirebilmeni temenni ederim.

Sevgiyle kal sevgili danışan.

Eğer eksik kaldığını düşündüğün ya da daha derinleştirmek istediğin duygular var

sa, bize yeniden yazabilirsin.

Psk Seçil Orhun